Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

23.4.16

Ο Ισορροπιστής (Κεφάλαιο 4) - Κλαρκ Μόρτον

         Στον βραδινό εναέριο χώρο της Κίνας έχει εισέλθει ένα αεροπλάνο μιας ευρωπαϊκής εταιρίας. Ο πιλότος επικοινωνεί με το πύργο ελέγχου του Πεκίνο και ζητά άδεια για να προσγειωθεί. Γίνεται δεκτό το αίτημα και ο κυβερνήτης παίρνει το μικρόφωνο προκειμένου να ενημερώσει τους επιβάτες. Τους ενημερώνει ότι σε πέντε λεπτά θα γίνει κάθοδος όποτε να ετοιμαστούν κατάλληλα. Ένα χαμόγελο εμφανίζεται σε κάποιους και οι αεροσυνοδοί προετοιμάζουν κάποιους απ’ αυτούς. Κυρίως τα παιδιά. Όλα κυλούν ήσυχα.  
     Όμως τα πάντα θα αλλάξουν μέσα σ’ ένα λεπτό προς το μακάβριο. Ο κυβερνήτης βλέπει στον ορίζοντα ένα μεγάλο σύννεφο να καλύπτει τον ουρανό. Κινείται απίστευτα γρήγορα και φαίνονται και κάποιες λευκές λάμψεις στο βάθος του. Ο κυβερνήτης ξαναπαίρνει το μικρόφωνο και ενημερώνει το κοινό ότι θα υπάρξουν αναταράξεις κατά τη προσγείωση. Ένας μικρός πανικός απλώνεται μέσα στο κοινό με συζητήσεις και άλλες κινήσεις. Ο κυβερνήτης προσπαθεί να αποφύγει το σύννεφο αλλά δε προλαβαίνει. Τους καταπίνει λίγο πριν τη κάθοδο. Ο πύργος έλεγχου χάνει την επικοινωνία και αρχίζουν να τρέχουν προκειμένου να φτιάξουν το πρόβλημα.    
     Τα πράγματα στον αέρα δεν είναι καθόλου καλά. Το αεροπλάνο ταρακουνιέται και όλοι οι επιβάτες έχουν κολλήσει στα καθίσματα και προσεύχονται. Ο κυβερνήτης χάνει οπτική επαφή και προσπαθεί να βγει από τη μαυρίλα. Ένας κεραυνός όμως χτυπάει το δεξιό κινητήρα και τον ανατινάσσει. Η φωτιά απλώνεται σε όλο το πτερύγιο καταστρέφοντας το. Όλοι αρχίζουν να κραυγάζουν. Πολλαπλοί κεραυνοί περιτριγυρίζουν το αεροπλάνο. Από το πύργο ελέγχου βλέπουν μια πορτοκαλί λάμψη να πυκνώνει. Με τρόμο παρατηρούν ανήμποροι το αεροπλάνο μες στις φλόγες να πέφτει. Το αεροπλάνο συγκρούεται στο διάδρομο προσγείωσης και διαλύεται σε κομμάτια. Οι μισοί υπάλληλοι βλέπουν αυτό το θέαμα και οι άλλοι βλέπουν του κεραυνούς που σφυροκοπούν το Πεκίνο. Η πόλη δέχεται ηλεκτρική καταιγίδα και χάνει το ρεύμα της.
     Την ίδια στιγμή στην Αίγυπτο ένα γκρουπ τουριστών περπατάει στη καυτή άμμο και ξεναγείται στις πυραμίδες. Ξαφνικά η άμμος αρχίζει και τρέμει. Η ένταση αρχίζει και μεγαλώνει και οι τουρίστες πανικοβάλλονται. Ο ξεναγός τους φωνάζει να μπουν στο λεωφορείο για να φύγουν. Ένα τσούρμο άνθρωποι τρέχουν να σωθούν και συνωστίζονται στην είσοδο ενώ ο σεισμό δε σταματάει. Αυτό όμως δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Από τις πυραμίδες αποκολλώνται μεγάλα κομμάτια και κατρακυλούν προς τους τουρίστες. Κάποιοι τρέχουν μακριά από το λεωφορείο, ενώ ο οδηγός βάζει μπρος και προσπαθεί να ξεφύγει. Οι πέτρες χτυπάνε με δύναμη στο έδαφος ενώ από τη πυραμίδα ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης σηκώνεται για να δείξει το μέγεθος της καταστροφής.  
     Σε ολόκληρη την Ιβηρική χερσόνησο καταγράφονται σεισμοί. Στη Νότια Αφρική ο καιρός αλλάζει άρδην και εμφανίζεται πολικό ψύχος. Στη Σκωτία τα κύματα θεριεύουν και απειλούν να καταπιούν τα θρυλικά Χάιλαντς. Στην Οσάκα ξεκινάει από το πουθενά μια πολύ δυνατή βροχή που πλημμυρίζει τους δρόμους. Οι Γοργόνες βγαίνουν στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας που μένουν και παρατηρούν τη καταστροφή που φέρνουν τα νερά. Μέσα από το σκοτάδι του διαμερίσματος ξεπροβάλλει και η Μέδουσα. Ξυπόλυτη και με ελάχιστα ρούχα περπατάει σ’ ένα πάτωμα γεμάτο πέτρες. Οι Γοργόνες κάνουν δεξιά και αριστερά ώστε η αρχηγός τους να δει τι συμβαίνει. Εκείνη κοιτάζει τον ουρανό και μετά το ποτάμι που έχει δημιουργηθεί στο δρόμο. Βλέπει ένα αμάξι με ανθρώπους επάνω να επιπλέει και να φωνάζουν βοήθεια. Η Λυσάνδρα την πλησιάζει και τη ρωτάει:
«Είναι κάποιο μέρος του σχεδίου αυτό;»
     Η Μέδουσα πιάνεται από τα κάγκελα και ξεφυσάει προβληματισμένη.  Αμέσως κοιτάζει την Οσάκα και λέει:
«Όχι, δεν το κάνουμε εμείς αυτό».
«Τότε τι κάνουμε;»
«Τίποτα. Περιμένουμε τον Ισορροπιστή να λύσει το πρόβλημα. Κάποιος έχει κάνει χοντρή μαλακία».
     Και είχε δίκιο. Πίσω στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει. Οι υποτιθέμενοι συνάδελφοι του Κλαρκ τον βασάνιζαν άγρια. Υπερφυσικά όντα που κάποτε πάλευαν μαζί του στους κακόφημους δρόμους της Ουάσινγκτον. Δέχθηκαν σφαίρες, κάναν ανακρίσεις και ήπιαν μαζί και μερικές μπύρες. Όλα ξεχάστηκαν πλέον. Καλυμμένοι με κουκούλες τον χτυπούν βάναυσα. Εκείνος υπομένει κάθε πόνο θυμούμενος την προηγούμενη εκπαίδευση του στους πεζοναύτες. Δε λυγίζει κι αυτό τους εξοργίζει. Δεν έχουν καταλάβει όμως το κακό που προξενούν. Κάθε λεπτό που ο Κλαρκ πλησιάζει προς το θάνατο, συμβαίνει και μια καταστροφή. Οι Ισορροπιστές είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τη φύση της Γης και ειδικότερα αυτόι που είναι έτοιμοι να πάρουν το χρίσμα. Αυτό όμως είναι μια πληροφορία που οι βασανιστές του αγνοούν.
     Μια γερή γροθιά θα ρίξει ολόκληρη τη καρέκλα στο σκληρό πάτωμα. Ο Κλαρκ βαριανασαίνει καθώς αίμα τρέχει από το στόμα του και δε μπορεί να ανοίξει τα μάτια του. Ο Μπράουν κάνει νόημα στους δικούς του να σταματήσουν. Εκείνοι ανοίγουν το κλοιό και ο Μπράουν πλησιάζει. Γονατίζει μπροστά του και του λέει:
«Είσαι έτοιμος να μιλήσεις;»
«Ποιοι….ποιοι είστε; Τι θέλετε;»
«Ααααχ Κλαρκ. Δεν είναι τόσο απλή η απάντηση και δεν θα σου αρέσει αν την ακούσεις. Καλύτερα να μιλήσεις γιέ μου. Κανείς δε θα έρθει να σε σώσει».
«Άντε γαμήσου. Προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου και να τη κάνω σωστά. Δεν έχω τίποτα….να σου…..πω».
     Μετά από αυτή τη δήλωση λιποθυμάει. Ο Μπράουν σηκώνεται και για μια στιγμή νοιώθει περήφανος για τον υπάλληλο του. Αλλά αυτό δεν θα τον σταματήσει από το να συνεχίσει την ανάκριση. Ένας από τους δικούς του τον πλησιάζει και ρωτάει:
«Και τώρα;»
«Φέρε το βαλιτσάκι».
     Αμέσως ο τύπος πηγαίνει στο αμάξι και φέρνει ένα μικρό βαλιτσάκι. Το αφήνει στο έδαφος και ανοίγει το φερμουάρ. Αποκαλύπτεται μια σειρά από γυαλισμένα και ακονισμένα χειρουργικά εργαλεία. Ο Μπράουν λέει στους δικούς του:
«Το ήξερα ότι δεν θα μιλήσει. Όποτε θα χρειαστούμε πιο δραστικές λύσεις. Όταν ξυπνήσει θα μιλήσει».
     Όλοι κούνησαν το κεφάλι καταφατικά. Το φως που έπεφτε πάνω στο μέταλλο των λεπίδων αντανακλούσε την απειλή για τον Κλαρκ. Μόλις ξυπνούσε θα ξεκινούσε ο δεύτερος γύρος ανακρίσεων. 
     Εντωμεταξύ ο Τρόι έμπαινε στο σπίτι του Κλαρκ. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη οπότε δε χρειάστηκε να τη σπάσει. Υπάρχει ένας μικρός χαμός στο μέρος. Πάει να κάνει μια βόλτα όταν πατάει κάτι στο χαλί. Βλέπει μια μαυρίλα και σκύβει. Πιάνει λίγο με τα δάχτυλα και το μυρίζει. Είναι μαύρη άμμος από τα Εμπόστιαν όρη μιας άλλης διάστασης. Καταλαβαίνει αμέσως με ποιους έχει να κάνει και προς τα πού να κατευθυνθεί. Σηκώνεται για να φύγει όταν βλέπει το λάπτοπ ανοικτό. Πλησιάζει, το ανοίγει και βλέπει όλη την ιστορία καταγεγραμμένη σ’ ένα λογισμικό. Τα μάτια του ανοίγουν διάπλατα. Είναι έκπληκτος που κάποιος κατάφερε να σπρώξει όλη την Ισορροπία μέσα σε λίγους αλγόριθμους. 
     Το κοιτάζει όταν κάποια στιγμή εμφανίζεται από πίσω του ο Άιρους. Βλέπει τον Τρόι να κάθεται και εκνευρίζεται. Αμέσως το λέει:
«Τι κάνεις ρε συ; Γιατί κάθεσαι εδώ; Ξέρεις τι γίνεται στο κόσμο; Πόσοι άνθρωποι έχουν χαθεί;»
«Άιρους ηρέμησε για μια στιγμή κι έλα να λίγο να δεις εδώ».
     Ο Άιρους πλησιάζει και κάθεται δίπλα στον Τρόι και παρακολουθεί. Ταράσσεται όταν βλέπει κάτι άυλο και απαραίτητο όσο το οξυγόνο να μπαίνει σε αριθμούς. Αμέσως λέει:
«Δε πίστευα ποτέ ότι μπορούσε να γίνει».
«Κι όμως έγινε».
«Πρέπει να το καταστρέψουμε αυτό το πράγμα. Δε χρειάζεται να πέσει σε χέρια άλλων. Ευτυχώς που ήρθες πρώτος και το είδες».
«Ή μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε». 
     Ο Άιρους κοιτάζει παραξενεμένος τον Τρόι. Αμέσως τον ρωτάει:
«Δηλαδή;»
«Αυτός που το έφτιαξε βλέπει όλη την ιστορία των Ισορροπιστών. Ας αντιστρέψουμε τα δεδομένα».
«Τρόι, είναι λογισμικό όχι μέντιουμ. Δε θα προβλέψει τα εγκλήματα που κυνηγάς».
«Μπορεί όμως να δείξει τις αλλαγές στην Ισορροπία. Αν το είχαμε πρωτύτερα θα ξέραμε για την Ρουθ ή τη τρύπα στη Νορβηγία. Μπορεί να συμβαίνουν κι άλλα στη Γη που δε τα έχουμε πάρει χαμπάρι».
     Η ιδέα είναι εξωφρενική και ξενίζει πολύ τον Άιρους. Το κοιτάζει για λίγα δευτερόλεπτα και τη συνέχεια το αρπάζει. Ο Τρόι χαμογελάει από ευχαρίστηση. Ο Άιρους τότε του λέει:
«Συνέχισε τον εντοπισμό. Εγώ θα μιλήσω με τους άλλους».
«Έγινε».   
     Αυτόματα και οι δύο αποϋλοποιούνται από το διαμέρισμα. Την ίδια στιγμή στο σπίτι του Τρόι η Ρουθ έχει πάρει σκούπα και φτυαράκι και μαζεύει τα σπασμένα γυαλιά. Έχει μπόλικη δουλειά να κάνει όποτε κάπου-κάπου σκέπτεται και τη προηγούμενη συζήτηση με τον Τρόι. Δε θέλει να τον καταδώσει στους Ρυθμιστές από τη μία, αλλά από την άλλη θέλει να ξέρει και που βαδίζει. Τι θα γίνει με την υπόθεση της. Πότε θα επιστρέψει στη προηγούμενη ζωή της. Θέλει να ξέρει αν ο Τρόι έχει τη δύναμη να την βγάλει από την εξίσωση. 
     Καθώς συνεχίζει λοιπόν τη δουλειά της και σκέπτεται παράλληλα, ένα μικρός σεισμός την επαναφέρει στη πραγματικότητα. Για μερικά δευτερόλεπτα τα πάντα κουνιούνται και η Ρουθ κοιτάζει χωρίς να κάνει τίποτα. Μόλις τελειώνει όμως ακούει μια γυναικεία φωνή από πίσω της να λέει:
«Αααααχ»
     Η Ρουθ γυρίζει απότομα για να δει τη Κλόμα από πίσω της. Στην αρχή τρομάζει αλλά σα γνήσια δολοφόνος ετοιμάζει όλο της το σώμα για μάχη. Η Κλόμα όμως απλά κάθεται ακίνητη με τα χέρια πίσω από τη πλάτη της και κοιτάζει έξω στο παράθυρο λέγοντας:
«Παλιές καλές καταστροφικές αναμνήσεις».
«Τι;»
«Κάτι δικά μου. Θυμήθηκα τον καταστροφικό σεισμό του 1775 στη Πορτογαλία. Τρέχαμε και τότε να προλάβουμε καταστάσεις αλλά…»
«Δε καταλαβαίνω, τι σχέση έχει ο μεγαλύτερος στην ιστορία;»
«Και τότε είχε απαχθεί ένας υποψήφιος Ισορροπιστής από Τίβαλανς. Έτρεχε τότε ο Πρώσος Ισορροπιστής να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Δε πρόλαβε και είχαμε τη καταστροφή της Λισαβόνας».
     Η Ρουθ κουνάει το κεφάλι της με αυτά που ακούει. Από τη μία νοιώθει περίεργα που μαθαίνει την άλλη όψη της ιστορίας αλλά από την άλλη αυτή η επίσκεψη είναι ύποπτη στο μυαλό της. Όποτε λέει:
«Ωραίο το μάθημα, αλλά δε νομίζω ότι ήρθες εδώ γι’αυτό».
«Όχι ήρθα για να μιλήσουμε λίγο. Να τα πούμε έτσι φιλικά».
«Φιλικά; Πριν μερικές ώρες με αγριοκοίταζες και παραλίγο να με πνίξεις. Και τώρα θέλεις να μιλήσουμε; Δε το χάφτω».
«Μη με παρεξηγείς είμαι γόνος φυλής βρικολάκων. Καμιά φορά δε κρατιόμαστε».
«Τι θέλεις; Στα ίσα».
«Οκέι. Θέλω να μιλήσουμε για μια παλιά σου υπόθεση».
«Ποια απ’ όλες;»
     Η Κλόμα αφήνει τα χέρια της και πλησιάζει τη Ρουθ. Εκείνη σφίγγει το κοντάρι έτοιμη για το οτιδήποτε κι ας ξέρει ότι θα είναι μάταιο. Η Κλόμα φθάνει σε απόσταση αναπνοής και λέει:
«Πριν τρία χρόνια πληρώθηκες αδρά για να βγάλεις από τη μέση ένα δικηγόρο με τη γυναίκα του».
     Η Ρουθ φέρνει στο μυαλό της εκείνη τη μέρα. Δε θυμάται ακριβώς τα ονόματα αλλά θυμάται άλλες λεπτομέρειες. Η πληρωμή της είχε έρθει από τις φυλακές Limestone της Αλαμπάμα. Ένας γνωστός διακινητής ναρκωτικών την είχε πληρώσει για να βγάλει από τη μέση το κατήγορο του. Αλλά έπρεπε να φανεί σαν ατύχημα. Η Ρουθ φυσικά σα γνήσια σπεσιαλίστα πείραξε λίγο τα φρένα. Το ζευγάρι βρέθηκε σ’ έναν απότομο γκρεμό.  
     Ακόμα όμως η Ρουθ δεν έχει καταλάβει γιατί γίνεται αυτή η αναφορά όποτε ρωτάει:
«Το θυμάμαι. Και;»
«Αυτοί που σκότωσες……ήταν οι γονείς του Τρόι».
     Εκείνη τη στιγμή ένας τεράστιος φόβος γεννιέται και επωάζεται στα σωθικά της. Σκότωσε τους γονείς του προστάτη της. Αυτό όμως δεν είναι καν το χειρότερο. Σκότωσε τους γονείς του Ισορροπιστή. Ενός ανθρώπου που κάθε μέρα τα βάζει με τέρατα και σταματάει ανθρώπους από το να έρθουν κοντά σε κοσμογονικές ανακαλύψεις. Ενός ανθρώπου που χειρίζεται όπλα πέρα από κάθε φαντασία. Ενός ανθρώπου που μπορεί να κάνει κακό με πολλούς και κολασμένους τρόπους.
     Ξεροκαταπίνει και αφήνει τη σκούπα να πέσει στο πάτωμα. Κάθεται στο καναπέ ενώ ένα τρέμουλο εμφανίζεται στα χέρια της. Η Κλόμα ικανοποιημένη από την εξέλιξη προχωράει και κάθεται σταυροπόδι σ’ ένα καναπέ κοντά στη Ρουθ. Εκείνη χωρίς να γυρίσει τη ρωτάει:
«Τι θες;»
«Σου είπα. Να μιλήσουμε. Φιλικά πάντα».
     Ο τόνος της είναι ειρωνικός. Για κάτι άλλο έχει έρθει και είναι σίγουρο ότι δεν θα αρέσει στη Ρουθ. Εκείνη κοιτάζει για λίγο με την άκρη του ματιού της τη Κλόμα και για λίγο γυρίζει και βλέπει το Γυάλινο Γάντι. Παίρνει μερικές βαθιές αναπνοές και λέει:
«Σ’ ακούω».
     Την ίδια στιγμή στο αστυνομικό τμήμα της Ουάσινγκτον υπάρχει αναβρασμός. Οι αστυνομικοί πηγαινοέρχονται, τηλεφωνούν και δίνουν εντολές καθώς ακόμα εκκρεμεί το θέμα του χαμένου κοριτσιού. Τα πάντα κυλούν σύμφωνα με την αστυνομική καθημερινότητα. Τρέξιμο και ανακρίσεις.   
     Όμως όλα θα αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή. Από το πουθενά, μέσα στο τμήμα, εμφανίζεται στον αέρα μια ορθογώνια παραλληλόγραμμη χειροβομβίδα με κάθετες γαλάζιες γραμμές που ενώνουν τις γωνίες της. Κάνεις δε το προσέχει και η χειροβομβίδα πέφτει στο πάτωμα, ακινητοποιείται όρθια και σκάει στέλνοντας ένα στρογγυλό γαλάζιο κύμα σε ολάκερο τον όροφο. Το κύμα αυτό πάγωσε το χρόνο. Όλοι μένουν αγάλματα, ακούνητοι στη στάση που τους χτύπησε η χειροβομβίδα. Αμέσως εμφανίζεται από το πουθενά ο Τρόι. κοιτάζει λίγο γύρω του και δεν βλέπει αυτόν που θέλει να δει. Σφίγγει τα χείλια του από αγανάκτηση γιατί ξέρει ότι ο χρόνος του τελειώνει πολύ γρήγορα. Ήδη υπάρχουν αναφορές για ξαφνικό χιονιά σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία.
     Βλέπει όμως κάποιον που μπορεί να τον βοηθήσει. Με γοργό βήμα πηγαίνει προς έναν απολιθωμένο αστυνομικό που κρατάει ακόμα το ακουστικό του τηλεφώνου. Τον πιάνει από το λαιμό και τον σηκώνει. Αμέσως η επιρροή της σφαίρας φεύγει από πάνω του και κοιτάζει τον Τρόι. Είναι τρομαγμένος. Ο Τρόι που του κρατάει το λαιμό τον ρωτά:
«Που είναι ο Μπράουν;»
«Ε…ο…ο….Μπ…οοο».  
«Ναι ξέρω και εγώ τα φωνήεντα. Λέγε τώρα που είναι».
«Δε…δε ξέρω».
     Δεν αρέσει αυτή η απάντηση στον Τρόι και αποφασίζει να σκληρύνει τη τακτική του. Τον σηκώνει λίγο ψηλά και αμέσως τον κατεβάζει με δύναμη στο πάτωμα. Ο αστυνομικός πονάει αλλά ο φόβος του υπερισχύει. Ο Τρόι τότε αλλάζει την ερώτηση.
«Έχει κάποια σχέση ο Μπράουν με την εξαφάνιση του Μόρτον;»
«Ναι, ναι, ναι. Ο Μπράουν τον απήγαγε».
     Οι υποψίες του Τρόι επιβεβαιώνονται. Όμως ακόμα δεν έχει πάρει απάντηση στο βασικό του ερώτημα.
«Μάλιστα. Και που τον πήγε».
«Δε….δε ξέρω. Πήρε άλλους τέσσερις δικούς του αστυνομικούς και έφυγε. Εμένα με άφησαν απ’ έξω».
     Ο Τρόι έχει πάρε τις πληροφορίες που χρειάζεται. Παίρνει το χέρι του, σηκώνεται και του όρθιος καθώς είναι και ρωμαλέος:
«Γύρνα στο γραφείο σου και μη πεις κουβέντα σε κανέναν».
     Ο αστυνόμος σηκώνεται και κάθεται στο γραφείο του και πιάνει ακόμα το πονεμένο του λαιμό. Ο Τρόι πηγαίνει στο σημείο που έπεσε η χειροβομβίδα και μ’ένα πάτημα της περόνης, αυτή ξαναγίνεται ολόκληρη. Μόλις επαναφερθεί εξαφανίζεται μαζί με τον Τρόι. τα πάντα στο τμήμα συνεχίζουν από κει που σταμάτησαν. Ο αστυνομικός τους κοιτάζει γύρω-γύρω ακόμα τρομαγμένος.
     Πίσω στο σπίτι του Τρόι, η Κλόμα γεμίζει ένα ποτήρι ουίσκι. Μόλις φτάσει στην επιθυμητή ποσότητα το παίρνει και κάθεται απέναντι από τη Ρουθ. Εκείνη ακόμα έχει το κεφάλι κατεβασμένο και το μυαλό της χαμένο. Ακόμα προσπαθεί να καταλάβει πως της την έχει φέρει έτσι η πουτάνα η ζωή. Τι παλιοσύμπτωση την συνδέει με τον προστάτη της. Η Κλόμα όμως θα την επαναφέρει λέγοντας:
«Έχουν περάσει υπό τις διαταγές μας πάρα πολλοί Ισορροπιστές. Κάποιοι ήταν πιστά σκυλάκια και κάποιοι……χρειάστηκε λίγος χρόνος για να ισιώσουν».
«Δεν έχω όρεξη για μάθημα ιστορίας. Μπες στο θέμα».
«Οκέι. Έχω μια υποψία για τον Τρόι».  
     Τη στιγμή που ακούει αυτή τη φράση η Ρουθ καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ψάρεμα πληροφοριών. Ξέρει επίσης ότι όταν δεν πιάνει η πλάγια μέθοδος, ο ανακριτής περνάει σε άλλες μεθόδους προκειμένου να αποσπάσει πληροφορίες. Δεν είναι η πρώτη της φορά. Ξέρει πως πρέπει να κινηθεί. Τη κοιτάζει ευθεία στα μάτια και δε μιλάει. Επικρατεί ησυχία ανάμεσα στις δύο. Ένα λάθος και οι ισορροπίες θα αλλάξουν άρδην. Η Ρουθ πρέπει να προσέξει πάρα πολύ. Η Κλόμα βλέποντας τη Ρουθ έτοιμη για συζήτηση συνεχίζει τον ειρμό της, πάντα με τον πλάγιο τρόπο, λέγοντας:
«Ό Τρόι είναι έντεκα χρόνια στην υπηρεσία. Θα μπορούσαμε να τον έχουμε σουτάρει προ πολλού αλλά ο πούστης ξέρει να παίζει με τα όρια των νόμων. Και αναρωτιέμαι, εάν και τώρα, σ’ αυτή τη τόσο κρίσιμη περίοδο, με μια απειλή άγνωστη….».
«Έχει παραβεί τους νόμους προκειμένου να κάνει τη δουλειά του σωστά αψηφώντας τα αφεντικά του;»
«Ναι. Ξέρεις κάτι επ’αυτού;»
«Όχι. Είμαι άνθρωπος και είναι Ισορροπιστής. Αν έχει σχέδιο δε θα μου το πει. Θα το εφαρμόσει κατευθείαν».
     Πρώτο βήμα που εφαρμόζει η Ρουθ. Δεν αρκεί να πεις ένα πιστευτό ψέμα. Πρέπει να κερδίσεις και τη μάχη των ματιών. Η Ρουθ τη κοιτάζει χωρίς παίξιμο των ματιών. Αφού έφερε το θέμα κατευθείαν στο τραπέζι, έδωσε το ψέμα σερβιριστό, τώρα προσπαθεί να την πείσει με τα μάτια. Κρατάει ήρεμο το πρόσωπο της χωρίς συσπάσεις ή άλλη ένδειξη που να ενοχοποιεί το ψέμα της. Η Κλόμα επεξεργάζεται κάθε πληροφορία από τη γλώσσα του σώματος. Περιμένει το λάθος. Όμως μετά από μερικά λεπτά που δε γίνεται τίποτα αποφασίζει να περάσει στην αντεπίθεση ρωτώντας:
«Λες αλήθεια;»
«Αν δε με πιστεύεις, διάβασε το μυαλό μου».
     Δεύτερο βήμα και πιο επικίνδυνο. Το χαρτί της μπλόφας. Η Ρουθ ξέρει ότι έχει απέναντι της ένα υπερφυσικό ον που πολύ πιθανόν να μπορεί να μάθει αλήθειες με μη ανθρώπινους τρόπους. Η Ρουθ ουσιαστικά τη προκαλεί στα ίσα κι ας ξέρει τον κίνδυνο. Είναι ρίσκο αλλά απαραίτητο ρίσκο προκειμένου να επιβιώσει από την ανάκριση. Η Κλόμα από την άλλη έχει δεχτεί το γάντι στο μάγουλο. Δε μπορεί όμως να καταφύγει σε ακραίες μεθόδους βάσει των νόμων που της το απαγορεύουν. Έχει μόνο υποψίες και όχι αποδείξεις. Δε μπορεί να κάνει τίποτε σε άνθρωπο αν δεν έχει απτά στοιχεία. Γνωρίζοντας το εκνευρίζεται και αυτό φαίνεται στο πρόσωπο της. Σφίγγει τα δόντια μέσα από τα χείλια. Η Ρουθ το παρατηρεί και καταλαβαίνει ότι είναι κοντά στο να κερδίσει αυτή τη μάχη. Κρατιέται όμως στην ίδια στάση προκειμένου να μη καρφωθεί. Η Κλόμα τότε παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει:
«Δε χρειάζεται. Όπως σου είπα η συζήτηση είναι σε καθαρά φιλικό επίπεδο».
«Οκέι».
«Αν όμως…..ήξερες κάτι για τον Τρόι, κάτι πολύ κακό. Θα ερχόσουν να μου το εκμυστηρευτείς;»
«Όχι. Όπως δε θα πω γι’αυτή τη συζήτηση μας στο Τρόι. Δεν το αξίζετε».
«Συγνώμη;»
«Κρίνοντας απ’ αυτά που βλέπω τόσο καιρό και διαβάζω στα αρχεία του Τρόι δεν είστε άξιοι της εμπιστοσύνης μου».
«Δε κατάλαβα».
«Από μικρή διαβάζω για πολέμους και τερατουργίες του ανθρώπινου είδους. Πλέον βλέπω ότι από πίσω είστε εσείς. Ρυθμιστές και Ισορροπιστές. Ανταγωνίζεστε και κάνετε παιχνίδια μεταξύ σας παίζοντας στις πλάτες μας. Χιλιάδες χρόνια προστασίας του πλανήτη και η Ισορροπία φαίνεται σαν ουτοπία».
«Ηλίθια και αγνώμων. Όπως όλο το είδος σου. Δεν έχεις ιδέα τι αίμα και τρέξιμο έχουμε ρίξει ανα τους αιώνες για τη πάρτη σας».
«Κι όμως είσαι εδώ. Κάνοντας συζήτηση υποτίθεται φιλική για να βρεις κάποιο σατανικό σχέδιο που παραβιάζει τους νόμους σας. Αντί να είσαι μαζί με τον Τρόι και να προσπαθείτε να βρείτε ποιος καριόλης διαλύει τη Γη. Όπως σου Κλόμα, δεν είστε άξιοι της δικής μου εμπιστοσύνης. Κρατήστε με μακριά από τα παιχνίδια σας».
     Η Κλόμα δε μπορεί να κρατήσει πλέον τα νεύρα της. Ρίχνει το ποτήρι στο πάτωμα και σηκώνεται όρθια. Με βλέμμα και ύφος παρεξηγημένου, νευριασμένου ανθρώπου έρχεται κοντά στη Ρουθ που δε σηκώνεται. Στεκόμενη από πάνω της λέει:
«Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί δεν αφήσαμε τον Πρώτο Ισορροπιστή να σας αφανίσει. Όλα θα ήταν καλύτερα χωρίς το άχρηστο και μίζερο είδος σας».
     Και με αυτή τη φράση αποϋλοποιείται ολοκληρώνοντας το τρίτο βήμα. Το μπούμερανγκ. Η Ρουθ χρησιμοποιώντας αληθινά στοιχεία πήρε τον έλεγχο της συζήτησης κατηγορώντας την ανακρίτρια της. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει η Κλόμα τη ψυχραιμία της και να μη πάρει αυτό για το οποίο ήρθε. Την αποπροσανατόλισε δίνοντας της παράλληλα το άλλοθι ότι δεν είναι με κανένα στρατόπεδο. Κατάφερε να κερδίσει και να κρατήσει το σχέδιο του Τρόι μυστικό.   
     Όμως τώρα ένα άλλο πρόβλημα έχει προκύψει. Η αρχική αποκάλυψη της Κλόμα τώρα είναι βάρος στη καρδιά της. Ξέρει ότι τίποτα δε θα είναι ίδιο στις μεταξύ τους σχέση με τον Τρόι. Το δίλημμα είναι αν θα το κρατήσει μυστικό ή αν θα αποφασίσει να πει όλη την αλήθεια, με ότι συνέπειες υπάρχουν, στο προστάτη της.
     Εντωμεταξύ στην Ουάσινγκτον, στη περιοχή Φολς Τσερτς ένας μικροσεισμός ταρακουνάει για μερικά δευτερόλεπτα τη περιοχή. Σ’ ένα σπίτι μια ώριμη γυναίκα κοιτάζει λίγο έξω από το παράθυρο. Οι συναγερμοί των αμαξιών έχουν τρελαθεί από το κούνημα και βαράνε. Η γυναίκα κοιτάζει αμέριμνη. Κάποια στιγμή όμως ακούγεται ένας ήχος από το υπνοδωμάτιο της. Αυτή γυρίζει και ακούει το θόρυβο από πάνω. Αμέσως οι δύο σωματοφύλακες της ξεκινούν να ανεβαίνουν τα σκαλιά για να δουν τι συμβαίνει. Εκείνη πλησιάζει λίγο, εμφανώς σοκαρισμένη, και προσπαθεί να δει. Τότε τα δύο σώματα των αντρών της πέφτουν μπροστά της. Η ίδια κάνει μερικά βήματα πίσω όταν σταματάει πάνω σε κάποιον. Γυρίζει και βλέπει το αγριεμένο βλέμμα του Τρόι. ανοίγει το στόμα της από κατάπληξη, αλλά πριν προλάβει να βγάλει φωνή ο Τρόι της απευθύνει την ερώτηση:
«Που είναι ο άντρας σου;»
«Πήγε για μια δουλειά. Ο…όπου να ναι θα γυρίσει».
«Ξέρω πολύ καλά τη δουλειά του. Ρωτάω που πήγε».
«Τρόι άκουσε με, ότι κάνει το κάνει για καλό. Δεν….».
     Ο Τρόι αμέσως τη πιάνει από το λαιμό. Εκείνη πνίγεται αλλά ο Τρόι δε τη θέλει νεκρή. Αμέσως το χέρι του παίρνει το χρώμα του χρυσού. Εκείνη το βλέπει και τα μάτια της ανοίγουν διάπλατα από το φόβο. Εκείνος τότε ρωτάει:
«Για τελευταία φορά. ΠΟΥ….ΕΙΝΑΙ….Ο ΜΠΡΑΟΥΝ;»
«Σ’ ένα εργοστάσιο. Έ…έξω…έξω από τη Ρόκβιλ».
«Μη μάθω ότι τον ειδοποίησες. Ξέρεις τι περιμένει τα καρφιά».
     Την αφήνει να πέσει στο πάτωμα πιάνοντας το λαιμό της ενώ εκείνος αποϋλοποιείται μπροστά της. Την ίδια στιγμή ο Μπράουν εφαρμόζει στον Κλαρκ ένα αρχαίο κινέζικο μαρτύριο. Του ανοίγει πληγές σε διάφορα σημεία του σώματος και τον αφήνει να αιμορραγεί. Αργός και βασανιστικός θάνατος. Κάθε κραυγή του Κλαρκ όμως φέρνει τη Γη πιο κοντά σε φυσικές καταστροφές. Ήδη η Λιβύη έχασε το ρεύμα της, ενώ έχουν αναφερθεί κατολισθήσεις σε νησιά του Ιονίου. Ο Μπράουν όμως δε σταματάει. Συνεχίζει μέχρι να πάρει μιαν απάντηση.
«Μίλα. Μίλα σε παρακαλώ. Μπορώ να το τελειώσω γρήγορα. Μίλα».
«ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!»
     Η στεντόρεια φωνή του αντηχεί σ’ όλο το εργοστάσιο. Ο Μπράουν σφίγγει τα χείλη του και πετάει το νυστέρι. Πιάνει τη βαλίτσα και βρίσκει μια καλογυαλισμένη τανάλια. Τη πιάνει και τη δείχνει στο καταματωμένο Κλαρκ που δε λέει να υποχωρήσει. Ο Μπράουν πλησιάζει γρήγορα κοντά του. Όταν όμως πάει να απλώσει το χέρι του ένα νίντζα αστεράκι κόβει τη τανάλια στη μέση. Όλοι γυρίζουν και βλέπουν τον Τρόι με απλωμένο το χέρι. Ο Μπράουν πάει να ρίξει ένα χαμόγελο αλλά ο Τρόι ξεκινάει της τηλεμεταφορές. Έρχεται από πίσω από τον πρώτο κουκουλοφόρο και του γυρίζει το κεφάλι. στον δεύτερο χώνει το χέρι του βαθιά στη κοιλιά του. Στον τρίτο δίνει μια πολύ γερή γροθιά στο σαγόνι και στον τέταρτο πιάνει το πεσμένο νυστέρι και του καρφώνει στη καρωτίδα. Σε λιγότερο από πέντε δευτερόλεπτα πέσαν όλοι νεκροί. Ο Τρόι τότε απλώνει το χέρι του και το αστεράκι μαγνητίζεται πάλι στη παλάμη του. Αμέσως το εκσφενδονίζει στο στέρνο του Μπράουν. Εκείνος παίρνει μια βαθιά ανάσα και πέφτει πάνω στον Κλαρκ. Η καρέκλα πέφτει στο πάτωμα και ο Κλαρκ χάνει τις αισθήσεις του. Ο Μπράουν αγκομαχεί πεσμένος κάτω ενώ αίματα ξεπροβάλλουν από το στόμα του. Ο Τρόι έρχεται πάνω από τον Κλαρκ και του λύνει τα δεσμά. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Άιρους συνοδευόμενος από επτά Φρουρούς. Φθάνει κοντά και ρωτάει:
«Πως είναι;»
«Πιστεύω θα τα καταφέρει αλλά θα χρειαστεί νοσοκομείο».
     Τότε ακούγεται η ξεψυχισμένη φωνή του Μπράουν να προσπαθεί να αρθρώσει μια λέξη.
«Γι….γι…α»
     Ο Τρόι πάει από πάνω του και με βλέμμα μίσους του λέει:
«Παραβιάσαμε το κανόνα που λέει ότι κανένα υπερφυσικό ον δε μπορεί να ηγείται μιας ομάδας ανθρώπων για τις πληροφορίες που μας έδωσες το ’08. Γιατί το έκανες αυτό;»
«Η….ήθελα να δείξω τη πίστη μου…….σε σένα».
«Μπορούσες απλά να με ενημερώσεις. Αυτός που απήγαγες είναι ένας ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΣΤΗΣ!»
     Στις τελευταίες του αναπνοές ο Μπράουν καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό και τραντάζεται ολόκληρος. Σκέπτεται το τι έφερε αυτή του η πράξη στη Γη αλλά δε χάνει τη πίστη του και λέει με μάτια δακρυσμένα στον Τρόι:
«Συ….συ…».
     Ο Τρόι δε περιμένει να τελειώσει τη πρόταση του. Φέρνει το πόδι του πάνω από το αστεράκι και με μια απότομη κίνηση το πατάει όλο μέσα. Ο Μπράουν φεύγει μια για πάντα. Ο Τρόι τότε απλώνει το χέρι πάνω από το πτώμα και το αστεράκι επανέρχεται στη παλάμη του. Με ύφος κυνικό του λέει:
«Συγχωρεμένος!»
     Γυρνάει τότε προς τον Άιρους και τον βλέπει να προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές του Κλαρκ με τις ανοιχτές παλάμες του. Ο Τρόι τον ρωτάει:
«Πως το βλέπεις;»
«Θα πάρει χρόνο. Πρέπει να τον πάρουμε στο αρχοντικό για να τον γιατρέψω μια και καλή».
«Για ρύθμιση ούτε λόγος φυσικά».
«Όχι. Είναι υποψήφιος. Δε θα λειτουργήσεις σε αυτόν».
     Ο Τρόι τότε σκέπτεται μια ιδέα και λέει:
«Άστον εδώ».
«Τι;»
«Κάλεσε ένα ασθενοφόρο και άστον εδώ».
«Τι λες ρε;»
«Θα επιβιώσει δε τίθεται θέμα. Ας δούμε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει με την υπόθεση που ανέλαβε. Η ευκολότερη εκπαίδευση στην ιστορία. Θα μπει μόνος του στο λάκκο με τα σκατά. Επιπλέον μπορείς να εξετάσεις και το λάπτοπ επάνω του».  
     Ο Άιρους κοιτάζει τον Κλαρκ και αμέσως τον χαμογελαστό Τρόι. Χαμογελώντας και ο ίδιος λέει:
«Μου τη δίνει όταν έχεις δίκιο».
     Έτσι και γίνεται όλοι σηκώνονται και ένας από τους Φρουρούς καλεί το τοπικό νοσοκομείο. Και τότε όλοι αποϋλοποιούνται από το χώρο. Ο Κλαρκ μένει αναίσθητος και περιτριγυρισμένος από πέντε νεκρούς. Ο ταύρος θα έχει πολλή δουλειά όταν θα ξυπνήσει.
     Ο Τρόι τηλεμεταφέρεται πίσω στο σπίτι του. Για την ακρίβεια σ’ ένα άκρως καθαρό και γυαλισμένο σπίτι. Κοιτάζει λίγο τριγύρω και μένει έκπληκτος από τη καθαριότητα. Δε βλέπει όμως πουθενά τη Ρουθ. Κοιτάζει τριγύρω αλλά πουθενά. Πάει στο δωμάτιο-ξενώνα και πάει να ανοίξει τη πόρτα. Είναι κλειδωμένη κι αυτό τον ξενίζει. Χτυπάει τρεις φορές και ρωτάει:
«Ρουθ;»
«Ναι, ναι σε άκουσα που ήρθες».
«Όλα καλά;»
«Ναι, μια χαρά. Όλα εντάξει με την αποστολή σου;»
«Ναι ευτυχώς το πρόλαβα. Θα πάρει βέβαια λίγες μέρες στο πλανήτη για να έρθει στα ίσα του αλλά….θα γίνουν όλα ξανά κανονικά».
«Μπράβο, μπράβο».
«Ρουθ σε σχέση με αυτό που λέγαμε πριν φύγω. Θέλω….».
«Ας το συζητήσουμε το πρωί. Ει….είμαι λίγο κουρασμένη τώρα και θέλω να ξαπλώσω».
«Οκέι. Καλή ξεκούραση».     
     Η περίεργη συμπεριφορά της ξενίζει τον Τρόι αλλά δε βάζει υποψίες στο μυαλό του. Απλά αποχωρεί. Δε ξέρει όμως ότι η Ρουθ του λέει ψέματα. Δε ξαπλώνει. Είναι καθισμένη στο πάτωμα σε εμβρυική στάση, μέσα στο σκοτάδι, δίπλα από το κρεβάτι, μόνο με τα εσώρουχα της και τρέμει σύγκορμη. Είναι ιδρωμένη και κατατρομαγμένη. Δε ξέρει πως να διαχειριστεί αυτή τη κατάσταση. Δε ξέρει αν μπορεί να πει την αλήθεια στο Τρόι.
     Την ίδια στιγμή στο αρχοντικό, σε μια ειδική αίθουσα είναι μαζεμένοι οι τέσσερις Ρυθμιστές. Είναι μια αίθουσα σαν αυτές των σεμιναρίων μόνο που μπροστά έχει μια μεγάλη γιγαντοοθόνη. Δίπλα είναι το λάπτοπ του Κλαρκ. Μπροστά την οθόνη κάθεται χαμογελαστή η Κλόμα. Δε μπορεί να κρατήσει την ευχαρίστηση της γι’αυτό που βλέπει. Γυρίζει και βλέπει τον Γκονάς που είναι κατσουφιασμένος. Εκείνος βλέποντας το χαμόγελο της λέει:
«Ωωωω μη το κάνεις αυτό».
«Τσούζει που έχω δίκιο ε; Τελικά και η Ισορροπία είναι ένα τεράστιο λογισμικό».
«Μη βαυκαλίζεσαι. Ακόμα δε ξέρουμε αν λειτουργεί».
«Θα λειτουργήσει». πετάγεται η Ζίφαελ.
«Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Αυτό το λάπτοπ μπορεί να θέλει μήνες μέχρι να φορτώσει όλα τα δεδομένα που έχουμε για την Ισορροπία. Φατρίες, μαγικά αντικείμενα, παράλληλα σύμπαντα και πάει λέγοντας». λέει ο Άιρους.
«Και θα χρειαστούμε περισσότερες κεντρικές μονάδες. Τόση γνώση δε χωράει σε μερικά Gigabytes». συμπληρώνει ο Γκονάς.
«Εγώ προς το παρόν βλέπω ότι έχουμε ένα πρώτο αποτέλεσμα». λέει η Κλόμα.
     Με το δάχτυλο της τους δείχνει μια συγκεκριμένη περιοχή που αρχίζει να παίρνει μια ελαφρά απόχρωση του πορτοκαλί. Όλοι κοιτάζουν αυτή τη περιοχή. Η Ζίφαελ ρωτάει:
«Τι λέτε;»
«Δε νοιώθω κάποια απειλή στην Ισορροπία. Ίσως να μην είναι τίποτα». απαντάει ο Άιρους.
«Κι εγώ. Ας το αφήσουμε να δούμε τι χρώμα θα πάρει». λέει ο Γκονάς.
«Κι αν πάρει στέλνουμε τον Τρόι επι τόπου». συμπληρώνει η Κλόμα.

     Κι όλοι μαζί κοιτάζουν τη περιοχή. Είναι αρκετά μεγάλη και μη σταθερή ιδιαίτερα, σα σύννεφο, αλλά παρατηρούν όλοι ότι έχει ένα συγκεκριμένο σταθερό σημείο. Για την ακρίβεια μια πόλη. Την Οσάκα.

Γιώργος Πουρλιάκας