Ο Γδικιωμός του Έρωτα (Επεισόδιο 4, σκηνές 24-30)

24. ΕΣ., ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΛΑΜΠΡΙΝΑΚΟΥ - ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος έρχεται με τη μηχανή του, μοντέλο Yamaha R6 2015, στο συνεργείο Λαμπρινάκου όπου δουλεύει ο Ηλίας. Εκείνος τον βλέπει κι έρχεται προς το μέρος του.

ΗΛΙΑΣ

Καλώς τον! Πώς κι από δω;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ήρθα να μου ρίξεις μια ματιά στο αλογάκι, γιατί αύριο πρόκειται να πάω βόλτα την πρίγκιπισσά μου, μιας κι έχω άδεια πλέον...

ΗΛΙΑΣ

Τυχερέ! Πού θα την πας;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Γερολιμένα για μπανάκι πρώτα, μετά Βάθεια...

Μπορεί να φτάσουμε κι ως το Ταίναρο, αν μας βαστάει!

ΗΛΙΑΣ

Α, ντάξει, φοβερή θα είναι η ρομαντική εκδρομούλα σας! Κάτσε τώρα να τσεκάρω το εργαλείο σου...

Ο Πιέρρος ξεκαβαλάει, και αφήνει τον Ηλία να εξετάσει τη μηχανή του.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τι λέει; Όλα καλά;

ΗΛΙΑΣ

Άψογο! Μόνο φαΐ να του δώσεις κι είναι έτοιμο...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τέλεια, καφούλη! Σ' ευχαριστώ πολύ... Και στα δικά σου εύχομαι!

ΗΛΙΑΣ

Για τη μηχανή ή για την κοπέλα, ρε;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Για ο τι θες! Λοιπόν, χαιρετού, τα λέμε σπίτι!

ΗΛΙΑ

Γειά σου, αδερφέ, γειά...

25. ΕΞ., ΑΡΕΟΠΟΛΗ - ΜΕΡΑ

Η Καίτη προχωράει με γοργά βήματα στην αρχή της επαρχιακής οδού Αρεόπολης - Γερολιμένα, στην έξοδο του χωριού, φορώντας αμάνικο τοπ, σορτσάκι, γυαλιά ηλίου κι από μέσα το μαγιό της, και κρατάει την τσάντα θαλάσσης που αγόρασε από το μαγαζί της ξαδέλφης της της Σοφίας. Εντοπίζει τον Πιέρρο να στέκεται δίπλα στη μηχανή του, έξω από το βενζινάδικο της AVIN κι απέναντι από το σουπερμάρκετ Νιάρχος, ντυμένος με τζιν βερμούδα και κοντομάνικο μπλουζάκι, του χαμογελάει κι έρχεται κοντά του. Μόλις τον φτάνει, εκείνος την αγκαλιάζει από τη μέση και τη φιλάει.

ΚΑΙΤΗ

Μωρό μου;!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Καιτούλα; Καλώς την! Και τσάντα με τη Βάθεια βλέπω...

ΚΑΙΤΗ

Ναι, αμέ! Αφού είπες κιόλας ότι θα με πας εκεί... Την πήρα απ' την ξαδέρφη μου τη Σοφία του παπά - Κώστα, σ' αρέσει;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τέλεια είναι! Εσένα σ' αρέσει το αλογάκι μου;

ΚΑΙΤΗ

Πολύ! Τι μάρκα είναι, είπες;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Yamaha R6, περσινό μοντέλο... Μου την πήρε δώρο ο πατέρας μου, όταν έμαθε ότι θα ερχόμουν στην Αρεόπολη για αγροτικό!

ΚΑΙΤΗ

Και πολύ καλά έκανε! Τέτοιο παλικάρι που έχει, του άξιζε να του πάρει τέτοια μηχανή, αλήθεια...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Να 'σαι καλά, νεράιδα μου! Έλα, σάλτα στα καπούλια τώρα... Με προσοχή, ε;

ΚΑΙΤΗ

Οκέι... Σάλταρα!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Άψογα! Κρατήσου καλά...

Η Καίτη τον αγκαλιάζει από τη μέση, κι ο Πιέρρος βάζει μπροστά τη μηχανή, κάνει αναστροφή και παίρνει την κατεύθυνση του δρόμου προς Γερολιμένα. ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΠΛΑΝΑ της μηχανής, ενώ η Καίτη κρατάει τον Πιέρρο από τη μέση κι έχει ακουμπισμένο το σαγόνι της στον αριστερό του ώμο.

26. ΕΞ., ΓΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ - ΜΕΡΑ

Καβάλα στη μηχανή, το νεαρό ζευγάρι φτάνει στον Γερολιμένα. Ο Πιέρρος παρκάρει σε μια κενή θέση κοντά στην πλατεία του οικισμού, ξεκαβαλούν και κατευθύνονται στην παραλία. Απλώνουν μια μεγάλη ψάθα πάνω στις λαλούδες, ακουμπούν τα πράγματά τους και αφαιρούν τα ρούχα τους. Μόλις η Καίτη βλέπει τον Πιέρρο να μένει ημίγυμνος, μόνο με το μαγιό του, καρφώνει επάνω του το βλέμμα της σαν μαγνητισμένη, ενώ και ο Πιέρρος κάνει το ίδιο, με το που γυρίζει και τη βλέπει με το μπικίνι της, και πλησιάζοντάς την βάζει τα χέρια του στη μέση της.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Κούκλα είσαι...

ΚΑΙΤΗ

(ψηλαφώντας του το στέρνο)

Κι εσύ... Είσαι παίδαρος, τόσο που φοβάμαι μη σε κλέψουνε τίποτα ξένες, να, σαν αυτές εκεί...

Λέγοντας αυτό, η Καίτη δείχνει με ένα νεύμα δύο ξανθιές τουρίστριες, που έχουν το βλέμμα τους στραμμένο προς τον νεαρό Μανιάτη και λένε κάτι στη γλώσσα τους με εκφράσεις θαυμασμού, κι ο Πιέρρος τις βλέπει και γελάει ελαφρώς.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Αυτές οι ξανθιές, οι άσχημες; Μην ανησυχείς, κορίτσι μου, δε θα μας κάνουν τίποτα... Εγώ θέλω μόνο τη μελαχρινή Ελληνίδα και Μανιάτισσα που στέκεται απέναντί μου, εσένα, είμαι ολόδικός σου και καμιάς άλλης!

ΚΑΙΤΗ

Εντάξει, αγόρι μου, δεν ανησυχώ! Αφού το λες εσύ...

Ο Πιέρρος φιλάει την Καίτη με ένταση στο στόμα, και οι τουρίστριες προσέχοντάς το μοιάζουν να απογοητεύονται. Έπειτα, οι δυο ερωτευμένοι προχωράνε πιασμένοι χέρι - χέρι προς τη θάλασσα, βουτάνε μέσα και κολυμπούν, ανταλλάσσοντας κάθε τόσο φιλιά, αγκαλιές και χάδια, μέσα κι έξω απ' το νερό.

27. ΕΞ., ΓΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ/ΤΑΒΕΡΝΑ - ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος και η Καίτη κάθονται σ' ένα ταβερνάκι του Γερολιμένα και τρώνε, έχοντας μπροστά τους θαλασσινά μεζεδάκια, τυρί σαγανάκι, πατάτες τηγανιτές, ψωμί, χωριάτικη σαλάτα και ένα μπουκάλι μπύρα. Ο Πιέρρος σερβίρει μπύρα σε δύο ποτηράκια και της δίνει το ένα.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ορίστε, αγάπη μου... Στην υγειά μας!

ΚΑΙΤΗ

Αγάπη μου;... Με είπες αγάπη σου, καλά άκουσα;..

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ναι... Δεν ξέρω πώς μου ήρθε, συγγνώμη...

ΚΑΙΤΗ

Δεν πειράζει, αλίμονο... Απλά να, μου φάνηκε λίγο ξαφνικό, δέκα μέρες τα 'χουμε μονάχα...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Δίκιο έχεις... Δεν ξέρω, μου βγήκε αυθόρμητα...

καιτη

Εντάξει, δεν ήταν κάτι άσχημο, εξάλλου, το αντίθετο μάλιστα... Στην υγειά μας, λοιπόν!

Το νεαρό ζευγάρι τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους και πίνουν από μια δυο γουλιές, κοιτώντας γλυκά ο ένας τον άλλο.

28. ΕΞ., ΒΑΘΕΙΑ - ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος με την Καίτη φτάνουν με τη μηχανή στη Βάθεια, την αφήνουν, και μπαίνουν να περπατήσουν στον οχυρό οικισμό, πιασμένοι από το χέρι. Καθώς βαδίζουν, παρατηρώντας τους ερημωμένους πύργους και τα πυργόσπιτα, η Καίτη σχολιάζει.

ΚΑΙΤΗ

Πόσο ψηλά και επιβλητικά όμως όλα αυτά τα γκρέμια, και αγέρωχα, σαν τους παλιούς Μανιάτες που θα ταμπουρώνονταν κάποτε μέσα τους...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ωραία παρομοίωση! Θες να μπούμε σε κανένα μέσα να το δούμε;

ΚΑΙΤΗ

Αμέ, φυσικά! Δε θυμάμαι αν έχω ξαναμπεί ποτέ, οπότε ναι...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ούτε εγώ θυμάμαι... Έλα!

Το νεαρό ζευγάρι μπαίνει μέσα σε ένα από τα ερειπωμένα πυργόσπιτα και το εξερευνά, ενώ η Καίτη βγάζει και φωτογραφίες.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Φαντάζεσαι να μέναμε σ' ένα τέτοιον πύργο; Μανιάτικο παραμύθι θα θύμιζε...

ΚΑΙΤΗ

Θα 'θελες να 'σουνα Νικλιάνος δηλαδή;

ΠΙΕΡΡΟΣ

(την πλησιάζει και δένει τα χέρια του γύρω από τη μέση της)

Μχ... Γιατί όχι; Κι εσύ η κυρά μου η πυργοδέσποινα...

ΚΑΙΤΗ

(πλέκοντας τα χέρια της γύρω από τον αυχένα του)

Ναι, αλλά αν εγώ δεν ήμουνα νικλιάνα κι ήμουν αχαμνόμερη, τι θα 'κανες; Ή αν ο πύργος μου είχε πόλεμο με τον δικό σου;

Σε αυτά τα λόγια της, ο Πιέρρος σοβαρεύει και χαμηλώνει λίγο το κεφάλι του, και η Καίτη παραξενεύεται.

ΚΑΙΤΗ

Τι έχεις, μωρό μου; Έλα, πλάκα κάνουμε! Μην το παίρνεις στα σοβαρά...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Απλά με προβλημάτισες, συγγνώμη... Πάντως, όποιοι και να ήμασταν, σε όποια εποχή και να ζούσαμε εκτός από τώρα, εγώ θα έκανα τα πάντα για να σ' έχω, ειλικρινά τα πάντα... Κι όταν λέω τα πάντα, το εννοώ, θ' αψηφούσα ακόμα και έναν υποθετικό γδικιωμό για χάρη σου, αλήθεια...

ΚΑΙΤΗ

Τώρα όμως δε χρειάζεται να αψηφήσεις ούτε να εναντιωθείς σε τίποτα! Είμαστε δυο νέοι ερωτευμένοι άνθρωποι στη Μάνη του 21ου αιώνα, χωρίς να μας εμποδίζουν τέτοια πράγματα...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ναι, δίκιο έχεις...

Ο Πιέρρος προτιμάει να μη μιλήσει άλλο, και βλέποντάς την να πλησιάζει τα χείλη της στα δικά του, την αγκαλιάζει σφιχτά και τη φιλάει, χώνοντας το ένα του χέρι στα μαλλιά της, κι η Καίτη ανταποκρίνεται με τον ίδιο τρόπο, χαϊδεύοντάς του τα γένια στα μάγουλά του. Βγαίνοντας απ' τον πύργο, στέκονται για λίγο σε μια άκρη του οικισμού που βλέπει πέρα τη θάλασσα, και η Καίτη τραβάει τους δυο τους με το κινητό της σε ένα τρυφερό ενσταντανέ.

29. ΕΞ., ΚΟΚΚΙΝΟΓΕΙΑ - ΜΕΡΑ

Το νεαρό ζευγάρι φτάνει στον οικισμό Κοκκινόγεια, πριν την αρχή της πεζοπορίας για το ακρωτήριο Ταίναρο, και κατεβαίνουν από τη μηχανή.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Έτοιμη; Πήρες παπούτσια;

ΚΑΙΤΗ

Ναι! Μισό λεπτό να τα βάλω...

πιερροσ

Με την ησυχία σου

Η Καίτη παίρνει από την τσάντα της ένα ζευγάρι καλοκαιρινά αθλητικά και ένα ζευγάρι κάλτσες σοσονάκια. Φοράει πρώτα αυτές κι ύστερα τα παπούτσια, σκύβει να δέσει τα κορδόνια και σηκώνεται.

ΚΑΙΤΗ

Έτοιμη! Πάμε;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Φύγαμε!

Το παλικάρι κι η κοπέλα προχωρούν και αρχίζουν να βαδίζουν το μονοπάτι για τον φάρο του Ταίναρου, κάτω από τον απογευματινό ήλιο.

30. ΕΞ., ΤΑΙΝΑΡΟ/ΦΑΡΟΣ - ΜΕΡΑ

Ελαφρώς ιδρωμένοι και λαχανιασμένοι από την πεζοπορία, ο Πιέρρος και η Καίτη προσεγγίζουν τον φάρο του ακρωτηρίου. Κατεβαίνουν μέχρι το μπαλκόνι του φάρου, και κάνουν έναν γύρο γύρω από το κτίσμα, προτού καθίσουν σ' ένα πεζουλάκι για να ξεκουραστούν, ατενίζοντας το πέλαγος και τον ήλιο που γέρνει προς την πλευρά του Μεσσηνιακού κόλπου.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Νιώθεις να συνομιλείς με τον Θεό σε κάτι τέτοια μέρη...

ΚΑΙΤΗ

Όντως! Το πιστεύεις ότι βρισκόμαστε στο νοτιοανατολικότερο άκρο της Ευρώπης; Της χερσαίας, γιατί υπάρχει και η Γαύδος...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Από γεωγραφία σκίζεις, βλέπω!

ΚΑΙΤΗ

Αμέ! Ήταν απ' τα αγαπημένα μου μαθήματα στο σχολείο... Α, τώρα θυμήθηκα και το άλλο: Από τον κάβο Ματαπά, σαράντα μίλια μακριά, κι από το Κάβο Γκρόσσο, σαράντα κι άλλο τόσο! Μιας και πήγαμε και στα δύο σήμερα, ξέρεις...

Ο Πιέρρος χαμογελάει αμίλητος, κι ύστερα γυρίζει περισσότερο προς το μέρος της, βάζοντας το αριστερό του πόδι οκλαδόν στο πεζούλι, και παίρνει τα χέρια της τις χούφτες του.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Καίτη... Αυτό το αγάπη μου που σου είπα, να ξέρεις ότι το εννοούσα πλήρως... Σ' αγαπάω ήδη, ναι, όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται! Η καρδιά μου χτυπάει αποκλειστικά για σένα πλέον, να σε σκέφτομαι, να σε φιλάω και να σ' αγκαλιάζω, αν πάψω να τα κάνω όλα αυτά, δε θα 'χει νόημα να λειτουργεί πια ο οργανισμός μου...

Η Καίτη έχει σαστίσει από την εξομολόγησή του, και ο Πιέρρος παίρνει το χέρι της και το ακουμπά στην αριστερή μεριά του στήθους του. Ύστερα, η Καίτη τραβάει αργά το χέρι της ανάστατη και σηκώνεται όρθια, πηγαίνοντας λίγα μέτρα πιο πέρα. Ο Πιέρρος σηκώνεται κι αυτός και την ακολουθεί από απόσταση, με δισταγμό.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Καίτη... Μίλα μου, σε παρακαλώ...

Καιτη

(στρέφεται προς το μέρος του, χαμογελώντας βουρκωμένη)

Πιέρρο... Είχες δίκιο τελικά! Είναι αυτό που έλεγες στο Κουσκούνι, όταν με βρήκες με τον Μπέη... Ο έρωτας δεν έχει κανόνες, ούτε χρονοδιαγράμματα...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τι θες να πεις;

ΚΑΙΤΗ

Ότι κι εγώ... νομίζω ότι μπορώ να σου πω το ίδιο, κι ας είναι νωρίς...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Μπορείς, αλήθεια;

ΚΑΙΤΗ

Ναι... Ναι, μπορώ να το πω, είμαι σίγουρη... Σ' αγαπώ, να, το είπα! Σ' α...

Εκείνη τη στιγμή, ο Πιέρρος, ο οποίος, καθώς η Καίτη του μιλάει, έχει έρθει πολύ κοντά της, της κλείνει το στόμα με ένα δυνατό φιλί, την αρπάζει στην αγκαλιά του και τη σηκώνει από το έδαφος, φέρνοντάς τη μερικές γρήγορες στροφές στον αέρα. Ύστερα, την κατεβάζει και της μιλάει αυτός τώρα, ενώ είναι ακόμη αγκαλιασμένοι.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Είμαι ευτυχισμένος, αλήθεια! Μετά από αυτό, είμαι ο πιο ευτυχισμένος άντρας του κόσμου!

ΚΑΙΤΗ

(βάζοντας τον δείχτη της μπροστά στο στόμα του)

Σσς... Μη μιλάς άλλο, φίλα με! Ξανά, πάλι, μη σταματάς καθόλου...

Ο Πιέρρος κι η Καίτη ενώνουν ξανά τα χείλη τους, και καθώς εξακολουθούν να φιλιούνται, «σβήνουμε» την εικόνα τους και την επικαλύπτουμε με πλάνα του Ταίναρου.

 Μαρία Παπαθεοδώρου