Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

27.1.16

Game of Shadows (Κεφάλαιο 25) "Όσα δε γνωρίζει ο αφηγητής : Τέλος στα μυστικά"



Η κραυγή  της Έρρικα  που φώναξε το όνομα μου και με μεγάλη επυτιχία  κατάφερε να μου ξεριζώσει την καρδιά… Και ξαφνικά αυτός μου όρμισε με τη βελόνα που κρατούσε στο αναθεματισμένο χέρι του και την έβαλε κατευθείαν στο πλάι του λαιμού  μου.  
   Πιαστήκαμε σαν αθώα ψάρια στα μοχθηρά τους δίχτυα…  Πέσαμε στη παγίδα τους, την παγίδα των  ζοφερών “Λύκων”. Ανάθεμα την ώρα!
  Όλα θόλωσαν κι εγώ   έπεσα στο πάτωμα σαν ένα ανήμπορο ζώο στα χέρια αυτών των λύκων που ήταν  έτοιμοι να με κατασπαράξουν. 
  Κοιτούσα μα δε πίστευα στα μάτια μου… Όσο το σώμα μου αγκάλιαζε το κρύο πάτωμα του εργαστηρίου τους , τόσο πιο πολύ αδύναμος ένιωθα…  Τι ήταν αυτό που μου έκαναν;  
«Εσύ; Εσύ μας πρόδωσες;» αποκρίθηκε ο Τόμας με το βλέμμα γεμάτο απογοήτευση «Γιατί; Πώς;»
«Δεν, δε μπορεί να είναι αλήθεια.. Όχι.» πρόσθεσε η Κίμπερλι ενώ οι δυο άντρες την κράτησαν πιο σφικτά.
«Γιατί; Γιατί μας το έκανες αυτό;» τα λόγια του Τόμας δεν ήταν αρκετά να συγκινήσουν  αυτό το βλέμμα με το οποίο τον κοιτούσε …. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το μοχθηρό βλέμμα… Τελικά η τύχη δεν είναι με το μέρος μας.
   Κοιτούσα και ξανά κοιτούσα … Μακάρι να έβλεπα εφιάλτη, μακάρι αυτό το καταραμένο παιχνίδι να τελείωνε εδώ! Μα  μήπως τελικά ήταν τέλος;   Εκείνη τη στιγμή  αυτός με το χέρι σαν βέλος  καρφωμένο απάνω μου με πλησίασε.  Κι εγώ  εκεί ανήμπορος να κουνηθώ, να πω μια λέξη… Το μόνο μου όπλο ήταν τα μάτια μου που άρχισαν να ξεπετάνε σπίθες από την οργή. 
«Εσύ..» ξεστόμισε μ’ ένα μυστήριο ενθουσιασμό και ακούμπησε το χέρι του στη μάσκα που φορούσε…  Η ώρα της αποκάλυψης  ίσως να είχε φτάσει… Το πρόσωπο πίσω από τη μάσκα επιτέλους θα εμφανιζόταν .... Τέρμα οι σκιές.
1  μέρα πριν
Έρρικα
«Είπε ότι είχε να πει και έφυγε…  Με άφησε με απορίες , ιδιαίτερα όταν με κοίταξε με αυτό το βλέμμα… Μα βαθιά μέσα μου είχα τις απαντήσεις…. Έκανα αρκετά λάθη και τώρα ήρθε η ώρα να κάνω το σωστό… Να πω την αλήθεια… Έβγαλα τις πιτζάμες μου , φόρεσα τα ρούχα μου και πήρα μια βαθιά ανάσα…  ‘Τέρμα τα ψέματα’ ξεστόμισα στον εαυτό μου ενώ κοιτούσα το πρόσωπο μου στον καθρέπτη…. Προτού το καταλάβω βρέθηκα έξω από την πόρτα του έτοιμη για αλήθειες…. Τότε κτύπησα τη πόρτα του . »
Μόλις που κτύπησε η πόρτα του δωματίου μου και τότε άνοιξα με ένα χαλαρό βλέμμα… Φαινόταν αποφασισμένη, αν και ξέρω καλά πως αυτή η μικρή δε θα έδινε εύκολα απαντήσεις…
«Πέρνα μέσα…» αποκρίθηκα 
«Λοιπόν… Τι θέλεις ακριβώς;» ξεστόμισε  εκείνη 
Σταύρωσα τα χέρια μου και ακούμπησα τη πλάτη μου στον τοίχο…
«Ξέρεις τι θέλω... Να μου δώσεις κάποιες απαντήσεις…» πρόσθεσα με σοβαρό ύφος
«Μάλιστα… Ένα πιο γλαφυρό παράδειγμα;» ξεστόμισε με ειρωνεία… Τελικά σ’ αυτό ταιριάζουμε η ειρωνεία είναι η καλύτερη μας άμυνα…
«Έρρικα… Επειδή δε θέλω να γίνω κακός και να αρχίσω τις απειλές σε παρακαλώ ξεκίνα αν λες την αλήθεια..»
Έρρικα
«Τελικά δεν ήμουν έτοιμη να δώσω απαντήσεις…»
«Σου μιλάω!» ξεστόμισα με ψηλό τόνο «Πες μου γιατί πραγματικά συνεργάστηκες μαζί τους; Γνωρίζεις ποιοι είναι;»
«Τώρα περιμένεις να σου απαντήσω;» συνέχισε την ειρωνεία
Της χάρισα ένα μισό χαμόγελο και την κοίταξα με σοβαρό ύφος
«Καλή η άμυνα του σαρκασμού δε λέω… Αλλά Έρρικα πρέπει να μου πεις την αλήθεια… Και κυρίως γιατί τους είσαι τόσο σημαντική..» ξεστόμισα και το τελευταίο το γνώριζα καλά..
Με κοίταξε με ένα διστακτικό βλέμμα ,μπορούσα άνετα να νιώσω αυτή τη πάλη που έδινε με τον εαυτό της για να πει την αλήθεια. 
Έρρικα
«Όλος αυτός ο δισταγμός που άρχισε να με στραγγαλίζει ήταν επώδυνος…  Ναι θέλω να πω την αλήθεια όμως φοβάμαι… Φοβάμαι τις συνέπειες που παραμονεύουν...  Ιδιαιτέρα το θάνατο.. Όχι το δικό μου αλλά των άλλων…  Δε θέλω κανένας άλλος να πάθει κακό εξαιτίας μου… Όμως το σωστό είναι να πω την αλήθεια και να βγάλουμε μια  άκρη σ’ αυτό το σαδιστικό παιχνίδι που μας έχουν ετοιμάσει..»
«Έρρικα!» φώναξε τ’  όνομα της και με κοίταξε φοβισμένη..
«Ντέρεκ εγώ…» δίσταζε να μιλήσει, τα λόγια είχαν γίνει εκκωφαντική σιωπή
«Εσύ τι; Μίλα επιτέλους…» ξεστόμισα θυμωμένος…  Είχα βαρεθεί όλο αυτό το παιχνίδι.. « Απάντησε στις ερωτήσεις μου… Κι αν δεν το κάνεις τώρα μόνο σ’ εμένα τότε…» εκεί έκανα μια μικρή παύση και το ύφος μου άλλαξε …  Φώναζε από θυμό «Τότε θα τα πεις  όλα με παρόντες και τους υπόλοιπους.» ολοκλήρωσα όταν η πόρτα μου κτύπησε. 
‘Ερρικα
«Εκείνη η παύση στα λόγια του μου προκάλεσε ανατριχίλα…  Η ψυχή του Ντέρεκ είναι μια άβυσσος…. Ένας σκοτεινός ωκεανός που κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον πάτο του.  Μα όταν συνέχισε εκεί με σόκαρε ‘θα τα πεις  όλα με παρόντες και τους υπόλοιπους’ … Αυτό κι αν ήταν δήλωση , τι να είχε σκαρώσει; Τον κοίταξα απορημένη με τον φόβο στο πλάι μου και τότε η πόρτα κτύπησε.»
Πλησίασα και την άνοιξα με άνεση… Τα πρόσωπα τους με κοίταξαν απορημένα και το βλέμμα του Τόμας πρόσεξε την αδελφή του  τα συναισθήματα του έγιναν μια ‘υπέροχη’ σαλάτα… 
«Ήρθε η ώρα για να πούμε κάποιες αλήθειες όλοι μας.» αποκρίθηκα μόλις πέρασαν μέσα.
«Αυτή συμπεριλαμβάνεται στις αλήθειες;» πρόσθεσε ο Τόμας και της γύρισε τη πλάτη του.
«Αυτή έχει όνομα ξέρεις..» ξεφούρνισε εκείνη
«Λοιπόν!»  είπα προτού αρχίσουν οι καυγάδες.. «Όλοι έχουμε μυστικά Τόμας… Αλλά εγώ θέλω να μιλήσουμε γι’ αυτά που αφορούν την υπόθεση μας.. Το κατάλαβες;  Τώρα, ας μιλήσουμε όλοι μαζί και αυτή τη φορά ας συνεργαστούμε σωστά σαν ομάδα….  Τέρμα τα ψέματα και τα μυστικά…  Κι αν χρειαστεί να συνεργαστούμε ένα από τους εχθρούς για να φτάσουμε στο τέρμα τότε ναι πρέπει να πάρουμε το ρίσκο και να το κάνουμε…» εκείνη τη στιγμή τα μάτια μου καρφώθηκαν πάνω στην Έρρικα « Έγινα κατανοητός;» αποκρίθηκα με ψηλό τόνο και αυστηρό ύφος.
Τζάκσον
«Όταν ο Ντέρεκ άρχισε να μιλάει έτσι ένιωσα μια ένταση στα λόγια του και μια αποφασιστικότητα… Τελικά αυτός ο άνθρωπος με εκπλήσσει…»
Κίμπερλι
«Η λέξη αλήθεια ακούμπησε σαν βέλος στη καρδιά μου… Τα λόγια του Ντέρεκ ήταν πειστικά…»
Τόμας
«Όσο κι αν ο θυμός μέσα μου δεν έλεγε να καταλαγιάσει ο Ντέρεκ είχε δίκαιο…  Κι εδώ  μάλλον ταιριάζει αυτό που λέμε : κράτα τους φίλους κοντά και τους εχθρούς σου ακόμα πιο κοντά..»
‘Ερρικα
«Όταν το βλέμμα του καρφώθηκε καταπάνω μου τότε συνειδητοποίησα πως στα μάτια όλων τώρα είμαι εχθρός… Αυτό κι αν είναι τιμωρία..»
Ένα μικρό σύννεφο σιωπής μας σκέπασε όλους εκείνη τη στιγμή…  Μα ήρθε η ώρα να σπάσω αυτή την ησυχία… 
«Λοιπόν… Έρρικα θα αρχίσεις εσύ;» τη ρώτησα 
Έρρικα
«Αυτό το δολοφονικό βλέμμα του με έκανε να νιώσω πως βρίσκομαι σε δικαστήριο…  Για μια στιγμή ένιωσα θύτης μα για να λέμε την αλήθεια μάλλον είμαι η λεία της υπόθεσης..»
«Βέβαια… Όποιος δεν θέλει να πει αλήθεια μένει σιωπηλός..» ξεστόμισε ο Τόμας  και κοντοστάθηκε κοντά στη Κίμ.
«Έρρικα… Ξεκίνα…» τη διέταξα με έντονο τόνο μπροστά στο πρόσωπο της…   Τα μάτια της γέμισαν φόβο και έσκυψε το κεφάλι κάνοντας ένα βήμα πίσω..
«Δεν ήθελα να… Ποτέ δεν ήθελα να προδώσω κανένα..» αποκρίθηκε και μας κοίταξε με βουρκωμένα μάτια
«Τι περιμένεις τώρα  να σε λυπηθούμε;» πρόσθεσα με όση σκληρότητα είχα μέσα μου..
«Καλά σου τα λέει ο Ντέρεκ… Τα δάκρια Έρρικα δεν μπορούν να ξεπλύνουν τα λάθη σου..»  είπε ο Τόμας
«Έρρικα… Πες μας … Τι γνωρίζεις για τους Ιχθείς;» αποκρίθηκε η Κίμπερλι και την κοίταξε με ένα βλέμμα συγχώρεσης. 
«Θα σας πω ότι γνωρίζω… Απλά εγώ..»
«Αα, φτάνει πια! Όχι άλλες δικαιολογίες …»  ξεφούρνισε ο Τόμας «Ο Τίμ μας είπε ακριβώς τι έκανες..»
«Μήπως σας είπε και το γιατί;» πρόσθεσε με έντονο τόνο εκείνη
«Για ηρεμίστε λιγάκι!» ξεστόμισε ο Τζάκσον που για μια στιγμή χάθηκε λιγάκι  στον έρωτα του… Δεν χρειαζόταν να έχω κάποιο χάρισμα για να το καταλάβω… Αυτό το χαμένο ερωτευμένο βλέμμα το έχω βιώσει κι εγώ.. 
«Αρκετά! Θα μιλήσουμε όλοι ήρεμα… Και απόψε θα βρούμε μια λύση για όλα.» ξεστόμισα μια φλογερή ματιά. «Λοιπόν εσύ λέγε..» 
«Μου άρεσε η λέξη ‘ήρεμα’ που είπες..» πρόσθεσε εκείνη σαρκαστικά
Την αγριοκοίταξα  και η ειρωνεία έσβησε..
«Δεν ήθελα ποτέ να βλάψω κανένα…» με κοίταξε με σοβαρότητα και άρχισε να μιλά… «Η αλήθεια είναι πως δε γνωρίζω πραγματικά πως ακριβώς συνδέομαι με αυτή την ιστορία γιατί…» έκανε μια μικρή παύση και με κοίταξε ξανά  « Γιατί δε θυμάμαι τα πάντα… Δε ξέρω πώς να το εξηγήσω, μοιάζει με αναδρομή… Μικρή αναδρομή σε παλιές αναμνήσεις… Εικόνες ξεπετάγονται μπροστά μου σαν κάτι να θέλουν να μου θυμίσουν» εκεί η περίπτωση της μου θύμισε τη δική μου … Ο Τόμας την κοίταξε έκπληκτος για μια στιγμή και η καρδιά του άρχισε να κτυπά σε γοργούς ρυθμούς σα να είχε ταραχτεί λιγάκι. « Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι πως η Μάριαμ  γνωρίζει πράγματα γι’ αυτούς, πολλά!  Τα περισσότερα πρωινά μου είναι θολά στο μυαλό μα …  Το ένστικτο μου δεν με ξεγέλα…  Για κάποιο λόγω τους είμαι χρήσιμη…  Δε ξέρω ακόμα το γιατί όμως.. Αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν μπορώ να το απαντήσω…  Όταν  πρωτοξεκινήσαμε αυτή την υπόθεση  δεν γνώριζα απολύτως τίποτα… Και όλοι αυτοί οι ενοχλητικοί εφιάλτες που έμοιαζαν αληθινοί … Οι αναμνήσεις μου δηλαδή , τους στάθηκαν μάλλον εμπόδιο… Η Μάριαμ  με ανάγκασαν να μπω σε ψυχιατρείο γιατί έλεγα παράλογα πράγματα  εξαιτίας του θανάτους της μητέρας μου… Έτσι ισχυριζόταν…   Μα εγώ έλεγα την αλήθεια… Όμως για να επιστρέψω πίσω έπρεπε να παίξω το βρόμικο παιχνίδι τους… Μόνο έτσι θα έφτανα στην αλήθεια.  Όχι δεν γνώριζα ακόμα για αυτούς όμως η αντίδραση της Μάριαμ με έβαλε σε υποψίες… Και ποτέ δεν είχα καταλάβει γιατί μετά το θάνατο της μητέρας μου βρέθηκα εδώ.. 
   Όταν επέστρεψα συνέχισα να θυμάμαι κομμάτια από αναμνήσεις, αυτές οι αναμνήσεις δεν ήταν ποτέ τυχαίες… Έτσι άρχισα το ψάξιμο…  Η μητέρα μου είχε σχέση μαζί τους κατά κάποιο τρόπο… Δεν κατάφερα να μάθω τι ακριβώς είναι αυτό που τη συνδέει μέχρι που ένα βράδυ βρήκα ένα παλιό μπαούλο που μου είχε χαρίσει πριν με αφήσει εδώ…  Το κλειδί ήταν το μενταγιόν μου, όταν το άνοιξα βρήκα διάφορους φακέλους με ονόματα , αποσπάσματα από εφημερίδες για τις ξαφνίσεις που άρχισαν να συμβαίνουν από πολύ παλιά… Μαζί με όλα αυτά βρήκα και ένα γράμμα της που έλεγε πως πρέπει αν συνεχίσω το έργο του πατέρα που είχε αναλάβει πριν μερικά χρόνια…  Έπρεπε να κλείσω στη φυλακή τους ενόχους  ενός σκοτεινού παιχνιδιού αλλιώς οι εξαφανίσεις  και οι δολοφονίες δεν θα σταματήσουν.  Ποτέ δε θα ξεχάσω τα τελευταία λόγια.. ‘ Γλυκιά μου, σ’ αγαπώ και ξέρω πως δεν θα σε ξαναδώ… Θέλω να παλέψεις μέχρι το τέλος!  Αν αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτό γράμμα  σίγουρα δε θα είμαι κοντά σου….  Δυστυχώς κάποιοι με θέλουν νεκροί όπως σου έχω προαναφέρει… Ίσως γιατί ακόμα συνεχίζω να ψάχνω , όμως θέλω να θυμάσαι ότι σ ‘ αγαπώ και θα σε βοηθήσω ακόμα και νεκρή. Σ’ αγαπώ  Έρρικα..’  Για αν μη πολυλογώ  κάπως έτσι άρχισε το μυστήριο για μένα και ο λόγος που ακολούθησα το μέρος τους για μια στιγμή ήταν γιατί…» τα μάτια της άρχισαν να δακρύζουν «Γιατί με απείλησαν με τη ζωή της μητέρας μου , όταν αρχίσαμε να πλησιάζουμε κοντά τους… Θυμάσαι Τόμας;» τον κοίταξε με αγωνία ενώ εκείνος σήκωσε το σκυφτό του κεφάλι και κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.
Τόμας
«Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα…. Τώρα είχα καταλάβει γιατί τότε άρχισε να φέρετε παράξενα..»
 «Τότε μας πλησίασε ο Μάξ….» έκανε μια μικρή παύση όταν ξεστόμισε το όνομα του με μια τρυφερότητα. « Εκεί άρχισαν όλα… Ναι στην αρχή πήγα να σας προδώσω όμως τελικά δεν το έκανα δεν το έκανα ποτέ! Εκείνη τη βραδιά που βρισκόμασταν κάτω σε εκείνο το καταραμένο ‘λαβύρινθο’ τους .. Εκείνη τη βραδιά δε σας είχα προδώσει…  Στη πραγματικότητα το μόνο άτομο που πρόδωσα ήταν η ζωή της μητέρας μου γιατί… Γιατί εκείνο το βράδυ αν θυμάσαι ούρλιαξα το όνομα του Μάξ τελευταία στιγμή και σας είπα πως τους είχα δει… Κάτι που ήταν ψέμα απλά για να προλάβουμε να τους ξεφύγουμε… Εκείνο το βράδυ μας την είχαν στημένη σο τέρμα που θέλαμε να πάμε… »
«Ο Τζίμ το είπε ξεκάθαρα όμως ‘Ερρικα… Εσύ μας πρόδωσες …;» αποκρίθηκε μπερδεμένος ο Τόμας
«Τελευταία στιγμή το μετάνιωσα …» πρόσθεσε με σκυφτό το κεφάλι και θλίψη χαραγμένη στη καρδιά της. 
Τζάκσον
«Καθώς η Έρρικα έλεγε όλα αυτά που έλεγε εγώ είχα μείνει άναυδος…  Αν ο Ντέρεκ δεν έκανε ποτέ το βήμα να έρθει εδώ είμαι σίγουρος πως δε θα ανακάλυπτα τίποτα από όλα αυτά… Αχ… Εγώ πάντα μπλέκομαι σε έρωτες αντί να κάνω σωστά τη δουλειά μου…  Ίσως σ’ αυτό ο πατέρας μου να είχε δίκαιο που  με έκανε πίσω σε κάποια μυστήρια… Η απογοήτευση με αγκάλιασε…  Μόνο υατό μου απέμεινε..»
Κίμπερλι
«Η Έρρικα φαινόταν μετανιωμένη και πολύ πληγωμένη… Ότι κι αν λέει ο Τόμας, όσο κι αν μου απαγορεύει να της μιλήσω εγώ θα το κάνω γιατί χρειάζεται μια φίλη , έναν άνθρωπο να επουλώσει αυτές τις πληγές  που χαράχτηκαν στη καρδιά της.. Δεν άντεξα άλλο, την πλησίασα και ακούμπησα το χέρι μου στον ώμο της… Ήθελα να της δώσω κουράγιο.»
‘Ερρικα
«Όταν το χέρι της ακούμπησε με στοργή τον  ώμο μου δεν ένιωθα μόνη… Ούτε και εχθρός…. Αυτό το άγγιγμα μου έδωσε κουράγιο και μια μικρή φλόγα ελπίδας.»
Όλη αυτή την ώρα που η Έρρικα μιλούσε εγώ άκουγα τη καρδιά της, μόνο έτσι θα καταλάβαινα πότε έλεγε ψέματα και πότε αλήθεια… Μα όλη αυτή την ώρα το στόμα της φώναζε από αλήθεια.  Ναι, επιτέλους τα κομμάτια του πάζλ θα αρχίσουν να μπαίνουν σε μια πραγματική σειρά! 
«Τόμας…» ξεφούρνισα το όνομα του με σοβαρό ύφος « Εσύ , έχεις κάτι να πεις; Οτιδήποτε..»  συνέχισα 
Τόμας
«Όταν ξεστόμισε το όνομα μου με ξάφνιασε λιγάκι… Μα η αλήθεια ήταν πως δεν είχα ιδέα… Δε γνώριζα κάτι συγκεκριμένο..»
«Τόμας..» ξεστόμισα ξανά το όνομα του
«Όχι… δεν έχω κάτι συγκεκριμένο…»
«Εγώ όμως έχω..» πρόσθεσε με αποφασιστικότητα η Κίμπερλι.
  Τα λόγια έσβησαν με μιας και τα βλέμματα καρφώθηκαν στην Κίμ
«Ο λόγος που έφυγα από το σπίτι μου είναι επειδή ανακάλυψα κάτι..»  ξεστόμισε και πήρε μια βαθιά ανάσα  για να βρει κουράγιο να μιλήσει. « Οι γονείς μου… Έχουν σχέση με την υπόθεση..» τα μάτια της ήταν έτοιμα να βάλουν τα κλάματα , η Κίμπερλι ήταν ευαίσθητη.  
«Τι εννοείς;» ξεστόμισε ο Τόμας  με μια τρυφερότητα αλλά και βλέμμα γεμάτο απορία. 
«Είμαι υιοθετημένη..» αποκρίθηκε με απογοήτευση και τον κοίταξε
 Αυτή η πίκρα που χρωμάτισε το πρόσωπο της  ήταν αρκετή για να  αναγκάσει την καρδιά του Τόμας να λιώσει…
Τόμας
«Η καρδιά μου ράγισε, έγινε κομμάτια… Όταν το άτομο που αγαπάς πονάει ταυτόχρονα ο πόνος γίνεται και δικός σου.»
Τζάκσον
«Εκείνη τη στιγμή η ομίχλη στο μυαλό μου άρχισε να υποχωρεί! Θυμήθηκα τα λόγια της Σάρα… ‘Το παρελθόν είναι το κλειδί’  Τελικά όλα τα στοιχεία κρύβονται εκεί… Οι γονείς μας και η ιστορία τους είναι το κλειδί ...»
«Υιοθετημένη» πετάχτυκε  η Έρρικα και έσπασε τη σιωπή 
«Ναι..» απάντησε μονολεκτικά ενώ η καρδιά της άρχισε να κτοιπά σε γοργούς ρυθμούς , σαν κάτι ακόμα να έκρειβε. 
«Κίμ» ξεστόμισα και την κοίταξα κατάματα « Γιατί έφυγες πραγματικά από το σπίτι σου;»
Κίμπερλι
«Αυτή η ερώτηση ήταν ο εφιάλτης που θα πρέπει να αντιμετωπίσω... Αυτό το καταραμένο γιατί....»
Τζάκσον
«Το πρόσωπο της άλλαξε αμέσως χρώμα, λες και κάτι να την τρόμαζε...»
«Κίμ, γιατί δεν απαντάς;» αποκρίθηκε ο Τόμας
Αυτή χαμήλωσε το κεφάλι και κοίταξε για θέα το πάτωμα
«Καμιά φορά καλύτερα να ζούμε στο σκοτάδι... Να μην γνωρίζουμε την αλήθεια...» αποκρίθηκε και μας γέμισε με απορίες
«Κίμπερλι... Πες μας.» πρόσθεσε ο Τζάκσον
«Τους άκουσα..» αποκρίθηκε και ο φόβος   αντανακλούσε στα μάτια της όταν μας κοίταξε
«Τι άκουσες δηλαδή;» Την ρώτησε η Έρρικα
«Να μιλάνε γι΄ αυτούς…» ξεστόμισε με τρεμουλιασμένη φωνή.
«Για τους Ιχθείς;» αποκρίθηκε ο Τζάκσον ενώ αυτή κούνησε καταφατικά το κεφάλι και πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Μόλις που είχα  επιστρέψει σπίτι και το μόνο που συνάντησα ήταν η απόλυτη σιωπή μέχρι τη στιγμή που άκουσα φωνές στον επάνω όροφο... Όταν ανέβηκα τους άκουσα να καυγαδίζουν… Τα απαίσια λόγια του χαράχτηκαν στο μυαλό  μου :
‘Πάψε… Αν επιστρέψει θα μας ακούσει’ του φώναξε εκείνη 
‘Πρέπει να υπακούσουμε στις διαταγές τους.. Θα μας δώσουν περισσότερα χρήματα αυτή τη φορά’
‘Πάψε σου είπα…’
‘Πρέπει να τους τη δώσουμε πίσω… Αυτό το παιδί πρέπει να το πάρουν. ’  
‘Εμείς τη μεγαλώσαμε..’
‘Η δουλειά μας  μ’ αυτό τελείωσε.. Και οι ιχθείς δεν αστειεύονται Λένα ’ 
‘Πως μπορείς να μιλάς έτσι..  Μπορεί να μην είναι δικό μας παιδί μα εμείς τη μεγαλώσαμε… Αυτοί μας την έδωσαν… Και εμείς τη μεγαλώσαμε σαν δικό μας παιδί’
‘Και τώρα  αυτό το πράγμα το θέλουν πίσω.. Γι’ αυτό και θα τους το παραδώσουμε! ’
Πράγμα… Έτσι με αποκάλεσε σαν ένα αντικείμενο… Μιλούσε για μένα λες και είμαι ένα αντικείμενο που πρέπει να το δώσει πίσω…  Έμεινα εκεί για λίγο σοκαρισμένη  και τον άκουσα να αναφέρει ξανά το όνομα τους.. ‘Οι Ιχθείς μας βοήθησαν Λένα.. Τώρα πρέπει να τους βοηθήσουμε κι εμείς. ’
  Δεν άντεξα να ακούσω άλλα… Απλά έτρεξα και βρέθηκα εδώ…»
Τόμας
«Τα λόγια της με σόκαραν… Τελικά αυτοί οι Ιχθείς βρίσκονται παντού και ξεπετάγονται σαν σκιές από το πουθενά.»
«Ωραία οι Ιχθείς κατάφεραν να μας στοιχειώσουν!» ξεστόμισε ο Τζάκσον με ειρωνεία
«Πρέπει κι εμείς να σας αποκαλύψουμε κάτι..» πρόσθεσα με θάρρος .Ναι ήρθε η ώρα της αλήθειας…
«Ντέρεκ;» ο Τζάκσον μουρμούρισε το όνομα μου και με κοίταξε ξαφνιασμένος.
«Εγώ και ο Τζάκσον δεν βρεθήκαμε τυχαία εδώ.. Ήρθαμε για ένα σκοπό.»
Όλοι με κοίταξαν απορημένοι ενώ ο Τζάκσον μου έσπρωξε το μπράτσο
«Τι κάνεις;» μουρμούρισε 
«Δεν θέλω να πολυλογώ γι’ αυτό θα μπω στο θέμα κατευθείαν ...Είμαστε μυστικοί πράκτορες.» 
«Ποιος ήρθε;» ξεστόμισε με απορία ο Τόμας
«Ο παπάς να σε βλογήσει..» πρόσθεσα με ειρωνεία ενώ ο Τζάκσον με κοίταξε δολοφονικά
«Μυστικοί πράκτορες;» είπε η Κίμπερλι 
«Ναι» απάντησε ο Τζάκσον μονολεκτικά

«Τα μυστικά Τέλος..» αποκρίθηκα με σοβαρό ύφος. « Οι Ιχθείς κατάφεραν να μας στοιχειώσουν… Όμως τώρα έχουμε ένα ισχυρό όπλο…  Είμαστε μια ομάδα και πρέπει να τους νικήσουμε, πρέπει να συνεργαστούμε γι’ αυτό και θα δώσουμε τέλος σε όλα τα μυστικά…» συνέχισα δυναμικά.  Το τέλος πλησιάζει , το νιώθω…  Γι αυτό και είμαι αποφασισμένος να αποκαλύψω τα πάντα , ακόμα και για το πτώμα του Μάξ. 

Chara Christ.