Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

10.11.17

Παίζοντας με το μέλλον (Κεφάλαιο 1)

Το μέλλον
Θεσσαλονίκη, Χριστούγεννα 201
Λένα: Έλα πάμε να πιούμε καφέ και να μας πουν το μέλλον.
Έρη: Τρελάθηκες; Πιστεύεις σε αυτά;
Λένα: Ο τύπος είναι εξαιρετικός. Έχει μια σπάνια ταρώ και έχει και το χάρισμα. Είναι βλέπεις και από την Αίγυπτο. Εμένα μου έχουν βγει όλα.
Έρη: Και εγώ είμαι από την Σμύρνη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχω το χάρισμα;
Λένα: Πάμε και θα δεις.
Η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι με το μέλλον με μαγνητίζει. Η γνώση είναι δύναμη και σίγουρα, αν ξέρεις τα μελλούμενα, μπορείς να προετοιμαστείς καλύτερα. Ψάχνοντας περισσότερες πληροφορίες, συνήθως νιώθεις να ζεις ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον μεταφυσικό και τον πραγματικό. Ο μεταφυσικός είναι ο κόσμος των ταρώ, της τράπουλας. Ένας κόσμος απόξενος, γεμάτος χαρά, λύπη και προσδοκίες. Χαίρεσαι με την πρόβλεψη, αδημονείς για τις εξελίξεις και λυπάσαι για όλες εκείνες τις στιγμές που έχασες. Χάνεις το παρόν περιμένοντας από το μέλλον να αλλάξει το παρελθόν σου και μέσα σε όλο αυτό χάνεσαι και εσύ. Τρεις διαστάσεις και ανάμεσα τους εσύ.
Το γνωρίζω καλά αυτό το παιχνίδι… Μια πρόβλεψη κυνηγούσα... Μια πρόβλεψη που ποτέ δεν βγήκε. Μια πρόβλεψη που μου στοίχισε ψυχικά. Βέβαια η φίλη μου δεν έχει ιδέα για αυτήν μου την εξάρτηση. Φυσικά και θεωρείται εξάρτηση η μελλοντολογία. Σαν ναρκωτικό λειτουργεί. Το παίρνεις και βυθίζεσαι σε έναν άλλον κόσμο. Έναν κόσμο πιο όμορφο. Παίζεις με το μέλλον και αυτό με το μυαλό σου.
Έχω καταφέρει να ξεφύγω από όλο αυτό. Να σώσω εμένα και το μυαλό μου. Δεν θέλω να περάσω την ίδια Οδύσσεια.
Η Λένα δεν ξέρει τίποτα για αυτό. Όπως και κανένας άλλος. Ντρέπομαι. Τι να πω; Δεν εμπιστεύομαι εύκολα άτομα. Τη Λένα την γνωρίζω χρόνια. Είναι άνθρωπος της κουλτούρας. Έχει χιούμορ και είναι η ψυχή της παρέας. Δεν είναι καθόλου διακριτική όμως.
Και εκείνη ασχολείται με αυτά, αλλά περιστασιακά, για την πλάκα της.
Ήμασταν συμμαθήτριες στο ίδιο φροντιστήριο, μικρές. Κάναμε τότε πολύ παρέα αλλά μετά χαθήκαμε. Οι ζωές μας πήραν άλλη τροπή. Σαν χθες θυμάμαι την Μις Ελεν να προσπαθεί να μας εξηγήσει ένα δύσκολο γραμματικό φαινόμενο και εμείς να γράφουμε στο θρανίο τα νέα μας. Μόλις τα είχε φτιάξει με τον Άρη τότε. Χαρήκαμε τόσο, που η Μις αποφάσισε να μας αφήσει να χαρούμε εκτός τάξης… Μας έβγαλε έξω... Καλά δεν στεναχωρηθήκαμε ιδιαίτερα πολύ.
Δες. Περιγράφω καταστάσεις που έγιναν δεκαεπτά χρόνια πριν, σαν να έγιναν μόλις χθες, και το μόνο που αναρωτιέμαι είναι τελικά πότε ήταν το χθες και πότε το τώρα.
«Φτάσαμε»  μου λέει η φίλη μου η Λένα.
Σαν να ξύπνησα από λήθαργο, βρίσκομαι στο καφέ. Ένα καφέ λίγο σκοτεινό με περίεργη αύρα, αν και εξωτερικά έχεις την αίσθηση ότι είναι ένα κλασσικό καφέ, όπως όλα τα άλλα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το μαύρο στους τοίχους, τα μαύρα τραπέζια και καθίσματα, τα οποία, παρεμπιπτόντως, είναι γεμάτα. Ουρά ανθρώπων να περιμένουν, στρυμωγμένοι με τις ώρες σε ένα μικρό μαγαζί, τα μαντάτα. Στην γωνία του μαγαζιού είναι ένας καναπές και ένα τραπέζι και απέναντι μια μεγάλη καρέκλα σε αρχοντικό στυλ. Ο καναπές προορίζεται για τον πελάτη και το σκηνικό μου θυμίζει δωμάτιο ψυχολόγου. Μόνο που εδώ οι ρόλοι αντιστρέφονται. Εσύ ρωτάς και ο χαρτομάντης σου απαντάει. Αυτός είναι εκεί έτοιμος να αναλύσει όσα βλέπει και να σε συμβουλεύσει.
Παρατηρώ για ώρα πολλή τον κόσμο γύρω μου. Γυναίκες όλων των ηλικιών που κάτι ψάχνουν. Κάτι ζητούν. Κάποιες να μάθουν, άλλες να διευκρινίσουν και άλλες, έναν ψυχολόγο.
Σε αυτό το μαγαζί υπάρχουν τρεις μελλοντολόγοι. Ο Νίκος, η Σοφία και η Βάσια. Και οι τρεις τους άνθρωποι φυσιολογικοί, απλοί και καθημερινοί. Όλοι τους με χάρισμα αλλά τη φήμη την έχει ο Νίκος.
Εμείς σε αυτόν ήρθαμε… Μετά από πολύωρη αναμονή φτάνει η ώρα της κρίσεως.
«Χαρτί ή φλυτζάνι;» με ρωτάει
«Μιας και το αποφάσισα ας το κάνουμε σωστά. Χαρτί!» του απαντώ και τον ακολουθώ στο τραπέζι του.
Ο Νίκος είναι περίπου τριάντα πέντε χρονών, μετρίου αναστήματος, με μακρύ μαλλί και οξύνοια.
Ανοίγει την τράπουλα και μου εξηγεί.
«Από τον γάμο σου θα χωρίσεις. Πάνω σε τέσσερα θα γνωρίσεις άντρα σε θέση κορωνάτη, από σαράντα και πάνω, χωρισμένο και με παιδιά. Θα σου αλλάξει το επαγγελματικό σου και τη ζωή σου όλη. Μέχρι τον Φλεβάρη θα είσαι τακτοποιημένη επαγγελματικά και με αυτόν μέχρι τέλος του χρόνου θα συγκατοικήσεις, ενώ θα κάνεις και παιδί μαζί του».
«Πάλι τα ίδια. Άσε έχω ξανακούσει τα ίδια παραμύθια και τότε ήταν να έρθει πάνω σε τρία χρόνια, αλλά μάλλον ο πρίγκιπάς μου έχασε τον δρόμο του στην στροφή!» απαντάω αγανακτισμένη.
«Εγώ ψέματα δεν σου λέω. Αν δεν σου βγουν θα σου επιστρέψω τα χρήματα» μου απαντά εμφανώς προσβεβλημένος, αλλά σε ήρεμο τόνο.
«Τόσο σίγουρος είσαι πια;» τον ρωτάω με περίεργο τόνο
Μου γνέφει καταφατικά και πηγαίνει στην επόμενη πελάτισσα. Η φίλη μου δεν ζητά να της πει το φλυτζάνι ούτε την ταρώ. Προχθές πάλι εκεί ήταν.
Στο δρόμο για το σπίτι δεν της λέω τίποτα. Με ρωτά επίμονα, μα αρνούμαι να δώσω οποιαδήποτε απάντηση. Προσπαθώ α να διώξω την περιέργεια της, λέγοντας της πως το χαρτί μου ήταν πολύ κλειστό.
Κλειστό χαρτί σημαίνει πως δεν έχει να σου πει και πολλά γιατί το μέλλον σου ακόμα είναι απροσδιόριστο. Με κατακλύζουν σκέψεις ένα σωρό. Αναρωτιέμαι γιατί ακούω πάλι την ίδια ιστορία. Πώς γίνεται αυτό, που δεν έγινε τότε που προβλέφθηκε, να πραγματοποιηθεί τώρα; Και τελικά το μέλλον πόσο μακριά μας είναι;
Βυθίζομαι και πάλι στις σκέψεις μου και το μυαλό μου τρέχει σε όσα έγιναν μόλις τον προηγούμενο χρόνο. Έτσι είχε ξεκινήσει. Ένα βράδυ, ένα τηλεφώνημα, η Στέλλα να μου προβλέπει τον κορωνάτο και εγώ να ψάχνομαι για το ποιος είναι. Έτσι ξεκίνησε μια περιπέτεια δύσκολη, επίπονη και ψυχοφθόρα. Ένας εμπαιγμός δίχως τέλος.
Μετά από εκείνο το βράδυ, μετατράπηκα σε υποχείριο των τηλεφωνικών γραμμών. Η Στέλλα σταμάτησε και τη θέση της πήραν άλλες. Έπαιζαν με τον πόνο μου, πουλούσαν ψέματα και κέρδιζαν πολλά… Υπήρχαν πολλά κορόιδα σαν και μένα. Ευτυχώς ξύπνησα εγκαίρως.
Όμως να, ο εφιάλτης του κορωνάτου αναβιώνει. Όχι, όχι. Δε θέλω να ζήσω το ίδιο.
Πρέπει να συνέλθω. Όλα αυτά ανήκουν στο χθες. Για το μέλλον κάνεις δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Εγώ ζω στο παρόν και πρέπει να πορευθώ με βάση αυτό. Αν αυτό είναι το πεπρωμένο μου, θα έρθει στον κατάλληλο χρόνο.
Τέρμα οι σκέψεις .. Πρέπει να ανέβω επάνω. Τη ζωή πρέπει να την ζεις στο τώρα… Για τα άλλα έχει ο Θεός.
Ανοίγω την πόρτα και αντικρίζω δύο όμορφα μάτια να με κοιτούν.
«Μαμά ήρθες, επιτέλους!» φωνάζει με χαρά η κόρη μου από το δωμάτιο της και κατευθείαν ξεχύνεται στην αγκαλιά μου. Όλος ο κόσμος μου αυτό το χαμόγελο.
Την Ζωή μου την αγάπησα από το πρώτο λεπτό.  Ένα κοριτσάκι όμορφο, γλυκό με δύο μάτια που μέσα τους κλείνουν όλου του κόσμου την χαρά. Τέσσερα χρόνια πέρασαν από τότε που την πήρα στην αγκαλιά μου ύστερα από μια δύσκολη γέννα.
Ο άντρας μου, ο Αλέξανδρος την λάτρεψε… Όμως εξαιτίας των συχνών του ταξιδιών δεν μπορούσε να την χαρεί. Ούτε εκείνη, ούτε εμένα. Έτσι απέμεινα μόνη. Μόνη μου να φροντίζω ένα παιδί, ένα σπίτι και την ζωή μου. Ακόμα θυμάμαι πόσο φοβόμουν τις πρώτες μέρες με το μηνών βρέφος στο σπίτι μου.
Πόσα πράγματα έπρεπε να μάθω… Άγχος, κούραση και νεύρα. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να πάθει κανενός είδους κατάθλιψη. Δεν είχα τέτοια πολυτέλεια. Ήμουν εγώ και το παιδί και ήμουν υπεύθυνη για αυτό.
Όμως η μοναξιά στην οποία βυθίστηκα... Κυρίως συναισθηματικά βίωσα έναν Γολγοθά χωρίς τέλος. Είχα φυσικά στήριγμα την κολλητή μου, μα έφτανε αυτό; Η σχέση μου με τον άντρα μου άλλαξε απότομα. Χάθηκε το γέλιο, η χαρά, το πάθος… Αντικαταστάθηκαν από σιωπές, γκρίνιες και λύπες. Μια απέραντη μοναχικότητα βασίλευε στην καρδιά μου. Μια μοναχικότητα που μόνο το γάργαρο και δροσερό γέλιο της κορούλας μου έσπαγε.
Η Ζωή μου είναι η δύναμη μου και πολλές φορές κρατήθηκα από αυτήν, για να συνεχίσω να ζω.
Ήταν για μένα το φως στα σκοτάδια μου... Η ελπίδα που φώλιάζε μέσα στην καρδιά μου.
Η ιστορία με τον «κορωνάτο» μου στοίχισε… Πονούσα πριν τον γνωρίσω, πόνεσα, όταν τον ερωτεύθηκα και πληγώθηκα, όταν με πόνεσε. Γιατί το μέλλον είναι εκεί για να σου πει τα γεγονότα, όχι το πώς θα φτάσεις σε αυτά.
Είναι οι σταθμοί που περιγράφει, όχι η πορεία προς σ’ αυτά.

Και ίσως τελικά το μέλλον να μην είναι τίποτα άλλο παρά μόνο το αποτέλεσμα των επιλογών μας... Ίσως!

Μελάνια