Τους δυστυχείς, τους άμοιρους, που βαίνουν στο σκοτάδι,
μην τους λυπάστε, αδερφές, και μην τους προσμετράτε.
Η θέση τους μες στο πλεκτό δεν είναι αγκαλιασμένοι,
μονάχα είναι να βρεθούν και πάλι να χωρίζουν.
Ο Φοίβος μας παράγγειλε να πάψει η τριχιά τους,
και να παρέμβουμε ευθύς στο σχέδιο επάνω.
Δεν είναι μόνο οι προσβολές που φέρει η ύπαρξή τους,
δεν είναι τα ανήκουστα φιλιά τους στην αφάνεια,
ούτε το πάθος στις καρδιές που λιώνει ό,τι δούνε.
Είναι η σχέση τους αυτή που αντίζηλο δεν έχει,
και την κοιτούνε οι θεοί και στρέφουνε το βλέμμα,
είναι η αγάπη τους βαθιά, σαν πέλαγος μεγάλο,
που ο Ποσειδώνας δείλιασε εκεί να κολυμπήσει.
Και δίπλα στέκει μάρτυρας, φρουρός να προστατεύει,
εκείνος που ο Απόλλωνας το δέρμα του κρατάει.
Ο πρώτος απ’ τους Σάτυρους, που έφτιαξε τραγούδια,
ο αυλητής του Διόνυσου και η γιορτή του Πάνα,
και στα νερά του ποταμού, από σάρκα στερημένος.
Εκείνον θέλει ο Φωτιστής ξανά να γονατίσει,
και την αυθάδεια αυτή που έχει, να μορφώσει.
Η πρόθεσή Του ταίριαξε στου Πλούτωνα την ύβρη,
αυτή που οι δυο διέπραξαν στο πρώτο φίλημά τους,
έτσι το φως συνέπραξε μαζί με το σκοτάδι,
κι ο ήλιος του Απόλλωνα με νύχτα απ’ τον Άδη.
Τόσο που η γη ταράχτηκε στα βήματά τους πάνω,
τόσο που οι ανάσες τους ανέμους δραπετεύουν,
η φύση αποστρέφεται το κάθε άγγιγμά τους,
και ο έρωτας ηττήθηκε σε τούτη εδώ τη μάχη.
Ελάτε τώρα, αδερφές, που ξέρετε τους λόγους,
και πάρτε τα ψαλίδια σας, τεντώστε την τριχιά τους,
η ώρα αυτή πια έφτασε, το νήμα να χωρίσει,
και ο Δάφνης με τη Χλόη του να πάψουν να είναι ένα.
Δημήτρης Αφεντούλης
Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.