Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

13.1.21

Η Άργυρος Χορδή (Κεφάλαιο 9)

 

Η άνεση του κρεβατιού μου ξεκούραζε τη μέση μου, ενώ στα χέρια μου ξεφύλλιζα το ημερολόγιό μου. Στάθηκα σε μία σελίδα, καθώς το μάτι μου έπιασε το όνομά του.

Σήμερα ήταν από τις ημέρες που, αν δεν «ταξίδευα», δε θα κατάφερνα να ηρεμήσω. Χρειαζόμουν να αδειάσω τις σκέψεις μου και να μείνω για λίγο μόνη μου. Εντελώς μόνη μου. Ο μοναδικός άνθρωπος που ήθελα να δω ήταν ο Μπερνάρντ. Εκείνος μόνο είχε αυτήν τη μαγική ικανότητα να κατευνάζει το μυαλό μου και να με κάνει να ξεφεύγω. Το άγχος της σχολής, οι καθημερινές υποχρεώσεις… Δεν ήθελα να τα σκέφτομαι όλα αυτά πια.

Τον συνάντησα στη στέγη ενός διώροφου σπιτιού. Κάθισα δίπλα του, χωρίς να πω κουβέντα, και εκείνος δε γύρισε να με κοιτάξει. Το μόνο που παρατήρησα να αλλάζει ήταν το ανεπαίσθητο χαμόγελο που σχηματίστηκε στα χείλη του. Με περίμενε…

Μείναμε σιωπηλοί για ώρα, αγναντεύοντας τον ορίζοντα, απολαμβάνοντας την απόλυτη ησυχία που μας εξασφάλιζε το πέπλο. Κάτι τέτοιες ώρες ένιωθα απίστευτα τυχερή για αυτή την ικανότητά μου. Βρισκόμασταν πολύ κοντά και, παρόλο που δεν μπορούσαμε να αγγίξουμε ο ένας τον άλλο, στα σημεία που τον «ακουμπούσα» ένιωθα μια θέρμη, έναν ανίσχυρο ηλεκτρισμό που μου δήλωνε την παρουσία του.

«Ποιο μέρος επισκέπτεσαι συχνότερα;» έσπασα τη σιωπή μας.

«Το αγαπημένο μου εννοείς;» Η φωνή του βγήκε σιγανή, σαν να μην ήθελε να χαλάσει τη μαγεία της στιγμής.

«Όχι. Μου έχεις πει πως το αγαπημένο σου μέρος βρίσκεται στο Παρίσι. Εγώ σε ρωτάω ποιο μέρος επισκέπτεσαι πιο συχνά, πού έχεις πάει περισσότερες φορές. Δε σχετίζεται απαραίτητα με την προτίμησή σου…» διευκρίνισα στον ίδιο χαμηλό τόνο.

Έσμιξε τα φρύδια του και μια σκιά διαπέρασε το πρόσωπό του. Δεν ήταν καλή η ανάμνηση που έφερα στην επιφάνεια. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σκέψης, έλαβα την απάντησή του:

«Στο νεκροταφείο της πόλης μου. Εκεί που είναι θαμμένοι οι γονείς μου».

Χαμογέλασε στο τέλος της πρότασης, πιθανότατα για να μου δείξει πως δεν είχε πρόβλημα με την ερώτησή μου. Και ήταν τόσο όμορφος όταν χαμογελούσε! Παρόλο που οποιοσδήποτε άλλος θα σταματούσε τη συζήτηση εκεί, συνέχισα, αποφεύγοντας τις τετριμμένες αντιδράσεις στο άκουσμα της νέας πληροφορίας· κάτι που, κάθε φορά που συνέβαινε σε εμένα, μου δημιουργούσε περίεργα συναισθήματα.

«Αυτό θα μπορούσες να το κάνεις και κανονικά. Γιατί πηγαίνεις μέσω του αστρικού πεδίου;»

«Εκτός του ότι ποτέ δε συναντάω κανέναν, όταν πηγαίνω κατ’ αυτό τον τρόπο, ο κυριότερος λόγος είναι ότι… εμ… αισθάνομαι, ας πούμε, πως οι ψυχές μας είναι πιο κοντά έτσι. Τους νιώθω…»

 

Το έκλεισα και το ακούμπησα απαλά στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι μου. Συνήθιζα να κρατάω ημερολόγιο, ειδικά από τα αστρικά μου ταξίδια, σε μία προσπάθεια να κρατήσω ανεξίτηλες στον χρόνο όλες τις εμπειρίες μου σε αυτά. Ήταν πάντα τόσο έντονες…

Κοίταξα τον χώρο γύρω και η ίδια λαχτάρα με κατέκλυσε. Το σπίτι μου… Πόσο μου είχε λείψει. Βέβαια ο χαρακτήρας μου στο όνειρο που παρακολουθούσα δε συμμεριζόταν την ίδια άποψη. Έφερε τα χέρια μας κάτω από το κεφάλι μας και έκλεισε τα μάτια μας, αντίθετα από εμένα που ήθελα να ρουφήξω κάθε λεπτομέρεια ακόμη και από το ταβάνι. Όμως έτσι είναι τα όνειρα. Δεν ελέγχονται. Το υποσυνείδητο παίρνει τα ηνία και σήμερα δεν είχε καμία διάθεση συνεργασίας.

Προσπάθησα με κόπο να ανοίξω τα μάτια μου, αλλά καμία αντίδραση. Οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν όταν χτύπησε το κινητό μου και ανακλαστικά το έπιασα αμέσως. Είδα το όνομα του Τόμας να αναβοσβήνει στην οθόνη, πάτησα το πλήκτρο στο πλάι που την απενεργοποιούσε, ξαναέκλεισα τα μάτια μου και αποκοιμήθηκα.

 

Η συνείδησή μου επέστρεψε και, ενοχλημένη από το ακόμη ένα περίεργο όνειρο, ακριβώς πριν ηχήσει η καμπάνα. Αυτό δε με απέτρεψε από το να σμίξω τα μάτια μου και να φέρω ξανά το μαξιλάρι πάνω από το κεφάλι μου, μέχρι να σταματήσει. Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και ξεκίνησα να ετοιμάζομαι για την ημέρα νούμερο τέσσερα στο αστρικό πεδίο. Αισθανόμουν πως βρισκόμουν πολύ περισσότερο καιρό εδώ και σίγουρα οιη αναμνήσεις και τα όνειρα δε βοηθούσαν γενικά. Πόσο παγιδευμένη αισθανόμουν υποσυνείδητα, ώστε να βλέπω πως δεν μπορώ καν να κουνηθώ στα όνειρά μου;

Το μάθημα της «Στοιχειακής Δημιουργίας» γινόταν στην ίδια αίθουσα με το μάθημα φίλτρων, ωστόσο συμβουλεύτηκα τον χάρτη μου, πριν ξεκινήσω. Όταν μπήκα μέσα, το χέρι της Άντρεα υψώθηκε καλώντας με από μακριά σε μία κενή θέση δίπλα της, στην οποία έσπευσα δίχως δεύτερη σκέψη.

Δεν προλάβαμε να μιλήσουμε ιδιαίτερα, καθώς ο καθηγητής Γιόρεκ Μπέλροουζ μπήκε στην αίθουσα και μας χαιρέτισε. Ήταν ένας εξηντάρης άνδρας με γλυκά χαρακτηριστικά και ένα μεγάλο μουστάκι που κάλυπτε σχεδόν το μισό του πρόσωπο. Φορούσε μία άσπρη ιατρική ποδιά πάνω από τα σκούρα ρούχα του. Τα μαλλιά του είχαν σχεδόν ασπρίσει ολοκληρωτικά, όμως το χαμόγελό του έφτανε ως τα μάτια του· σημάδι ενός πολύ καλοσυνάτου ανθρώπου.

«Καλημέρα σε όλους. Χαίρομαι που σας βλέπω καλά. Αν και όχι τόσο ξύπνιους» είπε όχι και τόσο αυστηρά, ενώ η ματιά του έπεσε στον Ερμή, ο οποίος είχε ακουμπήσει περισσότερο από όσο έπρεπε στον πάγκο του.

Ο δεύτερος ανασκουμπώθηκε αμέσως και χαμογέλασε ένοχα στον καθηγητή. Δίπλα του ο Ρέτζι γελούσε απροκάλυπτα.

«Σήμερα θα συνεχίσουμε της δημιουργίες μας, ο καθένας τη δική του. Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μην ξεχνάτε να σημειώνετε στη λίστα προόδου, αν επιτύχατε στη δημιουργία του συγκεκριμένου υλικού ή όχι. Θα χάσουμε το μέτρημα και εσείς θα είστε αυτοί που θα ξαναφτιάχνετε πράγματα μετά».

Η τάξη απάντησε βαριεστημένα ενώ ο κύριος Μπέλροουζ έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσουν όλοι, ενώ κίνησε προς το μέρος μας.

«Καλώς μας ήρθες, Ναντίν» έτεινε ένα κομμάτι χαρτιού, στο οποίο υπήρχε μία λίστα με διάφορες ενώσεις. Η πρώτη ήταν το νερό. Δίπλα από κάθε σειρά είχε ένα κουτάκι, για να σημειώσεις αν το ολοκλήρωσες με επιτυχία ή όχι, και δίπλα μία ζωγραφιά των στοιχείων που χρειαζόσουν. Πάνω πάνω έσταζε σχεδόν η υγρή μελάνη, που σχημάτιζε το όνομά μου.

«Ευχαριστώ» είπα σιγανά.

«Άντρεα, να βασιστώ πάνω σου πως θα εξηγήσεις τα βασικά στη φίλη σου;»

«Μην ανησυχείτε καθόλου, κύριε Μπέλροουζ» τον επιβεβαίωσε εκείνη και μας άφησε να ξεκινήσουμε τη δουλειά. «Ουσιαστικά, όλες τις οδηγίες τις έχει στο βιβλίο. Εν συντομία, στον αστρικό κόσμο όλα τα στοιχεία βρίσκονται σε πρώιμη μορφή. Δεν υπήρξε κάτι που να τα αναγκάσει να ενωθούν και να δημιουργήσουν έναν κόσμο, σαν αυτόν που ξέραμε πριν έρθουμε εδώ. Αυτό ακριβώς κάνουμε εμείς, χρησιμοποιώντας την ενέργεια του περιβάλλοντος γύρω μας. Αφουγκραζόμαστε πού βρίσκονται αυτά τα στοιχεία και τα οδηγούμε στο να δημιουργήσουν τις ενώσεις που εμείς θέλουμε».

«Ας πούμε ότι κατάλαβα μέχρι στιγμής. Πρακτικά τι κάνουμε;»

Ξεφύλλιζα το βιβλίο, προσπαθώντας να αφομοιώσω όλες τις νέες πληροφορίες.

«Θα το κάνουμε μαζί. Κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να νιώσεις τα στοιχεία που σε περιβάλλουν. Φαντάσου τα σαν τελίτσες που πετούν».

Ακολούθησα τις οδηγίες της, όμως δεν έβλεπα κάτι πέρα από το πίσω μέρος των βλεφάρων μου.

«Τίποτα» σχολίασα, όμως εκείνη επέμεινε.

«Πρέπει να αδειάσεις το μυαλό σου. Μη σκέφτεσαι τόσο πολύ».

Προσπάθησα να χαλαρώσω, αφήνοντας μια ανάσα να ελευθερωθεί αργά. Δεν ήθελα να αποτύχω, ούτε να έρθω αντιμέτωπη με την ντροπιαστική στιγμή να διευκρινίσω στον καθηγητή μου μπροστά σε όλους ότι ήμουν ακόμα άυλη και μάλλον για αυτό δεν μπορούσα να ολοκληρώσω τη διαδικασία.

«Ναντίν!» αυτή τη φορά ο τόνος της ήταν πιο αυστηρός. «Ακόμα σκέφτεσαι. Το βλέπω στο πρόσωπό σου. Συγκεντρώσου στις τελίτσες».

Έσμιξα τα φρύδια μου περισσότερο και πίεσα τα μάτια μου. Από τεχνικές που γνώριζα μόνο πληροφοριακά για τους διαλογισμούς, βοηθούσε το να εστιάσεις στον χτύπο της καρδιάς και στην αναπνοή σου. Ωραία. Μου έλειπε το ένα από τα δύο προς το παρόν. Δε θα σταματούσα να σκέφτομαι ποτέ.

Πείσμωσα. Δεν άντεχα να αντιμετωπίσω άλλη μία αποτυχία. Άδειασα το μυαλό μου και συγκεντρώθηκα στην αναπνοή μου. Είχα αρχίσει να ζαλίζομαι, όταν πίσω από τα κλειστά μου μάτια άρχισαν να εμφανίζονται τελείες με διαφορετικά χρώματα. Στην αρχή αμφέβαλα για την ύπαρξή τους, μιας και η πίεση που ασκούσα στους βολβούς των ματιών μου ήταν πολλή.

Όμως τα σωματίδια γύρω μου ήταν σαν μεγεθυμένη σκόνη και παρέμειναν εκεί ακόμη και όταν χαλάρωσα λιγάκι το σφίξιμο. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω, αν όντως τα έβλεπα ή αν ένιωθα την ύπαρξή τους, το πού βρίσκονταν και το πώς έμοιαζαν. Ωστόσο, τα είχα καταφέρει.

Με κατέκλυσε τέτοιος ενθουσιασμός και ένα κύμα ενέργειας εκτοξεύτηκε από μέσα μου διασκορπίζοντας τα μπαλάκια από κοντά μου. Άπλωσα ασυναίσθητα το χέρι μου και τα κάλεσα πίσω σε εμένα. Ξεκίνησαν να έρχονται και, αφού βρήκα αυτά που χρειαζόμουν, άρχισα να χρησιμοποιώ την ενέργειά μου για να τα ενώσω. Η αίσθηση ήταν σαν να μαγείρευα, όμως με τα μάτια κλειστά, ή σαν να προσπαθούσα να ενώσω δύο ξεχωριστές πλαστελίνες. Ένιωθα να εξαντλούμαι, όμως δε θα τα παρατούσα. Είχα ενθουσιαστεί.

Τα στοιχεία με υπάκουσαν και από το σημείο που είχαν ενωθεί άρχισε να ρέει μια μικρή γραμμή νερού. Αναφώνησα από χαρά και άνοιξα τα μάτια μου, σπάζοντας τη σύνδεση με το στοιχειακό πεδίο. Κοίταξα αμέσως το ποτήρι μου, για να διαπιστώσω πως ήταν άδειο.

«Μα πώς;» αναρωτήθηκα στριφογυρίζοντάς το στο χέρι μου, κουνώντας το προς τα κάτω μήπως και πέσει κάποια σταγόνα.

Η απάντηση ήρθε, όταν με σκούντηξε η Άντρεα.

«Μπορούσες να μη με κάνεις χάλια, αλλά μπράβο σου, ήταν πολύ καλή προσπάθεια» μου χαμογέλασε δείχνοντάς μου τη μουσκεμένη μπλούζα της. Στο ένα της χέρι κρατούσε ένα μικρό κομμάτι σίδερου.

«Πώς; Δεν το ήθελα, εεε, συγγνώμη» μιλούσα ακατάπαυστα από την ντροπή μου.

«Δεν οδήγησες μέχρι τέλους τα στοιχεία εκεί όπου τα ήθελες. Σταμάτησες τη στιγμή που τα δημιούργησες και δεν ήθελα να διακόψω τη συγκέντρωσή σου για να σου το πω. Δεν πειράζει, θα μάθεις. Ήταν η πρώτη φορά εξάλλου».

Όταν εισέπραξα και ένα μεγάλο μπράβο από τον κύριο Μπέλροουζ, ένιωσα ακόμη καλύτερα. Χρειάστηκε η συμβολή της Άντρεα βέβαια, για να διαπιστώσει πού βρισκόταν το νερό που δημιούργησα, ωστόσο τα λόγια του ήταν πολύ ενθαρρυντικά.

«Και πάλι συγχαρητήρια. Και στις δυο σας. Μπορούμε να περιμένουμε πολλά από εσένα, Ναντίν. Νιώθω την ενέργεια μέσα σου. Θα ήσουν λαμπρή στους Κατασκευαστές, σκέψου το» συμπλήρωσε και, όταν όλοι τελείωσαν με τις δημιουργίες τους, μας αποδέσμευσε.

Βγαίνοντας από την αίθουσα, διαπίστωσα πως ένιωθα πολύ εξαντλημένη. Η απάντηση της φίλης μου ήταν πως αυτό συνέβαινε μετά από τέτοιες καταστάσεις, καθώς τα επίπεδα ενέργειας που απαιτούνταν ήταν αρκετά υψηλά.

«Ως νέα Άνιμους δεν έχεις δυναμώσει αρκετά και, έτσι, σε εξαντλούν ακόμη και οι πιο απλές ενώσεις» μου είπε καθησυχαστικά, ενώ προχωρούσαμε προς το εντευκτήριο. «Όσο περνάει ο καιρός, θα σου είναι πιο εύκολο. Βέβαια πάντα θα υπάρχουν δύσκολες ενώσεις που θα πρέπει να κατακτήσεις. Σκέψου ότι υπάρχουν τόσο πολύπλοκες που απαιτούν την ενέργεια ολόκληρης ομάδας ώστε να πραγματοποιηθούν» ανασήκωσε τους ώμους της.

Έχω πολλά να μάθω γι’ αυτό τον κόσμο» μονολόγησα σκεφτική και συνεχίσαμε τον δρόμο μας, χωρίς να κάνω άλλες ερωτήσεις επί του θέματος.

Λίγο πριν φτάσουμε, μας σταμάτησε η φωνή του Ρέτζι από την άλλη άκρη του διαδρόμου. Έφτασε με χαλαρό τρέξιμο κοντά μας.

«Τι εξαφανιστήκατε έτσι γρήγορα από το μάθημα; Αναβάλλονται για την ώρα οι επόμενες εκπαιδεύσεις. Θα βγάλει ανακοίνωση ο διευθυντής στη μεγάλη αίθουσα και πρέπει να βρισκόμαστε εκεί».


Αγγελίνα Παπαδημητρίου