Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

2.5.16

Ο Ισορροπιστής (Κεφάλαιο 6) - Μαινόμενες Γυναίκες

Αφγανιστάν, δύο χιλιόμετρα έξω από τη Κανταχάρ.

     Μία από τις πιο ταραχώδης χώρες του πλανήτη, αλλά και η πιο ανένταχτη. Μέσα στην ιστορία βρίσκουμε χώρες που κατακτήθηκαν, πολέμησαν, ή και εξαφανίστηκαν. Τούτη εδώ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Αλεξανδρινοί, Βρετανοί, Ρώσοι και Αμερικανοί προσπάθησαν να την υποτάξουν. Μάταια όμως.
Η χώρα αυτή ποτέ δε δέχτηκε την αποικιοκρατία. Πάντα κράτησε το βασικό της στοιχείο. Πάντα ήταν και είναι η ισλαμική χώρα που γεννάει και καλούς και πιστούς μουσουλμάνους, αλλά και τζιχαντιστές έτοιμους να σκοτώσουν δήθεν για τον Αλλάχ.
     Και μ’αυτούς ξεκινάει τούτη εδώ η ιστορία. Δύο χιλιόμετρα έξω από τη Κανταχάρ στη καυτή έρημο σηκώνεται μαύρος καπνός. Ένα αμερικάνικο στρατιωτικό κονβόι τριών αυτοκινήτων δέχτηκε ενέδρα από τζιχαντιστές. Οι Αμερικανοί πεζοναύτες, πιστοί στον όρκο, τους πάλεψαν μέχρι τέλους. Σκότωσαν πολλούς τζιχαντιστές, αλλά στο τέλος ηττήθηκαν και πέσαν ηρωικά. Οι τζιχαντιστές έστησαν αυτή την ενέδρα μόνο και μόνο για να πάρουν τα όπλα τους. Το οποίο και κατάφεραν. Τα μάζεψαν και εξαφανίστηκαν στους γύρω λόφους. Άφησαν πίσω τους δυνατά κορμιά στο έδαφος, αίμα, φωτιά και μερικοί βέβηλοι που δε σέβονται τους όρους του πολέμου, χλέπα από φτύσιμο στα πρόσωπα των νεκρών πεζοναυτών. Τώρα ο άνεμος σε σχέση με τη σκόνη που σηκώνεται χτυπάει αλύπητα το σκηνικό. Από το βάθος της Κανταχάρ ακούγονται οχήματα που κατευθύνονται προς το σημείο. Όχι ακόμα όμως.
     Ξαφνικά ο χρόνος σταματάει. Τα πάντα γύρω από το πεδίο της μάχης παγώνουν. Κόκκοι άμμου αιωρούνται και ήχοι από αλυσίδες ακούγονται να σέρνονται και να κροταλίζουν μεταξύ τους. Από τη σκόνη ξεπροβάλλουν όμορφες γυναίκες, ντυμένες σε αστραφτερό ατσάλι, με σώμα σκληρό από τις μάχες. Ψηλές και θαρραλέες σέρνουν τις αλυσίδες που κρατάνε και στα δύο τους χέρια και σκορπίζονται ανάμεσα στους νεκρούς. Κάποιες κοιτάζουν τα σώματα εξεταστικά. Άλλες έχουν ήδη αποφασίσει. Σηκώνουν τις αλυσίδες στον αέρα και μετά τις κατεβάζουν με δύναμη στα νεκρά σώματα. Τυλίγουν το σώμα και τραβάνε με δύναμη έτσι ώστε οι ψυχές τω νεκρών πολεμιστών να γίνουν δικές τους. Η αρχέγονη αποστολή τους συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Να μαζέψουν πολεμιστές για το Ράγκναροκ.       
     Όταν η ψυχή πιαστεί από μια αλυσίδα Βαλκυρίας τότε βγαίνει βιαίως από το σώμα και ενσωματώνεται στην αλυσίδα. Μόλις τελειώσει ένας κρίκος παίρνει ένα μωβ χρώμα. Οι Βαλκυρίες συνεχίσουν το έργο τους ενώ η διοικήτρια τους, η Κάλντερ, επιβλέπει με τα χέρια σταυρωμένα. Είναι η πιο ψηλή απ’ όλες, με ουλές στα χέρια της, κατάξανθο μαλλί και αβυσσαλέα πράσινα μάτια. Η στολή της πότε ανοίγει σε κάποια μέρη και πότε γίνεται ακιδωτή. Σε μια στιγμή νοιώθει κάτι. Κάτι κινείται ανάμεσα τους, κάτι που δεν κολλάει στο σκηνικό και δεν επηρεάζεται από το σταμάτημα του χρόνου. Κοιτάζει τριγύρω ερευνητικά. Ξαφνικά μία Βαλκυρία δέχεται επίθεση από πίσω και πέφτει κάτω. Η Κάλντερ βγάζει το σπαθί της που είναι ουσιαστικά πολλές αλυσίδες μαζί και το ενεργοποιεί. Οι αλυσίδες κοκκινίζουν, βγάζουν πύρινα αγκάθια και πάλλονται στο χέρι της. Οι υπόλοιπες ετοιμάζονται κι αυτές. Άλλη μία Βαλκυρία πέφτει κάτω μετά από κλωτσιά στο πόδι. Όλες μαζεύονται σ’ ένα σημείο έτοιμες για μάχη. Και τότε μπροστά τους ένα μικρό εννιάχρονο κορίτσι. Είναι ντυμένο με ριχτά παραδοσιακά ρούχα. Μόλις τις βλέπει, λέει:
«Και τώρα που μαζευτήκατε όλες, πάρτε δρόμο από τη περιοχή μου».  
     Η Κάλντερ σφίγγει δυνατά τις αλυσίδες και προχωράει ένα βήμα μπροστά, λέγοντας:
«Ξέρω ποια είσαι. Είσαι ή…»
«Ζαλάικα. Υποψηφία Ισορροπίστρια. Και από σήμερα απαγορεύω κάθε υπερφυσικό ον στη περιοχή».
«Μάλιστα. Γαμώ του πούστη που σου επιτέθηκε πέρσι. Έμαθα τι έγινε και πως έμαθες ότι είσαι Ισορροπίστρια. Μικρή, υπάρχουν νόμοι και δεν μπορείς να τους παραβιάζεις. Έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε εδώ».
«Όχι σήμερα».
«Ωραία η μαγκιά σου, αλλά είμαστε χιλιάδες χρόνια μεγαλύτερες και πιο έμπειρες στη μάχη. Τι θα κάνεις;»
     Η Ζαλάικα βγάζει ένα κοντάρι που έχει μαζί της και μ’ένα σφίξιμο αυτό γεμίζει ηλεκτρισμό. Η Κάλντερ γεμίζει από θυμό γιατί ξέρει ποιος της το έδωσε. Λέει τότε στη μικρή:
«Τελευταία προειδοποίηση. Φύγε».
     Η Ζαλάικα χαμογελάει και μ’ένα τίναγμα του κονταριού τη χτυπάει στο σαγόνι. Οι Βαλκυρίες εκνευρίζονται και όλες μαζί σηκώνουν τις αλυσίδες τους. Σεισμός δημιουργείται από το πάταγο των αλυσίδων. Η Κάλντερ πηδάει από την άλλη πλευρά ενώ οι Βαλκυρίες της περικυκλώνουν τη μικρή. Εκείνη δε φοβάται όμως και είναι έτοιμη να παλέψει. Η Κάλντερ σφίγγει τα δόντια της και με μια κραυγή σηκώνει τις αλυσίδες και πάει να τις κατεβάσει. Πριν φτάσουν στο κεφάλι της Ζαλάικα ένα χέρι τις πιάνει και σταματάει τη μάχη φωνάζοντας:
«ΑΡΚΕΤΑ!»
     Και αφήνει την αλυσίδα να πέσει χάμω. Η μάχη τελείωσε και όλες οι Βαλκυρίες ηρεμούν. Η Ζαλάικα όμως ακόμα κραδαίνει το κοντάρι της έτοιμη για όλα. Ο Τρόι γυρνάει προς το μέρος της εκνευρισμένος και ρωτάει:
«Να ρωτήσω ή δε το κρίνεις απαραίτητο;»
«Αποφάσισα….».
«Αποφάσισες; Καλό αυτό! Με ποιο δικαίωμα αποφάσισες; Ποιός σου είπε ότι έχεις τέτοιο δικαίωμα;»
«Το πήρα από μόνη μου. Θέλω να προστατέψω τη χώρα μου, το πλανήτη μου, τους ανθρώπους όλους. Αυτή δεν είναι η αποστολή των Ισορροπιστών;»
«Όχι ρε νιάνιαρο. Η αποστολή μας είναι να προστατεύουμε ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ αυτού του πλανήτη. Δεν αποφασίζουμε από μόνοι μας, δεν κάνουμε κινήσεις μόνοι μας. Πρέπει να υπάρχει πειθαρχία».
     Με τη τελευταία λέξη η Κάλντερ βγάζει ένα πνιχτό βραχύβιο γελάκι. Ο Τρόι το ακούει και λέει:
«Έτσι να κάνει ο κώλος σου, Κάλντερ».
«Παρεξηγήθηκες αγοράκι μου; Μιλάς για πειθαρχία εσύ; Ο Κυνικός;»
«Με σένα θα……»
     Η φράση σταματάει απότομα και ο ίδιος μένει παγωμένος. Βαλκυρίες και Ζαλάικα μένουν να τον κοιτάζουν. Η Κάλντερ όμως ξέρει γιατί σταμάτησε και χαμογελάει. Η Ζαλάικα κατεβάζει το κοντάρι της και τον κοιτάζει παραξενεμένη. Μετά από ένα περίπου λεπτό, το κεφάλι του κατεβαίνει απογοητευμένο και ξεφυσώντας. Η Κάλντερ ρωτάει:
«Είναι αυτό που νομίζω;»
«Ναι, γαμώ το σπίτι σου, αυτό είναι».
«Τρόι;» κάνει η Ζαλάικα.
     Εκείνος γυρίζει προς το μέρος της και λέει:
«Θα έρθεις μαζί μου στο αρχοντικό. Θα περάσεις από δίκη».
«Για…γιατί;»
«Γιατί αυτό που έκανες εδώ ξεπερνάει πολλά όρια. Θα κρίνουν αν δικαιούσαι να έχεις τη δύναμη μέσα σου».
     Το κοντάρι της Ζαλάικα πέφτει από τα χέρια της και εκείνη κάνει μερικά βήματα πίσω. Όλες οι Βαλκυρίες χαμογελούν και ευφραίνονται με την είδηση. Ο Τρόι κοιτάζει τη μικρή που έχει χαμηλώσει το κεφάλι της από απογοήτευση. Ξεφυσάει ξέροντας ότι αυτή θα είναι μια δύσκολη μέρα. 
     Εντωμεταξύ πίσω στην Ιαπωνία, η Οσάκα προσπαθεί να κλείσει τις πληγές της. Μετά τα καταστροφικά αποτελέσματα των πλημμυρών, η πόλη έτρεχε να επουλώσει τα πάντα. Δρόμους που άνοιξαν, σωλήνες που έσπασαν, κτίρια που γκρεμίστηκαν ή γέμισαν νερό. Παντού στη πόλη ακούς μηχανήματα να τρίζουν και βλέπεις ανθρώπους να τρέχουν να βοηθήσουν. Όλη η πόλη έχει γίνει ένα απέραντο εργοτάξιο.
     Μέσα σ’ αυτό το χαμό οι Γοργόνες βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν καλύτερη δουλειά για το αφεντικό τους. Όλο αυτό τον καιρό η Μέδουσα χρειαζόταν άτομα προκείμενου να ανακτήσει τις δυνάμεις της. Μετά τις πλημμύρες τα κορίτσια της απήγαγαν πολλούς και η κατάσταση της επιταχύνθηκε κάπως.
     Στο διαμέρισμα που μένουν κουβαλάνε έναν ακόμη δύσμοιρο άντρα. Τον κρατούν από τις μασχάλες και τον σέρνουν στο πάτωμα. Πολλές Γοργόνες δεξιά κι αριστερά κοιτάζουν με εριστικό χαμόγελο. Ξέρουν τι τον περιμένει και απολαμβάνουν κάθε λεπτό που περνάει. Οι δύο Γοργόνες τον φέρνουν σ’ ένα μεγάλο δωμάτιο και τον πετούν στο πάτωμα. Εκείνος ξυπνάει από το πάταγο. Είναι βρώμικος, ξυπόλυτος, αρκετά μεγάλος και χαμένος. Οι Γοργόνες πίσω του έχουν κλείσει την είσοδο και τον κοιτούν. Στο δωμάτιο είναι μόνο η Λυσάνδρα καθισμένη να καπνίζει. Ακούγονται βήματα από το διπλανό δωμάτιο. Ο τύπος κοιτάζει προς τα εκεί τρομαγμένος και βλέπει την οπτασία να μπαίνει στο σαλόνι. Η Μέδουσα μπήκε αργά και τον κοιτάζει για λίγο. Εκείνος είναι έκθαμβος από την απολλώνια ομορφιά της. Σηκώνεται στα γόνατα και την κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα. Εκείνη τον πλησιάζει και σκύβει μπροστά του. Τον πιάνει λίγο από το πηγούνι και του το σηκώνει προς τα πάνω. Εκείνος νοιώθει ευλογημένος αλλά και τυχερός που τον πιάνει ένα τόσο όμορφο πλάσμα.
     Οι σκέψεις αυτές θα τερματιστούν βιαίως. Η Μέδουσα τον σήκωσε γιατί ήθελε να κεντράρει στα μάτια του. Όταν ήταν σε ασφαλή απόσταση, τότε το έκανε. Ο μύθος λέει ότι η Μέδουσα πέτρωνε με τα μάτια της όποιον κοιτούσε. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η Μέδουσα τρεφόταν από τις ψυχές, μέσω των ματιών της, των ανθρώπων και άφηνε μια κούφια ύλη σα πέτρα. Αυτό κάνει και τώρα απομυζά όλη την ενέργεια αυτού του δύσμοιρου ανθρώπου. Τα μάτια της έχουν γίνει σαν του φιδιού και τα μαλλιά τσιρίζουν από τα φίδια που παίρνουν δύναμη. Το στόμα της ανοίγει πολύ κάτω και σχεδόν βγαίνει μια απόκοσμη φωνή. Ο τύπος μετατρέπεται σε πέτρα σίγα και σταθερά. Όμως, μέχρι ενός σημείου. Χέρια και πόδια παραμένουν ανθρώπινα και ψιλοκουνιούνται. Η Μέδουσα επανέρχεται απότομα στην ανθρώπινη κατάσταση της και κάνοντας μερικά βήματα πίσω, πέφτει στο πάτωμα. Είναι ζαλισμένη και καθόλου ευχαριστημένη. Κοιτάζει το πετρωμένο άγαλμα και πάνω στα νεύρα της ορμάει και το ρίχνει, σπάζοντας το ενώ από τα άκρα βγαίνουν αίματα.
     Αναπνέει βαθιά και είναι γονατισμένη. Σηκώνει το κεφάλι της και βλέπει τις απογοητευμένες Γοργόνες να την κοιτάζουν μες στα μάτια. Μέσα από τα δόντια της λέει με νεύρο:
«Κι άλλο».
     Που σημαίνει ότι οι Γοργόνες πρέπει να της φέρουν κι άλλους ανθρώπους για να τραφεί. Εκείνες μεμιάς φεύγουν και πάει να της ακολουθήσει και η Λυσάνδρα. Η Μέδουσα όμως τη πιάνει από το πόδι και τη σταματάει λέγοντας:
«Όχι εσύ. Εσένα σε χρειάζομαι».
«Πες μου. Τι μπορώ να κάνω για σένα;»
«Βρες μου μία ακόμα Γοργόνα. Μια σαν εσένα. Έξυπνη, ετοιμόλογη, μαχητική».
«Βεβαίως. Τι τη θες;»
«Έχω μια δουλειά να σας αναθέσω».
     Και μ’αυτά τα λόγια πέφτει στα τέσσερα κατάκοπη προσπαθώντας να κρατήσει δυνάμεις για το επόμενο θύμα. Η Λυσάνδρα γονατίζει κοντά της αναρωτώμενη το σχέδιο της Μέδουσας.
     Πίσω στο αρχοντικό επικρατεί αναστάτωση. Η κίνηση της Ζαλάικα έφερε προ εκπλήξεως τους Ρυθμιστές, καθώς κάτι τέτοιο είχε πολύ καιρό να γίνει. Οι Φρουροί πηγαινοέρχονταν μεταφέροντας καρέκλες για την ακροαματική διαδικασία. Οι Βαλκυρίες στέκονταν προσοχή στη μεγάλη αίθουσα, ενώ η Κάλντερ κόβει βόλτες μπροστά τους και ανυπομονώντας να αρχίσει η δίκη. Οι Ρυθμιστές είναι στο δίπλα δωμάτιο και κάνουν συμβούλιο σχετικά με τη πορεία της δίκης. Ο Τρόι κάθεται στο παράθυρο και κοιτάζει τον υπέροχο καταπράσινο κήπο. Είναι ήρεμος και απλά περιμένει να ξεκινήσουν όλα. 
     Η Ζαλάικα κάθεται μαζί με την Ρουθ στο δωμάτιο του Γκονάς. Η Ρουθ κοιτάζει έξω τους Φρουρούς και χαμογελάει ειρωνικά. Βγάζει από τη τσέπη της ένα πακέτο, παίρνει το τσιγάρο και το ανάβει. Η Ζαλάικα δίπλα της είναι νευρική και κουνάει συνέχεια πόδια και χέρια. Η Ρουθ χαλαρή δίπλα της, της λέει:
«Δε μπορούσες να καθίσεις φρόνιμα, έτσι;»
«Είμαι υποψήφια Ισορροπίστρια. Δεν είχαν κανένα δικαίωμα να πάρουν αυτές τις ψυχές. Έκανα το καθήκον μου».
«Καθήκον; Πολύ βαριά λέξη για ένα τόσο μικρό κορίτσι».
     Δεν της καλάρεσε η λέξη μικρό της Ζαλάικα και την κεραυνοβόλησε μ’ένα βλέμμα. Η Ρουθ μένει ήρεμη μπροστά στο ατίθασο νιάτο. Η Ζαλάικα τότε λέει:
«Μπορεί να είμαι μικρή, αλλά έχω δει και ξέρω πράγματα που ούτε καν φαντάζεσαι. Και τώρα μπορεί να τα χάσω για τους ηλίθιους τους νόμους τους».
     Η Ρουθ τότε βλέπει μια ευκαιρία. Η Ζαλάικα ξέρει πράγματα κι αυτό θέλει να το εκμεταλλευτεί. Φέρνει το σώμα της κοντά της και αφού ρίξει μια ματιά στο διάδρομο λέει χαμηλόφωνα:
«Για πες μου ένα πράγμα που ξέρεις. Ας πούμε…..ξέρεις τα ονόματα των υποψήφιων Ισορροπιστών;»
«Φυσικά. Είμαι εγώ, ένας αστυνόμος στην Ουάσινγκτον, ένας 98χρονος από τη Μογγολία και μια τριαντάρα δικηγόρος από τη Νότια Αφρική».
     Το τσιγάρο της, φεύγει από τα δάχτυλα και πέφτει στο πανάκριβο χαλί. Δεν ήταν η απάντηση που περίμενε και τώρα νοιώθει πιο μπερδεμένη. Σκύβει μπροστά και ενώνει τις παλάμες της σκεπτόμενη. Μήπως ήταν λάθος ο συλλογισμός της μετά την ιστορία του Σουγκουλέ; Μήπως υπάρχει σχέδιο και δε το ξέρει; Ή μήπως συμβαίνει κάτι πιο σκοτεινό με τη πάρτη της και δε μπορεί να το αντιληφθεί; Πολλά ερωτήματα όμως καμία απάντηση και τεντωμένα νεύρα.
     Τη σκηνή θα την διακόψει ο Τρόι που μπαίνει στο δωμάτιο. Κοιτάζει τη Ζαλάικα και της λέει:
«Ήρθε η ώρα. Πάμε». 
     Η Ζαλάικα σηκώνεται και πάει κοντά του ενώ ο Τρόι παρατηρεί το σφίξιμο στο σώμα της Ρουθ. Κάνει ένα βήμα κοντά της και ρωτάει:
«Συμβαίνει κάτι;»
«Ναι. Αλλά δεν είναι της παρούσης. Πήγαινε να τελειώσεις μέσα και τα λέμε μετά».
     Συνηθισμένος από αυτή την απότομη συμπεριφορά δε το συνεχίζει και απλά αποχωρεί. Οι δύο τους, Τρόι και Ζαλάικα, προχωρούν στο διάδρομο και φθάνουν στη μεγάλη αίθουσα. Οι Βαλκυρίες παίρνουν τις θέσεις τους και κάθονται από αριστερά. Φρουροί, Τρόι και Ζαλάικα από δεξιά. Από τη διπλανή αίθουσα βγαίνουν οι Ρυθμιστές και κάθονται σ’ ένα κεντρικό ξύλινο τραπέζι. Επικρατεί απόλυτη ησυχία. Το λόγο παίρνει η Ζίφαελ που λέει:
«Άρχεται η συνεδρίαση. Εξετάζεται η περίπτωση της Ζαλάικα Χανίφ, η οποία επιτέθηκε στις Βαλκυρίες του Άσγκαρντ που είχαν κάθε δικαίωμα να κάνουν αυτό το οποίο έκαναν. Θα παρατεθούν όλα τα στοιχεία και από τις δύο πλευρές προκειμένου να δούμε ποιός και αν θα τιμωρηθεί. Καλώ τη διοικήτρια των Βαλκυριών, Κάλντερ, να σηκωθεί και να παραθέσει τα γεγονότα καθώς και τις κατηγορίες. Παρακαλώ».
     Η Κάλντερ τότε σηκώνεται και μαζί της και οι υπόλοιπες Βαλκυρίες σε ένδειξη τιμής. Εκείνη τους κάνει με το χέρι να καθίσουν κι αυτές υπακούν. Η Κάλντερ κάνει μερικά βήματα μπροστά και απευθυνόμενη στους Ρυθμιστές ξεκινάει την αγόρευση της.
«Αξιότιμοι Ρυθμιστές, αιώνες πριν το βασίλειο της Άσγκαρντ υπέγραψε συνθήκη με σας και τον τότε Ισορροπιστή, που μας επιτρέπει να παίρνουμε τις ψυχές των πιο άξιων πολεμιστών. Η αποστολή μας πάντα γινόταν σεβαστή και σας ευχαριστούμε γι’αυτό. Σήμερα τέθηκε σε κίνδυνο όμως αυτή η αποστολή μας και οι μεταξύ μας σχέσεις από μία παρείσακτη που δεν είχε κανένα λόγο να είναι εκεί».
«Γαμώτ…».
     Η Ζαλάικα πάει να σηκωθεί και να της ορμήσει όταν ακούει τη λέξη παρείσακτη. Ο Τρόι προλαβαίνει και την πιάνει από τον αριστερό ώμο και τη κρατάει καθηλωμένη στη καρέκλα. Οι Ρυθμιστές την αγριοκοιτάνε και ο Τρόι τους ζητάει συγνώμη με το βλέμμα του. Η Κλόμα τότε λέει:
«Ζαλάικα άλλο ένα τέτοιο και θα προσπεράσουμε τη δίκη. Θα σου αφαιρέσουμε απευθείας τις δυνάμεις. Και Κάλντερ, να λείπουν οι χαρακτηρισμοί στο δικαστήριο. Συνέχισε».
     Η Ζαλάικα κάθεται και σφίγγει τα δόντια της ενώ ο Τρόι δε παίρνει το χέρι από πάνω της. Η Κάλντερ παίρνει μια βαθιά ανάσα και συνεχίζει.
«Καταλαβαίνω απόλυτα το νεαρό και ατίθασο της ηλικίας. Καταλαβαίνω το φορτίο που πήρε αυτό το παιδί πέρσι όταν από μια περίεργη τροπή της τύχης, ένας ακόλουθος θεού προσπάθησε να την απαγάγει. Ξέρω την ιστορία και ξέρω ότι τότε έμαθε πως είναι Ισορροπίστρια. Βαρύ φορτίο. Αυτό όμως δε τη δικαιολογεί. Είναι υποψήφια Ισορροπίστρια και δεν είχε καμία δουλειά εκεί. Εξαιτίας της οι ψυχές των νεκρών πήγαν είτε σε παράδεισο, είτε σε κόλαση. Κι εμείς πρέπει να γυρίσουμε με άδεια χέρια της Άσγκαρντ. Ατιμωμένες που δεν κάναμε σωστά τη δουλειά μας. Η Ζαλάικα επιτέθηκε στις μαχήτριες μου και παρεμπόδισε το έργο μας. Έθεσε σε κίνδυνο τη προαιώνια σχέση μας, αγαπητοί Ρυθμιστές. Παραβίασε και τους δικούς σας νόμους και τους δικούς μας. Με όλο το σεβασμό λοιπόν, ζητώ να της αφαιρεθεί το χρυσό αίμα των Ισορροπιστών και να γίνει ανθρώπινη. Για το καλό μας, το δικό σας αλλά και το δικό της. Αυτή σας η κίνηση θα της είναι ένα πολύτιμο μάθημα στη μετέπειτα ζωή της. Σας ευχαριστώ».
     Οι Βαλκυρίες σηκώνονται και τη χειροκροτούν ενώ εκείνη κάθεται. Μόλις τελειώνουν τα χειροκροτήματα το λόγο παίρνει ο Γκονάς που λέει:
«Ευχαριστούμε πολύ. Σαφώς προκύπτει βαρύ παράπτωμα από τη κίνηση της υποψήφιας Ισορροπίστριας. Αλλά πρέπει να ακούσουμε και την αντίθετη άποψη. Τρόι, ανέλαβες να υπερασπιστείς την Ζαλάικα. Έλα να μας πεις».
      Ο Τρόι σηκώνεται και φτιάχνει λίγο το τζάκετ του. Στη συνέχεια γυρίζει προς τη Ζαλάικα και της λέει χαμηλόφωνα:
«Μην βγάλεις άχνα».
     Κάνει κι αυτός μερικά βήματα και με το συνηθισμένο κυνικό του βλέμμα στους Ρυθμιστές ξεκινάει:
«Εγώ θα ακολουθήσω μια τελείως διαφορετική τακτική εδώ. Η Ζαλάικα είναι ένοχη».
     Κεραυνός εν αιθρία. Η Ζαλάικα τρομάζει από τη δήλωση, οι Φρουροί ξεκινούν τους ψιθύρους, η Κάλντερ και οι Βαλκυρίες είναι έκπληκτες στο άκουσμα της δήλωσης και οι Ρυθμιστές προσπαθούν να συνέλθουν από αυτό που μόλις άκουσαν. Η Κλόμα παίρνει το λόγο και λέει:
«Ησυχία όλοι. Τρόι ζήτησες να είσαι εσύ στην υπεράσπιση της μικρής. Αυτή είναι η δήλωση σου; Γιατί αν είναι αυτή, τελειώνει εδώ η δίκη».
«Μμμμ όχι δε τελειώνει εδώ. Η Ζαλάικα είναι ένοχη, αλλά δεν είναι η μόνη ένοχη εδώ μέσα».
«Τι σημαίνει αυτό;» ρωτάει με το βλέμμα καρφωμένο πάνω του ο Άιρους.
«Η Κάλντερ παρέθεσε σωστά τα γεγονότα και όντως έτσι έγιναν. Ξέχασε όμως να πει ότι κόντεψε, μαζί με τις Βαλκυρίες της, να σκοτώσουν την υποψήφια».
«Τι πράγμα;» πετάγεται όρθια η Κάλντερ.
«Κάτσε κάτω». την διατάζει ο Γκονάς που σηκώνεται όρθιος.
«Οι Βαλκυρίες σου κόντεψαν να την χτυπήσουν και αυτή το απέφυγε. Απόδειξη ο μικρός σεισμός που έφτασε μέχρι την Κανταχάρ. Εσύ σήκωσες την αλυσίδα σου έτοιμη να την ανοίξεις στα δύο. Κι αν δεν προλάβαινα θα το είχες κάνει».
«Ήταν αυτοάμυνα. Επιτέθηκε πρώτη».
«Κάλντερ, κάτσε κάτω». διατάζει όρθια και η Κλόμα.
«Προσπερνώ το γεγονός ότι επικαλείσαι αυτοάμυνα απέναντι σ’ ένα μικρό παιδί. Καταλαβαίνεις τι θα γινόταν αν τη σκότωνες; Μήπως να σου θυμίσω τι έγινε τις προάλλες με τον Μόρτον; Δε τα μάθες;»
«Μη το γυρίζεις απάνω μου, Ισορροπιστή γιατί….».
«ΑΡΚΕΤΑ!»
     Φωνάζει όρθια η Ζίφαελ και τα πάντα τρίζουν στην αίθουσα από τη φωνή της. Όλοι σιγούν. Οι Ρυθμιστές κοιτάζουν και τις δύο ομάδες και απογοητεύονται. Και τα δύο παραπτώματα είναι εξίσου βαριά. Κοιτάζονται μεταξύ τους και συνεννοούνται στο το πώς θα προχωρήσουν. Η Ζίφαελ κάνει την ανακοίνωση:
«Δυστυχώς δε μπορούμε από μόνοι μας να βγάλουμε κάποια απόφαση. Πλέον υπάρχουν πολλές κατηγορίες και βαρύτατες. Ένα λάθος και θα στείλουμε το λάθος μήνυμα σε όλες τις φυλές αλλά και στην Ισορροπία που θα διαταραχθεί. Δε μπορούμε να πάρουμε τέτοιο ρίσκο;»
«Οπότε;» ρωτάει η Κάλντερ.
«Οπότε Κάλντερ θα κρίνει η ίδια η Ισορροπία ποιος θα και αν θα τιμωρηθεί. Δίραξ».
«Μάλιστα».
«Φέρτε τη ζυγαριά».
     Απογοήτευση στα πρόσωπα όλων. Η απόφαση αυτή παρατείνει την αγωνία πλέον. Η Κάλντερ αγριοκοιτάζει τον Τρόι και εκείνος στέκεται αγέρωχος μπροστά της. Η Ζαλάικα από την άλλη είναι ακόμα έκπληκτη από τη τροπή που πήρε η υπόθεση. Δε ξέρει ακόμα αν πρέπει να θυμώσει με τον φίλο της. Πριν ένα χρόνο της έσωσε τη ζωή. Γιατί τώρα να την καταδικάζει; Εκτός κι αν έχει κάτι άλλο στο μυαλό του.
     Πίσω στην Οσάκα, οι Γοργόνες κρατούν στο σαλόνι μία τρομαγμένη γυναίκα γονατισμένη στο πάτωμα. Περιμένουν εκεί ενόσω η Μέδουσα τελειώσει μια δουλειά.
     Σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο, η Μέδουσα στέκεται πάνω από ένα κομοδίνο και από πίσω της είναι η Λυσάνδρα μαζί με μία ακόμα Γοργόνα, την Ιόνη. Πιο τσουμπωτή απ’ όλες τις Γοργόνες με πολλά πιασίματα στο σώμα της αλλά και πιο μαγκίορα. Κοντό μαύρο μαλλί και υπέροχα σαρκώδη χείλη.
     Η Μέδουσα βγάζει δύο χαρτιά από το πρώτο συρτάρι και τα παίρνει στα χέρια της. Γυρίζει στις δύο κοπέλες και λέει:
«Είναι ώρα να προχωρήσει το σχέδιο μας. Πολύ το καθυστερήσαμε».
«Τι πρέπει να κάνουμε;» ρωτάει η Ιόνη.
«Εσύ Ιόνη, θα πας στην Ουάσινγκτον και θα βρεις αυτόν εδώ τον τύπο». 
     Της δίνει μια φωτογραφία και εκείνη επεξεργάζεται το πρόσωπο πάνω σ’ αυτήν. Κατόπιν ρωτάει:
«Τι πρέπει να κάνω μ’αυτόν;»
«Δουλεύει στην αστυνομία αλλά παράλληλα έχει και μια δεύτερη δουλειά ως χάκερ. Είναι δικός μας. Προσέγγισε τον και πες του να χακάρει ολόκληρο το σύστημα παρακολούθησης και τηλεπικοινωνιών».
«Ακούγεται δύσκολο αυτό».
«Είναι. Γι’αυτό σε στέλνω από τώρα. Όταν θα έρθει η ώρα θα πρέπει να είστε έτοιμοι».
«Για πιο πράγμα;»
«Για να δείξετε το πρόσωπο του Ισορροπιστή. Θα το νοιώσετε όταν είναι η ώρα».
«Νόμιζα ότι κανένας δε μπορεί να αποτυπώσει το πρόσωπο του Ισορροπιστή;»
«Άστο πάνω μου αυτό».
     Και με αυτή τη φράση της κλείνει το μάτι. Η Ιόνη απλά κοιτάζει τη φωτογραφία. Η Μέδουσα τώρα πάει δίπλα στην πιστή της Λυσάνδρα και της λέει:
«Λυσάνδρα, εσύ θέλω να πας στη Νορβηγία».
«Τι πρέπει να κάνω;»
«Πριν καιρό οι ηλίθιοι οι Ρυθμιστές στείλανε τον Τρόι να πολεμήσει μια ορδή από Τρολς. Εκείνος τα κατάφερε αλλά ακόμα δεν έχουν εξιχνιάσει τον τρόπο που μπήκαν στη Γη. Η απάντηση βρίσκεται στην έρευνα μια ομάδας αρχαιολόγων».
«Δηλαδή;»
«Μετά το περιστατικό ερευνήθηκε το σπήλαιο εκείνο και εξήγαγαν μια περίεργη ουσία από το χώμα που δεν μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν. Απ’ ότι έμαθα είναι μέσα σε δώδεκα πυρίμαχα κυλινδρικά δοχεία. Τα θέλω αυτά».
«Τι ουσία είναι;»
«Όχι τι, ποιος. Θα καταλάβεις όταν το μυρίσεις. Κάνε ότι είναι δυνατόν. Σφάξε, απείλησε, πλήρωσε, αλλά θέλω αυτά τα δοχεία να μεταφερθούν σ’ αυτήν εδώ τη διεύθυνση».
     Και βγάζει από τη τσέπη της είναι σκισμένο χαρτάκι και της το δίνει. Η Λυσάνδρα το διαβάζει και πάει να το πει φωναχτά. Η Μέδουσα όμως βάζει το χέρι της στο στόμα της και τη σταματάει λέγοντας:
«Πρόσεχε. Μη πεις ποτέ αυτή τη διεύθυνση φωναχτά αλλιώς το σχέδιο θα πάει κατά διαόλου. Εντάξει;»
«Ναι».
«Έχετε δέκα μέρες και οι δύο σας. Ξεκινήστε αμέσως».
     Η Μέδουσα τότε τις πιάνει από τον ώμο και τις κοιτάζει σα να είναι η τελευταία φορά. Μετά φεύγει και πάει στο σαλόνι. Οι δύο τους κοιτάζονται, χαμογελούν και φεύγουν. Από το σαλόνι ακούγεται ήδη η Μέδουσα να τρέφεται μ’ένα ακόμα θύμα και να βγάζει τη γνωστή κραυγή της.
     Πίσω στο αρχοντικό, ο Δίραξ μαζί με δύο ακόμα Φρουρούς μεταφέρουν τη ζυγαριά. Είναι μισού μέτρου με χρυσοποίκιλτο κορμό και βάση που φτάνει σε ακίδες. Τα πιάτα δεν είναι στρογγυλά αλλά τετράγωνα με αναπαραστάσεις των Ρυθμιστών επάνω τους.
     Οι Φρουροί το τοποθετούν μπροστά από το τραπέζι. Η Ζίφαελ πάει από πάνω της και από τη κορυφή βγάζει δύο λεπίδες χωρίς λαβή. Γυρίζει προς το κοινό και λέει:
«Η ζυγαριά θα αποφασίσει για τη καταδίκη. Όποια πλευρά γύρει αυτή θα έχει το βαρύτερο παράπτωμα και θα υποστεί τη τιμωρία. Κάλντερ, Ζαλάικα ελάτε κοντά μου».
     Οι δύο τους την πλησιάζουν ενώ παράλληλα κοιτιούνται. Το μίσος μεταξύ τους είναι προφανές και φαίνεται στα μάτια τους. Αν μπορούσαν θα τελείωναν τη μάχη τους τώρα. Όμως, δε μπορούν και απλά σταματούν δίπλα από τη Ζίφαελ. Εκείνη τους απλώνει τις λεπίδες και εκείνες τις παίρνουν. Τότε λέει:
«Για να λειτουργήσει η ζυγαριά, πρέπει να δώσετε λίγο από το αίμα σας. Κάντε το».
     Πηγαίνουν στα δύο πιάτα η καθεμία, δεξιά η Ζαλάικα, αριστερά η Κάλντερ. Η Κάλντερ κόβει το καρπό της και το αίμα τρέχει ποτάμι που γεμίζει γρήγορα το πιάτο. Η Ζαλάικα κόβει τη παλάμη της και το αίμα τρέχει πιο αργά. Η Κάλντερ το βλέπει και λέει ειρωνικά:
«Τι έγινε μικρή; Φοβάσαι να κοπείς λίγο παραπάνω;»
     Η Ζαλάικα σφίγγει το χέρι της και τρέχει λίγο παραπάνω ενώ είναι έτοιμη να κάνει επίθεση. Το χέρι της το σταματάει ο Τρόι που το παίρνει και λέει:
«Είναι αρκετό».
     Την απομακρύνει δίνοντας πίσω τη λεπίδα στη Ζίφαελ. Το ίδιο κάνει και η Κάλντερ. Τώρα μένει μόνο η απόφαση της ζυγαριάς. Η Ζίφαελ πάει στο διάδρομο ανάμεσα στις καρέκλες και περιμένει μαζί με όλους τους παριστάμενους. Νεκρική ησυχία στην αίθουσα καθώς όλοι έχουν κεντράρει στην ζυγαριά. Περιμένουν υπομονετικά.
     Ξαφνικά, ακούγεται η αλυσίδα να πάλλεται. Όλοι τότε αγωνιούν για το που θα γύρει. Τα πιάτα τραντάζονται και οι αλυσίδες ακούγονται ότι είναι έτοιμες για να δώσουν απόφαση. Για μια στιγμή το πιάτο της Ζαλάικα γέρνει και εκείνη πέφτει στη αγκαλιά του Τρόι, μη μπορώντας να βλέπει. Ο Τρόι ξεφυσάει αλλά δε χάνει το κουράγιο του. Η Κάλντερ χαμογελάει και είναι έτοιμη να πανηγυρίσει. Δεν θα προλάβει. Απότομα η ζυγαριά γέρνει προς το δικό της μέρος, κάνοντας την να χάσει το χαμόγελο της σε δέκατα του δευτερολέπτου. Η Ζαλάικα ξαναβρίσκει τη χαρά της αλλά ο Τρόι είναι ακόμα ανήσυχος. Αν μείνει γερμένη προς μια πλευρά για αρκετή ώρα πάει να πει ότι έχει αποφασιστεί ο ένοχος. Οι Ρυθμιστές την κοιτάζουν κι αυτοί με αγωνία. Η ζυγαριά τότε κάνει αυτό που δεν ήθελε με τίποτα το κουαρτέτο. Αρχίζει και γέρνει μια από δεξιά, μία από αριστερά. Στην αρχή αργά αλλά μετά ο εκνευριστικός ήχος των αλυσίδων πάει γρήγορα. Οι παριστάμενοι απορούν και δε καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Οι Ρυθμιστές όμως απογοητεύονται. Η Ζίφαελ σταματά με το χέρι τις αλυσίδες και οι άλλοι τρεις χύνονται νευριασμένοι στις καρέκλες τους. Η Ζαλάικα κοιτάζει μία τον Τρόι και μετά τους Ρυθμιστές. Κατόπιν ρωτά:
«Τι σημαίνει τώρα αυτό;»
«Ότι είστε και οι δύο ένοχες». απαντάει νευριασμένα η Κλόμα.
«Και τώρα τι γίνεται;» ρωτάει η Κάλντερ.
«Δε μπορεί να πέσει καμπάνα σε καμιά σας. Πρέπει να βρούμε μια κύρωση και για τους δυο σας. Εδώ οι νόμοι δεν είναι ξεκάθαροι. Εμείς πρέπει να βγάλουμε το σκατό από το χώμα». απαντάει ξεψυχισμένα ο Γκονάς.
     Γι’αυτό χαλάστηκαν. Η ζυγαριά έκρινε ότι είναι και οι δύο πλευρές ένοχες και οι αρχαίοι νόμοι δεν έχουν τίποτα για μια τέτοια περίπτωση. Όποτε οι Ρυθμιστές πρέπει να βρουν μόνοι τους λύση. Στη μέση μπαίνει ο Τρόι που λέει:
«Έχω εγώ μια πρόταση».
«Για ν’ακούσουμε». λέει ο Άιρους.
«Η Ζαλάικα θα μπει σε πρόγραμμα επιτήρησης έτσι ώστε να μη προκαλέσει άλλα προβλήματα. Η δε Κάλντερ θα μου δώσει την αλυσίδα της βάσει του άρθρου 13».
«ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ;» φωνάζει ερωτώμενη και έξαλλη η Κάλντερ.
«Είναι μια λύση». λέει η Ζίφαελ.
«Να πάτε να γαμηθείτε. Αυτή είναι η αλυσίδα της μητέρας μου. Την πήρα όταν έγινα διοικήτρια των Βαλκυριών και δε θα τη δώσω έτσι απλά».
«Υπάρχει ο εύκολος, υπάρχει κι ο διασκεδαστικός τρόπος, Κάλντερ». λέει ο Τρόι και συνεχίζει «Είσαι στο δικό μας πεδίο και παίζεις με τους δικούς μας κανόνες. Η τους τηρείς ή σε θνητοποιώ τώρα».
     Και αμέσως οι μπουνιές του γίνονται χρυσές. Εδώ είναι ξεκάθαρος ο νόμος. Στο πεδίο της Γης κάθε απόφαση Ρυθμιστών και Ισορροπιστή πρέπει να γίνεται αποδεκτή. Αλλιώς μιλάνε τα χρυσά χέρια. Η Κάλντερ το ξέρει αυτό και κοιτάζει τις αλυσίδες της οργισμένη. Δεν θέλει να τις δώσει αλλά δεν θέλει και να πάει σε μάχη βάζοντας σε κίνδυνο τον αφέντη της, τον Όντιν. Σφίγγει τα δόντια, τις σηκώνει ψηλά και με μια κραυγή πόνου, σαν να σου παίρνουν τη καρδιά τις πετάει με δύναμη μπροστά στα πόδια του. Ένας ελαφρύς σεισμός κουνάει το αρχοντικό. Ο Τρόι παίρνει τις αλυσίδες και τις κοιτάζει, ενώ η Κλόμα τον κοιτάζει ύποπτα καθισμένη ακόμα στη καρέκλα της. Η Ζίφαελ γυρίζει προς το κοινό και λέει:
«Η δίκη έληξε. Δίραξ, στείλε δύο Φρουρούς να προσέχουν την Ζαλάικα και Κάλντερ, μπορείς να αποχωρήσεις από τη Γη. Την επόμενη φορά να κρατάς τα νεύρα σου πριν επιτεθείς. Τελειώσαμε».
     Η οροφή του αρχοντικού ανοίγει σαν να καταστρέφεται και οι Βαλκυρίες μετατρέπονται σε γαλάζια ενέργεια και μία-μία φεύγουν προς τα πάνω. Η Κάλντερ μετατρέπεται κι αυτή σε ενέργεια, ενώ δεν έχει πάρει τα μάτια της από τις αλυσίδες. Κοιτάζει τον Τρόι και λέει:
«Στη πρώτη ευκαιρία θα έρθω να τις πάρω. Έστω κι αν χρειαστεί να σε σκοτώσω».
«Δε θα χρειαστεί. Θα στις στείλω σε συσκευασία δώρου».
     Οργισμένη γίνεται ενέργεια και φεύγει κι αυτή. Η οροφή κλείνει κι όλοι αποχωρούν. Η Ζαλάικα φεύγει μαζί με δύο Φρουρούς ενώ οι υπόλοιποι μαζεύουν τις καρέκλες. Οι Ρυθμιστές επίσης αποχωρούν, ανακουφισμένοι που δε χρειάστηκε περαιτέρω διαβούλευση της κατάστασης. Η Κλόμα όμως συνεχίζει να κάθεται στη καρέκλα της. Έχει καρφώσει το βλέμμα της στον Τρόι που αποχωρεί με τις αλυσίδες και μιλάει χαλαρός με την Ρουθ. Κάτι δεν της αρέσει. Κάτι της βρωμάει και τη κρατάει καθηλωμένη στο κάθισμα της. Φέρνει μπροστά τα χέρια της και τσαλακώνει τα χαρτιά της ενώ αυτά γίνονται μαύρα από τη οργή της.
     Την ίδια στιγμή στο νοσοκομείο Providence της Ουάσινγκτον, δύο αστυνομικοί μπαίνουν στο δωμάτιο που νοσηλεύεται ο Κλαρκ. Ο ένας απ’ αυτούς είναι ένας λίγο χοντρός και ο άλλος είναι αυτός που έπιασε από το λαιμό ο Τρόι, ο Τζέικ. Ο Κλαρκ κάθεται με την ιατρική του ρόμπα στο παράθυρο και κοιτάζει το άπειρο. Ο Τζέικ πάει λίγο μπροστά και λέει:
«Αστυνόμε, περαστικά. Μάθαμε ότι αναρρώνεις και ήρθαμε να σε δούμε».
«Ευχαριστώ».
«Σου χούμε ένα ευχάριστο νέο. Το έκτο κοριτσάκι βρέθηκε».
«Ωραία».
     Δεν είναι στη καλύτερη του κατάσταση και δεν έχει όρεξη. Το καταλαβαίνουν αλλά αποφασίζουν να συνεχίσουν.
«Αστυνόμε, πήραμε την υπόθεση της απαγωγής σου και εξετάζουμε τα στοιχεία. Ξέρουμε ποιοι σε απήγαγαν και το ψάχνουμε. Χρειαζόμαστε όμως τη βοήθεια σου».
«Ξέρω ποιος τους σκότωσε».
«Σοβαρά;»
«Ναι. Σε δύο μέρες βγαίνω και θα κινητοποιήσω όλο το τμήμα για να τον βρω. Θα το κάνουμε όλοι μαζί».
     Το πρόσωπο του Τρόι αποτυπώθηκε στο μυαλό του. Επίσης αποτυπώθηκε και όλη η σκηνή στο εργοστάσιο. Κρατάει τη ψυχραιμία του μπροστά στο παραφυσικό που είδε, αλλά δε ξεχνάει. Και δεν θα ηρεμήσει μέχρι να βρει ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.
     Σ’ ένα κομοδίνο δονείται ένα κινητό. Το χέρι το πιάνει και πατεί αποδοχή. Είναι η Ζαλάικα που λέει στον Τρόι:
«Έλα».
«Πως είσαι;»
«Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι τρόμαξα μόλις με είπες ένοχης κι έχασα δέκα χρόνια από τη ζωή μου, όλα καλά».
«Έπρεπε να είναι πιστευτό. Ήθελα μια αυθόρμητη αντίδραση. Αλλιώς μπορεί να μας καταλάβαιναν».
«Μάλιστα. Και τώρα εγώ είμαι με δύο ντουβάρια να με προστατεύουν κι εσύ ο μόνος κερδισμένος».
«Είναι για το καλό σου. Σου εξήγησα, έχω ένα κακό προαίσθημα γι’αυτή την υπόθεση. Κάνε λίγη υπομονή και σε λίγες μέρες θα έχουμε απαντήσεις».
«Το ελπίζω».
«Λοιπόν, κάτσε φρόνιμα και θα τα πούμε σύντομα. Έγινε;»
«Εντάξει. Γεια σου».
     Τα τηλέφωνα κλείνουν και το ίδιο και η μπλόφα που έστησαν. Ο Τρόι έστειλε τη Ζαλάικα στις θερμόαιμες Βαλκυρίες για να προκαλέσει την οργή τους. Την έσωσε την κατάλληλη στιγμή και οι Ρυθμιστές, βάσει των νόμων, έκαναν τη δίκη. Με δύο παραπτώματα στο τραπέζι η κατάσταση θα έφθανε στη ζυγαριά. Εκεί ήταν και το ρίσκο της υπόθεσης. Ο Τρόι βασίστηκε στην ισόποση απόφαση. Και έπιασε. Όταν οι Ρυθμιστές βρέθηκαν σε δεινή θέση, μπήκε μπροστά και έδωσε τη λύση παίρνοντας αυτό που ήθελε. Τις αλυσίδες της Κάλντερ. Το δεύτερο αντικείμενο που είναι γραμμένο στα αρχεία του Σουγκουλέ. Ατσάλινες, πολύχρωμες και άθραυστες.
     Τις κρατάει μπροστά σε Ρουθ και Σουγκουλέ που κάθονται στους καναπέδες και πίνουν το ουίσκι τους. Τους λέει τότε:
«Πανέμορφες».
«Καταλαβαίνεις φυσικά, πόσο βαρύ είναι αυτό που κάνεις. Αν σε πάρουν χαμπάρι…». λέει η Ρουθ αλλά ο Τρόι τη διακόπτει λέγοντας:
«Θα το καταλάβουν κάποια στιγμή. Τουλάχιστον όμως θα έχω τηρήσει το πρώτο νόμο των Ισορροπιστών».
«Προστάτεψε την Ισορροπία με κάθε κόστος». συμπληρώνει ο Σουγκουλέ.
     Μόλις ακούει τη λέξη Ισορροπία της έρχεται η συζήτηση με τη Ζαλάικα και οι ερωτήσεις που έκανε. Ήρθε η ώρα της. Πίνει μια γερή γουλιά και λέει στο Σουγκουλέ:
«Σουγκουλέ, μας αφήνεις λίγο μόνους; Έχω κάτι να του πω».
«Βεβαίως. Έχω να εξετάσω το τρίτο αντικείμενο που χρειαζόμαστε».
     Παίρνει ουίσκι, τσιγάρα και πάπυρους και αποχωρεί. Ο Τρόι αφήνει την αλυσίδα και τη ρωτά:
«Λοιπόν;»
«Τι τελευταίες μέρες έμαθα κάτι. Κάτι πολύ κακό που θα επηρεάσει τη σχέση μας».
«Πες μου».
«Όχι Τρόι, δε πάει έτσι». λέει και πίνει μια τελευταία γουλιά.
     Κατόπιν σηκώνεται και προχωράει κοντά του. Εκείνος είναι παραξενεμένος και απλά περιμένει. Η Ρουθ συνεχίζει λέγοντας:
«Ξέρω όμως ότι κι εσύ κρατάς μυστικά από μένα. Όποτε θέλω μια αλήθεια για να σου δώσω μια αλήθεια. Χωρίς κόλπα, χωρίς πλάγια λόγια και στα ίσα. Θα σε ρωτήσω κάτι και θέλω μια σταράτη απάντηση».
«Ακούω».
     Πλησιάζει κοντά του και φθάνει σε απόσταση αναπνοής. Κοιτάζονται μες στα μάτια και καταλαβαίνουν αμφότεροι τη σοβαρότητα της συζήτησης. Επικρατεί ησυχία για λίγο. Η Ρουθ παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεφυσώντας από τη μύτη ρωτά:

«Είμαι Ισορροπίστρια;»

Γιώργος Πουρλιάκας