Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

14.3.16

Game Of Shadows-"Επίλογος"


Ντρέρεκ
    «Η Ζωή μοιάζει με ένα παιχνίδι ή καλύτερα με ένα γυάλινο κόσμο…. Ένα κόσμο που εμείς κτίζουμε…Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε… Μερικές φορές αυτός ο γυάλινος κόσμος δίνει την εντύπωση πως είναι ένα μεγάλο βιβλίο, οπού εκεί μέσα χαράζουμε τη δική μας ιστορία, από την αρχή μέχρι το τέλος…
Υπάρχει όμως πραγματικά τέλος σε μια ιστορία; Κι αν ναι εμείς το έχουμε βρει, ή μήπως απλά γυρίσαμε τη σελίδα σε ένα νέο κεφάλαιο γεμάτο από μυστικά και μυστήριο;  Λένε πως σε κάθε στιγμή της ζωής μας ανοίγονται καινούργιες πόρτες δηλαδή νέα κεφάλαια που δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για στο που θα σε οδηγήσουν. Για κάθε ένα νέο κεφάλαιο στο οποίο προχωράς και μια πόρτα που ανοίγεις, υπάρχει μία άλλη που αφήνεις πίσω σου. Ένα κεφάλαιο ή μια πόρτα για τη ζωή είναι απλά μια δική μας επιλογή…. Πίσω από κάθε πόρτα κι ένα νέο κεφάλαιο ακόμα και αν αυτή η επιλογή που θα  βρεις από πίσω , δεν είναι πάντα αυτό που περιμένεις, μην βιαστείς να απογοητευτείς…. Γιατί να θυμάσαι  πως η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μας και ποτέ δεν ξέρεις πως θα σου γυρίσει το παιχνίδι. Γιατί δική μας ιστορία το παιχνίδι συνεχίζεται με πιο ζοφερά μυστικά…. Μπορεί για την ώρα όλα να είναι ήρεμα και γαλήνια, όμως αυτή η ηρεμία είναι πολύ τρομακτική ιδιαίτερα όταν μια νέα καταιγίδα παραμονεύει με υπομονή εκεί έξω μέχρι να βρει την κατάλληλή στιγμή για να σε κατασπαράξει…
    Εκεί όπου συναντάμε την ισοπέδωση της αλήθειας, εκεί είναι που βλέπουμε το φλογερό τέλος…Η τουλάχιστον έτσι νομίζουμε... Η ζωή είναι γεμάτη από αμέτρητες καταστροφές και πικρές ήττες …. Μα πραγματικά ποιος μπορεί να νικήσει το παιχνίδι της ζωής ή μάλλον το παιχνίδι των σκιών; 
  Έχω περάσει τόσα πολλά…. Που μακάρι άλλος άνθρωπος να μη ζήσει ποτέ του τόσα… Δεν είμαι ο τέλειος άνθρωπος, αλλά και ποιος είναι;  Κανείς… Γιατί απλά το τέλειο δεν υπάρχει….  Έχω γευτεί την απογοήτευση και με το παραπάνω!   Η καρδιά μου ράγισε από πολύ πιο πριν … Τώρα το μόνο που κατοικεί μέσα μου είναι το σκοτάδι, μόνο αυτό μου απέμεινε…  
    Αυτό που αντίκρισα δεν μπορώ να το πιστέψω…. Ο Μαξ είναι ζωντανός… Τελικά τα μυστικά δεν έχουν τελειώσει ακόμα….Ο γυάλινος μου κόσμος έγινε θρύψαλά από εκείνη τη ώρα... Αυτή τη φορά όλα γύρω μου γκρεμίστηκαν…Όλα ένα ψέμα, ένα τεράστιο ψέμα μια μεγάλη απάτη…  Η δική τους απάτη ,το δικό τους ψέμα… Στο οποίο εμείς είμασταν και θα είμαστε απλά πιόνια…Γιατί;  Γιατί επέλεξαν εμάς;  Κάποτε είχαμε αθώα ψυχή ή τουλάχιστον έτσι πίστευα, μα τώρα το μόνο που απέμεινε είναι ένα άψυχο σώμα που ακολουθεί τις τερατώδεις διαταγές τους… Τελικά εγώ για όλους είμαι ένα παιχνίδι….  Γιατί η ζωή να είναι τόσο σκληρή;  Ότι ωραίο μου έχει δώσει το έχει πάρει πίσω…. Ότι έχω αγαπήσει έχει γίνει σκόνη στον άνεμο...Μπορεί να μην άξιζα δηλαδή  κάτι ωραίο… 
   Όλα αυτά τα μυστικά , τα ψέματα, όλες αυτές οι καταραμένες σκιές που δημιουργήσαμε όλοι μας….  Αυτές οι σκιές που μας στοιχειώνουν… Η ζωή μου έγινε για ακόμα μια φορά  συντρίμμια.  Όμως και πάλι, δεν μπορούμε  να ζήσουμε σε ένα κόσμο χωρίς σκιές.. Όχι, γιατί  είναι μέρος του εαυτού μας…  Αυτό το καταραμένο παιχνίδι τους... Γιατί, για αυτούς είμαστε ένα παιχνίδι...Για να τους  ανταποδώσουμε την ισοπέδωση  που μας χάρισαν πρέπει να εξοικειωθούμε  με ό,τι κρύβεται στις πιο σκοτεινές γωνιές του ανθρώπινου μυαλού τους… Αν αξίζει να το αποκαλώ ανθρώπινο βέβαια… Πρέπει να παλέψουμε και με το δικό μας σκοτεινό μυαλό… Με τους δικούς μας δαίμονες που μας κυριεύουν. 
   Ναι κατάφεραν να μας να μας γκρεμίσουν και μας ανάγκασαν να γευτούμε την  απαίσια ήττα.  Μα εγώ ξέρω πως όσες ήττες και αν υποστείς στη ζωή, πραγματικά χάνεις το παιχνίδι  μόνο όταν αποφασίσεις να βγεις από αυτό.   Η ζωή είναι άδικη όντως… Όμως μόνο όταν  εσύ επιλέξεις να τα παρατήσεις και να βγεις απ’ το παιχνίδι, μόνο τότε...Μόνο τότε  είναι εκεί  που συναντάς και το φρικτό τέλος…
  Κι αν βγεις  να  αγναντεύεις το πέλαγος στο φως της μέρας για αν βρεις τη γαλήνη, εκεί όπου οι σκιές δεν μπορούν να σε πειράξουν και να σε φοβίσουν, εκεί όπου το κακό δεν μπορεί να σε αγγίξει...Εκεί κοντά στο φως όπου θα βρεις τη λύτρωση.... Εκεί είναι που δεν πρέπει να πέσεις στην παγίδα... Γιατί να θυμάσαι ότι πάντα πρέπει να προσέχεις τις σκιές που έχουν κρυφτεί κάπου εκεί κοντά και παραμονεύουν , ενώ με υπομονή  περιμένουν για να σε κατασπαράξουν.... Και καθώς τη θέα θα αγναντεύεις  το βλέμμα σου καθηλώνεται στο καράβι που πλησιάζει στο λιμάνι σου... Αν έρχεται με μαύρα πανιά τότε το τέλος θα σημάνει, όπως   και στον μύθο με τον Θησέα, που όταν επέστρεφε στην Αθήνα με το πλοίο και ξέχασε να κατεβάσει τα μαύρα πανιά, τότε ο Αιγέας που αγνάντευε συνέχεια τη θάλασσα, ελπίζοντας κάποια στιγμή να δει το πλοίο του Θησέα να επιστρέφει.... Εκεί ήταν που ο θάνατος από τη λύπη του κτύπησε την πόρτα, γιατί απλά το πλοίο επέστρεφε με μαύρα πανιά που ξέχασαν να κατεβάσουν.....  
‘Όμως αν πάλι το πλοίο έρχεται με άσπρα πανιά για εμάς; Τότε τη να σημαίνει;
  Αν σε πλησιάζει με λευκά πανιά, τότε όλα τώρα είναι που θ’ αρχίσουν... Έτσι όταν ο ήλιος δύση και το σκοτάδι θα κτυπήσει, ένας νέος αιματηρός κύκλος θα αρχίσει...  
  Αυτό που θέλω να πω είναι πως, αν το καράβι έρθει με μαύρα πανιά θα έρθει ο θάνατος και έτσι όλα θα τελειώσουν με τον κύκλο να κλείνει και με μας να συναντάμε την γλυκιά λύτρωση. Τη δικαιοσύνη… Αν όμως έρθει με άσπρα πανιά τότε πρέπει να φοβηθείς,  γιατί αυτή θα είναι η αιματοβαμμένη αρχή.
  Λένε πως κάθε ΤΕΛΟΣ και μια καινούργια ΑΡΧΗ…  Η ζωή, κάνει κύκλους…. Και εκεί που νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο τέλος της, μια καινούργια αρχή ξεπροβάλετε μπροστά σου…. Μόνο που στη δικιά μας ιστορία αυτό δεν νομίζω να ισχύει… Γιατί; Γιατί απλά αυτό δεν είναι τέλος…Το δικό μας καράβι ήρθε με λευκά πανιά... Αυτό λοιπόν είναι  μόνο η αρχή, η αρχή της καταστροφής μας… Η αρχή στον κυκεώνα που παραμονεύει την κατάλληλη στιγμή για να εισβάλει σαν τσουνάμι ξανά στη ζωή μας, μέχρι να μας αποτελειώσει…  Το τελικό χαρτί στα ταρώ δεν το συναντήσαμε ακόμα…. Όχι, ακόμα δε συναντήσαμε τη δικαίωση… 
   Ναι, όλο αυτό το καταραμένο σαδιστικό παιχνίδι που ετοίμασαν κάποιοι για μας δεν έχει τελειώσει… Όλος ο κόσμος  μοιάζει με μια σκηνή κι εμείς εκεί σαν ηθοποιοί ακολουθούμε το σενάριο που μας έχουν ετοιμάσει… Η ζωή μου μοιάζει με ένα  φρικτό σενάριο που έγραψε κάποιος άλλος για μένα.. Και  μάλλον δε με συμπαθεί πολύ… Αυτό είναι το μόνο σίγουρο… Μα  το ερώτημα είναι: Αυτό το σενάριο  είναι έτοιμο σενάριο; Γιατί αν ναι, μπορεί  να είναι αναπόφευκτο το τέλος που με περιμένει… Το τέλος που μας περιμένει όλους δηλαδή... Κι αν πάλι αυτό το καταραμένο σενάριο το γράφουμε εμείς οι ίδιοι; Τότε το τέλος πρέπει να το βρούμε μόνοι μας… Αυτό το μονοπάτι προς την έξοδο πρέπει να το σκεφτούμε καλά πριν του δώσουμε την τελική χαριστική βολή… Γιατί προς το παρόν το μονοπάτι που ακολουθώ προσωπικά, αισθάνομαι πως έχει προορισμό την κόλαση…. Αλλά όπως είχα αναφέρει και παλιά «Εάν αισθάνεσαι ότι περνάς μέσα από την Κόλαση, συνέχισε» - Ουίνστον Τσόρτσιλ.
   Είναι δύσκολο να τα βάλει κανείς με το παιχνίδι των σκιών, δεν μπορείς να ξεφύγεις, όπως και στο παιχνίδι της μοίρας… Ή μήπως καλύτερα το παιχνίδι του πεπρωμένου… Αν όντως υπάρχει πεπρωμένο, τότε  εμείς είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι για τις επιλογές μας ή κάποιος μας παίζει ένα επώδυνο βαθιά ζοφερό παιχνίδι;           
   Αυτά τα ερωτήματα δεν μπορώ να τα απαντήσω , μα το μόνο που γνωρίζω με σιγουριά είναι πως…. Από τη μοίρα ή το πεπρωμένο σου, δεν μπορείς να ξεφύγεις ποτέ… Όσο πιο πολύ προσπαθείς να τ’ αποφύγεις τόσο εκείνα σε κυνηγάνε….   Όπως έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες  : “Το πεπρωμενο φυγειν αδυνατον”
  Τώρα… Τώρα ήρθε η στιγμή να παλέψω, να δώσω την τελική μάχη με τις σκιές τους για μένα και για τους φίλους μου, αλλά πρώτα θα χρειαστεί να αντιμετωπίσω  τη δικιά μου σκιά… Τον δικό μου εφιάλτη ή καλύτερα το δικό μου δαίμονα, αυτόν που κατοικούσε μέσα μου και τώρα αυτοί τον έχουν αφυπνίσει… Αυτός ήταν ο στόχος τους… Τι εννοώ; Αυτό θα το μάθετε όλοι σύντομα… 
   Όχι! Δε θα υποκύψω, ποτέ!  Δεν πρόκειται να βαδίσω στα χνάρια τους...Ποτέ… Πρέπει, πρέπει να παλέψω… Να παλέψω το δαίμονα που επέλεξαν να δημιουργήσουν…Γιατί γι’ αυτούς ήμουν , είμαι και θα παραμείνω ένα παιχνίδι...Και ναι, ναι θα παίξω το νέο τους παιχνίδι, με όποιο κόστος… Η αρχή της μάχης μου πλησιάζει μπορώ να το δω ξεκάθαρα… Ο νέος κύκλος τώρα αρχίζει... Και σ’ αυτό τον κύκλο θα χυθεί περισσότερο αίμα... Το παιχνίδι των σκιών δεν έχει τελειώσει, όχι ακόμα. Όλο αυτό ήταν μόνο η αρχή. Σύντομα θα παλέψω με το δαίμονα μέσα μου.  Το δικό μου φόβο τη δική μου καταραμένη σκιά…  Σύντομα, θα μάθω όλη την αλήθεια …. Όχι αυτήν που μας άφησαν να πιστέψουμε αλλά την αλήθεια που όλο αυτό τον καιρό βρισκόταν κάτω από τη μύτη μας κι εμείς απλά δεν το γνωρίζαμε.  
   Τους αφήσαμε να παίξουν αδίσταχτα με τις ζωές μας και γι ‘ αυτό πρέπει να τιμωρηθούν…  Κι εγώ , θα δώσω αυτή τη μάχη,  με σκοπό να τους καταστρέψω και να σώσω όλες αυτές τις αθώες ζωές που ζουν σε άγνοια και δεν μπορούν να δουν τι βρίσκεται πέρα από τις σκιές… Τις σκιές που λατρεύουν το χρήμα και κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν… Ας μην ξεχάσουμε όμως και την εξουσία που θα κερδίσουν μέσα από αυτό… Δυστυχώς το χρήμα έχει γίνει ο θεός κάποιον ανθρώπων, αν αξίζει να τους αποκαλούμε έτσι…Και ναι η καταστροφή ενός ανθρώπου είναι το χρήμα και η εξουσία που αποζητά απεγνωσμένα να κατακτήσει. 
  Ήρθε η ώρα λοιπόν να αφήσω πίσω μου τους φίλους που απέκτησα και εκείνο το δυνατό συναίσθημα που αν υποκύψω θα με καταστρέψει και θα γίνει εμπόδιο στο δρόμο που με περιμένει… Η λέξη έρωτας θα πρέπει να σβήσει από το λεξιλόγιο μου.  Για να προχωρήσω πρέπει να παραδεχτώ επιτέλους τα συναισθήματα μου γιατί όσο τα αποφεύγω τόσο περισσότερο φοβάμαι… Και σ’ αυτή την ιστορία όσο φοβάσαι να το αντιμετωπίζεις πράγματα  και τα αποφεύγεις, τόσο περισσότερο σε οδηγούν στην καταστροφή... Ο μόνος τρόπος να  εξαφανίσεις αυτά που φοβάσαι είναι να τα αντιμετωπίσεις πρόσωπο με πρόσωπο,  αλλιώς , θα σε ακολουθούν σαν να είναι σκιά σου. ΄Πρέπει επιτέλους να ξεφύγουμε από τις καταραμένες σκιές, τις δικές μας αλλά και τις δικές τους…. Αυτό απαιτεί τόλμη , αρκετή …. Πρέπει να σκοτώσω και την τελευταία σκιά, είτε αυτή είναι δική τους είτε και δική μου …  
  Με όλο το θάρρος που έχω και όλο αυτό τον πόνο που η ζωή με ανάγκασε ύπουλα να γευτώ, τώρα πια είμαι έτοιμος να διαβώ το δρόμο προς τη δική μου κόλαση, που βρίσκεται εκεί έξω και με περιμένει…. Μέχρι λοιπόν αν εξαφανίσω και τη τελευταία σκιά θα τονίσω για ακόμα μα φορά αυτά τα λόγια «Αν αισθάνεσαι ότι κατευθύνεται προς την κόλαση συνέχισε»  Winston Churchill

Chara Christ