Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

9.10.19

Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 4) - "Φλόγες επανάστασης" (Μέρος 2)

«Γρήγορα!» παρακίνησε ο γέρος τη νεαρή κοπέλα, καθώς έτρεχαν μέσα στους διαδρόμους φορώντας τα πολιτικά τους ρούχα. Είχαν γίνει ένα με το πανικόβλητο πλήθος˙ ήταν ασφαλείς όσο τους θεωρούσαν υπηρετικό προσωπικό. Όσο δεν κινούσαν υποψίες, τόσο πιο ελεύθεροι ήταν στο να περιφέρονται μέσα στο παλάτι και σε κάθε γωνιά του. Ο Κίσε ήταν μονάχα εκείνος που είχε πάρει την απόφαση να επιτεθεί κατά μέτωπο μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια της οργάνωσης. Ο καυγάς τους το πρωί της ίδιας ημέρας ήταν αρκετά έντονος, μα ο χρόνος έτρεχε και δε θα περίμενε κανέναν τους. Ο ατίθασος και αδάμαστος χαρακτήρας του Κίσε βρέθηκε μεγάλος νικητής απέναντι στη λογική και καθαρή σκέψη του Ζιάν. Ο τελευταίος απλώς του έδωσε εντολή να φύγει με τη δύση του ηλίου και να τρέξει στα ανάκτορα, όσο οι υπόλοιποι θα συντόνιζαν την επίθεση. Όμως, αυτό που τον έθλιβε περισσότερο δεν ήταν το πείσμα του μαθητευόμενού του, παρά η ακαταλόγιστη επιθυμία να χάσει τη ζωή του στο όνομα της εκδίκησης… και του έρωτα. Είχε προσέξει πόσο μεγάλος ήταν ο πόθος του για την Τσιάν και πως παραέβλεπε τη σχέση της με τον Γουέι. Δυστυχώς για όλους, ο Κίσε θα προστάτευε την Τσιάν με κόστος ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Ο γέροντας έριξε μερικές ματιές πίσω του για να βεβαιωθεί πως η νεαρή κοπέλα τον ακολουθούσε γοργά. ¨Έπρεπε πάση θυσία, όσο όλοι έτρεχαν να σωθούν, να φτάσουν στα μπουντρούμια του παλατιού για να ελευθερώσουν τον Γουέι.

            Το τέλος της Γιορτής των Γιασεμιών είχε οριστεί από την οργάνωση ως έξαρση της Επανάστασης. Εκείνη την ημέρα είχαν σχεδιάσει να γίνει η επίθεση και να εξαναγκάσουν τον Αυτοκράτορα να υποκύψει… Εκείνη την ημέρα νέα αυγή θα χάραζε για την Ήπειρο και ο τύραννος θα εγκατέλειπε τους σκοτεινούς του σκοπούς, δίχως να χυθεί άδικα αίμα. Ο Ζιάν μείωσε την ταχύτητα των βημάτων του, και το κορίτσι τον πρόφτασε προβληματισμένο.
            «Δάσκαλε…» τον ακούμπησε στον ώμο τρυφερά κι εκείνος ύψωσε το βλέμμα του. Ο κόσμος τριγύρω είχε εξαφανιστεί. Όλοι είχαν διαφύγει σε άλλα δωμάτια, άλλους ορόφους… σε κάποιο καταφύγιο.
            «Δεν περίμενα πως θα σε συναντούσα εδώ…» είπε ήρεμα και ένα διαβολικό γέλιο γέμισε την αίθουσα. Το αίμα της Τσιάν πάγωσε όταν αντίκρισε τον μεγαλόσωμο άνδρα να τους πλησιάζει με βήμα αργό και τη λεπίδα του ξίφους του να γδέρνει το πάτωμα.
            «Ακόμα αναπνέεις αέρα, σάψαλο; Έπρεπε να είχες ψοφήσει μαζί με τους υπόλοιπους προδότες» η ματιά του έπεσε στην κοπέλα, η οποία στάθηκε θαρραλέα δίπλα στον δάσκαλό της, κραδαίνοντας τις δίδυμες λεπίδες της.
«Μα πόσο αγενής» το χαμόγελο του πλάτυνε, ενώ τα χείλη του τα δρόσισε η πεινασμένη του γλώσσα. «Τι κάνει ένα όμορφο άνθος σαν εσένα δίπλα σε τούτο το πτώμα; Δεν είναι παρά ένας λιποτάκτης… Σκέτη ντροπή στον Αυτοκράτορα και σε ολάκερη την Ήπειρο»
            «Η ντροπή είναι ο ίδιος ο Αυτοκράτοράς σου, και το πτώμα θα είσαι εσύ!» φώναξε με όλη της την ψυχή και έτρεξε καταπάνω του με το μένος να κυριεύει την ίδια, μα και τις κινήσεις της. Η μία λεπίδα, γυρτή προς τα πλάγια, είχε ως στόχο να τραυματίσει τον αντίπαλό της, ενώ η άλλη στόχευε στο να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στο λαρύγγι με μία αστραπιαία κυκλική κίνηση. Τόλμησε να χαμογελάσει με σιγουριά.
            Κι όμως, αυτός στεκόταν ήρεμος, χωρίς ίχνος φόβου στο βλέμμα του.
            «Αυτά τους μαθαίνεις;» ρώτησε με την προσοχή του εστιασμένη στον Ζιάν. Δεν πήρε απάντηση, μπορούσε όμως να διακρίνει την απογοήτευση στα θολά μάτια του γέρου. Είχε κατανοήσει το λάθος της μαθητευόμενής του και ήταν αναγκασμένος να παρακολουθήσει το τίμημα των αλόγιστων πράξεών της.
             Τη στιγμή που η κοπέλα έφτασε μονάχα μια ανάσα από τον ίδιο, το σώμα του Φενκ μετακινήθηκε στο πλάι, παραχωρώντας του το πλεονέκτημα να ενεργήσει εναντίον της. Τα δυο του χέρια άρπαξαν τους καρπούς της, στρίβοντάς τους βίαια σαν να ήταν δυο κομμάτια ξύλου. Το σπάσιμο των οστών αντήχησε ανάμεσά τους και η Τσιάν έχασε την ισορροπία των βημάτων της. Η ένταση του πόνου τη γονάτισε στο έδαφος, με τα σακατεμένα της χέρια να έχουν πάρει μια αφύσικη κλίση προς τα πίσω. Δάκρυα άρχιζαν να χύνονται από τα μάτια της, ενώ περίμενε καρτερικά τον θάνατο.
            «Κρίμα…» μονολόγησε ο Φενκ προσπερνώντας την. «Δεν είναι καθόλου απορίας άξιο το πόσο έχει αποτύχει αυτή η απόπειρά σας για επανάσταση… Το πόσο έχεις αποτύχει εσύ σαν δάσκαλος» οι κινήσεις του ήταν αστραπιαίες και απόλυτα ελεγχόμενες παρά τη φωτιά που έκαιγε τα σωθικά του. Ήθελε να παρακολουθήσει το πηχτό αίμα να ρέει από μέσα του καυτό και τον ίδιο να σφαδάζει σαν ζώο που οδεύει προς τη σφαγή. Ήθελε να του προκαλέσει τόσο πόνο, που θα έχανε την ίδια του τη μιλιά, τα λογικά του και τη θέληση για ζωή. Κι όταν θα ένιωθε απόλυτη ικανοποίηση, όταν η τερατώδης ανάγκη του για σαδισμό θα είχε καταλαγιάσει, τότε και μόνο τότε θα του προσέφερε τον θάνατο απλόχερα. Μα μέχρι εκείνη την ώρα, θα φρόντιζε να διασκεδάσει αρκετά τούτη την αναμέτρηση.
            «Διοικητά Φενκ, νομίζω πως παραλογίζεστε» ανταπάντησε με ηρεμία που έφερε τον Φενκ στα άκρα. Ελευθέρωσε μια δυνατή κραυγή και επιτέθηκε.
            Ο γέρος παρόλα αυτά, μπορούσε να διαβάσει τις κινήσεις του και να μαντέψει τα βήματά του. Όποτε ο άνδρας κατευθυνόταν προς το μέρος του, εκείνος απλά έγερνε το κορμί του στο πλάι, και όταν το ξίφος στόχευε τα πόδια, μικρά χοροπηδητά τον προστάτευαν και τον απομάκρυναν. Η στάση του ήταν καθαρά αμυντική, καθώς δεν είχε σκοπό να παλέψει με τούτο τον δαίμονα. Ο Φενκ του όρμησε από το πλάι και ο Ζιάν έσκυψε αμέσως, ρίχνοντας το σώμα του μπροστά και κουτρουβαλώντας στο δάπεδο. Αρπάζοντας το ένα ξίφος της Τσιάν, κατάφερε να αποκρούσει το χτύπημα του αντιπάλου του και να τον σπρώξει με ακαθόριστη για την ηλικία του δύναμη προς τα πίσω. Ο άνδρας πισωπάτησε, χάνοντας σχεδόν το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Κερδίζοντας χρόνο, ο γέρος βοήθησε την κοπέλα να σταθεί στα πόδια της.
«Τρέχα» της ψιθύρισε και την παρότρυνε να φύγει. Η Τσιάν αρνήθηκε, μα η οργισμένη ματιά του δασκάλου την ώθησε στο να υπακούσει τυφλά. Δε θα κερδιζόταν ο πόλεμος εάν χανόταν και εκείνη μαζί του. Είχαν ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι για να ελευθερώσουν τον Γουέι. Εάν πέθαιναν και οι δύο από το χέρι του Φενκ, τότε μαζί τους θα χανόταν και ο Γουέι και μετά όλη η οργάνωση θα συνθλιβόταν από τον Αυτοκράτορα. Οι θυσίες δε θα σήμαιναν τίποτα. Με δάκρυα υπάκουσε στο θέλημα του δασκάλου της. Αγνοώντας τον αφόρητο πόνο των άκρων της, συγκέντρωσε όλη της την εσωτερική δύναμη και έτρεξε μακριά, κατευθυνόμενη προς τα χαμηλότερα επίπεδα. Ευχήθηκε στους Θεούς να κρατούσαν ζωντανό τον δάσκαλό της, τον Γουέι που υπέφερε τόσες μέρες τα μαρτύρια της φυλάκισής του, τα αδέρφια της που μάχονταν και τον Κίσε. Παρόλο που δε συμμεριζόταν τα συναισθήματά του, έτρεφε την πιο αγνή αγάπη για εκείνον: την αδερφική…
             Αφού βεβαιώθηκε πως είχε πια φύγει, ο Ζιάν γύρισε το κορμί του προς τον Φενκ. Πήρε μια βαθιά ανάσα και έκλεισε τα μάτια του, πετώντας μακριά το όπλο. Ύστερα έπεσε στα γόνατά του και χαμήλωσε το κεφάλι ως ένδειξη υποταγής στον εχθρό. Το πρόσωπο του μεγάλου διοικητή άστραψε από ευχαρίστηση. Το θέαμα που είχε μπροστά του ήταν απολαυστικό.
            «Το μαρτύριό σου, γέρο» τον άρπαξε από τον γιακά της ρόμπας του και τον σήκωσε τόσο, ώστε να συναντηθούν οι ματιές τους, «μόλις άρχισε» και με ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι, τον έριξε λιπόθυμο.



Χριστίνα Ξενάκη