Ο γδικιωμός του έρωτα (επεισόδιο 7, σκηνές 12-20)

12. ΕΞ., ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ – ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος και η Καίτη έχουν πάει για απογευματινή βόλτα στην καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς. Περπατούν πιασμένοι χέρι – χέρι στα σοκάκια της, ώσπου να καταλήξουν στο πλάτωμα της Παναγίας Χρυσαφίτισσας, κι εκεί στέκονται σε ένα σημείο πλάι σε άλλους διάσπαρτους τουρίστες για να αγναντέψουνε τη θάλασσα.

καιτη

Να βγάλουμε μαζί μια φωτογραφία; Να τη στείλω στην Έλενα που μου το ζήτησε...

πιερροσ

Ό,τι θες, ναι...

Στέκονται με φόντο τη θάλασσα κι η Καίτη τραβάει μια φωτογραφία με το κινητό της προσπαθώντας να χαμογελάει. Αμέσως όμως μελαγχολεί, βλέποντας ένα νεαρό ζευγάρι πιο πέρα να γελάει βγάζοντας φωτογραφίες, κι αναστενάζει.

πιερροσ

Καίτη; Τι έχεις, τι έπαθες;

καιτη

Δες εκεί, Πιέρρο...

πιερροσ

Πού;

καιτη

Εκεί, αυτό το ζευγαράκι...

πιερροσ

Ναι, τι;

καιτη

Φαίνονται τόσο ξένοιαστοι, τόσο ευτυχισμένοι... Γιατί να μην είμαστε κι εμείς έτσι, σαν κάθε άλλο ζευγάρι της ηλικίας μας; Να είχαμε έρθει στη Μονεμβασιά για την εκδρομή μας, ήρεμοι, όχι να ξέρουμε ότι έχουμε φύγει σαν τους κλέφτες απ' τα σπίτια μας...

πιερροσ

(πιάνοντας τα χέρια της)

Καίτη μου... Κοίτα με, αγάπη μου, σε παρακαλώ... Δε χαίρεσαι, τώρα εδώ, μαζί μου; Ε; Που φύγαμε, όπως ήθελες...

καιτη

Όχι, Πιέρρο μου, προς Θεού... Χαίρομαι, πώς δε χαίρομαι! Απλά... όλη αυτή η κατάσταση, αυτές οι συνθήκες, μου κόβουν τη χαρά στη μέση... Συγχώρα με, δεν ήθελα να το χαλάσω...

πιερροσ

Δε χάλασες τίποτα, μην ανησυχείς... Έλα δω, κοίταξέ με...

(την αγκαλιάζει και της χαϊδεύει τα μαλλιά)

Για όσο είμαστε εδώ, τουλάχιστον, θέλω μόνο να χαμογελάς, να μη βλέπω θλίψη στα μάτια σου! Να νιώθω κι εγώ ότι μας προσφέρω όντως λίγη χαρά... Εντάξει; Υποσχέσου μου!

καιτη

Εντάξει... Θα το παλέψω, σ' το υπόσχομαι! Να, τώρα που στεκόμαστε εδώ μαζί και βλέπουμε τη θάλασσα, νιώθω ότι είναι η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου...

πιερροσ

Αλήθεια λες;

καιτη

Ναι, αλήθεια! Πιο αλήθεια δε γίνεται...

πιερροσ

Ξέρεις τι λείπει τώρα για να ολοκληρωθεί η στιγμή, μ;

καιτη

Τι;

Πιερροσ

Αυτό...

Ο Πιέρρος πλησιάζει μια στιγμή τα χείλη του στα χείλη της Καίτης, έπειτα τα απομακρύνει και οι δυο τους ανταλλάσσουν ένα υγρό βλέμμα, προτού παραδοθούν σε ένα δεύτερο πολύ πιο έντονο φιλί.

13. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΓΑΛΗΝΑΙΩΝ – ΜΕΡΑ

Ο Γιώργος ετοιμάζεται να βγει από το σπίτι, κοιτάζοντας γύρω του βλοσυρός. Την ώρα που περνά το κατώφλι της πόρτας, τον πετυχαίνει η Χαρά.

χαρα

Γιώργο, πού πας; Έχεις δουλειά;

γιωργοσ

Ναι, έχω, και σοβαρή μάλιστα...

χαρα

Σοβαρή;

γιωργοσ

Ναι, ρε Χαρά, σοβαρή! Παράτα μας κι εσύ τώρα, μη με καθυστερείς...

χαρα

Καλά, Γιώργο μου, εσύ ξέρεις, εγώ απλά ρώτησα...

Δίχως να απαντήσει ξανά στη γυναίκα του, ο Γιώργος διασχίζει το κατώφλι της εξώπορτας και μπαίνει στο αυτοκίνητό του, ενώ η Χαρά παραμένει στη θέση της, μουδιασμένη και απορημένη, κάνοντας τον σταυρό της.

14. ΕΞ., ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ/EMVASIS CAFÉ – ΝΥΧΤΑ

Ο Πιέρρος και η Καίτη κάθονται σε ένα τραπέζι στην εξωτερική ταράτσα του μαγαζιού, έχοντας μπροστά τους από ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί. Πίνουν αραιά και πού καμιά γουλιά, ενώ την περισσότερη ώρα κοιτάνε τη θέα του νυχτερινού ουρανού και της θάλασσας και χαϊδεύουν ο ένας τα χέρια του άλλου πάνω στο τραπέζι. Ο Πιέρρος παίρνει την απόφαση να μιλήσει πρώτος.

πιερροσ

Τι θα πεις στους γονείς σου, όταν γυρίσουμε; Πώς θα δικαιολογηθείς;...

καιτη

(αναστενάζοντας)

Δεν ξέρω, ειλικρινά, δεν ξέρω καθόλου, δεν το σκέφτηκα... Ακόμη και στα χειρότερα μαρτύρια να με υποβάλλανε, όμως, εγώ θα τα άντεχα, γιατί θα 'χα πάρει δύναμη από σένα, απ' όλες αυτές τις στιγμές που περνάμε εδώ μαζί, μόνο με την αγάπη μας...

Η κοπέλα χαμογελάει θλιμμένα, και χουφτιάζοντας τον αυχένα του αγαπημένου της με το ένα χέρι της του δίνει ένα φιλί στο στόμα.

καιτη

Εσύ;

πιερροσ

Τι εγώ;

καιτη

Τι ψέμα είπες στους δικούς σου, για να μπορέσουμε να κλεφτούμε;...

πιερροσ

(αναστενάζει επίσης)

Τίποτα... Πήρα άδεια από τον κύριο Μαριόλη λέγοντάς του κάτι αόριστα, και δασκάλεψα τον θείο μου τον Σταμάτη να πει στον πατέρα μου ότι είμαι εκεί στο Γύθειο, αν τυχόν τον πάρει...

καιτη

Κατάλαβα... Φυγάδες κι οι δυο, απ' τη μια στιγμή στην άλλη, κι αυτό γιατί; Γιατί κάναμε το λάθος και ερωτευτήκαμε, για αυτό... Πόσο παράλογο πια;

πιερροσ

Κανένα λάθος... Το να σ' ερωτευτώ και ν' αποφασίσω να τα φτιάξω μαζί σου ήταν απ' τα πιο σωστά πράγματα που έχω κάνει ως τώρα, μη σου πω το πιο σωστό απ' όλα! Λάθος και παράλογο είναι το μίσος που κρατάνε ακόμα οι δικοί μας για κάτι που έγινε πριν εκατόν δέκα χρόνια, η όλη ιστορία αυτής της έχθρας και πιο πολύ αυτός ο άδικος χαμός των θείων μας...

καιτη

Δίκιο έχεις... Αλλά σε παρακαλώ, ας μη μιλάμε τώρα για αυτά, σε ικετεύω...

πιερροσ

Εντάξει... Συγγνώμη, πραγματικά, δεν ήθελα να σε ταράξω...

καιτη

Δεν πειράζει, είμαι καλά...

πιερροσ

Χαίρομαι... Και ξέρεις κάτι;

καιτη

Τι;

πιερροσ

Είσαι πολύ όμορφη απόψε... Πιο όμορφη από κάθε άλλη φορά, αλήθεια...

καιτη

Κι εσύ... Το πρόσωπό σου, έχει μια λάμψη...

πιερροσ

Είναι που είμαι πλάι σου, σίγουρα...

Ο Πιέρρος και η Καίτη κλείνουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου στις χούφτες τους και φιλιούνται.

15. ΕΣ., ΔΩΜΑΤΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ – ΝΥΧΤΑ

Αργά το βράδυ, ο Πιέρρος και η Καίτη επιστρέφουν στο ξενοδοχείο όπου έχουν κλείσει δωμάτιο στη νέα πόλη της Μονεμβασιάς, και με το που μπούνε μέσα, αγκαλιάζονται κι αρχίζουν να φιλιούνται στο στόμα με ιδιαίτερο πάθος αυτή τη φορά. Ο Πιέρρος επεκτείνει τα φιλιά του στον λαιμό της Καίτης, ύστερα την κοιτάζει στα μάτια με πόθο, όπως κι η ίδια εκείνον, και μιλούν ψιθυριστά.

πιερροσ

Καίτη, σ' αγαπώ... Θέλω να κάνουμε έρωτα, σε θέλω, σε ποθώ, νεράιδα μου...

καιτη

Κι εγώ, Πιέρρο... Σ' αγαπώ, θέλω να γίνω δική σου, τουφέκι μου, πάρε με...

Οι ανάσες και των δυο τους ακούγονται γρήγορες και λαχανιαστές. Ο Πιέρρος βγάζει το μακό μπλουζάκι του κι η Καίτη κάνει το ίδιο με το αμάνικο τοπάκι της, μένοντας με το σουτιέν. Βλέποντας ο νεαρός γιατρός την αγαπημένη του σχεδόν γυμνόστηθη μπροστά του, γονατίζει και αγκαλιάζοντας τη μέση της βυθίζει το κεφάλι του ανάμεσα στο χώρισμα των μαστών της και σημαδεύει με τα χείλη του το δέρμα της, ώσπου να φτάσει κοντά στην κλείδα του λαιμού της. Η Καίτη λυγίζει έπειτα τα πόδια της και τα δένει γύρω απ' τον κορμό του, ο Πιέρρος σηκώνεται όρθιος κρατώντας την αγκαλιά, και με αυτή τη στάση πέφτουν στο διπλό κρεβάτι του δωματίου κι αρχίζουν να κάνουν έρωτα.

16. ΕΣ., ΔΩΜΑΤΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ – ΜΕΡΑ

Το πρωί βρίσκει τον Πιέρρο και την Καίτη να έχουν ξυπνήσει αγκαλιά στο κρεβάτι του δωματίου τους, γυμνοί, σκεπασμένοι με το σεντόνι του μέχρι λίγο πιο πάνω από τη μέση τους. Αρχικά, είναι κι οι δυο τους σιωπηλοί, η Καίτη ακουμπάει το κεφάλι της κοντά στον λαιμό του Πιέρρου και το ένα της χέρι στο στέρνο του, κι εκείνος της χαϊδεύει τα λυτά μαλλιά της, μέχρι που η κοπέλα σηκώνει τα μάτια της προς τα δικά του και του μιλάει.

καιτη

Πιέρρο, αυτό... ήταν ο τι πιο όμορφο έχω ζήσει... Αλήθεια σου λέω, και πλέον αυτή θα θεωρώ ως πρώτη μου φορά...

πιερροσ

Γιατί; Πώς ήταν η πρώτη σου φορά και θες να την ξεχάσεις;...

καιτη

Χάλια... Μ' έναν τύπο Κρητικό, στο Ρέθυμνο, πριν δυο χρόνια, αδερφό μιας φίλης της Μυρτώς... Ήμουνα άπειρη τελείως κι εγώ κι αλλιώς το φανταζόμουνα, κι αυτός... Σχεδόν τον άφησα και με βίασε, δεν ξέρω πώς αλλιώς να σ' το εξηγήσω, ένιωσα απίστευτο πόνο και ακόμη πιο φοβερή ντροπή, και σαν να μην έφτανε αυτό, μ' έκανα να νιώσω σκουπίδι με τα λόγια που μου είπε ύστερα, με έβρισε...

πιερροσ

Πες μου μόνο ότι έφυγες εγκαίρως, Καίτη... Ότι δεν κάθισες να το υπομείνεις...

καιτη

Ναι, αυτό έκανα, τον έσπρωξα μακριά μου, και μετά του ανταπέδωσα τις βρισιές και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα...

πιερροσ

Αυτό του έπρεπε κι ακόμη περισσότερο! Εγώ αν τον είχα μπροστά μου τώρα, θα του 'σπαγα τα καρύδια, σοβαρά...

καιτη

Δε χρειάζεται, άλλωστε δεν έχει πια καμιά σημασία για μένα μετά κι από τη χθεσινή νύχτα, μόνο εσύ, Πιέρρο, αλήθεια... Είσαι ο πρώτος μου έρωτας κι αυτός που μ' έκανε πραγματικά γυναίκα...

πιερροσ

Κι εσύ... Κι εσύ το ίδιο είσαι για μένα, Καίτη, αυτή που άξιζε πραγματικά να είναι η πρώτη μου...

καιτη

Τι εννοείς;

πιερροσ

Όταν ήμουν στη σχολή στη Θεσσαλονίκη, αρχίζοντας το τέταρτο έτος... τα 'μπλεξα με μία συμφοιτήτριά μου, την Έρρικα, ντόπια, από Καλαμαριά... Όλα ξεκίνησαν από το καλοκαίρι εκείνο, που μείναμε λίγες μέρες στο εξοχικό ενός... «φίλου» στην Ασπροβάλτα, το έκανα για πρώτη φορά στη ζωή μου μαζί της, και το φθινόπωρο της ζήτησα να τα φτιάξουμε...

καιτη

Και; Τι έγινε;

πιερροσ

Χμ... Έγινε ότι την έπιασα να με έχει μόλις κερατώσει με αυτόν τον «φίλο» μες στο σπίτι της, ενώ είχα πάει να της κάνω έκπληξη ο ηλίθιος, τρεις μήνες μετά...

καιτη

Αλήθεια λες;...

πιερροσ

Πιο αλήθεια δε γίνεται... Και τότε κατάλαβα κι από την αντίδρασή της ότι ήταν το χειρότερο μπλέξιμο που είχα κάνει ως τότε στη ζωή μου...

καιτη

Τι σου είπε δηλαδή;

πιερροσ

Ότι εκείνη ήταν ελεύθερη γυναίκα και μπορούσε να πηγαίνει με όποιον ήθελε... Εμένα αυτό όμως με κατέστρεψε τότε, εξαιτίας της δεν ήθελα να ξανακούσω για σχέση, μέχρι που ήρθες εσύ ξανά, Καίτη, και μου άνοιξες τα μάτια, ειλικρινά σου μιλάω... Απ' την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε στο messenger, ήξερα πως ο τι και να 'κανα θα σ' ερωτευόμουνα στο τέλος, γιατί ήσουν αυτό που μου έλειπε, κι ας ήξερα ότι έπαιζα με τη φωτιά...

Ο Πιέρρος χαϊδεύει το μάγουλο της Καίτης, ενώ της μιλάει, και ύστερα οι δυο τους παραδίνονται σε ένα βαθύ φιλί στο στόμα. Δυναμώνουν την αγκαλιά τους, συνοδεύοντάς την με χάδια στα γυμνά κορμιά τους, και με μια κίνηση εκείνος έρχεται από πάνω της και σμίγουν ξανά ερωτικά με περισσότερη ένταση, έχοντας τα χέρια τους ανοιχτά και πλεγμένα σφιχτά τα δάχτυλά τους. Την ώρα της κορύφωσης, η Καίτη ρίχνει πίσω το κεφάλι της και τεντώνει το σώμα της σαν τόξο, και μόλις το πάθος τους καταλαγιάσει, κοιτιούνται τρυφερά στα μάτια, αμίλητοι και βουρκωμένοι.

17. ΕΞ., ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ – ΜΕΡΑ

Ο Γιώργος, που έχει παρκάρει το αμάξι του κοντά στην αρχή της γέφυρας που ενώνει την καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς με τη νέα πόλη, βλέπει μέσα από τα τζάμια του τον Πιέρρο και την Καίτη καβάλα στη μηχανή να κατευθύνονται προς τη γέφυρα, τους αναγνωρίζει και το πρόσωπό του αλλοιώνεται με τρόπο που φανερώνει μίσος και εκδικητικότητα. Αμέσως βάζει μπροστά, και καταδιώκει το νεαρό ζευγάρι, σε απόσταση πενήντα περίπου μέτρων πίσω τους, μέχρι να φτάσουν στο πάρκινγκ του ΚΤΕΛ και των οχημάτων στην είσοδο της καστροπολιτείας. Ο Πιέρρος και η Καίτη περνούνε πρώτοι την πύλη, χωρίς να έχουνε αντιληφθεί καθόλου τον Γιώργο, ενώ εκείνος έρχεται ύστερα από λίγο στο κατόπι τους και προσπαθεί να τους εντοπίσει, με το βλέμμα του να παραμένει ζοφερό.

18. ΕΞ., ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ – ΜΕΡΑ

Είναι νωρίς το πρωί ακόμη, και η καστροπολιτεία δεν έχει παρά ελάχιστους επισκέπτες. Πιέρρος και Καίτη, εξακολουθώντας να αγνοούν την παρουσία του Γιώργου, κοντοστέκονται έξω από ένα κατάστημα τουριστικών ειδών, φορτωμένοι τα σακίδιά τους.

πιερροσ

Πάω να ρωτήσω κάτι μέσα κι έρχομαι, οκέι; Δε θ' αργήσω...

καιτη

Εντάξει... Σε περιμένω!

Ο Πιέρρος μπαίνει στο μαγαζί και καλημερίζει την ιδιοκτήτρια, ενώ η Καίτη μένει μόνη της απ' έξω και χαζεύει τα αναμνηστικά μαγνητάκια και τις καρτ ποστάλ. Ξαφνικά, νιώθει έναν ίσκιο να την καλύπτει, και στρέφοντας το βλέμμα της, πετρώνει, καθώς αντικρίζει τον θείο της να στέκεται δίπλα της απειλητικά.

καιτη

Θείε Γιώργο;...

γιωργοσ

Σε τσάκωσα, Καιτούλα... Πουτανάκι! Ήρθες ως τη Μονεμβασιά για να κρυφτείς με τον γκόμενό σου τον Τζαννετάκο, ε; Θα σε σπάσω στο ξύλο, μωρή βρόμα, θα σε γαμήσω! Τ' ακούς;

Ο Γαληνέας αρπάζει την ανιψιά του από το μπράτσο και τη σφίγγει δυνατά σε σημείο να κοκκινίσει, κι η Καίτη πνίγει μια κραυγή πόνου. Την ίδια στιγμή, ο Πιέρρος βγαίνει από το μαγαζί, και βλέποντας το θέαμα, σαστίζει. Ο Γιώργος αφήνει το μπράτσο της Καίτης, κι αυτή με μια δρασκελιά κουρνιάζει στο πλευρό του Πιέρρου τρομαγμένη.

πιερροσ

Καίτη, τι έπαθες; Τι συμβαίνει;...

καιτη

Τρέξε, Πιέρρο, τρέξε...

πιερροσ

Πού να τρέξω, τι λες; Ποιος είναι αυτός;

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ώστε εσύ είσαι ο Πιέρρος ο Τζαννετάκος, ε; Ο άισκιος που πηδάει το τσουλί την ανιψιά μου!

πιερροσ

Ναι, εγώ είμαι... Εσείς ποιος είστε;

γιωργοσ

Ο θείος της ο Γιώργος ο Γαληνέας είμαι, ρε κωλόπαιδο, πρωτεξάδερφος του πατέρα της του Λεωνίδα και του Δημήτρη του Μπεζαντάκου που τον χάλασε ο άτιμος ο θειός σου ο Σαράντης, Μπεζαντιάνος κι εγώ από τη μάνα μου... Φονιάδες, γαμώ τη φάρα σας!

Ο Γιώργος βρυχάται με λύσσα προφέροντας την τελευταία φράση του, και ξαφνικά βγάζει από την τσέπη του ένα πιστόλι, σημαδεύει τον Πιέρρο και πυροβολεί. Τότε η Καίτη, αστραπιαία, ρίχνεται μπροστά από τον αγαπημένο της ουρλιάζοντας, ενώ κι εκείνος την αρπάζει με τη σειρά του για να την απομακρύνει από την πορεία της σφαίρας.

καιτη

Πιέρρο!

πιερροσ

Καίτη!

Η σφαίρα πλήττει το δεξί χέρι του Πιέρρου, ο οποίος βογκάει πνιχτά, και καρφώνεται ψηλά στην κοιλιά της Καίτης. Μια σκούρα κηλίδα απλώνεται ευθύς στο κόκκινο τοπάκι της, κι η ίδια ανοίγει διάπλατα τα μάτια της κι ένα πνιχτό «αχ!» βγαίνει από τα χείλη της, τα βλέφαρά της μισοκλείνουν και λυγάει απότομα πάνω στο μπράτσο του αγοριού της, ενώ ο θείος της κρύβει το όπλο του και το βάζει στα πόδια. Ο Πιέρρος γονατίζει στο λιθόστρωτο τρέμοντας, με την Καίτη αγκαλιά του να αιμορραγεί, βάζει το κεφάλι της να ακουμπήσει πάνω στο σακίδιό της σαν μαξιλάρι και πασχίζει με βιασύνη να ανοίξει τα φερμουάρ του δικού του σακιδίου. Ανακατεύοντας τα πράγματά του, βρίσκει τελικά μια άσπρη αμάνικη φανέλα του, σηκώνει το τοπάκι της και τη δένει σαν επίδεσμο γύρω από το τραύμα της. Γύρω τους έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται έκπληκτοι και σοκαρισμένοι ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ Έλληνες και ξένοι και η ΙΔΙΟΚΤΗΤΡΙΑ του μικρού μαγαζιού.

ιδιοκτητρια μαγαζιου

Παναγιά μου, τι έπαθε το κορίτσι;

πιερροσ

Κρατήστε εδώ, κυρία, μια στιγμή, σας παρακαλώ, με δύναμη... Να πάρω εγώ στο ΕΚΑΒ...

ιδιοκτητρια μαγαζιου

Εντάξει, παλικάρι μου, εντάξει...

Η κυρία ακολουθεί τις οδηγίες του Πιέρρου, και εκείνος σηκώνει το κινητό του και καλεί το 166.

πιερροσ

Ναι; 166; Σας παρακαλώ, στείλτε άμεσα ένα ασθενοφόρο στη Μονεμβασιά, στο κάστρο, μια κοπέλα χτυπήθηκε στην άνω κοιλιά από σφαίρα... Κάντε γρήγορα, κινδυνεύει! Ευχαριστώ πολύ, σας ικετεύω...

Ο Πιέρρος κλείνει το κινητό του, και στρέφεται ξανά με αγωνία στην Καίτη, που είναι ημιαναίσθητη.

J CUT

19. ΕΞ., ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ – ΜΕΡΑ

Ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, με τη σειρήνα του αναμμένη, φτάνει στην πύλη του κάστρου της Μονεμβασιάς, και δυο ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΙΣ (άντρας και γυναίκα) με ένα φορείο κατεβαίνουν βιαστικοί, μπαίνουν στο κάστρο και προσεγγίζουν τον Πιέρρο και την Καίτη.

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΑΝΤΡΑΣ

(προς το πλήθος που έχει μαζευτεί)

Άκρη, παρακαλώ! Κάντε άκρη, να πάρουμε την τραυματία!

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑ

(εξετάζοντας την Καίτη)

Αναπνέει, αλλά είναι αναίσθητη! Γρήγορα!

Ο τραυματιοφορέας κι η συνάδελφός του πιάνουν την Καίτη προσεκτικά και την απιθώνουν στο φορείο, βάζοντάς της μπροστά στο στόμα μια μάσκα οξυγόνου.

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑ

Νεαρέ, εσείς; Είστε συγγενής;

πιερροσ

Όχι, αλλά είναι η κοπέλα μου... Η Καίτη είναι η κοπέλα μου...

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑ

Ωραία, τότε ελάτε εσείς μαζί μας, αφού της είστε οικείος! Άκρη, παρακαλώ, άκρη...

Οι δύο τραυματιοφορείς μεταφέρουν την Καίτη πάνω στο φορείο ως το ασθενοφόρο, κι ο Πιέρρος ακολουθεί από δίπλα, κρατώντας σταθερή στο πρόσωπό της τη μάσκα οξυγόνου. Μόλις φτάνουν, ένας τρίτος βοηθάει να βάλουν την Καίτη πάνω στο τροχήλατο φορείο του ασθενοφόρου.

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΤΡΙΤΟΣ

Ο νεαρός;

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑ

Είναι ο φίλος της... Δεν έχει άλλον δίπλα της αυτή τη στιγμή, έχει τραυματιστεί σοβαρά από σφαίρα!

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΤΡΙΤΟΣ

Οκέι, κατάλαβα... Όνομα και ηλικία της τραυματία μπορείτε να μας πείτε;

πιερροσ

Μπεζαντάκου Αικατερίνη, 25 ετών...

ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΤΡΙΤΟΣ

Μάλιστα... Πάμε κατευθείαν στο νοσοκομείο Σπάρτης, στα Επείγοντα! Ανεβείτε...

20. ΕΣ., ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ – ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος μπαίνει με την Καίτη και τους νοσηλευτές στο ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, κρατώντας της το χέρι. Εκεί, μετά από πολλή ώρα, νιώθει τον πόνο του χεριού του και βογγάει, κατόπιν πιάνει το μέτωπό του και παραπατά ζαλισμένος. Ο άνδρας νοσηλευτής βάζει τον Πιέρρο να καθίσει, του χορηγεί οξυγόνο, και μόλις συνέλθει, αναλαμβάνει να του δέσει το χέρι, ενώ η συνάδελφός του βάζει επίδεσμο στην πληγή της Καίτης και παρακολουθεί τον σφυγμό της στον παλμογράφο. Καθώς ο νοσηλευτής τον περιποιείται, ο Πιέρρος κοιτάζει την Καίτη στο φορείο, και δάκρυα κυλούν στα μάγουλά του.

 Μαρία Παπαθεοδώρου