Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 6, μέρος 3, Άγιος Βασίλης έρχεται)

Η Σάρα βαστούσε στο χέρι της μία ειδική, σκληρή βούρτσα με την οποία περιποιούταν το τρίχωμα των ζώων. Από την άλλη, ο Ντάνσερ αφηγούταν λεπτομερώς στη Ζόε τα πάντα γύρω από τον περίφημο σάκο του Άγιου. Μπορεί στα μάτια όλων να φαινόταν πως έχει ένα μέγεθος φυσιολογικό, ωστόσο το εσωτερικό του ήταν απέραντο, σαν τεράστια πολιτεία, και φυσικά το κάθε δώρο είχε τη δική του θήκη. Επίσης, μέσα υπήρχε και μία καφετιέρα, που έκανε καφέ φίλτρου με γεύση φουντούκι, που ήταν και η αγαπημένη του Άγιου. Μέσα στον σάκο, πολλές φορές κρύβονταν και ξωτικά που διάλεγαν τα δώρα λίγο πριν προσγειωθεί το έλκηθρο στο εκάστοτε σπίτι. Ο σκούφος δε της στολής του έκρυβε τον δικό του μύθο και τις δικές του μαγικές δυνάμεις. Εκείνος ήταν που χάριζε την ελαστικότητα στο σώμα του παχουλού άνδρα, προκειμένου να χωρά και να μπαίνει σε όλες τις μικρές και μεγάλες καμινάδες.

Ένα χτύπημα μίας καμπάνας σήμανε πως έπρεπε να λάβουν θέσεις και ευθύς τα ξωτικά άρπαξαν τα χοντρά σχοινιά του έλκηθρου και το έσυραν έξω στο χιόνι. Άπαντες μαζεύτηκαν για να παρακολουθήσουν το υπέροχο θέαμα από καλικάντζαρους, νάνους, νεράιδες και πλήθος μικρών και μεγάλων ξωτικών, που περίμεναν τη στιγμή που η αιώνια μορφή με την κόκκινη στολή, θα ερχόταν για να το οδηγήσει. Το κοπάδι των ιπτάμενων ταράνδων ήρθε καμαρωτό και όλοι τους πήραν τη σωστή θέση προκειμένου να δεθούν. Τα δύο κορίτσια παρακολουθούσαν τη διαδικασία χειροκροτώντας, όταν από μακριά είδαν τον Γκέντελ να πλησιάζει χαμογελαστός και πίσω του ο Άγιος Βασίλης, φορώντας εκείνη την κόκκινη, αιώνια, ονειρική του στολή, πάντοτε συνδεδεμένη με την χαρά και την προσμονή.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 6, μέρος 2, Άγιος Βασίλης έρχεται)

Για την ακρίβεια, προσπαθούσε να τον φανταστεί. Να πλάσει την εικόνα του μέσα στο μυαλό της. Πίστευε λοιπόν πως ήταν ψηλός και εύσωμος, με μακριά γενειάδα που σχεδόν θα άγγιζε το έδαφος. Οι σκέψεις της, ωστόσο, διακόπηκαν για λίγο, όταν άνοιξαν την πόρτα του πανδοχείου και τους αγκάλιασε ένα κύμα ζέστης και πικραμύγδαλου. Τα ξωτικά τους υποδέχτηκαν με χαμόγελα, καθώς το νέο της επιστροφής του πνεύματος στο στολίδι είχε διαδοθεί από άκρη σε άκρη. Τα δωμάτιά τους αυτή τη φορά θα ήταν διαφορετικά, καθώς η διακόσμηση είχε να κάνει με εικόνες του Άγιου και του έλκηθρου, από τις κάλτσες που κρέμονταν στο τζάκι μέχρι τις κουβέρτες και τη μοκέτα. Δεν έλειπε φυσικά και το χριστουγεννιάτικο δέντρο, με παιχνίδια που είχαν κατασκευαστεί στα φημισμένα εργοστάσια.

Μόλις τακτοποιήθηκαν, τα κορίτσια δεν θέλησαν να περιμένουν λεπτό παραπάνω. Το Νορθ καρτερούσε με ανοιχτές αγκάλες, για να τους δείξει όλα τα χριστουγεννιάτικα μέρη που είχαν αποτελέσει μέχρι σήμερα για αυτές μία απλή εικόνα, ή ένα σκίτσο σε κάποιο βιβλίο παραμυθιού. Προσπερνώντας το παγοδρόμιο, όπου πλήθος μικρών και μεγάλων τσουλούσαν ανέμελα, έφτασαν μπροστά από το τεράστιο οίκημα του εργοστασίου των παιχνιδιών. Η επιγραφή ΄΄Το εργοστάσιο του Αϊ Βασίλη΄΄ παρέμενε σβηστή εδώ και χρόνια. Δίπλα, βρισκόταν ο πολυτελής στάβλος και οι τρεις τους αντίκρισαν ακριβώς απ’ έξω να βόσκει αμέριμνα ένας τάρανδος με μία μύτη που λαμπύριζε στο σκοτάδι. Ο μύθος του Ρούντολφ με την υπέροχη ιδιαιτερότητα έπαιρνε τώρα σάρκα και οστά. Το υπέροχο ζώο, σήκωσε τη μουσούδα του και μούγκρισε ευτυχισμένα. Ο Γκέντελ τον πλησίασε και χάιδεψε το απαλό του τρίχωμα.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 6, μέρος 1, Άγιος Βασίλης έρχεται)

΄΄Ξανά στην αρχή ο χρόνος γυρνά το έλκηθρο ηχεί, τ’ αστέρια περνά, ο Άη Βασίλης πάλι θα ’ρθει. Ο σάκος βαρύς κι αν ήσουν καλός, τα δώρα θα βρεις, στο τζάκι σου εμπρός, ο Άη Βασίλης πάλι θα ’ρθει. Σε βλέπει όταν κοιμάσαι, στο σπίτι στη δουλειά, γνωρίζει όπου και να ’σαι, κάθε μια σου σκανταλιά! Ξανά στην αρχή ο χρόνος γυρνά, το έλκηθρο ηχεί, τ αστέρια περνά, ο Άη Βασίλης πάλι θα ρθει΄΄

Κάπου εκεί, η ιστορία των Χριστουγέννων ξεκινούσε να γράφεται με χαρτί και καλαμάρι. Αυτή η γιορτή της αγάπης ξεκίνησε να ανθίζει σε κάθε γωνιά του κόσμου, σκιερή και φωτεινή. Μαζί της, οι άνθρωποι, δειλά στην αρχή και με αυτοπεποίθηση στην πορεία, άρχισαν να προσφέρουν ο ένας στον άλλον. Άνοιγαν με μεγαλύτερη ευκολία την πόρτα του σπιτιού τους σε συγγενείς και φίλους, μα και σε όλους εκείνους που τους είχαν ανάγκη. Σιγά σιγά τα έθιμα ζωντάνευαν, τα εδέσματα των εορτών γέμιζαν τα πιάτα και τα τραγούδια τα γιορτινά έβαφαν με τα δικά τους χρώματα την ατμόσφαιρα. Τα παιδιά ξεκίνησαν να ελπίζουν ξανά και να καρτερούν την εμφάνιση του πολυαγαπημένου τους Άγιου τη νύχτα της Παραμονής. Η ιστορία, ωστόσο, δεν είχε ακόμη τελειώσει. Οι αδερφές Πιρς ετοιμάζονταν για ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο των εορτών, που θα τους έμενε αξέχαστο. Το Νορθ ήταν το χωριό του Άγιου, όπου βρίσκονταν όλα τα εργοστάσια των παιχνιδιών και όπου κατέληγαν όλες οι ευχές, αφού πρώτα είχαν διαβαστεί από τους υπεύθυνους στο Λάιτλιν. Το τρένο τους περίμενε, με τελικό προορισμό τον σταθμό Σάντα Κλάους.

Το πρωί βρήκε τη Σάρα να κοιμάται αγκαλιά με τον Γκέντελ στον καναπέ του σαλονιού.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 5, μέρος 3, Το πνεύμα των Χριστουγέννων)

Ο Γκέντελ είχε μείνει να κοιτάζει το βιβλίο του με μάτια γουρλωμένα. Την προηγούμενη φορά, ήταν η Σάρα εκείνη που του έγραφε, θέλοντας να μάθει έμμεσα αν είχε περάσει καλά μαζί της. Το βιβλίο διόλου τυχαία είχε βρεθεί στο δωμάτιό της και τώρα ο Γκέντελ σκεφτόταν πως, πιθανότατα, ο Λόμιλ είχε υποψιαστεί την έλξη ανάμεσά τους. Ευθύς, τα μάγουλά του κοκκίνισαν σε σημείο που έκαιγαν. Τα είχε κάνει μούσκεμα, καθώς είχε γράψει στην κοπέλα που του άρεσε πως ήθελε να παραιτηθεί. Ευθύς, σήκωσε την πένα και της απάντησε.

΄΄Σάρα, χαίρομαι ειλικρινά πολύ για τα τελευταία μαντάτα. Τελικά η μικρή Ζόε είναι καθώς φαίνεται, ένα θαύμα των γιορτών, μα και εσύ δεν πας πίσω. Ειλικρινά, δεν με έφερες ποτέ σε δύσκολη θέση και....εκείνο το φιλί στο Λάιτλιν, να ξέρεις δεν το έχω μετανιώσει. Τα πράγματα ωστόσο, είναι κάπως περίπλοκα και..΄΄πήγε να της γράψει, όταν είδε από κάτω την απάντησή της.

΄΄Δεν χρειάζεται να απολογείσαι, Γκέντελ. Καταλαβαίνω. Κάνεις αυτό που πρέπει, ή αυτό που νιώθεις. Έχω συνηθίσει με το ζήτημα της απώλειας, μικρής και μεγάλης. Ελπίζω να τα ξαναπούμε, κάποτε΄΄ τελείωσε και το ξωτικό είχε μείνει με την πένα να αιωρείται, δίχως να γνωρίζει τι θα έπρεπε να απαντήσει.

Τελικά, αποφάσισε να μην πει λέξη παραπάνω.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 5, μέρος 2, το Πνεύμα των Χριστουγέννων)

Στο Μπίμπουρι, υπήρχε ένα μικρό ορφανοτροφείο είκοσι το πολύ παιδιών. Δεν υπήρχε τίποτε ομορφότερο, από το να προσφέρουν σε αυτές τις θλιμμένες ψυχούλες, λίγη μαγεία και αγάπη. Η Άλις είχε πληροφορηθεί, πως φέτος δεν είχαν αρκετά λεφτά για παιχνίδια όπως κάθε χρόνο. Η οικογένεια Πιρς λοιπόν, αποφάσισε να μαγειρέψει χριστουγεννιάτικα γλυκάκια και μπισκότα από τζίντζερ για να τα πουλήσει στη γειτονιά, γνωστοποιώντας σε όλους τον σκοπό τους. Πως τα έξοδα θα διατίθενται για τα φετινά δώρα των ορφανών. Από νωρίς το πρωί, είχαν πιάσει δουλειά φουρνίζοντας και ξεφουρνίζοντας, διακοσμώντας τα παραμυθένια σπιτάκια από τζίντζερ, γελώντας και αλείφοντας η μία το πρόσωπο της άλλης, με κανέλα και αλεύρι. Ο Λόμιλ παρακολουθούσε από απόσταση, φουσκώνοντας από περηφάνια και κοιτάζοντας την μεγάλη του εγγονή. Είχε μεγαλώσει πια. Είχε γίνει ολόκληρη κοπέλα και ούτε που το είχε συνειδητοποιήσει. Ήταν εκείνος που είχε αφήσει το μαγικό τετράδιο στο κρεβάτι της, προκειμένου να το δει και να γράψει στον Γκέντελ. Αυτή τη στιγμή καταλάβαινε, πως μάλλον το σχέδιό του δεν είχε στεφθεί με απόλυτη επιτυχία. Ήξερε για την μεγάλη αγάπη του Γκέντελ και ήθελε να τον βοηθήσει να την ξεπεράσει και να βρει τελικά τον δρόμο του. Η Σάρα, ήταν μία κοπέλα άξια για εκείνον, λίγο ατίθαση κάποτε, με μία εσωτερικευμένη παιδικότητα ίσως, μα η ψυχή της ήταν αγνή. Το έβλεπε σε κάθε κίνησή της για τα ορφανά. Μαζί με την Άλις και την Ζόε ετοίμαζαν πυρετωδώς λιχουδιές και έπειτα ξεκίνησαν να τις πουλάνε στο χωριό, το οποίο φάνηκε να ενθουσιάζεται με την ιδέα τους.

Οι γιορτές ήταν σχεδόν κάτι το άγνωστο, όχι μόνο για το Μπίμπουρι, μα και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 5, μέρος 1 - Το Πνεύμα των Χριστουγέννων)

΄΄Καλήν εσπέραν Άρχοντες, και αν είναι ορισμός σας, Χριστού τη Θείαν γέννησιν να πω στ’αρχοντικό σας. Χριστός γεννάται σήμερον, εν Βηθλεέμ τη πόλει, οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσις όλη. Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων, ο βασιλεύς των ουρανών και ποιητής των όλων. Σ’αυτό το σπίτι που ρθαμε, πέτρα να μη ραγίσει, και ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει΄΄

Η διαδρομή ήταν ακριβώς η ίδια. Τα ίδια μέρη άφηναν πίσω τους, τους ίδιους λόφους, τα ίδια σπίτια. Μονάχα που μαζί με όλα αυτά, άφηναν και αγαπημένα πρόσωπα, τέλεια συνδυασμένα με όμορφες αναμνήσεις. Στο μυαλό της Σάρα, τριγυρνούσε η εικόνα του όμορφου νεαρού Γκέντελ, με τον κυανό πυθμένα ζωγραφισμένο μέσα στα μάτια του. Πόσο καιρό είχε να νιώσει την αίσθηση του τυχαίου αγγίγματος, εκείνου που σου προκαλούσε ηλεκτρισμό, εξαιτίας της αθωότητάς του; Όλα ήταν τέλεια το βράδυ εκείνο. Το περιβάλλον, η εορταστική ατμόσφαιρα, εκείνος.

Η Ζόε πάλι έκανε διαφορετικές σκέψεις. Στην παιδική της ψυχή είχε αποτυπωθεί όλη αυτή η μαγεία, οι όμορφες γεύσεις, οι τάρανδοι καθώς και όλες οι μικρές και μεγάλες χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Στα χέρια της κρατούσε το στολίδι, ολόκληρο πλέον και μαζί με την δική του ολοκλήρωση, οι γιορτές έμοιαζαν πιο ζωντανές από ποτέ. Σκεφτόταν τα γράμματα της Σάρα και κάπου μέσα της διατηρούσε μία ελπίδα πως ίσως, με κάποιον τρόπο μαγικό, κατόρθωναν να αντικρίσουν τον πατέρα τους ξανά.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 4, μέρος 2 - Το χωριό των Ευχών)

Το βράδυ τους βρήκε ξαπλωμένους στο μικρό ιγκλού, που είχε τη δυνατότητα να μετατρέπει τον θόλο του σε διάφανη μπάλα που αντανακλούσε την ξαστεριά της νύχτας. Ο Γκέντελ βρισκόταν ξαπλωμένος στην μέση του κρεβατιού, ανάμεσα στα κορίτσια, όταν το χέρι του άγγιξε άθελά του εκείνο της Σάρα. Ένιωσε για κλάσματα τα λεπτά της δάχτυλα να τον χαϊδεύουν και κατόπιν να μαζεύονται πίσω. Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη του.

Όλο το βράδυ, η Ζόε στριφογυρνούσε στο κρεβάτι της, μέχρι που πήρε την απόφαση να σηκωθεί επιτέλους. Ο ύπνος έμοιαζε ως την τελευταία της επιλογή και έτσι, βάζοντας το μπουφάν και το παλτό της, στάθηκε μπροστά στην γυάλινη πόρτα του μικρού τους ιγκλού. Εκείνη άνοιξε αυτόματα επιτρέποντάς της την έξοδο. Ο κόσμος έξω περπατούσε ακόμη, τα κουδουνάκια ηχούσαν και ακούγονταν κάλαντα, συνοδευόμενα από τα μεταλλικά τριγωνάκια. Το κορίτσι επιθυμούσε στην κυριολεξία να ξεχυθεί και να χορέψει μαζί τους, να δοκιμάσει τις μικρές μπουκίτσες τσουρεκιών, πασπαλισμένες είτε με ζάχαρη, είτε με σοκολάτα. Βαδίζοντας, έφτασε μπροστά στο κεντρικό, μεγαλοπρεπές κτήριο των ευχών. Διστακτικά εισήλθε παρατηρώντας το περιβάλλον γύρω της και τις χιλιάδες αιωρούμενες σκάλες.

Από μακριά έψαξε το γράμμα ΄΄Π΄΄, παλεύοντας να βρει το σωστό σημείο και το σωστό συρτάρι. Μόλις το εντόπισε από μακριά και χρησιμοποιώντας τη σκάλα, ανέβηκε και το άνοιξε αναζητώντας το δικό της γράμμα, μέχρι που έπεσε τελικά πάνω σε αυτό της Σάρα.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 4, μέρος 1 - Το χωριό των Ευχών)

΄΄Τι φως και χρώμα και ομορφιά να σκόρπιζε τ’αστέρι, όπου στην κούνια του Χριστού τους Μάγους έχει φέρει; Ποιος άγγελος το διάλεξε για τέτοιον ταχυδρόμο; Τ’ άλλα τα αστέρια θα έβλεπαν τον φωτεινό του δρόμο. Αστέρι, σε ποια χώρα του ουρανού να λαμπυρίζεις τώρα; Η παντοδύναμη φθορά μην έσβησε το φως σου, ή μήπως είσαι αθάνατο και εσύ σαν το Χριστό σου; Δεν κατεβαίνει η λάμψη σου εδώ στα χώματά μας; Για όλα τα άστρα, αλίμονο, δεν είναι η ματιά μας!΄΄

Στο άκουσμα της λέξης ΄΄Χριστούγεννα΄΄, στο μυαλό όλων έρχεται και ακόμη μία. Η λέξη ΄΄ευχή΄΄. Αυτή την εποχή του χρόνου, ο ουρανός μοιάζει πιο φωτεινός, ανοιχτός σε κάθε μικρή και μεγάλη παράκληση που γίνεται από καρδιάς. Κανένας όμως δεν γνωρίζει τον προορισμό της ευχής του και το ταξίδι που εκείνη ακολουθεί, μέχρι να φτάσει στο μυστικό συρτάρι του Άγιου, ο οποίος θα την ξεδιπλώσει πολύ προσεκτικά, θα την διαβάσει με τη βοήθεια των μικρών, μυωπικών του γυαλιών και θα κάνει έπειτα ό,τι περνά από το χέρι του προκειμένου να βγει αληθινή.

Το Λάιτλιν, ήταν ένα ορεινό χωριό, μία ώρα περίπου μακριά από το Όλομ. Η δεύτερη ονομασία του, ήταν το χωριό των ευχών, καθώς εκεί βρίσκονταν τα κεντρικά, όπου κατέληγαν όλες οι ευχές, ταξινομούνταν ανά αλφαβητική σειρά και κατόπιν έφευγαν, προκειμένου να φτάσουν στον Βόρειο Πόλο.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 3, μέρος 2 - Άφιξη στο Όλομ)

H Σάρα ανέβηκε στο δωμάτιό της για να ειδοποιήσει την αδερφή της. Στη διαδρομή, έπιασε τον εαυτό της να χαμογελά, πράγμα που είχε πολύ καιρό να κάνει. Συνήθως οι σκέψεις της ήταν σκοτεινές και στενάχωρες. Βρισκόταν σε μία δύσκολη ηλικία, για την ακρίβεια αύριο γινόταν δεκαεπτά, και ειλικρινά ένιωθε τύψεις που θα γιόρταζε γενέθλια μακριά από την οικογένειά της, η οποία τώρα στο μυαλό της είχε πάρει ένα καινούργιο σχήμα. Είχε προστεθεί ο παππούς της. Δίχως εκείνον και με την απουσία του πατέρα της, το σπίτι τους έμοιαζε κενό και σιωπηλό. Η μητέρα της έκανε ό,τι μπορούσε για να επαναφέρει την ζωντάνια και αυτό η Σάρα της το αναγνώριζε, και ας την είχε πικράνει ουκ ολίγες φορές με τη συμπεριφορά της. Επιστρέφοντας στο τώρα, ένα χαζό χαμόγελο συνέχισε να στολίζει το πρόσωπό της και τη στιγμή που άνοιγε την πόρτα, αντίκρισε τη Ζόε έτοιμη και ντυμένη.

«Πού ήσουν;» τη ρώτησε η μικρή.

«Στο σαλόνι και διάβαζα. Ο Γκέντελ μας κάλεσε να πάμε στο παγοδρόμιο» ολοκλήρωσε και η Ζόε χαχάνισε μονάχη της.

«Να το πεις ολοκληρωμένα τότε. Πως ήσουν στο σαλόνι μαζί με τον Γκέντελ και διάβαζες, μέχρι που εκείνος αποφάσισε να μας καλέσει. Έχει διαφορά. Μην ανησυχείς όμως, γιατί και εγώ τον βρίσκω καλό» της είπε για να εισπράξει μία γκριμάτσα αποδοκιμασίας.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 3, μέρος 1 - Η Άφιξη στο Όλομ)

"Καλώς μας ήρθες τέτοια ώρα, πώς σε προσμένουν τα παιδιά, μες στο σακί να φέρεις δώρα αυτήν την όμορφη βραδιά. Η κάθε ελπίδα μας να ανθίσει, με την καινούργια την αυγή, κάν’την αγάπη να καρπίσει, Άγιε Βασίλη μας, στη Γη".

Τα πάντα γύρω τους φάνταζαν καινούργια. Μία εμπειρία παράξενη, βλέποντας οικογένειες και ολοζώντανα ξωτικά να πηγαινοέρχονται, να ζουν και να γελάνε ανέμελα, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στον κόσμο που ζούσαν. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή, μύριζε όμορφα, καθώς το καυσαέριο έμοιαζε να έχει εγκλωβιστεί πίσω από εκείνη τη μικρή πόρτα που χώριζε στην ουσία δύο κόσμους, δύο διαστάσεις. Η Σάρα κοιτούσε ολόγυρα σιωπηλή, όταν τα ουρλιαχτά της αδερφής της, την έκαναν να γυρίσει το βλέμμα της έντρομη, μόνο για να δει τέσσερις ταράνδους, να επιβιβάζονται στο τελευταίο βαγόνι περήφανοι και καμαρωτοί, που ήταν ειδικά σχεδιασμένο για εκείνους και την ασφαλή μεταφορά τους.

«Λες να είναι οι διάσημοι που σέρνουν το έλκηθρο;» ρώτησε η Ζόε.

«Αν ήταν έτσι, τότε στα σίγουρα θα τους είχαν στο πρώτο βαγόνι και όχι στο τελευταίο» απάντησε βαριεστημένα η Σάρα και μαζί ανέβηκαν, πληρώνοντας στην πόρτα τα εισιτήριά τους, σε έναν κύριο υπερβολικά αδύνατο και ψηλό, με μία γκρίζα γενειάδα που κυριολεκτικά σερνόταν στο πάτωμα.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 2, μέρος 2 - Το τρένο με τα αρχικά Α.Β.Β.Π)

Το ταξίδι θα ήταν μεγάλο, δίχως καμία αμφιβολία. Ο Λόμιλ την επομένη το πρωί σφράγισε καλά την είσοδο του σπιτιού, με τα τρία καλικαντζαράκια να τρέχουν ελεύθερα στα γύρω δάση. Θα επέστρεφαν ξανά, όταν με το καλό γυρνούσε και ο ίδιος. Ήθελε να περάσει για πρώτη φορά από το σπίτι της Άλις και να την ενημερώσει για τις διακοπές των κοριτσιών, έχοντας ορίσει ημερομηνία επιστροφής την ημέρα των Χριστουγέννων. Πίσω τους, το όμορφο, παραδοσιακό σπίτι, επανήλθε στην πρότερη μορφή της εγκατάλειψης. Το ξωτικό πίστευε πως ίσως έτσι ήταν καλύτερα, καθώς δε θα κινούσε τις υποψίες των περαστικών. Η διαδρομή για το κέντρο του Μπίμπουρι δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, μα φάνταζε αρκετή, ώστε να αφήσει το περιθώριο σε κουβέντες και γέλια να ξεδιπλωθούν. Ο Λόμιλ είχε υιοθετήσει την αιώνια εμφάνισή του, θα εξηγούσε κάποια άλλη στιγμή στην Άλις την ιστορία του, ίσως όταν θα ήταν πραγματικά έτοιμη.

Αναγνώριζε πως τη ζωή της κόρης του σκέπαζε ένα σύννεφο μελαγχολίας. Τα πάντα γύρω της και μέσα της έμοιαζαν να είναι καλυμμένα με σκόνη. Κάποια στιγμή, γιατί θα ερχόταν αυτή η στιγμή, θα αποφάσιζε να προχωρήσει επιτέλους μπροστά. Μπορεί εκείνος να μη βρισκόταν πλάι της, όμως είχε δύο υπέροχες κόρες που την είχαν ανάγκη και επιζητούσαν την προσοχή της. Εκείνη πάλι έμοιαζε να είχε αγκαλιάσει απόλυτα τη δουλειά της, παραδομένη στη δύνη της εργασιομανίας, προκειμένου να αποφεύγει τυχόν δυσάρεστες σκέψεις και αναμνήσεις που αναμόχλευε το μυαλό της. Έτσι, φτάνοντας σχετικά νωρίς έξω από το σπίτι της και βλέποντας το μικρό της κηπάριο παρατημένο, κάτι σκίρτησε μέσα του.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 2, μέρος 1 - Το τρένο με τα αρχικά Α.Β.Β.Π)

«Πατήματα, πηδήματα, σπρωξίδια, τις νύχτες τα Χριστούγεννα πάνω στα κεραμίδια. Στις καμινάδες τα βιολιά και τα σουραύλια στήσανε και ακόμη τα κοκόρια δε λαλήσανε. Μην είναι οι παρασάνταλοι, οι μαύροι καλικάτζαροι; Μύθοι και παραμύθια αναστηθήκανε, με το χρυσό της μάγισσας ραβδί και μαγευτήκανε. Γάτοι παπουτσωμένοι εγινήκανε και στις κεραμιδένιες τις στέγες ανεβήκανε».

 Ο Έλτον, ή όπως αλλιώς ήταν το κανονικό του όνομα, Λόμιλ Γκάλας, ειδοποίησε την κόρη του πως οι εγγονές του θα διανυκτέρευαν μαζί του. Η αλήθεια, της είχε ξεφύγει ένα παράξενο επιφώνημα σε αυτήν την ανακοίνωση, μην μπορώντας να πιστέψει πως ο πατέρας της είχε βρει στα ξαφνικά τη χαμένη του όρεξη και διάθεση να περάσει λίγες ώρες με τα μέλη της οικογένειάς του. Όμως απάντησε ένα «εντάξει» και έκλεισε το τηλέφωνο.

Τα δύο κορίτσια είχαν στα ξαφνικά αλλάξει διάθεση. Η Ζόε ένιωθε μέσα της μία απίστευτη δύναμη, πως ξαφνικά ήταν ικανή να αναρριχηθεί ακόμη και στο πιο ψηλό βουνό δίχως την παραμικρή βοήθεια. Από την άλλη η Σάρα, η ατίθαση έφηβη με την καλή καρδιά και τα καταπιεσμένα συναισθήματα οργής και θρήνου για τον χαμό του πατέρα της, ένιωθε μπερδεμένη. Μερικές φορές, όσο πιο μεγάλος είσαι, τόσο δυσκολότερα αφήνεις την καρδιά σου να υποδεχτεί όλα αυτά που η λογική σου αρνείται να συλλάβει. Απέναντι στην απόλυτη μαγεία, έστεκε ελαφρώς παγωμένη, ωστόσο η εικόνα μιλούσε από μόνη της.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 1, μέρος 2 - Όταν ακόμη υπήρχαν Χριστούγεννα...)

Όλη η επόμενη μέρα κύλησε περίεργα. Η Άλις βρισκόταν ως συνήθως στη δουλειά και τα κορίτσια στο σχολείο. Για την ακρίβεια, η Σάρα καθόταν στο προαύλιο μαζί με την Έλεν, την παράξενη φίλη της, η οποία μουτζούρωνε τα μάτια της με ένα γκρίζο μολύβι και ήταν μονίμως ντυμένη στα μαύρα και. Ως συνήθως, πάλευαν να εντοπίσουν τον Κρίστοφερ, τον νεαρό με τον οποίο ήταν ερωτευμένη η Σάρα εδώ και δύο χρόνια και εξαιτίας του οποίου είχε μπλεχτεί ουκ ολίγες φορές σε περιπέτειες, με τελευταία την αναμέτρηση με το αυτοκίνητο του καθηγητή τους. Μία ο θυμός, μία ο θαυμασμός για το πρόσωπο του ξανθού νεαρού και η Σάρα είχε βάλει στην άκρη τους καλούς της τρόπους και ας φοβόταν μήπως έμπλεκε μία μέρα.

«Στο σπίτι τελευταία σκαλίζουν το θέμα των Χριστουγέννων» μουρμούρισε στην Έλεν που για ακόμη μία φορά έμοιαζε αφηρημένη.

«Έχω σκεφτεί και εγώ τις εποχές που στόλιζαν. Μάλιστα, έχω αναρωτηθεί πώς θα ήταν αυτός ο τόπος, αν περιλάμβανε λαμπιόνια και στολίδια. Όχι φυσικά πως πιστεύω σε ξωτικά και ιπτάμενους ταράνδους, αλλά θα είχε πλάκα. Ξέρω όμως πως σε πονά, γιατί τότε περίπου έχασες τον μπαμπά σου» τελείωσε η φίλη της και η Σάρα αναστέναξε.

«Η αλήθεια είναι πως όλα τα σπασμένα τα πληρώνει αδίκως η αδερφή μου.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 1, μέρος 1- Όταν ακόμη υπήρχαν Χριστούγεννα…)

«Με το έλκηθρο θα φτάσει το βράδυ αργά αργά, δωράκια για να φέρει σε όλα τα καλά παιδιά. Στις κάλτσες θ' αφήσει παιχνίδια πολλά και ένα γλυκάκι θα φάει στα κρυφά, ο Άι-Βασίλης έρχεται ξανά».

Κοντά στον ποταμό Κόλν, στη γεμάτη λόφους κεντρική Αγγλία, στην επαρχία Γκλούστερσαιρ, βρίσκεται το ομορφότερο, για πολλούς, χωριό της Αγγλίας. Το Μπίμπουρι, ήταν πάντοτε διάσημο για τα ομοιόμορφα, πέτρινα, μεσαιωνικά σπίτια, τα οποία χρονολογούνται από τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Τα υπέροχα, γραφικά σοκάκια του, το ξενοδοχείο των κύκνων, όπως ονομάζεται, ένα εξίσου γραφικό, πέτρινο κτίσμα, προσαρμοσμένο απόλυτα στην ιστορική ατμόσφαιρα του τόπου, όπως και πολλά ακόμη σπίτια, καλυμμένα από αναρριχητικά φυτά, προσδίδουν στο χωριό κάτι μαγικό. Σαν σύνολο, μοιάζει με ένα ξαφνικό ταξίδι στον χρόνο και η Σάρα Πιρς, που φέτος έκλεινε τα δεκαέξι, γυρνούσε όπως κάθε μέρα από το σχολείο, μαζί με τη μικρότερη αδερφή της.

Κάποτε, οι δυο τους ήταν αγαπημένες. Είχαν μία όμορφη, αδερφική σχέση, μα άξαφνα ο χρόνος σταμάτησε, τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας τους. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της απομάκρυνσης της Σάρα, τόσο από τη Ζόε, όσο και από τη μητέρα της. Πριν από εκείνο το τραγικό περιστατικό, η ατμόσφαιρα στο σπίτι έμοιαζε διαφορετική. Σαν σήμερα, λίγο πριν την Παραμονή των Χριστουγέννων, κάθονταν στο σαλόνι όλοι μαζί, αφηγούμενοι ιστορίες από παλιά, όταν ακόμη υπήρχαν Χριστούγεννα.

Ραγισμένο Στολίδι (Πρόλογος)

Η λέξη Χριστούγεννα κρύβει μέσα της μία μαγεία. Στο άκουσμά της, το μυαλό φτερουγίζει, σκορπίζοντας στον διάβα του χρυσόσκονη, περνώντας μέσα από παγωμένα και υγρά σύννεφα, που αφήνουν ελεύθερες τις απαλές, ολόλευκες, κρυστάλλινες χιονονιφάδες, για να καταλήξει σε ένα παραδοσιακό, πέτρινο, ή και ξύλινο σπίτι, παραδομένο στη ζεστασιά του τζακιού, με τη χαρακτηριστική μυρωδιά των μπισκότων από τζίντζερ, των γέλιων κατά τη διάρκεια του στολισμού του χριστουγεννιάτικου δέντρου, τις μάλλινες κάλτσες που κρέμονται πάνω από το τζάκι περιμένοντας τα δώρα και ίσως ένα ποτήρι γάλα για τον Άγιο, τη νύχτα της Παραμονής.

Τα Χριστούγεννα, ωστόσο, πίσω από το λαμπερό και φανταχτερό τους περιτύλιγμα, πίσω από τα λαμπιόνια, τα ξωτικά και τα δώρα, κρύβουν έννοιες βαθιές. Κρύβουν την αξία και τη δύναμη της προσφοράς και της αγάπης.

Ας μη γελιόμαστε: όλοι μας έχουμε θυμηθεί εκείνη τη συγκινητική ιστορία με τον γερο-τσιγκούνη, ο οποίος αντί να απολαμβάνει τη θαλπωρήκαι την αγάπη της οικογένειάς του τις ημέρες των εορτών, αποφασίζει πεισματικά να παραμείνει βυθισμένος μέσα στην γκρίνια και τη μιζέρια, με την καρδιά του κλειστή απέναντι στο χαμόγελο και τις αγαθές πράξεις. Μέχρι που ένα βράδυ, τα Χριστούγεννα τον ξεναγούν σε όλες εκείνες τις φωτεινές και σκοτεινές γωνιές, εμφυσώντας του όλα τα απαραίτητα μηνύματα, που θα τον κάνουν να αλλάξει τελείως τον τρόπο που έβλεπε τη ζωή του μέχρι εκείνη την ημέρα.