Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

9.3.16

Game Of Shadows (Κεφάλαιο 30) "Τελευταία σκιά"


«Τι εννοείς ήταν απλά μια σκιά;» Αποκρίθηκα και τον κοίταξα
«Ντέρεκ, έπαιξες απλά το παιχνίδι τους… Όλοι σας δηλαδή…»
«Απάντησε μου σε αυτό που σε ρώτησα αλλιώς..»
«Αλλιώς τι;» με διέκοψε με ένα ειρωνικό χαμόγελο «Θα το πεις στον αρχηγό σου;  Αν μάθει ότι ήρθε εδώ χωρίς την άδεια του θα είσαι παρελθόν από τη δουλειά σου.»
«Θα το μάθει έτσι κι αλλιώς..» απάντησα «Τι θέλεις για να μιλήσεις;» 
«Ξέρεις πολύ καλά τι θέλω…»
Κούνησα το κεφάλι καταφατικά 
«Μάλιστα…»
«Δώσε μου την ελευθερία μου και ως αντάλλαγμα θα πάρει όλα τις πληροφορίες που χρειάζεσαι.» αποκρίθηκε και ακούμπησε τα κάγκελα «Ακόμα και αυτές που θεωρείς δεδομένες.» συνέχισε και με κοίταξε.
«Τι θέλεις να πεις;» 
«Ξέρεις κάτι, αυτός ο καιρό που έμεινα κλεισμένος εδώ μέσα με βοήθησε στο να καταλάβω μερικά πράγματα… Κυρίως γιατί εσύ είσαι σημαντικός σ’ αυτή την ιστορία… 
«Τι σημαίνει τώρα αυτό;»
«Όλα στην ώρα τους… Δώσε μου αυτό που θέλω και θα πάρει κι εσύ τις απαντήσεις που θες τόσο πολύ…» 
 «Ντέρεκ… Ο χρόνος σου τελείωσε.» αποκρίθηκε ο φύλακας και με πλησίασε.
«Ευχαριστώ Ντέιβ..» του ψιθύρισα αφού με άφησε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε..
  Έριξα μια τελευταία άγρια αλλά και αποφασιστική ματιά στον Τζόναθαν και έπειτα προχώρησα προς την έξοδο…. Είμαι αποφασισμένος να κάνω τα πάντα για να μάθω την αλήθεια ή καλύτερα τι ακριβώς αυτό το τέρας κρύβει… Λένε πως ένα παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ εύκολα… Το ίδιο και το δικό μας… Αν πραγματικά δεν είναι αυτοί που δημιούργησαν τον ιό τότε ποιοι μπορεί να είναι και γιατί;  Ή μάλλον το γιατί το ξέρουμε όλοι… Και αυτό το γιατί  έχει δύο λέξεις για απάντηση.  Χρήμα και Εξουσία..  Καθώς περπατούσα  η μια απορία εμφανιζόταν μπροστά μου μετά από την άλλη… Τελικά πόσο τέρας μπορεί αν γίνει ένας άνθρωπος για να κερδίσει αυτές τις δύο λέξεις;  
  Προτού το καταλάβω βρέθηκα και πάλι σ’ αυτή την οικία έτοιμος να μαζέψω τα πράγματα μου και να φύγω. 
«Ντέρεκ;» αποκρίθηκε ο Τζάκσον και με πλησίασε.
Φόρεσα ένα ψεύτικο χαμόγελο και γύρισα προς το μέρος του.
«Θα φύγεις έτσι;» 
«Ναι…» απάντησα μονολεκτικά
«Με τη δουλειά;»
«Δε θα σταματήσω να εξιχνιάζω μυστήρια Τζάκσον… Απλά φεύγω από αυτό το σπίτι… Όλα τώρα είναι εντάξει… Έχουν τελειώσει όλα μια χαρά..» αποκρίθηκα μα δε με πίστεψε… Με κοιτούσε σα να περίμενε να του πω κάτι άλλο.
«Λες ψέματα… Εσύ κάτι άλλο έχεις στο μυαλό σου…»
«Γιατί οι άνθρωποι πρέπει πάντα να έχουν δεύτερες σκέψεις;»
«Ντέρεκ , γιατί λες ψέματα; Ποιος είναι ο λόγος που φεύγεις»
«Άντε πάλι..»
«Η Έρρικα;»
«Α καλά εσύ….»
«Πες μου ρε φίλε!» με κοίταξε έντονα με τα γαλάζια μάτια του να προσπαθούν να φωτίσουν το σκοτάδι των σκέψεων μου
«Τι να πω;»
«Αυτή είναι η αίτια; Μια κοπέλα;»
« Διόρθωση…Κορίτσι… Και όχι δεν είναι αυτή η αιτία..»
«Άρα κάποια αιτία υπάρχει..»
«Όχου …»
«Πες μου!» με πρόσταξε « Να ξέρεις πως αν χάσεις το παιχνίδι με την αλήθεια τώρα, φίλε , θα το χάσεις για όλη σου τη ζωή… Και θα το μετανιώσεις..»
Βαριαστέναξα  και μετά του  χαμογέλασα αυτή τη φορά πραγματικά.
«Ευχαριστώ για όλα… Ελπίζω να πάνε όλα καλά με τη Σίσι και να τη συχωρέσεις…» χαμήλωσε το κεφάλι όταν ξεφούρνισα το όνομα της..  « Είναι κοριτσάκι… Νόμιζε ότι έκανε το σωστό.. Άσε την οργή σου να καταλαγιάσει επιτέλους… Και όσο για μένα μην ανησυχείς… Θα βρω το δρόμο μου.» Με κοίταξε με περιέργεια… Θα αναρωτήθηκε μάλλον τι εννοώ. «Ελπίζω όλα τα μυστικά μια μέρα πραγματικά να αποκαλυφθούν και να η δικαίωση να λάμψη.»
«Φίλε έχεις πιεί κάτι;»
«Χαχ… Να είσαι δυνατός Τζάκσον…» αποκρίθηκα και το χέρι μου ακούμπησε ον ώμο του «Τα λέμε..» ξεστόμισα και μπήκα στο δωμάτιο μου ψιθυρίζοντας ‘Αντίο Τζάκσον’..
Ο μεγαλύτερος μου φόβος μέχρι τώρα ήταν το να μη παραδέχομαι τα συναισθήματα μου, όμως ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω και το τελευταίο μου φόβο τη τελευταία δική σκιά… Έχω περάσει πολλά από μικρός γι’ αυτό και πρόσθεσα το χιούμορ σαν ασπίδα προστασίας απέναντι στα συναισθήματα μου…. Όσες φορές είχα πάρει το ρίσκο αυτή την ασπίδα να τη γκρεμίσω γινόμουν κι εγώ θρύψαλα μαζί της, μα τώρα πιά δεν είμαι ούτε παιδί ούτε αδύνατος… Ήρθε η ώρα να ξυπνήσω… Τόσα χρόνια στο σκοτάδι , πρέπει να βρω το δρόμο προς το φως…  Την αλήθεια για τη ζωή μου , γιατί έχω αυτό το καταραμένο χάρισμα…. Αλλά κυρίως για το που είναι ο κολλητός μου!   Όλο αυτό το παιχνίδι άρχισε γι΄ αυτόν και τώρα … Τώρα δε ξέρω τι μου γίνεται… Όμως θα βρω το δρόμο μου… Θα πάρω το ρίσκο μου… Θα γκρεμίσω τους φόβου μου στόχο να βρω την αλήθεια.  
   Ακούμπησα τα χέρια στο κομοδίνο και κοίταξα το πρόσωπο μου στον καθρέπτη. ‘Ήρθε η ώρα’ ξεστόμισα στον εαυτό μου… Κι με τα μαύρα ρούχα μου προχώρησα προς τη πόρτα.  Πήρα μια βαθιά ανάσα και σήκωσα το σκυφτό μου κεφάλι ακούμπησα το χέρι μου στο κρύο πόμολο και ετοιμάστηκα να ανοίξω για τελευταία φορά αυτή τη πόρτα. 
   Μόλις που πρόλαβα να την ανοίξω και βρήκα την Έρρικα έτοιμη με τη γροθιά της να κτυπήσει τη πόρτα μου. 
«Ε…Γεια » αποκρίθηκε αγχωμένη. 
«Τι κάνεις εδώ;»
«Α,ακου, άκουσα πως θα φύγεις και..»
«Ήρθες να μου πεις αντίο;»
«Ξέρω πως φεύγεις μόνο από αυτό το σπίτι… Όλοι δηλαδή το ίδιο θα έπρεπε να κάνουμε όμως… Αποτελεί ένα μεγάλο και αναπόσπαστο κομμάτι από τη ζωή μας… Ότι κι αν έχουμε περάσει. »
« Πάντα μιλάς τόσο πολύ εσύ…. Πρέπει να το σταματήσεις.»
Μου χαμογέλασε και τα μάτια της γέμισαν απογοήτευση…. Δε μίλησε ούτε μίλησα… Η σιωπή μας τα λέει όλα.
«Καλή τύχη…» αποκρίθηκα και τη κοίταξα
«Ευχαριστώ…» δε τόλμησε να ανταποδώσει τη ματιά
«Πρέπει να φύγω τώρα.. Θα τα πούμε αργότερα..» ξεστόμισα και προχώρησα μα ξαφνικά το χέρι της μου έκοψε την έξοδο
«Τι;»  τη ρώτησα
Με κοίταξε για λίγο στα μάτια… Αχ αυτά τα πράσινα μάτια… Μπορεί να μην έχουν φωνή όμως μιλάνε! 
«Ελπίζω να μη φύγεις εντελώς από τη πόλη....»  
«Θα δήξει..» 
«Ευχαριστώ..» 
«Γιατί;»
«Για όλα… ΑΝ δεν ήσουν εσύ και ο Τζάκσον… Ο Μαξ….Ακόμα κι αν έχει πεθάνει … Όπως και αν έχει… Αν δεν ήσασταν εσείς ποτέ δε θα ερχόταν ένα τέλος σ’ αυτή την ιστορία.»
Δεν απάντησα … Δεν αντέδρασα καν.
«Ευχαριστώ» ξεστόμισε ,μου έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και βιάστηκε να φύγει.
Τότε εγώ γκρέμισα επιτέλους την ασπίδα μου και την άρπαξα από το χέρι , την έφερα με μια γρήγορη κίνηση κοντά μου και της έδωσα ένα παθιασμένο φιλί… Το αποχαιρετιστήριο φιλί…  Τα δάκτυλα μου μπλέχτηκαν για πρώτη και τελευταία φορά ανάμεσα στα λαμπερά μαλλιά της , ενώ τα χείλη μου για τελευταία φορά γεύτηκαν τα δικά της. Εκείνη τη στιγμή σαν ο χρόνο να σταμάτησε έστω για λίγα δευτερόλεπτα… «Αντίο Έρρικα» της ψιθύρισα ενώ ακούμπησα το μέτωπο μου στο δικό της και τη κοίταξα… Κοίταξα για τελευταία φορά αυτά τα μαγευτικά πράσινα μάτια και έφυγα… 
   Κατέβηκα βιαστικός τις σκάλες καις το σαλόνι κοίταξα τον Τόμας να χαμογελά μαζί με τη Κίμπερλι ενώ μου έριξαν μια τελευταία ματιά σαν ένα στερνό αντίο. Τους ανταπέδωσα ένα μικρό μισό χαμόγελο προσχώρησα προς την έξοδο.  
   Πλησίασα το  μαύρο μου αυτοκίνητο και από το γυαλί διέκρινα την αντανάκλαση της Ρετζίνα. 
«Το έκανα...» αποκρίθηκε και σταύρωσε τα χέρια της. «Είναι στο δάσος μαζί με τους δικούς μου
«Ευχαριστώ Ρετζίνα!» 
«Απλά για αν ξέρεις…. Αν ξαναδώ αυτό το κάθαρμα μπροστά μου δε θα του χαρίσω ούτε δύο δευτερόλεπτα ζωή;.» ξεστόμισε τη στιγμή που πήγα να ανοίξω τη πόρτα.
«Μην ανησυχείς…»
«Είσαι σίγουρος γι’ αυτό;»
«Πρέπει να μάθω την αήθεια και αυτός είναι ο μόνος τρόπος…»
«Όταν το μάθει ο αρχηγός σου ..»
«Δε με νοιάζει… Ακόμα κι αυτός κρατάει μυστικά…. Ακόμη και τώρα.»
«Να προσέχεις Ντέρεκ.»
«Αν δεν επιστρέψω ξέρεις τι πρέπει να κάνεις..» 
Μου έγνεψε καταφατικά 
«Ελπίζω να τα ξανά πούμε» ξεστόμισα και αυτό ήταν το δικό μου αντίο…. Έτσι λοιπόν μπήκα στο αυτοκίνητο και κατευθύνθηκα προς το δάσος. 
Μόλις που είχα φτάσει… Κατέβηκα και προχώρησα προς το βάθος. 
«Αυτό δεν είναι ελευθερία νεαρέ» ξεστόμισε ο Τζόναθαν ενώ οι άντρες της Ρετζίνα τον κρατούσαν αλυσοδεμένο
«Έχεις δίκαιο..» αποκρίθηκα και έγνεψα στους δυο άντρες να τον αφήσουν ελεύθερο ενώ έπειτα τους πρόσταξαν να φύγουν.
«Τώρα είμαστε μόνο εσύ κι εγώ…»
Χαμογέλασε
«Θέλω να μου πεις τα πάντα.»
«Θα το κάνω… Όμως εσύ, είσαι πραγματικά έτοιμος ;»
«Ξεκίνα» αποκρίθηκα «Α , και μη διανοηθείς αν τρέξεις η να κάνεις το οτιδήποτε.. Αλλιώς μια ωραία σφαίρα θα καρφωθεί στο κεφάλι σου.»
«Χαχ, δε θα το έκανες αυτό…»
«Πας ένα στοίχημα;» ξεστόμισα γεμάτος σαρκασμό « Τώρα, ξεκίνα»  
«Ωραία λοιπόν…. Αλλά πρώτα θέλω να ξέρεις πως είμαι με το μέρος σου..»
Των κοίταξα ειρωνικά
«Αυτοί που πραγματικά είναι ένοχοι Ντέρεκ, τώρα βρίσκονται κάπου εκεί έξω και γελάνε με μας …. Γιατί είμαστε απλά πιόνια τους!  Κατάφεραν μια χαρά να σας κάνουν να πιστέψετε πως εμείς είμαστε ι κακοί… Δε λέω πως ο τρόπος μας να βρούμε θεραπεία ήταν σωστός αλλά…. Ξέρεις τι έχω καταλάβει;  Οι πραγματικοί δημιουργοί αυτού του ιού ήδη γνωρίζουν τη θεραπεία και όταν κατάλαβαν πως εμείς πλησιάζουμε προς το σωστό δρόμο αυτής έπρεπε να μας αποτρέψουν … Και τελικά τα κατάφεραν….Όσο για το Μάξ θα σου πω που βρίσκεται και θα σου εξηγήσω τα πάντα....»
   Και κάπως έτσι ξεκίνησε να μου μιλάει και αν αφηγείται όλη την αλήθεια…ή τουλάχιστον ότι ξέρει… Έτσι λοιπόν αφήνοντας πίσω τους φίλους μου , την ομάδα μου ετοιμάζομαι να βρω την αλήθεια και αν τους προστατέψω από τις αληθινές σκιές.   Θα κάνω τα πάντα για να προστατέψω όλα αυτά που η ζωή μου χάρισε ακόμα και αν μου πήρε περισσότερα στην αρχή.  Θα ψάξω μέχρι και τη τελευταία σκιά ώστε αυτό το σαδιστικό παιχνίδι των σκιών επιτέλους να φτάσει στο τέλος του. 


Chara Christ.