Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

3.2.21

Η Άργυρος Χορδή (Κεφάλαιο 11, μέρος 2)

Ο φίλος μου έλαβε υπόψη αυτό που του ζήτησα και σε πολύ λίγο το περιεχόμενο στο ποτήρι μου έκαψε αρκετά τον λαιμό μου, σε βαθμό που με ανάγκασε να βήξω. Εκείνος γέλασε περισσότερο από όσο θα έπρεπε με αυτό, κερδίζοντας ένα επικριτικό βλέμμα από πλευράς μου.

«Ναντίν» ξεκίνησε να λέει μετά από λίγο, έχοντας έρθει προς το μέρος μου, ώστε να μη μας ακούσουν όλοι. «Θέλεις να χορέψουμε;»

Και μόλις είχα έρθει αντιμέτωπη με το άγχος που κρυβόταν στο πίσω μέρος του μυαλού μου όλη μέρα. Πώς θα χόρευα; Ήλπιζα πως θα υπήρχαν κάποια τραγούδια που δε θα απαιτούσαν χορό σε ζεύγη, όμως δεν είχα σταθεί τυχερή.

«Δε νομίζεις ότι θα έπρεπε να χορέψεις με την Άντρεα;» επανέφερα το θέμα της προηγούμενης συζήτησης, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιόμουν πού βρισκόταν η φίλη μου. «Ξεχνάς πως αντιμετωπίζω τεχνικό πρόβλημα με τον χορό. Θα είναι άλλη η τυχερή απόψε».

Χαμογέλασα, καθώς όντως πίστευα πως όποια ήταν μαζί με τον Ρέτζι θα ήταν χαρούμενη. Ήταν ένας τόσο θετικός και χαμογελαστός άνθρωπος, που μόνο είχε να προσφέρει. Θα ήθελα πολύ να καταλήξουν μαζί οι δύο μου φίλοι, όμως με τα πείσματά τους είχε αρχίσει να φαντάζει απίθανο σενάριο.

«Θα έχει άλλο συνοδό» δήλωσε απογοητευμένος.

«Προφανώς και θα έχει άλλο. Αφού δεν της ζήτησες εσύ!»

«Δεν… Δεν ξέρω. Κόλλησα».

«Αλήθεια; Υπάρχει θηλυκό που σε κάνει να τα χάνεις;» τον πείραξα.

Από την αρχή είχα παρατηρήσει την άνεσή του με το αντίθετο φύλο.

«Ναι. Η συγκεκριμένη» δήλωσε θυμωμένα σχεδόν, οπότε αποφάσισα να αλλάξω θέμα προς το παρόν, πηγαίνοντας σε κάτι άλλο που με έκαιγε. Δεν ήξερα πώς να θέσω την ερώτηση, δίχως να αποκαλύψω την αληθινή μου πρόθεση. «Ξέρεις ποια καθηγήτρια είναι αυτή που μιλάει με τον Σεμπάστιαν;» ρώτησα τελικά αδιάφορα, ενώ ήξερα ήδη την απάντηση.

Εκείνος έστρεψε το κεφάλι του διόλου διακριτικά κι εγώ κάγχασα.

«Α, η Νταβίνα. Δεν είναι καθηγήτρια. Είναι η Υπαρχηγός της φρουράς των Επιδρομέων. Η νούμερο δύο στην κατάταξη».

Προς το παρόν δε φαινόταν να έχει αντιληφθεί κάτι.

«Ξέρεις τι παίζει μεταξύ τους; Θέλω να μιλήσω στον Σεμπάστιαν για τη σημερινή προπόνηση και ντρέπομαι να τους διακόψω».

«Δεν ξέρω ακριβώς. Σίγουρα κάτι έχουν. Όχι ακριβώς σχέση. Νταραβερίζονται μονίμως θα έλεγα. Ο Σεμπάστιαν δε μοιάζει έτσι κι αλλιώς τύπος που θα έκανε κανονική σχέση. Μπορείς να τους διακόψεις, φαντάζομαι».

Τουλάχιστον ο Ρέτζι δεν είχε καταλάβει τίποτα. Δεν ήμουν μόνο εγώ μπούφος στις ερωτικές σχέσεις τελικά.

«Μπα, όχι. Θα τον βρω άλλη στιγμή. Ευχαριστώ» είπα και επέστρεψα στο ποτό μου.

«Ωχ».

Πριν προλάβω να ρωτήσω τι ακριβώς συνέβη, η ματιά μου έπεσε στην είσοδο και σε μια πανέμορφη Άντρεα, που προχωρούσε λάμποντας προς το εσωτερικό.

Καημένε, Ρέτζι!

Ευτυχώς ο φίλος μου πρόλαβε να συνέλθει, πριν η Άντρεα με τον συνοδό της προστεθούν στην παρέα μας. Ο συγκεκριμένος δεν ήταν στην ομάδα των νεοφερμένων, οπότε μου ήταν παντελώς άγνωστος. Δεν έπρεπε να ήταν πάνω από τριάντα χρονών, ένας ψηλός μελαχρινός άνδρας, με ελαφρύ αξύριστο μούσι λίγων ημερών. Φαινόταν πολύ γοητευτικός μέσα στο κουστούμι του και σχεδόν άκουγα τον θυμό του Ρέτζι να αυξάνεται. Αφού χαιρετηθήκαμε όλοι, μου συστήθηκε και προσωπικά.

«Είσαι πανέμορφη» σχολίασε η Άντρεα, όταν επιστρέψαμε στην προ της διακοπής κατάσταση.

«Ποια μιλάει» ανταπέδωσα, εννοώντας το απόλυτα.

Η Άντρεα είχε χαρακτηριστικά μοντέλου, συνδυασμένα με μία αθώα και γλυκιά εμφάνιση. Αν θα μπορούσα να την παρομοιάσω με κάτι, θα ήταν με άγγελο. Τα ξανθά μαλλιά και το λεπτεπίλεπτο σώμα της συνέβαλαν σε αυτό.

«Πώς σου φαίνεται μέχρι τώρα η Ακαδημία, Ναντίν» ρώτησε ο Μπάραν, περνώντας το χέρι του από τη μέση της Άντρεα, κάνοντας τον Ρέτζι να στρέψει αλλού το βλέμμα του.

Αυτό όμως είχε σαν συνέπεια να μη δει την Άντρεα να ξεφεύγει διακριτικά από το άγγιγμά του.

«Εμ» προσπάθησα να μην αποσπάται η προσοχή μου με όλα όσα γίνονταν. «Απαραίτητη» δήλωσα, προκαλώντας το γέλιο όλων.

Η συζήτηση συνεχίστηκε με αλλαγές στο μονοπώλιό της, ενώ εγώ προσπαθούσα να μην κοιτάζω συνεχώς προς το μέρος του Σεμπάστιαν. Όχι πετυχημένα πάντα.

Ήταν ακόμη με την Νταβίνα, συζητούσαν και γελούσαν, ενώ εκείνος άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το μπράτσο της…

«Χρειάζομαι κι άλλο ποτό» αναφώνησα και εγκατέλειψα την παρέα μου, δίχως να τους ρωτήσω, αν θα ήθελαν και εκείνοι.

Τουλάχιστον να ήταν εδώ ο Μπερνάρντ… Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα.

Προχώρησα προς τον πάγκο με τα φίλτρα, όμως γρήγορα συνειδητοποίησα το λάθος μου. Μπροστά μου είχα διάφορα πολύχρωμα υγρά, για τα οποία δεν είχα καμία ιδέα.

«Αυτό εκεί μοιάζει με κοκτέιλ φράουλα» άκουσα μια γνώριμη φωνή πίσω μου.

«Δεν είμαι σίγουρη αν επιτρέπεται να πίνεις στην ηλικία σου» απάντησα, ενώ ο Ερμής είχε ήδη μπει στο οπτικό μου πεδίο.

«Έι, πρακτικά είμαι δεκαοχτώ. Αποκόπηκα λίγο πριν ενηλικιωθώ. Δεν είναι δίκαιο!»

Γελάσαμε, ενώ γέμισα το ποτήρι μου με την πρότασή του. Ήπια μια γουλιά και η γεύση φράουλας γέμισε τον ουρανίσκο μου. Ήταν υπέροχο.

«Πού είναι η συνοδός σου;» τον ρώτησα, αφού κατέβασα λαίμαργα περισσότερο από το περιεχόμενό του.

«Δεν έχω».

«Δεν έχεις;» απόρησα.

«Εμ, όχι. Είστε όλες μεγαλύτερες εδώ πέρα, εντάξει; Δε θα ερχόταν καμία μαζί μου. Οπότε και εγώ δεν μπήκα στη διαδικασία να φάω χυλόπιτα».

Σχεδόν μούτρωσε παιδιάστικα.

«Κάνεις λάθος. Αλλά θα σε αφήσω να το δεις αργότερα μόνος σου. Εξάλλου, στην Ακαδημία δεν έχουν σημασία οι ηλικίες, έτσι δεν είναι;».

Προστεθήκαμε ξανά μετά από λίγο στην υπόλοιπη παρέα, ενώ στο μεσοδιάστημα είχε έρθει και η Ρεγγίνα. Δεν την είχα δει καθόλου από την ημέρα της παράστασης, καθώς εκείνη φοιτούσε ήδη στην κατεύθυνση των Κατασκευαστών.

Όμως λίγο αφότου είχαμε ξεκινήσει να συζητάμε ένθερμα, η μουσική σταμάτησε.

«Τέλεια» αναφώνησε η Άντρεα χτυπώντας τα χέρια της μεταξύ τους από τον ενθουσιασμό. «Ο κεντρικός χορός».

«Ο ποιος;» ρώτησα απορημένη.

«Το μεσημέρι σου το εξηγούσα. Πώς γίνεται να μην το θυμάσαι;»

«Είπες πολλά το μεσημέρι. Μπερδεύτηκα. Δεν πειράζει, ξεκινήστε εσείς. Θα σας περιμένω να τελειώσετε».

Αυτήν τη φορά η τσιριχτή απάντηση ήρθε τόσο από την Άντρεα όσο από τη Ρεγγίνα. Κουνούσαν το κεφάλι τους αρνητικά.

«Δεν υπάρχει περίπτωση. Πάμε!» με διέταξε η πρώτη.

Το κέντρο της αίθουσας είχε ήδη αρχίσει να αδειάζει, ενώ σχηματίζονταν δύο παράλληλες σειρές αντικριστά. Από τη μία πλευρά οι γυναίκες και από την αντίθετη οι άντρες. Χωριστήκαμε με τα αγόρια, ενώ ο πανικός είχε αρχίσει ήδη να με κυριεύει.

Έκανα κίνηση να φύγω, παρακούοντας την, όμως ξαφνικά μαρμάρωσα στη θέση μου, δίχως να μπορώ να κουνηθώ. Την κοίταξα σοκαρισμένη. Χρησιμοποιούσε την ενέργειά της για να με καθηλώσει.

«Αν χρειαστεί, θα σε πάρω σηκωτή». Τα χέρια της είχαν δεθεί μπροστά από το στέρνο της.

Αποδέχτηκα τη μοίρα μου ξεφυσώντας και σταθήκαμε και οι τρεις μας στην άκρη της ουράς.

«Σε κατηγορώ ήδη για το σοκ που θα προκληθεί στον παρτενέρ μου, όταν θα συνειδητοποιήσει πως μπορεί να περάσει από μέσα μου!» ψιθύρισα επιτακτικά στη φίλη μου. «Αν τολμήσει κανένας να με πλησιάσει, έτσι ακοινώνητη που έχω καταντήσει».

«Σους! Δε θέλω ηττοπάθειες. Εξάλλου, είσαι εκθαμβωτική απόψε. Όλοι θα θέλουν να χορέψουν μαζί σου».

Εντόπισα τα τρία αγόρια δίπλα δίπλα απέναντι και αριστερά μας. Αναζήτησα τη ματιά του Ρέτζι και, μόλις με κοίταξε, με μία πολύ μικρή κίνηση του κεφαλιού μου του έδειξα την Άντρεα, προτρέποντάς τον να ζητήσει από εκείνη να χορέψουν. Ήλπισα να με κατάλαβε και να το υλοποιούσε. Από την άλλη, μόλις είχα πείσει τον συνοδό μου να ζητήσει τον χορό από κάποια άλλη, οπότε είχα αυξήσει οικτρά τις πιθανότητες να μείνω μπακούρι.

Οι δύο σειρές ολοκληρώνονταν σιγά σιγά. Προς το τέλος εμφανίστηκε και ο Σεμπάστιαν, κρατώντας το χέρι της υπαρχηγού, και, αφού της είπε κάτι στο αυτί, την άφησε στην ουρά, ώστε να λάβει και εκείνος τη δική του θέση. Από το ύφος στο πρόσωπό της φάνηκε πως αυτό που της είπε δεν της άρεσε, ωστόσο όσο και να την είχε απογοητεύσει θα αναπλήρωνε με έναν όμορφο χορό. Πόση κακία θα μπορούσε να του κρατήσει πια.

Οι πρώτες κινήσεις ήρθαν από την απέναντι πλευρά. Ένιωθα τους παλμούς μου να σφυροκοπούν, παρόλο που γνώριζα εκ των προτέρων πως δε θα χόρευα με κανέναν και πως βρισκόμουν εκεί μόνο και μόνο για χάρη της φίλης μου. Ένας ένας οι παρτενέρ έρχονταν μπροστά από την κοπέλα που επιθυμούσαν, εκείνη υποκλινόταν και έτεινε το χέρι της, σε ένδειξη αποδοχής της πρότασης, και έπειτα μαζί κινούνταν προς το κέντρο της αίθουσας, στέκονταν αντικριστά και περίμεναν υπομονετικά.

Ο Μπάραν πήγε να κάνει ένα βήμα, όμως το χέρι του Ρέτζι τον σταμάτησε, ενώ μέσα μου χοροπήδηξα νοητά. Ήρθε προς το μέρος μας, φορώντας ένα από τα πιο εκτυφλωτικά και παιχνιδιάρικα χαμόγελά του. Στάθηκε, όμως, μπροστά μου και εγώ τον κοίταξα έντονα, μην μπορώντας να τον μαλώσω φωναχτά.

«Ναντίν, θα μου επιτρέψεις;» είπε και έτεινε το χέρι του προς τη μεριά εκείνης.

«Φυσικά» απάντησα ανακουφισμένη. «Μετά χαράς».

Η Άντρεα χαμογέλασε πλατιά, αφού ξεπέρασε το σοκ, και του έδωσε το χέρι της. Απομακρύνθηκαν από εμένα, ενώ εγώ κοιτούσα απολογητικά τον Μπάραν, ο οποίος προς στιγμήν είχε σαστίσει παρακολουθώντας τα δρώμενα. Χάζευα τα ζευγάρια στο κέντρο, όταν ένιωσα την παρουσία του κοντά μου.

«Σεμπάστιαν;» τραύλισα.

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια, κάνοντάς με να χάσω τη μιλιά μου, την αίσθηση του πατώματος κάτω από τα πόδια μου, τον κόσμο όλο γύρω μου.

 «Μη μιλάς, απλώς υποκλίσου».

Υπάκουσα καθώς τον κοιτούσα με απορία για την επόμενη κίνησή μου.

«Δώσε μου το χέρι σου» είπε και έτεινε το δικό του προς το μέρος μου. «Απλώς ακούμπησέ με».

Η γνώριμη ζεστή αίσθησή του και το μούδιασμα εμφανίστηκαν στο σημείο που εφάπτονταν τα χέρια μας και μέσα μου ευγνωμονούσα για πρώτη φορά το αστρικό πεδίο, που δεν άφηνε το σώμα να λειτουργήσει κανονικά, καθώς σε αντίστοιχη περίπτωση τα χέρια μου θα ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Με οδήγησε στο κέντρο και σταθήκαμε ο ένας απέναντι στον άλλο.

«Σεμπάστιαν, πώς…»

«Το μόνο που πρέπει να σε ανησυχεί, είναι να θυμηθείς τα βήματα του βαλς» είπε. «Τα υπόλοιπα άφησέ τα πάνω μου».

Τα ζευγάρια δημιουργήθηκαν και η ορχήστρα τράβηξε την προσοχή μας. Οι μουσικοί ξεκίνησαν να παίζουν και όλοι άρχισαν να ακολουθούν τον ρυθμό, με φορέματα να στροβιλίζονται και σώματα να αγγίζουν το ένα το άλλο.

Ο Σεμπάστιαν με πλησίασε και έφερε τα χέρια του στη σωστή θέση, περιμένοντας από εμένα να ακουμπήσω πάνω τους. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο δικό μου, προτρέποντάς με να μην κάνω πίσω. Ήταν εκείνος εκεί για εμένα…

Πλησίασα κοντά του και έφερε το χέρι του στη μέση μου, προκαλώντας μου το ίδιο θερμό μούδιασμα. Τα άλλα χέρια μας ενώθηκαν.

«Όταν κάνω αυτό» πίεσε το χέρι του στη μέση μου, αρχίζοντας να με διαπερνά ελαφρώς, και η ζεστή αίσθηση αυξήθηκε «το νιώθεις εντονότερα;»

Απάντησα θετικά, ενώ συνειδητοποίησα πως είχε σταματήσει να με φρικάρει τόσο η ιδέα ότι μπορούσαν να περάσουν άνθρωποι από μέσα μου.

«Το φαντάστηκα. Αυτός θα είναι ο οδηγός μας, εντάξει; Όταν θα νιώθεις πιο έντονα την αίσθηση, σημαίνει πως δεν είμαστε αρκετά συντονισμένοι.

Εδώ δεν μπορούσα να συντονίσω τα πόδια μου, ο Σεμπάστιαν θέλει να ακολουθώ την αίσθησή του, κάγχασα από μέσα μου. Την αίσθησή του πάνω μου.

Στραβοκατάπια, ελπίζοντας να μην έχω μετατραπεί σε κατακόκκινο παντζάρι. Αρχίσαμε να κάνουμε δειλά τα πρώτα βήματα και εγώ ευχαρίστησα τον πατέρα μου που μου δίδαξε με το ζόρι βαλς και ας ήμουν μόλις λίγων χρονών. Ο πρόωρος χαμός του με οδήγησε να παρακολουθήσω περισσότερα μαθήματα όταν μεγάλωσα, έχοντας μία αίσθηση πως του το χρωστούσα.

Ένιωσα πιο έντονα το κάψιμο χαμηλά στην πλάτη μου και πλησίασα τον Σεμπάστιαν, καθότι είχα απομακρυνθεί. Το ζεστό μούδιασμα στο μπροστινό μέρος του σώματός μου μου δήλωνε πως είχαμε έρθει πιο κοντά, όμως κανείς δεν έκανε κίνηση να διορθώσει την απρόσμενη εγγύτητά μας. Εγώ ήταν αδύνατο να αντιδράσω και εκείνος ίσως δεν ήθελε να με αποσυντονίσει…

«Γιατί χαμογελάς;» τον ρώτησα.

«Γιατί ήμουν σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις».

Όταν τελείωσε ο χορός μας, το μούδιασμα είχε εξαπλωθεί σε όλο μου το σώμα, χωρίς να είναι απαραίτητα αποτέλεσμα της άυλης υπόστασής μου. Το να βρίσκομαι τόσο κοντά του για ώρα είχε πολλές και διαφορετικές επιδράσεις πάνω μου. Η μουσική σταμάτησε, εκείνος στάθηκε απέναντί μου, χαμογέλασε ελαφρά και έφερε το χέρι του με ανοιχτή την παλάμη προς τα πάνω κοντά στο πρόσωπό του. Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να αντιληφθώ τι μου ζητούσε να κάνω. Ακούμπησα το χέρι μου πάνω στο δικό του και εκείνος έσκυψε, ακουμπώντας το με τα χείλη του, δημιουργώντας μου ξανά τη ζεστή αίσθηση.

Πριν χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου, είδα με την άκρη του ματιού μου πως το ίδιο έκαναν όλοι οι συνοδοί, πριν αφήσουν τις παρτενέρ τους να φύγουν με το τέλος του χορού. Χαμογέλασα ευχαριστώντας τον. Έκανε όσα μπορούσε για να με κάνει να νιώθω πως ήμουν μέρος του συνόλου και ας ήμουν τόσο διαφορετική.

Νιώθει τύψεις… το υποσυνείδητό μου ήταν εκεί για να σταματήσει τις αφελείς σκέψεις που πήγαιναν να δημιουργηθούν στο κεφάλι μου. Η αίσθηση των χειλιών του όμως θα με ακολουθούσε για ημέρες. Ακόμη και όταν με άφησε, το μούδιασμα ήταν εκεί.

«Σεμπάστιαν;» διέκοψα την αποχώρησή του. Γύρισε προς το μέρος μου ξανά, αναμένοντας να ολοκληρώσω την ερώτησή μου. «Εσύ νιώθεις κάτι όταν με αγγίζεις; Εννοώ, ε… Πάνω σου». Μόνο αφού βγήκε η πρόταση από το στόμα μου συνειδητοποίησα πόσο λάθος ακουγόταν.

Έσμιξε τα φρύδια του και άφησε λίγα δευτερόλεπτα σιωπής να περάσουν.

«Ένα μούδιασμα… Και μια ζεστή αίσθηση. Δεν είναι κάτι χειροπιαστό, αλλά καταλαβαίνω ότι είσαι εκεί» με κοίταξε κατάματα.

Στραβοκατάπια και ένευσα. Αποφάσισα πως δε θα ήταν καθόλου ευεργετικό για την ψυχολογία μου εκείνην τη στιγμή να τον παρακολουθήσω να χορεύει με την κοπέλα του και έψαξα για ένα μέρος να απομονωθώ. Προσπέρασα το πλήθος που ξεκινούσε τον δεύτερο χορό, πιάνοντας φευγαλέα τους δύο φίλους μου να συνεχίζουν μαζί, ενώ παρατήρησα πως ο Ερμής χόρευε με τη Ρεγγίνα, και προχώρησα προς μία μεγάλη πόρτα που έμοιαζε να οδηγεί σε κάποιον εξωτερικό χώρο. Αυτό ευχόμουν τουλάχιστον.

Η μουσική σταμάτησε να ηχεί στα αυτιά μου, μόλις έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Βρισκόμουν σε ένα σημείο της κεντρικής αυλής, στο οποίο δεν είχα ξαναβρεθεί. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να είχα νιώσει αλλαγή στη θερμοκρασία ή το απαλό αεράκι στο πρόσωπό μου, πράγμα που χρειαζόμουν επειγόντως, όμως στην Ακαδημία δεν ήταν εφικτό κάτι τέτοιο. Και μόνο που υπήρχε αυλή…

Προχώρησα προς ένα από τα πέτρινα παγκάκια, κάθισα και έκλεισα τα μάτια μου, εισπνέοντας βαθιά. Ακόμη δεν μπορούσα να χωνέψω πως, αν παρέμενα στην Ακαδημία, κάποια στιγμή θα σταματούσα να αναπνέω. Όλη την ενέργεια που χρειαζόμασταν τη λαμβάναμε από κάθε πόρο του σώματός μας και από το φίλτρο, οπότε οι ζωτικές λειτουργίες δεν είχαν καμία χρησιμότητα εδώ. Όσο περισσότερο καιρό έμενε κανείς στο αστρικό πεδίο, τόσο πιο πολύ συνήθιζε χωρίς αυτά. Δεν ήθελα να μου συμβεί αυτό. Δεν ήθελα να πάψω να είμαι… ανθρώπινη.

«Συγγνώμη, τι συνέβη μόλις πριν από λίγο;» η απαλή φωνή της Άντρεα με έβγαλε από τις σκέψεις μου. Δεν παρατήρησα καν πως είχε πλησιάσει.

«Σε τι από όλα αναφέρεσαι;»

«Καλημέρα! Ο Σεμπάστιαν χόρεψε μαζί σου!» δήλωσε με έμφαση.

Ανασήκωσα τους ώμους μου.

«Και τι με αυτό;»

«Δεν ξέρω. Δε θα έλεγες πως είναι κάπως σημαντικό;»

Σημαντικό; Ένα κομμάτι του εαυτού μου ήθελε να χοροπηδήσει και να βουτήξει αγκαλιά με ένα μαξιλάρι στο πουπουλένιο κρεβάτι. Όμως ένα άλλο…

«Δε σημαίνει κάτι. Είναι υπεύθυνός μου. Το έχει πάρει προσωπικά που δεν έχω αποκτήσει ακόμη ύλη. Και είναι ο μόνος που μπορεί να διαχειριστεί την κατάστασή μου, να με ακουμπήσει με έναν τρόπο».

Η φίλη μου έσμιξε τα χείλη της.

«Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται σαν τον Σεμπάστιαν» παραδέχτηκε απογοητευμένη. «Και πάλι όμως, χόρεψες με έναν κούκλο».

Χαμογέλασα συμφωνώντας, ενώ εκείνη έδειξε με τον αντίχειρά της πίσω της.

«Πρέπει να επιστρέψω» μου είπε και εγώ την ενημέρωσα πως θα αποχωρούσα. Έπειτα από την επιμονή μου για το πόσο κουρασμένη ήμουν, εξαιτίας της προπόνησης και όλων όσα είχαν συμβεί εκείνη την ημέρα, συμβιβάστηκε. «Απρόσμενα πράγματα συμβαίνουν σήμερα, δε βρίσκεις;»

Μόρφασα δήθεν σκεπτόμενη.

«Όχι και τόσο».

«Ναι. Όχι και τόσο».

Έστριψε το σώμα της και έπειτα από λίγο χάθηκε πίσω από την πόρτα, μαζί με τη μουσική που διέκοψε στιγμιαία την ησυχία.

 

Αγγελίνα Παπαδημητρίου