Η Άργυρος Χορδή (Κεφάλαιο 13, μέρος 2)

Ένα χαμόγελο ανακούφισης απλώθηκε στο πρόσωπό μου ασυναίσθητα, όταν με πλησίασε ο Ρέτζι με την Άντρεα, και, μόλις τακτοποιηθήκαμε, επιστρέψαμε στις θέσεις μας. Με μια πρώτη ματιά στο πρόγραμμα, συνειδητοποίησα πως η εβδομάδα που ακολουθούσε θα ήταν γεμάτη και κουραστική. Όλα τα πρωινά ήταν φορτωμένα με μαθήματα και τα απογεύματα με τελετές, συναντήσεις και περιπάτους, ενώ δεν ένιωθα να έχω την παραμικρή όρεξη να τα ακολουθήσω όλα αυτά.

Αφού όλοι βολεύτηκαν ξανά και η όποια φασαρία κόπασε, ο Ναθάνιελ Μάλντορ στάθηκε απέναντί μας και μας κοίταξε έναν έναν.

«Παρατηρώ πρόσωπα γεμάτα περιέργεια και αυτό με χαροποιεί. Δε θέλω όμως να βλέπω στα μάτια σας πλέον τον φόβο. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας, σας υπόσχομαι πως δε θα σας τρομάζει το αστρικό πεδίο. Θέλω να το αγκαλιάσετε» έκανε μία επιδεικτική κίνηση με τα χέρια του «να νιώσετε κομμάτι του, να το κατανοήσετε… Μόνο έτσι θα μπορέσετε να κυριαρχήσετε πάνω του, να το κατακτήσετε και να λάμψετε! Ο αστρικός κόσμος μάς προσφέρει δυνατότητες που κανένας ανθρώπινος νους δεν μπορεί καν να φανταστεί. Τόσα χρόνια και έχουμε ανακαλύψει ένα απειροελάχιστο τμήμα του. Φανταστείτε τι θα μπορούσαμε να επιτύχουμε, αν γνωρίζαμε περισσότερα!»

Η φωνή του αντηχούσε στον χώρο και τα λόγια του είχαν μαγνητίσει τον κάθε έναν από εμάς. Μιλούσε με τόσο πάθος, που ήταν αδύνατο να μη σου μεταδώσει έστω και λίγο από αυτό.

«Για να μπορέσετε να κατανοήσετε τις δυνατότητές του, λοιπόν, πρέπει να ανοίξετε το μυαλό σας, να σταματήσετε να είστε δέσμιοι του φόβου σας και να δείτε καθαρά. Και για αυτό είμαι εγώ εδώ, για να σας δώσω τα εργαλεία, με τα οποία θα μάθετε να δουλεύετε μόνοι σας, ώστε να μπορείτε να τα εφαρμόσετε στο μέλλον και χωρίς την καθοδήγησή μου».

Έπειτα μας υπέδειξε να φορέσουμε τους μανδύες μας και μας οδήγησε σε μία από τις αίθουσες που λάμβαναν χώρα τα μαθήματα. Ο τέως επικεφαλής δε μας ακολούθησε σε αυτήν. Ήταν από τις αίθουσες που, παρόλο που είχαν πολύ χώρο, δεν είχαν πολλά καθίσματα, όμως σήμερα ακόμη και αυτά είχαν αντικατασταθεί από μεγάλα μαξιλάρια, τα οποία είχαν τοποθετηθεί κυκλικά σε τρεις σειρές. Βολευτήκαμε όλοι και ο Ναθάνιελ κάθισε στο μαξιλάρι στο κέντρο του κύκλου. Επικρατούσε ησυχία, κανείς δε μιλούσε και απλώς περιμέναμε όλοι τις επόμενες οδηγίες του.

«Σήμερα θα ξεκινήσουμε με ενδυνάμωση, παρότι τέτοιες ασκήσεις συνηθίζονται μετά τη μέση της κάθε ημέρας, για να μπορέσετε να ακολουθήσετε τα επόμενα μαθήματα. Θα ήθελα να κλείσετε όλοι τα μάτια σας…»

Μισούσα τις ασκήσεις ενδυνάμωσης, δε μου ήταν εύκολο να συγκεντρωθώ και φυσικά δεν είχα ξεχάσει ακόμη τι είχε συμβεί την τελευταία φορά που το παραέκανα με τη συγκέντρωση. Ο Ρέτζι δίπλα μου αντιλήφθηκε αμέσως τον προβληματισμό μου και μου έριξε ένα καθησυχαστικό βλέμμα. Ένιωθα λίγο πιο σίγουρη με τόσα άτομα δίπλα μου και ήλπιζα να μην αντιμετωπίσω ξανά κάτι αντίστοιχο.

Άφησα από συνήθεια μία ανάσα να βγει από το στόμα μου και δεν είχα κανένα αποτέλεσμα. Ήταν δύσκολο να αποδιώξω όλες τις ανθρώπινες έξεις από πάνω μου, ακόμη και αν πλέον δε μου ήταν χρήσιμες σε τίποτα. Έκλεισα τα μάτια μου και εστίασα στη φωνή του Ναθάνιελ. Η πρόταση που ακολούθησε όμως…

«Θέλω να εκπέμψετε την ενέργειά σας προς τα έξω».

Ωχ, όχι!

Άνοιξα τα μάτια μου και τον κοίταξα έντρομη. Πολλοί ήταν αυτοί που με αντέγραψαν, όμως το βλέμμα τους ήταν περισσότερο παραξενεμένο, παρά φοβισμένο. Εκείνος χαμογέλασε με έναν τρόπο που έδειχνε πως περίμενε αυτή την αντίδραση και συνέχισε:

«Πρέπει να μάθετε να δίνετε στο αστρικό πεδίο, όχι μόνο να παίρνετε. Κάντε αυτό που σας λέω και θα δείτε…» άφησε την πρότασή του μετέωρη, προτρέποντάς μας να κάνουμε πράξη τα λόγια του.

«Δε γίνεται. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό» ψέλλισα, με αποτέλεσμα ο μόνος που με άκουσε να ήταν ο Ρέτζι.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησε ανήσυχος.

Αμφιταλαντεύτηκα για το αν έπρεπε να το αποκαλύψω ή όχι.

«Το έχω προσπαθήσει ξανά» είπα σιγανά. «Με τον Σεμπάστιαν.  Και δεν πήγε καθόλου καλά».

Εκείνος το σκέφτηκε για λίγο.

«Ναντίν, είμαι εγώ εδώ. Και ο Ναθάνιελ. Αν ο Σεμπάστιαν κατάφερε να σε βοηθήσει, το ίδιο θα κάνουμε και εμείς. Πιστεύω πως αξίζει να το δοκιμάσεις» κατέληξε.

Έσμιξα τα χείλη μου και συμφώνησα. Το γεγονός ότι σκεφτόμουν πως, αν βρισκόταν μαζί μας και εκείνος, θα ένιωθα πιο ασφαλής, με εκνεύρισε περισσότερο. Προσπάθησα να αποδιώξω κάθε συλλογισμό περί του θέματος και να σκεφτώ θετικά: αν μη τι άλλο, αν πετύχαινε θα με βοηθούσε να αποκτήσω ύλη, το οποίο ήταν και ο λόγος που το είχα δοκιμάσει την πρώτη φορά.

Έκλεισα ξανά τα μάτια μου και προσπάθησα να ηρεμήσω τον πανικό που δημιουργούνταν μέσα μου. Με την εμπειρία της πρώτης φοράς ήταν εύκολο να αρχίσω τη διαδικασία. Το μούδιασμα ξεκίνησε από την κοιλιά μου και άρχισε να απλώνεται αγκαλιάζοντας κάθε σημείο του σώματός μου. Εξέπεμπα την ενέργειά μου δειλά, λίγη λίγη, φοβούμενη μη χάσω πάλι τον έλεγχο.

«Μην ανοίξετε τα μάτια σας» είπε επιτακτικά ο Ναθάνιελ και εγώ τα έσφιξα περισσότερο, για να το αποφύγω. «Αδειάστε την ενέργειά σας, δώστε όση μπορείτε…»

Άκουσα κάποια αγκομαχητά από μερικούς συμμαθητές μου που κατέβαλαν πολλή προσπάθεια και έπειτα ησυχία.

«Και τώρα τραβήξτε τη πίσω σταθερά». Η φωνή του ήταν πλέον ψίθυρος, σαν να απευθυνόταν σε κάτι εύθραυστο, που δεν ήθελε να το τραυματίσει.

Πήρα ασυναίσθητα μία ανάσα, τραβώντας ταυτόχρονα λαίμαργα ενέργεια από τον αστρικό κόσμο, βλέποντας ακόμη και με κλειστά τα μάτια τα γαλάζια ρυάκια να μας κατακλύζουν ολόκληρους και νιώθοντας πιο δυνατή λεπτό με το λεπτό. Δεν ήταν εύκολο να σταματήσω… Χρειάστηκε να επαναληφθεί η εντολή από τον Ναθάνιελ αρκετές φορές για να σταματήσουμε όλοι. Ανοίξαμε τα μάτια μας και η αίσθηση έμοιαζε με το ξύπνημα από έναν πολύ βαθύ ύπνο. Ήμουν μουδιασμένη σε όλο μου το κορμί και πέρασαν μερικά λεπτά μέχρι να επανέλθω πλήρως στον συνειδητό κόσμο. Σαν να είχα βγει από όνειρο και την ίδια έκφραση διάβαζα και στα πρόσωπα της ομάδας μου.

«Πώς νιώθετε;» η σταθερή φωνή του αντήχησε στον χώρο. Δεν υπήρχε ίχνος θορύβου, όλοι κοιτούσαμε εξτασιασμένοι.

Τα είχα καταφέρει!

Σε λίγα δευτερόλεπτα ξεκίνησαν να έρχονται σκόρπιες απαντήσεις από όλους, με κοινό στοιχείο πως όλοι νιώθαμε ξεκούραστοι και δυνατοί. Το ύφος ικανοποίησης στα μάτια του υπεύθυνού μας έδειχνε πως όλα πήγαν κατ’ ευχήν.

«Ρέτζι» τράβηξα την προσοχή του φίλου μου. «Μπορώ να…»

Σήκωσα το χέρι μου και προσπάθησα να πιάσω το πόδι του δίπλα μου. Αποτυχία και απογοήτευση.

Εκείνος με κοίταξε παρηγορητικά.

Ο Ναθάνιελ μάς έδωσε λίγες οδηγίες σχετικά με το τι θα ακολουθούσε και έπειτα μας αποδέσμευσε για κάμποση ώρα. Είχα μόλις σταθεί στα πόδια μου και ετοιμαζόμουν να αποχωρήσω από την αίθουσα μαζί με τον Ρέτζι και την Άντρεα, όταν με πλησίασε.

«Ναντίν, μπορώ να σου μιλήσω; Ιδιαιτέρως;»

Ένευσα θετικά, ζητώντας συγγνώμη από τους φίλους μου και τον ακολούθησα.

«Όπως σου είπα και νωρίτερα, με ενδιαφέρει η ιδιαίτερη περίπτωσή σου. Είναι αξιοπερίεργο που δεν έχεις περάσει ακόμη στο τελευταίο στάδιο ύλης. Θα ήθελα, αν φυσικά το επιθυμείς, να περάσεις από το γραφείο μου».

Δεν το ξέχασε τελικά.

Το βλέμμα του πρόδιδε την περιέργεια και την ανυπομονησία του. Από τη μία δεν ήμουν σίγουρη για τις προθέσεις του, όμως από την άλλη ίσως χρειαζόμουν τη βοήθειά του και κυρίως τις γνώσεις του. Στο κάτω κάτω ήταν μέλος του προσωπικού της Ακαδημίας, δεν μπορούσε να έχει κακούς σκοπούς. Και σίγουρα αν είχε, δε θα ήθελα να με βάλει στο μάτι εξαιτίας της άρνησής μου.

Ορίσαμε το ραντεβού μας για το επόμενο απόγευμα. Φυσικά, το ανακριτικό βλέμμα της Άντρεα με περίμενε έξω από την αίθουσα.

«Πού έμπλεξες πάλι; Δεν προλάβαμε να ξεκινήσουμε καν».

«Ο κύριος Μάλντορ επιμένει να με βοηθήσει με το ζήτημά μου. Του φάνηκε ιδιαίτερη η περίπτωση και θέλει να μου μιλήσει» ανασήκωσα τους ώμους μου αδιάφορα και η φίλη μου έσμιξε τα χείλη της σκεπτική.

«Μάλλον είναι ακαδημαϊκό το ενδιαφέρον του, αλλά θα έχουμε τον νου μας σε εσένα. Να μας ενημερώνεις».

Το επόμενο μάθημα ξεκινούσε αμέσως μετά το διάλειμμα για «φαγητό». Δεν πρέπει να είχα απολαύσει περισσότερο το φίλτρο μου από εκείνην τη φορά. Όλοι το ήπιαμε λαίμαργα, έχοντας ανάγκη από τις ουσίες του που θα μας ένωναν με τη νεοαποκτηθείσα ενέργεια. Αφού συγκεντρωθήκαμε ξανά, κατευθυνθήκαμε στην καινούρια αίθουσα, γεμάτοι περιέργεια για το τι θα αντικρύσουμε εκεί, για το ποια ακόμη πρωτότυπη εμπειρία μάς περίμενε. Ο μανδύας είχε αρχίσει να με ενοχλεί και σκεφτόμουν πως θα ήταν ένας ανασταλτικός παράγοντας στην επιλογή μου, αν χρειαζόταν να κυκλοφορώ συνεχώς με αυτόν. Βοηθούσε βέβαια στη δημιουργία μυστικιστικής ατμόσφαιρας, που από ό,τι είχα καταλάβει, ήταν μείζονος σημασίας για τους Ερευνητές.

Ήταν μία μικρή έκπληξη για όλους μας όταν μέσα στην αίθουσα μαθήματος συναντήσαμε την καθηγήτρια Σάλιβαν. Θα έπρεπε να το περιμένω βέβαια, όμως δεν είχα κάνει τη σύνδεση πως ανήκε στη συγκεκριμένη κατεύθυνση στην πρώτη μας συνάντηση. Η ήρεμη φυσιογνωμία της έβγαζε κάτι το καταπραϋντικό, ωστόσο τα λαμπερά της μάτια εξέπεμπαν τη γνώση που ήταν συσσωρευμένη μέσα της. Σίγουρα ήταν ένας πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος για συζήτηση, ωστόσο η ενέργεια που είχαμε αποκτήσει ήθελε κάπου να ξεσπάσει και τα θεωρητικά μαθήματα της κυρίας Σάλιβαν ήταν το τελευταίο που χρειαζόμουν.

Η έκπληξη όμως συνεχίστηκε. Αφού τοποθετηθήκαμε όλοι στις θέσεις μας, εκείνη σηκώθηκε από τη δική της και μας καλησπέρισε εγκάρδια. Έπειτα ανακοίνωσε πως θα ασχολούμασταν με την ανάγνωση του αστρικού πεδίου.

«Η Ανάγνωση είναι μία τεχνική, την οποία είναι απαραίτητο να κατέχουν όλοι οι Άνιμους. Είτε είναι Ερευνητές είτε σε οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση. Είναι ένας τρόπος αναγνώρισης του αστρικού πεδίου, που μας βοηθά να βρίσκουμε τον δρόμο μας, να διαβάζουμε τα ενεργειακά αποτυπώματα άλλων Άνιμους ή ακόμη και των δαιμόνων. Είναι η έκτη αίσθησή μας».

Και κάπως έτσι όλη η αίθουσα κρεμόταν από τα χείλη της.

«Μέσα σε αυτές τις τρεις εβδομάδες έχουμε ως στόχο να φτάσουμε την ικανότητα ανάγνωσής σας σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, έτσι ώστε να ξεκινήσετε την εκπαίδευσή σας στην κατεύθυνση που θα επιλέξετε έχοντας ένα υπόβαθρο. Για αρχή, λοιπόν, χωριστείτε σε τρεις ομάδες. Η μία ομάδα ας έρθει δίπλα μου και οι άλλες δύο ας πλησιάσουν τους δυο βοηθούς μου, Λεονάρντο και Ρίτα». Δύο φιγούρες που στέκονταν τόση ώρα ακίνητες μας πλησίασαν χαμογελαστές. Μόλις τακτοποιηθήκαμε όλοι, πήρε ξανά τον λόγο.

«Συνήθως το αποτύπωμα ενός Άνιμους στον αστρικό κόσμο είναι αδύναμο και, όσο περνά η ώρα, χάνεται. Για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε την εκπαίδευσή σας, όμως, οι συνάδελφοι και εγώ θα δημιουργήσουμε ένα πιο ισχυρό, έτσι ώστε να μπορέσετε να το διαβάσετε ευκολότερα. Όσο πιο μεγάλη ενεργειακή δραστηριότητα λαμβάνει χώρα σε ένα σημείο τόσο πιο έντονο αποτύπωμα αφήνει. Οι μάχες, για παράδειγμα, κάνουν το σημείο να φέγγει σαν πυροτέχνημα. Πάμε λοιπόν».

Οι τρεις εκπαιδευτές μας στάθηκαν ακίνητοι και έκλεισαν τα μάτια τους. Άνοιξαν τα χέρια τους διάπλατα και παρέμειναν έτσι για λίγα δευτερόλεπτα. Είκαζα πως ενίσχυαν την ενέργειά τους, εκπέμποντας περισσότερη προς τα έξω. Έπειτα ήταν η σειρά μας να συγκεντρωθούμε και να προσπαθήσουμε να «διαβάσουμε» το αποτύπωμά τους, αφότου έφυγαν. Δεν ήξερα τι ακριβώς έπρεπε να κάνω, οπότε πήγαινα απλώς με το ρεύμα. Εφόσον η οδηγία μας ήταν ασαφής, πορευόμουν και εγώ με την ανάλογη προσοχή και δισταγμό. Ένιωθα σαν να ψάχνω στα σκοτάδια, μόνη μου, σαν να βρίσκομαι ξανά στην Άβυσσο, όπως τότε πριν με βρει ο Σεμπάστιαν. Η θύμηση έστειλε ένα ρίγος στη σπονδυλική μου στήλη.

Και εκείνην ακριβώς τη στιγμή ένιωσα ένα μυρμήγκιασμα μπροστά μου, στο σημείο που στεκόταν η Σάλιβαν. Έμοιαζε με την αίσθηση που είχα όταν με άγγιζε ο Σεμπάστιαν, όμως δεν ήταν τόσο έντονη. Το περίεργο βρισκόταν αλλού: κατά έναν μαγικό τρόπο, γνώριζα πως το συγκεκριμένο αποτύπωμα ανήκε στη συγκεκριμένη καθηγήτρια και όχι σε κάποιον άλλο από τους βοηθούς. Ήταν μία γνώριμη αίσθηση, σαν να βλέπεις κάποιον που έχεις να συναντήσεις πολλά χρόνια, όταν αναγνωρίζεις τα χαρακτηριστικά του, όμως δε σου έρχεται ξεκάθαρα στο μυαλό η εικόνα του.

Και έπειτα έγινε ακόμη πιο περίεργο, καθώς το ίδιο μυρμήγκιασμα ξεκίνησε να έρχεται και από άλλες κατευθύνσεις, από τους συμμαθητές μου. Ένιωσα την Άντρεα και τον Ρέτζι δίπλα μου, αλλά και άτομα που βρίσκονταν μακρύτερά μου. Φοβήθηκα.

Άνοιξα αμέσως τα μάτια μου και κοίταξα τριγύρω. Όλοι βρίσκονταν στις θέσεις τους, συγκεντρωμένοι και ακίνητοι. Μόνο εγώ ήμουν παράταιρη και η καθηγήτρια δεν άργησε να με εντοπίσει. Μου έκανε νόημα να την πλησιάσω και με ένα πλατύ χαμόγελο με ρώτησε αν τα είχα καταφέρει. Η θετική μου απάντηση έκανε το χαμόγελό της να καλύψει σχεδόν όλο της το πρόσωπο.

«Κυρία Σάλιβαν… Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;» συμπλήρωσα διστακτικά.

«Φυσικά. Τι σε απασχολεί, χρυσό μου;»

«Νομίζω… Νομίζω πως δε διάβασα μόνο τα δικά σας αποτυπώματα».

«Ιδιαίτερο» σχολίασε στενεύοντας τα μάτια της σκεπτόμενη. «Τι άλλο αντιλήφθηκες;»

Συλλογίστηκα για λίγο.

«Τα αποτυπώματα όλων».

Το ύφος της άλλαξε αστραπιαία και ένα κύμα θαυμασμού διαπέρασε το πρόσωπό της.

«Μα αυτό είναι υπέροχο!» αναφώνησε και κινήθηκε προς το μέρος των δύο βοηθών της.

Δεν άκουγα τι ακριβώς τους μετέφερε, όμως από τα πλατιά χαμόγελα και των δύο, μάλλον είχε μοιραστεί το νέο που είχε μόλις μάθει.

Εγώ από την άλλη ένιωθα εντελώς αποδιοργανωμένη. Κίνησαν και οι τρεις προς το μέρος μου, ενώ εγώ ξεροκατάπια.

«Για πες μου, κορίτσι μου. Παρατήρησες κάτι άλλο;»

Δίστασα ξανά.

Μήπως δεν έπρεπε να αποκαλύψω τίποτα; αναρωτήθηκα στιγμιαία.

Τώρα έτσι όπως τα έκανες, λούσου τα!

«Ήταν περίεργο. Σαν να ήξερα ποιανού ακριβώς ήταν το αποτύπωμα. Η αίσθηση έμοιαζε με τη μυρωδιά, όταν κάποιος φοράει ένα συγκεκριμένο άρωμα πάντα, με αποτέλεσμα να ξέρεις πως στέκεται δίπλα σου… Τι μου συμβαίνει;»

Πάλι…

«Κοίταξε, Ναντίν. Κάθε Άνιμους είναι διαφορετικός, όπως ήμασταν και σαν άνθρωποι μεταξύ μας». Δεν μπόρεσα να μην εντοπίσω τον διαχωρισμό που έκανε. Ήμασταν άνθρωποι. Πώς δεν είχα αντιληφθεί τέτοια σημάδια τόσες μέρες… «Έτσι, κάποιοι είναι καλύτεροι από άλλους σε συγκεκριμένα πράγματα. Υπάρχουν και εδώ φυσικά ταλέντα. Και εσύ είσαι αναμφίβολα Αναγνώστρια».

Αγγελίνα Παπαδημητρίου