Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

29.2.16

Game Of Shadows (Κεφάλαιο 28) "Όσα δε γνωρίζει ο αφηγητής : ‘Στο βωμό του θανάτου’"


«Σταμάτησε να μιλάει πάλι.. Είναι αδύναμος.» αποκρίθηκε η κοπέλα με τα μαύρα μαλλιά ενώ παρέμεινε καθηλωμένη στην οθόνη του υπολογιστή  όπου παρακολουθούσαν τους δύο φυλακισμένους.
«Θα συνεχίσει… Ο Ντέρεκ είναι δυνατός.» αποκρίθηκε με μια άχαρη και ανατριχιαστική φωνή  ο άντρας που στεκόταν στο βάθος μέσα στο σκοτάδι , με εκείνη την τρομακτική μάσκα στο πρόσωπο.
«Είναι αδύναμος… Κοίταξε τον»  ξεστόμισε ξανά η κοπέλα.
«Θα συνεχίσει….» επανέλαβε ο άντρας.
«Προσπαθεί να πάρει ανάσα , αλλά δεν μπορεί … Δε τον βλέπεις;»
«Σου είπα πως θα συνεχίσει!» ξεστόμισε με έντονο τόνο « Πρέπει να μάθω, γιατί τους είναι τόσο σημαντικός… Τι είναι αυτό που τον καθιστά τόσο σημαντικό… Πέρα από την ακοή του.» συνέχισε να ψιθυρίζει στον εαυτό του.
«Ίσως πρέπει να συνεχίσουμε με τους άλλους.» πετάχτηκε ένα νεαρό καστανόξανθο αγόρι με γυαλιά που καθόταν δίπλα στη κοπέλα .. Εκείνος παρακολουθούσε τους υπόλοιπος.
Ο άντρας αναστέναξε και με βήματα αγωνιάς πλησίασε την κοπέλα.
«Έλα Ντέρεκ… Συνέχισε.»  ξεστόμισε μπροστά στον υπολογιστή 
Ντέρεκ
«Πραγματικά εκείνη τη στιγμή θα ήθελα να ήταν ένα όνειρο…..» τον κοίταξα στα μάτια και συνέχισα. «   Ούτε που κατάλαβα τι έγινε στη συνέχεια ειλικρινά…  Έγιναν πολλά και μάλιστα πολύ γρήγορα… Το μόνο που μπόρεσα αν διατηρήσω καλά στη μνήμη μου είναι τη στιγμή που προσπάθησα να σηκωθώ μέσα σ’ όλο αυτό το χαλασμό… Θυμάμαι τον Τζάκσον αν με πλησιάζει και να στηρίζει το χέρι μου γύρο από το λαιμό του… 
«Τρέξτε» ακούστηκε η φωνή του πατέρα του ενώ ο Τζάκσον τον κοίταξε με αγωνία «θα είμαι εντάξει» του είπε  και κούνησε καταφατικά το κεφάλι…
Πραγματικά  εκείνη τη στιγμή είχα χάσει τη γη κάτω από τα πόδια μου…  Δε ξέρω πως καταφέραμε να ξεγλιστρήσουμε από τα μοχθηρά τους δόντια, μόνο  για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα τουλάχιστον…  Όλα μου είναι τόσο θολά ακόμα…  Το τελευταίο που θυμάμαι είναι να βρισκόμαστε σε ένα από τα υπόγεια εργαστήρια τους, με εμένα να προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου ενώ τα  πάντα γύρω μου στροβιλίζονταν….
«Παγιδευτήκαμε» η τρομαγμένη φωνή του Τόμας χαράκτηκε στο μυαλό μου…. 
«Έρχονται»  ψιθύρισα ζαλισμένος ενώ τους είχα ακούσει να πλησιάζουν…
   Μετά ξεπρόβαλαν  από την πόρτα σαν πεινασμένες ύαινες , ενώ ο Τζάκσον προσπαθούσε ολομόναχος να τους σταματήσει… Ένας από αυτούς θυμάμαι με πλησίασε, μα δεν πρόλαβα να αντιδράσω…. Και δεν ήταν μόνο αυτό , κτύπησαν ανελέητα και άκαρδα τον Τζάκσον ενώ άρπαξαν τους υπόλοιπος από τα χέρια…. Και τότε μέσα μπήκε αυτή μαζί τους…
   Σε μια στιγμή απροσδόκητα άκουσα τη κραυγή  της Έρρικα  που φώναξε το όνομα μου και με μεγάλη επιτυχία  κατάφερε να μου ξεριζώσει την καρδιά… Και ξαφνικά αυτός μου όρμισε με τη βελόνα που κρατούσε στο αναθεματισμένο χέρι του και την έβαλε κατευθείαν στο πλάι του λαιμού  μου.  
   Πιαστήκαμε σαν αθώα ψάρια στα μοχθηρά τους δίχτυα…  Πέσαμε στη παγίδα τους, την παγίδα των  ζοφερών “Λύκων”. Ανάθεμα την ώρα!
  Όλα θόλωσαν κι εγώ   έπεσα στο πάτωμα σαν ένα ανήμπορο ζώο στα χέρια αυτών των λύκων που ήταν  έτοιμοι να με κατασπαράξουν. 
  Κοιτούσα μα δε πίστευα στα μάτια μου… Όσο το σώμα μου αγκάλιαζε το κρύο πάτωμα του εργαστηρίου τους , τόσο πιο πολύ αδύναμος ένιωθα…  Τι ήταν αυτό που μου έκαναν;  
«Εσύ; Εσύ μας πρόδωσες;» αποκρίθηκε ο Τόμας με το βλέμμα γεμάτο απογοήτευση «Γιατί; Πώς;»
«Δεν, δε μπορεί να είναι αλήθεια.. Όχι.» πρόσθεσε η Κίμπερλι ενώ οι δυο άντρες την κράτησαν πιο σφικτά.
«Γιατί; Γιατί μας το έκανες αυτό;» τα λόγια του Τόμας δεν ήταν αρκετά να συγκινήσουν  αυτό το βλέμμα με το οποίο τον κοιτούσε …. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το μοχθηρό βλέμμα… Τελικά η τύχη δεν είναι με το μέρος μας.
   Κοιτούσα και ξανά κοιτούσα … Μακάρι να έβλεπα εφιάλτη, μακάρι αυτό το καταραμένο παιχνίδι να τελείωνε εδώ! Μα  μήπως τελικά ήταν τέλος;   Εκείνη τη στιγμή  αυτός με το χέρι σαν βέλος  καρφωμένο απάνω μου με πλησίασε.  Κι εγώ  εκεί ανήμπορος να κουνηθώ, να πω μια λέξη… Το μόνο μου όπλο ήταν τα μάτια μου που άρχισαν να ξεπετάνε σπίθες από την οργή. 
«Εσύ..» ξεστόμισε μ’ ένα μυστήριο ενθουσιασμό και ακούμπησε το χέρι του στη μάσκα που φορούσε…  Η ώρα της αποκάλυψης  ίσως να είχε φτάσει… Το πρόσωπο πίσω από τη μάσκα επιτέλους θα εμφανιζόταν .... Τέρμα οι σκιές… Τέρμα!  Ή μάλλον έτσι νόμιζα. 
«Μη τολμήσεις να τον αγγίξεις » η Έρρικα ξεστόμισε γεμάτη θυμό ενός αυτός γύρισε προς το μέρος της. 
«Πάρτε τους…» αποκρίθηκε εκείνος μα τελικά δεν είδαμε το πρόσωπο του
«Τι; Όχι..» ξεστόμισε αυτό το καταραμένο καρφί που ήταν με το μέρος τους…  
«Αυτή η σκύλα φταίει!» η Κίμπερλι ούρλιαξε και κοίταξε με όλο της το μίσος τη Σίσι
«Πως μπόρεσες Σίσι;» Ο Τζάκσονμε το πρόσωπο ματωμένο είχε ραγίσει… Όλη η μπιστοσύνη και αγάπη που της είχε χαρίσει τώρα έγινε χίλια κομμάτια.
Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει…. Τελικά ο ποιο αθώος καμία φορά, είναι και ο πιο ένοχος…  Αυτοί μας άρπαξαν όλους με τα βάρβαρα χέρια τους, η Έρρικα δεν έπαψε στιγμή να ουρλιάζει μέσα στο χάος το όνομα μου και εγώ εκεί πεσμένος απλά να κοιτώ εκείνο το τέρας με τη μάσκα να παίρνει τη νίκη …. Κατάφερε να μας ισοπεδώσει…
   Μετά θυμάμαι αυτόν να λέει με μια βαριά φωνή ‘Βάλτε τον στο κουτί’ εκεί τα μάτια μου άρχισαν να κλείνουν με αυτούς τριγύρω μου… Αυτή ήταν και η τελευταία εικόνα που είδα….  Μετά το απόλυτο κενό…. Μέχρι τη στιγμή που ξύπνησα εδώ.»
Με κοίταξε γεμάτος σκέψη 
« Τελικά όλοι σε εκείνο το σπίτι ήσασταν απλά πιόνια..» αποκρίθηκε και με κοίταξε με απογοήτευση… « Όπως κι εγώ…. Αλλά και ο πατέρας μου.»
«Ναι… Όπως το είπες… Πιόνια! Όπως και  όλος ο κόσμος….» αποκρίθηκα
«Τι εννοείς;»
Έμεινα για λίγο στη σιωπή, τη σιωπή της σκέψης… 
«Τι εννοώ… Ότι όλοι είμαστε ένα παιχνίδι αυτών των απαίσιων μεγαλο-καρχαριών, που το μόνο που τους νοιάζει είναι το χρήμα και η εξουσία… Το ίδιο και αυτοί εδώ… Γι’ αυτό δημιούργησαν τον ιό… Για να κερδίσουν χρήμα παίζοντας με αθώες ζωές…»
«Έχεις δίκαιο….»
«Το ξέρω… Γι’ αυτό και θα τα καταφέρουμε.» αποκρίθηκα… Με κοίταξε ξαφνιασμένος και απορημένος
 «Τι εννοείς; Είμαστε φυλακισμένοι εδώ και καιρό… Όχι απλά μέρες αλλά μήνες…»
«Πίστεψε με … Θα τα καταφέρουμε.» εκείνη τη στιγμή το βλέμμα μου έδειχνε τόσο πιστικό που δε δίστασε με ρωτήσει
«Δε σε καταλαβαίνω; Πως μπορείς να μιλάς με τόση σιγουριά; Το σχέδιο σας, ή μάλλον το σχέδιο σου δεν πέτυχε»
«Και ποιος είπε πως δεν είχα άλλο σχέδιο;» 
Ξαφνιάστηκε και με κοίταξε έντονα …. Δεν κατάφερε να αρθρώσει λέξη.
«Τι είπε μόλις τώρα;» αποκρίθηκε η κοπέλα που τους παρακολουθούσε
«Είχε και δεύτερο σχέδιο» ξεστόμισε  ο άντρας με τη μάσκα
Και ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός κρότος ενώ  ταυτόχρονα το πάτωμα τραντάχτηκε.
«Που να πάρει η οργή!» ξεστόμισε ο άντρα θυμωμένος και βρόντηξε το χέρι στον τοίχο « Αυτό ήταν το σχέδιο του από την αρχή!»
«Τι έγινε τι ήταν αυτός ο θόρυβος;» αποκρίθηκε τρομαγμένος ο γιός του Τζίμ
«Το σχέδιο που δεν ανέφερα» απάντησα με το βλέμμα γεμάτο ελπίδα 
«Τι θες να πεις;» κι εκεί που πρόλαβε να μου κάνει την ερώτηση ο συναγερμός άρχισε να ηχεί και  δύο άντρες βούτηξαν αμέσως στο δωμάτιο και έτρεξαν προς το μέρος μου.
«Η Ρεντζίνα θα έρθει να σας βοηθήσει»  του ψιθύρισα λίγο πριν με αρπάξουν
«Ντέρεκ!» ξεστόμισε συγκλονισμένος αυτή σίγουρα θα ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπα.. Όπως και τους υπόλοιπους. 
  Με μιας προτού το καταλάβω βρέθηκα  σε ένα άγνωστο μέρος γεμάτο υπολογιστές όπου οι οθόνες τους έδειχναν όλους τους διαδρόμους.. Τα δωμάτια του σπιτιού, τις φυλακές τους… Πόσο διεστραμμένα μυαλά μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι;… 
«Ντέρεκ!» η φωνή της Έρρικα ακούστηκε στο βάθος
«Γιατί το έκανες αυτό;» η φωνή του ήχησε τρομακτικά στο χώρο και με πλησίασε.



Chara Christ.