Ο γδικιωμός του έρωτα (Επεισόδιο 2 – Σκηνές 20-30)

20. ΕΞ., ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΑΡΕΟΠΟΛΗΣ - ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος στέκεται έξω από το κτίριο του Κέντρου Υγείας, σ' ένα παγκάκι, και τρώει ένα σάντουιτς. Στα πόδια του έρχονται δυο σπουργιτάκια και χοροπηδούν απαλά. Ο νεαρός γιατρός χαμογελάει και τους τρίβει λίγη ψίχα από το ψωμί του σάντουιτς, κι εκείνη ορμάνε να τα τσιμπήσουν. Εξακολουθεί να τους δίνει, και όταν το ένα από τα δύο πλησιάζει να πάρει τα ψίχουλα από το χέρι του, εκείνος αποπειράται να το χαϊδέψει με τον κόμπο του δεξιού του δείχτη. «Άντε, δεν έχω να σας δώσω άλλο» λέει έπειτα, και σηκώνεται για να επιστρέψει μέσα, ενώ τα σπουργιτάκια φτερουγίζουν κι αυτά μακριά.

21. ΕΣ., ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΑΡΕΟΠΟΛΗΣ – ΜΕΡΑ

Στο Κέντρο Υγείας, μπαίνουν η Σοφία και η Καίτη, κρατώντας την Ποτίτσα. Καθώς προχωρούν στον διάδρομο, τις πετυχαίνει ο Στάθης Κορωναίος.

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Σοφία! Τι κάνεις; Τι έπαθε η κορούλα σου; Βλέπω γάζα...

ΣΟΦΙΑ

Καλησπέρα, κύριε Κορωναίε! Τι να πάθει το πουλάκι μου, έπαιζε με τον αδερφό της κρυφτοκυνηγητό στο σπίτι τώρα το μεσημέρι, κι έπεσε και σκοτώθηκε το δόλιο κι έκανε ένα κόψιμο... Η ξαδέρφη μου η Καίτη από δω είχαν έρθει για φαγητό με την αδελφή της και τη γιαγιά μας, και μόλις το είδε μου λέει ότι είναι βαθύ και μπορεί να χρειαστεί ράμματα...

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Αχ, Ποτίτσα ατακτούλα! Για να δω κι εγώ...

Λέει ο διοικητής του Κέντρου Υγείας, αγγίζοντας χαϊδευτικά το κεφάλι της μικρής, κάνει βαθύ κάθισμα και αφαιρεί τη γάζα για να ελέγξει το τραύμα της.

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Είναι όντως βαθύ, Σοφία... Θα χρειαστεί οπωσδήποτε ράμματα, αλλιώς δε θρέφει ούτε του χρόνου... Πιέρρο! Έλα που σε θέλω...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Εδώ είμαι, κύριε Στάθη! Τι έγινε;

Ο Πιέρρος έρχεται προς το μέρος του Κορωναίου, της Σοφίας, της Καίτης και της Ποτίτσας. Μόλις αντικρίζει την Καίτη, το βλέμμα του σταματάει πάνω της για μια στιγμή με έκπληξη, και το ίδιο συμβαίνει και στην κοπέλα με το που τον βλέπει.

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Το κοριτσάκι μας από δω, έπεσε και έχει κάνει άσχημο σκίσιμο, θέλει ράμματα... Θα τ' αναλάβεις, σε παρακαλώ πολύ;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Βεβαίως! Πάω να ετοιμάσω... Μην ανησυχείς, μικρή, όλα καλά θα πάνε! Πώς σε λένε;

ΠΟΤΙΤΣΑ

(σιγανά)

Ποτίτσα...

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Είναι η εγγονή του παπά Κώστα του Δαμιανάκου, γιε μου, η κόρη της Σοφίας από δω. Κι η κοπέλα η άλλη είναι η Καίτη, που είναι ξαδέλφη σου μου είπες, Σοφία;

ΣΟΦΙΑ

Ναι, ναι, ξαδέλφη μου είναι η Καίτη, η μεγάλη κόρη του θείου μου του Λεωνίδα του Μπεζαντάκου που έχει την ταβέρνα την Ωραία Τσίμοβα...

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Α μάλιστα, μάλιστα! Καίτη μου, χαίρομαι που σε γνωρίζω, να πεις του μπαμπά σου χαιρετίσματα από τον κύριο Στάθη τον Κορωναίο και να συνεχίσει έτσι, έχω φάει στο μαγαζί σας και έμεινα κατευχαριστημένος! Από δω το παλικάρι είναι ο αγροτικός μας γιατρός για φέτος, ο Πιέρρος ο Τζαννετάκος, το καμάρι μου, ο μεγάλος γιος του κυρίου κοινοτάρχη, παρακαλώ...

ΚΑΙΤΗ

Χαίρω πολύ, κύριε Κορωναίε! Και τον κύριο Τζαννετάκο χαίρομαι που τον γνωρίζω...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Παρομοίως, δεσποινίς Μπεζαντάκου

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Γνωρίζεστε μήπως;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Όχι, καθόλου, απλώς η Καίτη μού φαίνεται συμπαθέστατη...

ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

Χαίρομαι για αυτό! Λοιπόν, Πιέρρε, σ' αφήνω δω να κάνεις τα ράμματα στη μικρή μας... Εντάξει;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Εντάξει, κύριε Στάθη, μείνετε ήσυχος! Πάμε να σου ράψω το γονατάκι, Ποτίτσα, να γίνει καλά;

ΠΟΤΙΤΣΑ

(γνέφοντας καταφατικά)

Μχ...

ΣΟΦΙΑ

Γιατρέ, να έρθω κι εγώ μαζί της μέσα, σας παρακαλώ; Για συμπαράσταση...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Εννοείται, είστε η μητέρα της άλλωστε...

ΣΟΦΙΑ

Ωραία! Καίτη μου, περίμενε εδώ, εντάξει;

ΚΑΙΤΗ

Ναι, Σόφη, μην ανησυχείς... Δε θα χαθώ!

22. ΕΣ., ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΑΡΕΟΠΟΛΗΣ – ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος μπαίνει με τη Σοφία και την Ποτίτσα σ' έναν θάλαμο εκεί κοντά για να της κάνει τα ράμματα, και η Καίτη μένει μόνη της στον χώρο αναμονής. Ανοίγει τα δεδομένα του κινητού της για να χαζέψει στο ίντερνετ, και πού και πού ρίχνει κλεφτές ματιές από μακριά στον Πιέρρο. Μπαίνει στο facebook, πληκτρολογεί στη γραμμή αναζήτησης τις λέξεις Pierros Tzannetakos,και βρίσκει τον λογαριασμό που υποτίθεται ότι είναι δικός του κι έχει μια προσωπική του φωτογραφία για εικόνα προφίλ. Διστάζει λίγο, δαγκώνοντας το κάτω χείλος της, ύστερα πατάει το κουμπί «Προσθήκη στους φίλους» και, μόλις αυτό αλλάξει σε «Το αίτημα φιλίας στάλθηκε», παίρνει μια βαθιά ανάσα.

23. ΕΣ., ΘΑΛΑΜΟΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ – ΜΕΡΑ

Η Ποτίτσα είναι καθισμένη σε ένα ιατρικό εξεταστικό κρεβάτι, με τη Σοφία δίπλα της να την κρατάει αγκαλιά και να την κανακεύει, και ο Πιέρρος τής ράβει το κόψιμο στο γόνατο αμίλητος και προσεκτικός, φαντάζοντας χαμένος σε σκέψεις.

ΣΟΦΙΑ

Γιατρέ, πώς πάει; Τελειώνουμε;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τώρα... Κόβω την κλωστή και έτοιμες!

Απαντάει, περνώντας το τελευταίο ράμμα, και ύστερα παίρνει ένα ψαλιδάκι και κόβει το περισσευούμενο νήμα.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ορίστε, πριγκιπέσα! Σας φτιάξαμε...

ΣΟΦΙΑ

Ευχαριστούμε πολύ! Ποτίτσα μου, πες ευχαριστώ στον γιατρό...

ΠΟΤΙΤΣΑ

Ευχαριστώ πολύ, κύριε γιατρέ

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τίποτα, γλυκιά μου! Κι άλλη φορά να είσαι πιο προσεκτική, μ; Μην έχεις πάλι τέτοιες περιπέτειες... Ναι; Μου το υπόσχεσαι;

ΠΟΤΙΤΣΑ

Υπόσχομαι, ναι!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Μπράβο το κορίτσι! Κόλλα το!

Ο Πιέρρος τής τείνει την παλάμη του, και η Ποτίτσα κολλάει τη δική της παλάμη με τη δική του, χαμογελώντας ντροπαλά.

24. ΕΣ., ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΑΡΕΟΠΟΛΗΣ – ΜΕΡΑ

Η Σοφία και η Ποτίτσα βγαίνουν από τον θάλαμο, με τον Πιέρρο δίπλα τους. Η Καίτη κι ο Λυμπέρης που κάθονται στον χώρο αναμονής στον διάδρομο τους βλέπουν και σηκώνονται.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Όλα καλά! Της τα κάναμε τα ράμματα της κούκλας μας... Να προσέχουμε πολύ τα νερά, πάντα αδιάβροχο κάλυμμα στο μπάνιο, και πρώτα ο Θεός σε δέκα μέρες το πολύ θα τα κόψουμε. Κρατήστε το κινητό μου, αν θέλετε, να το έχετε, να επικοινωνήσετε και προσωπικά μαζί μου αν γίνει κάτι...

ΣΟΦΙΑ

Βεβαίως, γιατρέ. Μισό λεπτό...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Γράφετε; 69...

ΣΟΦΙΑ

Σας αποθήκευσα! Ευχαριστούμε πολύ και πάλι... Θα το δώσω και στον άντρα μου!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Παρακαλώ! Να πάτε στο καλό και για ο τι τυχόν είναι, μη διστάσετε να με καλέσετε...

ΛΥΜΠΕΡΗΣ

Ευχαριστούμε, γιατρέ!

(φιλάει την κόρη του στο κεφάλι)

Μας τρόμαξες, κουτσούνα! Τέλος καλό, όλα καλά...

ΚΑΙΤΗ

Γειά σας, ευχαριστούμε πολύ...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα...

Ο Πιέρρος μένει για λίγο ακίνητος, καθώς η Καίτη με τη Σοφία, τον Λυμπέρη και την Ποτίτσα απομακρύνονται, έχοντας καρφώσει το βλέμμα του πάνω της, ενώ και η Καίτη στρέφει στα κλεφτά τον αυχένα της μια στιγμή προς το μέρος του.

25. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΠΑΠΑ ΚΩΣΤΑ – ΜΕΡΑ

Στο σαλόνι του σπιτιού, κάθονται ο παπά-Κώστας, η Θοδώρα, η κυρά Κατέρω, η Έλενα κι ο Χρηστάκης, σε νευρικότητα. Χτυπάει το κουδούνι, κι η παπαδιά πετάγεται λέγοντας «ήρθαν!» και πηγαίνει να ανοίξει.

ΠΑΠΑ – ΚΩΣΤΑΣ

Άντε, παιδιά μου, επιτέλους!

ΘΟΔΩΡΑ

(σταυρώνει την εγγονή της και τη φιλάει στο μέτωπο)

Ψυχούλα μου! Δόξα τω Θεώ που δεν ήταν τίποτα χειρότερο!

ΣΟΦΙΑ

Δόξα τω Θεώ δε λες τίποτα, μάνα! Σε δέκα μέρες πάνω – κάτω είπε ο γιατρός ο Τζαννετάκος που της τα 'κανε ότι θα τα βγάλει...

ΘΟΔΩΡΑ

Αμήν Παναγιά μου! Ωιμέ, τι το 'βρε το παιδάκι μας μες στο κατακαλόκαιρο...

ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ

(αγκαλιάζοντας την αδελφή του)

Ποτίτσα! Συγγνώμη, εγώ φταίω... Μαμά, μπαμπά, βάλτε με τιμωρία, το αξίζω!

ΛΥΜΠΕΡΗΣ

(του χαϊδεύει το κεφάλι)

Όχι, λεβέντη μου, αλίμονο! Γιατί; Απλά θα προσέχετε πιο πολύ την άλλη φορά! Έλα τώρα, άσ' τη να ξεκουραστεί, θα τρόμαξε πολύ το καημένο...

ΚΑΙΤΗ

Ποτίτσα, πάμε στο δωματιάκι σου, μωρό μου; Τι λες;

ΠΟΤΙΤΣΑ

Ναι, θεία Καίτη, πάμε...

26. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΠΑΠΑ ΚΩΣΤΑ/ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ – ΜΕΡΑ

Η Καίτη με την Ποτίτσα μπαίνουν στο δωμάτιο των παιδιών, και η κοπέλα βάζει το κοριτσάκι να καθίσει στο ένα από τα δύο κρεβάτια και τη βοηθάει να απλώσει το τραυματισμένο δεξί του πόδι στο στρώμα.

ΚΑΙΤΗ

Έλα, κούκλα μου! Ωραία... Ωπαλάκια! Πώς νιώθεις;

ΠΟΤΙΤΣΑ

Καλά... Πονάω λίγο, αλλά εντάξει...

ΚΑΙΤΗ

Μπράβο! Μέχρι να παντρευτείς θα σου 'χει περάσει, οπωσδήποτε...

ΠΟΤΙΤΣΑ

Θα μου διαβάσεις κάτι, θεία Καίτη; Σε παρακαλώ...

ΚΑΙΤΗ

Βεβαίως και να σου διαβάσω! Έχεις κάποια προτίμηση ή να διαλέξω εγώ;

ΠΟΤΙΤΣΑ

Την Ταρώ και τον Ζαχαροζυμωμένο θέλω...

ΚΑΙΤΗ

Αχά, την Ταρώ! Άκουσες παντρειές και σου 'ρθε όρεξη, ζουζούνα; Ε;

Η Καίτη γαργαλάει απαλά την Ποτίτσα στην κοιλίτσα και στο στηθάκι της, και η μικρή γελάει. Ύστερα, η κοπέλα σηκώνεται και πάει κοντά στη μικρή βιβλιοθήκη, κοιτάζει τις ράχες των βιβλίων και διαλέγει το παραμύθι «Η Ταρώ και ο Ζαχαροζυμωμένος» της Αθηνάς Μπίνιου, εκδόσεις Πατάκη.

ΚΑΙΤΗ

Έλα, το βρήκα! Λοιπόν...

(κάθεται δίπλα της και ανοίγει το βιβλίο στην πρώτη σελίδα της ιστορίας)

Μια φορά κι έναν καιρό, σ' ένα χωριό στα προσηλιακά της Μάνης, ζούσε ένα αντρόγυνο που είχε τέσσερις κόρες. Την πιο μικρή τη λέγανε Ερατώ, μα εκείνη το 'θελε Ταρώ. Ήταν πανέμορφη και καλόκαρδη, αλλά υπήρχε κάτι που το φοβόταν και δεν ήθελε μήτε να τ' ακούει. Κι αυτό ήταν τα προξενιά. Είχε δει τις αδερφές της να παντρεύονται με προξενιό και να παίρνουν άντρες που δεν τους ήθελαν, και το είχαν μετανιώσει πικρά. Και να πώς έγινε...

(γυρνώντας σελίδα)

Στην πρώτη, δώσανε ένα γέρο κτηματία. Όταν την έντυσαν νυφούλα, εκείνη έκλαιγε και δεν ήθελε να ανεβεί στο νυφιάτικο μουλάρι, που θα την πήγαινε στο πλουσιόσπιτο του γαμπρού...

Η Καίτη συνεχίζει να διαβάζει, γυρνώντας τις σελίδες, και η Ποτίτσα την παρακολουθεί με προσήλωση.

ΚΑΙΤΗ

Όταν έφτασαν στο χωριό της Ταρώς, ήταν Απρίλης μήνας, κι η άνοιξη είχε αρχίσει να φτερουγάει πάλι. Τους δέχτηκε καλά ο πατέρας και κράτησε τ' αγγόνι αγκαλιά που ήταν και σερνικό. Καλώς τον γκρα μου! είπε με περηφάνια και βγήκε έξω στις αυλές. Οι άνθρωποι όταν τους είδαν δεν πίστευαν στα μάτια τους. Μαζεύτηκαν μια γύρα και δεν προλάβαιναν να ρωτάνε πώς και τι. Την ιστορία της αγάπης τους τη θαύμασε κόσμος και κοσμάκης. Τα πουλιά, τα χελιδόνια, τσίου τσίου, δυο δυο κάνανε κύκλους στον ουρανό κι οι πέρδικες, τιτιρά, τιτιρά, ζευγάρωναν. Μέχρι και μια μυγδαλιά που τεμπέλιαζε ν' ανθίσει, μ' αυτά που άκουσε την αγάπη, φούντωσε μονομιάς. Οι γονείς, συγκινημένοι, τους χάρισαν ένα όμορφο σπιτάκι, για να ζήσει ήσυχα το ταιριαστό ζευγάρι. Ο πατέρας πρόσταξε να κινήσουν οι ετοιμασίες για γάμο και βαφτίσια μαζί. Κι έπιασαν φίλοι και συγγενείς να ετοιμάζουν δίπλες και λαλάγγια, ψητά και σύγκλινα. Κουβάλησαν βαρέλια με ρακί και μπόλικο κρασί. Η Ταρώ κάθισε κι έκανε με τα χεράκια της ένα νυφιάτικο γλύκισμα, που μοσχοβόλησε τον τόπο κανέλα και γέλια. Κι όταν φτάσανε τα όργανα, πιάσανε τα τραγούδια: Σήμερα είν' άσπρος ουρανός, σήμερα είν' άσπρη μέρα/ σήμερα στεφανώνεται αϊτός την περιστέρα/ Κι επά/ Κυρ νουνό, κυρά νουνά, να είστε ευτυχισμένοι/ Και στων παιδιών σας τις χαρές τέτοια χαρά να γένει... Κι όλοι μαζί χορεύανε, και τρώγανε και πίνανε, κι εμάς δε μας αφήνανε...

ΠΟΤΙΤΣΑ

Να φτιάξουμε κι εμείς έναν Ζαχαροζυμωμένο, θεία Καίτη; Εγώ θα τον κάνω σοκολατένιο... Θα είναι ο Σοκολατοζυμωμένος μου...

ΚΑΙΤΗ

Αχ, Ποτίτσα μου! Μακάρι να γίνονταν στ' αλήθεια όλα αυτά...

ΠΟΤΙΤΣΑ

Γίνονται! Εγώ θα το κάνω...

ΚΑΙΤΗ

Καλά... Έλα τώρα να σου δώσω ένα φιλάκι...

27. ΕΞ., ΣΠΙΤΙ ΠΑΠΑ ΚΩΣΤΑ/ΕΞΩΠΟΡΤΑ – ΜΕΡΑ

Η κυρά Κατέρω, η Καίτη και η Έλενα στέκονται στην εξώπορτα, ενώ δίπλα τους βρίσκονται επίσης ο παπά – Κώστας και η Θοδώρα, και αποχαιρετιούνται.

ΚΥΡΑ ΚΑΤΕΡΩ

Καλό σας βράδυ, Θοδώρα μου, κι ευχαριστούμε για όλα! Αν δεν ήταν κι αυτό το απρόοπτο με το παιδί...

ΘΟΔΩΡΑ

Μη φχαριστείς, μάνα, όλη δική μας η ευχαρίστηση... Όσο για τη μικρούλα μας, δόξα τω Θεώ και μη χειρότερα!

ΠΑΠΑ – ΚΩΣΤΑΣ

Καλό βράδυ, μητέρα, να πάτε στην ευχή της Παναγίας, κι εσύ και τα κορίτσια! Όσο για το ατύχημα της Παναγιώτας μας, πάλι δόξα τω Θεώ να λέμε ξανά και ξανά που ήταν μόνο αυτό... Να σας πω κιόλας τι σκέφτομαι, και τα απρόοπτα από Κείνον θαρρώ πως είναι καμιά φορά, ακόμη και τα πιο μικρά και θεραπεύσιμα σαν αυτό, για να μην Τον ξεχνάμε, για να θυμόμαστε ότι οι χαρές είναι συνοδευμένες απ' τις λύπες και πως κάθε στιγμή στη ζωή που Αυτός μας χάρισε είναι πολύτιμη...

ΚΥΡΑ ΚΑΤΕΡΩ

Αμήν, γιε μου! Τι σοφά που τα λέγεις πάντα! Την ευχή σου να 'χουμε...

Η κυρά Κατέρω φιλάει το δεξί χέρι του γαμπρού της, και αφού χαιρετήσουν για άλλη μια φορά, κατεβαίνουν τη σκάλα και φεύγουν, ενώ ο παπάς και η παπαδιά μπαίνουν στο σπίτι.

28. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΠΙΕΡΡΟΥ/ΥΠΝΟΔΩΜΑΤΙΟ – ΝΥΧΤΑ

Ο Πιέρρος κάθεται στο κρεβάτι του, ανοίγει το ίντερνετ στο κινητό του και μπαίνει στο facebook. Βλέπει στο πεδίο των αιτημάτων φιλίας την ένδειξη ότι υπάρχει νέο αίτημα, και πατώντας πάνω της βλέπει το όνομα Kate Mpezantakou. Παρατηρεί για λίγο τη φωτογραφία προφίλ, και αναγνωρίζοντας ότι είναι η Καίτη, τελικά πατάει το κουμπί «αποδοχή».

29. ΕΞ., ΣΠΙΤΙ ΚΑΙΤΗΣ/ΜΠΑΛΚΟΝΙ (CROSS CUT ΕΝΑΛΛΑΞ ΜΕ ΣΠΙΤΙ ΠΙΕΡΡΟΥ)– ΝΥΧΤΑ

Η Καίτη, καθισμένη σε μια πλαστική καρέκλα, ανοίγει το facebook στο δικό της κινητό και βλέπει την ειδοποίηση «Ο Pierros Tzannetakos αποδέχτηκε το αίτημα φιλίας». Χαμογελάει με λαχτάρα, και έπειτα πηγαίνει στο messenger, τον βρίσκει και του στέλνει μήνυμα.

ΚΑΙΤΗ (μηνυμα messenger)

Γειά σου, Πιέρρο, σ' ευχαριστώ για την αποδοχή

(emoticon χαμόγελο)

ΠΙΕΡΡΟΣ

Καλησπέρα, δεσποινίς Μπεζαντάκου - ή μάλλον Καίτη (emoticon που κλείνει το μάτι) Παρακαλώ, αλίμονο!

ΚΑΙΤΗ

Βλέπω, κύριε Τζαννετάκο, έχετε και χιούμορ... Ή μήπως να σας αποκαλώ δρ Τζαννετάκο;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Όπως θέλεις. Το ίδιο μου κάνει...

ΚΑΙΤΗ

Χαχα! Όχι, ντάξει, Πιέρρο σκέτο, πλάκα κάνω

πιερροσ

Έτσι ναι, πολύ καλύτερο

Δεν έχεις αλλάξει καθόλου από τότε... Χριστούγεννα του 2014 δεν ήταν, σε ένα μπαρ στην Αθήνα; Ήσουνα με την ξαδέρφη σου κι εγώ με τον ξάδερφό μου τον μικρό...

ΚΑΙΤΗ

Ναι, ναι, ακριβώς έτσι! Ούτε εσύ έχεις αλλάξει...

Θυμάμαι πόση έκπληξη είχα νιώσει όταν μου είπες ότι είσαι Μανιάτης κι από Αρεόπολη

ΠΙΕΡΡΟΣ

Κι εγώ την ίδια έκπληξη είχα νιώσει που έμαθα ότι ήσουν επίσης Μανιάτισσα...

Και γενικά είσαι η πιο ενδιαφέρουσα γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ, Καίτη, και χάρηκα που σε ξαναείδα εδώ πέρα, αλήθεια

ΚΑΙΤΗ

Σ' ευχαριστώ, Πιέρρο... Κι εσύ είσαι πολύ ενδιαφέρων άντρας, και χαίρομαι εξίσου που σε συνάντησα ξανά, έστω κι έτσι απρόσμενα!

Συνεχίζουν ν' ανταλλάσσουν μηνύματα, και όταν πια η συνομιλία τους λαμβάνει τέλος, η Καίτη σηκώνει τα μάτια από την οθόνη του κινητού της και χαμογελάει αμυδρά. «Κοίτα να δεις! Αρσενική αδερφή ψυχή πρώτη φορά βρίσκω, κι είναι και θετικός δηλαδή, ούτε καν θεωρητικός» λέει, και έπειτα αφήνει την πλαστική καρέκλα όπου κάθεται και μπαίνει στο σπίτι.

 

30. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΠΙΕΡΡΟΥ/ΜΠΑΝΙΟ – ΝΥΧΤΑ

Ο Πιέρρος, φορώντας μποξεράκι και φανέλα, πλένει τα δόντια του πάνω από τον νιπτήρα. Μόλις τελειώνει, κοιτάζεται στον καθρέφτη και μονολογεί.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Αυτά είναι κορίτσια, ρε φίλε, σαν την Καίτη, να τ' αξίζουν και με το παραπάνω να κάνεις σχέση μαζί τους... Όχι σαν την άλλη την τσούλα τη Σαλονικιά, πόσο μαλάκας παίζει να 'μουνα που έμπλεξα μαζί της τότε! Χοντρός μαλάκας όμως... Θα μου πεις, ήμουν κι άπειρος, παρθένος, έκανε αυτή το κέφι της μαζί μου και μετά μου φόρεσε το κέρατο στην ψύχρα με τον άλλον τον πούστη τον Σερραίο, που μου παρίστανε τον κολλητό, ήταν ελεύθερη γυναίκα εκείνη, λέει, και μπορούσε να πηδηχτεί μ' όποιον ήθελε χωρίς να δίνει λογαριασμό και να με κοροϊδεύει πίσω από την πλάτη μου, ενώ πίστευα ότι τα 'χαμε... Να τις χέσω τέτοιες ελεύθερες γυναίκες!

ΗΛΙΑΣ

(off, χτυπάει την κλειστή πόρτα του μπάνιου)

Καφέ, είσαι μέσα; Αργείς; Θέλω να κατουρήσω...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τώρα βγαίνω, Λιάκο!

Ο Πιέρρος πιάνει το πόμολο, το κατεβάζει και ανοίγει την πόρτα.

ΗΛΙΑΣ

Άντε ρε, επιτέλους! Θα 'σκαγα... Δε μ' άκουγες;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Όχι, δε σ' άκουσα... Είχα αφαιρεθεί, συγγνώμη...

ΗΛΙΑΣ

Ωπ! Γιατί, Πιέρ, πού έτρεχε ο νους σου; Σε καμιά θηλυκή ύπαρξη μήπως;

πιερροσ

(αστεία, δίνοντας μια ελαφριά καρπαζιά στον αδελφό του)

Α κατούρα μας, ρε, κυριολεκτικά! Δεν έχω καιρό για έρωτες τώρα...

ΗΛΙΑΣ

Καλά ρε, μη βαράς! Τζανετάκο με ένα ν θα με καταντήσεις, Αλέκο... Άντε, πάω τώρα γιατί θα τα κάνω πάνω μου στο τέλος! Πάντως, που 'σαι;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Έλα!

ΗΛΙΑΣ

Αν τρέξει τίποτα καλό με καμιά κοπέλα, να μου πεις... Τι σόι αδέρφια είμαστε;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Έννοια σου, ρε, θα σ' ενημερώσω! Άντε, κατούρα εκεί με την ησυχία σου...


 Μαρία Παπαθεωδόρου