Η Κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 11) - Τέιμς, ο Γ΄ της Αγγλετέρας

«Η αλήθεια λέγεται πάντοτε μπροστά σε μεγάλους κινδύνους».
Τζέιμς Μάντισον

«Αυτά είναι όλα. Βίωσα κάποια αρκετά άσχημα σκατά, και απ' ό,τι φαίνεται, τα σκατά δεν έχουν τελειωμό· μα για δες, έρχονται Χριστούγεννα!» τελείωσε την εξιστόρηση των γεγονότων. Δεν ένιωσε ανακούφιση, όπως περίμενε. Απλώς το βάρος στο στήθος της μεγάλωσε, ξέροντας πως ακόμα και τότε κρατούσε κάποια πράγματα για τον εαυτό της και πως ακόμα και τα άσχετα σχόλια δεν θα έπαιρναν μακριά εκείνο το συναίσθημα ενοχής.
Ακόμα και τότε δεν εμπιστευόταν κανέναν αρκετά για να εκμυστηρευτεί όλα όσα τη βασάνιζαν.
Ίσως και να είχε αρχίσει να τρελαίνεται, εξάλλου είχε ξανακάνει την ίδια σκέψη... Η παλιά Κάσσι δεν θα πίστευε τίποτα από αυτά. Η παλιά Κάσσι, ακόμα κι αν ο ίδιος ο Θεός εμφανιζόταν μπροστά της, δεν θα πίστευε πως ήταν Εκείνος. Πώς ήταν τόσο ευκολόπιστη, πώς άφησε την ανάγκη της για άρνηση για οτιδήποτε έξω από τις ικανότητες του ανθρώπου; Ήταν άνθρωπος της επιστήμης, πίστευε στη δύναμή της και όχι σε κάτι αόρατες ιστοριούλες για παιδιά.
Ή μήπως όσα ήξερε ως αληθινά δεν ήταν τίποτα από ένα καλοστημένο πέπλο που έχει σκοπό να κρύψει την πραγματική αλήθεια; Και ποιος είπε πως η αλήθεια είναι σε όλους γνωστή, ποιος είπε ότι δεν πονάει;
Είχε αποκαλύψει στις καλύτερές της φίλες πως τους έκρυβε τόσα και τόσα πράγματα. Αυτά όμως που είχε κρατήσει για τον εαυτό της, ήταν η δεύτερη συνάντησή της με τη μαυροντυμένη γυναίκα,

Η κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 10) - Εύκολο Θύμα

Το κακό είναι κακό, κι αν φαίνεται κι αν δεν φαίνεται-Αντισθένης, 445-360 π.Χ., Κυνικός φιλόσοφος

«Ηρέμησε… Όλα θα πάνε καλά, είσαι εδώ τώρα… Συγγνώμη που δε σε πρόλαβα, δεν ξέρω καν τι πέρασες» ήταν λίγα από τα πολλά πράγματα που ψιθύριζε η Έλλα στην Κάσσι προσπαθώντας να την ηρεμήσει λίγο. Η άγγελος είχε μπερδευτεί κι ανησυχήσει πολύ, μα αυτό δεν την εμπόδισε από το να υποκύψει στα ένστικτά της ως πρώην ακόλουθος του Θεού και να δώσει αγάπη σε ένα πονεμένο πλάσμα. Δεν ήξερε τον λόγο, και ούτε χρειαζόταν, της ήταν αρκετό που ένα παιδί που ήταν υπό την προστασία της ήταν επιτέλους ασφαλές. Θα μάθαινε τι ήταν εκείνο το πράγμα που έσπασε έναν τόσο δυνατό χαρακτήρα, όπως είχε συμπεράνει, αργότερα.
«Μα δεν καταλαβαίνω… Δεν καταλαβαίνω τίποτα πια!» είπε μέσα από λυγμούς, με τόνο που ακόμα και η Έλλα δυσκολευόταν να κατανοήσει. Είχε ακούσει ανθρώπους και ανθρώπους να προσεύχονται στους Θεούς τους κλαίγοντας, μα η σπασμένη φωνή της Κάσσι είχε κάτι το διαφορετικό. Ήταν λες και μαζί της έκλαιγε και άλλη μία ψυχή, ενισχύοντας το παράπονο στον τόνο της.
«Είναι όλα τόσο περίπλοκα… Δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω για όλα αυτά! Μα δεν φταίω, δεν ήθελα τίποτα… Δεν τα ήθελα…!» Συνέχισε τον μονόλογό της, έχοντας θέματα με την αναπνοή της.
Ξαφνικά το τρεμάμενο σώμα της σταμάτησε να έχει μικρούς σπασμούς για λίγα δεύτερα και μετά ξανάρχισε να τρέμει πολύ χειρότερα.
Η Έλλα ένιωσε τον πόνο και την απόγνωση να μεγαλώνουν στο πλάσμα μπροστά της.

Η Κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 9) - "Είμαι ένα απλό παιδί, όχι ηρωίδα"

«Τη βρήκες! Ημίαιμη κοπέλα, τη βρήκες!» φώναξε μια φωνή δίπλα της. Υπήρχε ξεκάθαρος ενθουσιασμός στη γυναικεία χροιά.
«Σαμ έτσι και σε πιάσω στα χέρια μου, μα τω Θεώ θα σε…» βόγκηξε η Κάσσι και σηκώθηκε από την κρύα επιφάνεια. Έφερε το χέρι της στον αυχένα της και προσπάθησε να απαλύνει τον πόνο, τα μάτια της κλειστά. «Πού κοιμήθηκα κι εγώ, στο πάτωμα; Μπράβο ρε Κάσσι, και σε στάβλο την επόμενη φορά…»
«Με διασκεδάζεις κορίτσι!» ξαναείπε η φωνή, και μόνο τότε η Κάσσι άνοιξε τα μάτια και τα γούρλωσε, μην πιστεύοντας ότι έβλεπε τη μαυροντυμένη γυναίκα ξανά.
«Τι κάνεις εσύ εδώ;! Πάλι η ίδια ιστορία;» τη ρώτησε και αύξησε τη μικρή απόσταση μεταξύ τους, σέρνοντας το σώμα της μακριά.
Η γυναίκα απλώς γέλασε δυνατά, σχεδόν εύθυμα.
«Έλα, έλα τώρα, μη φοβάσαι χαζούλα! Βρήκες τη φωτιά, παρόλο που δεν ήξερες λεπτομέρειες, τι λόγο θα είχα να σε βλάψω; Σηκώνεσαι να μιλήσουμε γιατί νιώθω άσχημα έτσι όπως με κοιτάς; Είμαι από τους λίγους που δεν θα είναι ποτέ εναντίον σου, πίστεψέ με!»
Η Κάσσι ανάγκασε το βλέμμα της να σκληρύνει παρά τον φόβο της. Το να δείξει αδυναμία σε κάποιο πλάσμα δυνατότερο από εκείνη δεν ήταν μια σοφή επιλογή και έπρεπε πραγματικά να προσέχει.
Είτε ήθελε είτε όχι, είχε πλέον μπλεχτεί άσχημα. Ίσως δεν θα έπρεπε να είχε αφήσει την περιέργειά της να νικήσει τη λογική της…

Η Κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 8) - "Το κουτί της Πανδώρας"

«A scattered dream that's like a far-off memory... A far-off memory that's like a scattered dream... want to line the pieces up... Yours and mine.»
Shiro Amano, Kingdom Hearts

Είχε περάσει μία εβδομάδα από τότε που η Έλλα εμφανίστηκε σαν από μηχανής Θεός και έσωσε τις έφηβες και τη Γιοβάννα από τις δυνάμεις της Κόλασης. Η Κάσσι ξάπλωσε στο κρεβάτι του ξενώνα της Έλλα και ενός άλλου τυπά, βλέπετε η Έλλα συζούσε με κάποιον αλλά και πάλι ήθελε τέσσερα έφηβα κορίτσια να κόβουν βόλτες στο σπίτι της. Το μυαλό της πήγε κατευθείαν στα λεγόμενα της Μία, λίγες μέρες μόνο πριν…

«Δεν σε πιστεύω, ρε Μία!» άρχισε η Σαμ, «Αποκλείεται η κοπέλα να έχει γκόμενο στο σπίτι της και να μας έχει αναγκάσει να μείνουμε κι εμείς εδώ! Είναι περίεργη, μα…»
«Μα δεν νομίζω να είναι τόσο, ώστε να θέλει να την παίρνει μάτι όλο το σύμπαν!» Τελείωσε η Κάσσι, κοιτώντας τη Μία λες και είχε παραφρονήσει. Οι σκουρόχρωμοι τοίχοι έρχονταν σε αντίθεση με το χλωμό δέρμα της, ενώ το περιφρονητικό χαμόγελό της έκανε την κοκκινομάλλα να την κοιτάζει με ακόμα περισσότερη απορία.
«Κι όμως! Τους διέκοψα καταλάθος σε μια περίεργη φάση…»
«Ίου, κράτα το πορνό μακριά μας!»

Η κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 7) - "Αποκαλύψεις"

Δεν μπορείς να αλλάξεις την αλήθεια,
μα η αλήθεια μπορεί να αλλάξει εσένα.
Delphine Boël

Η Κάσσι ήταν χαμένη. Το κεφάλι της πονούσε λες και κάποιος το χτυπούσε με σφυρί, ενώ οι σκέψεις της μπερδεύονταν μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα παχύ, μπερδεμένο κουβάρι. Δεν ήταν μόνο στο χέρι της να το λύσει και ένας Θεός ήξερε πόσο εκνευρισμένη ήταν γι' αυτό. Όσα της είχε πει η γιαγιά της ήταν μόνο η αρχή. Ήταν στο σπίτι της Γιοβάννα πλέον και περίμενε να έρθουν οι φίλες της, όπου με πρωτοβουλία της γιαγιάς της είχαν προσκληθεί εκεί.
«Αποκαλύψεις» είχε πει η Γιοβάννα, και ο σοβαρός τόνος της φωνής της έκανε την Κάσσι να αισθάνεται όλο και πιο άρρωστη. Η αίσθηση ότι κάτι συνταρακτικό θα γινόταν την είχε ταράξει πολύ, ενώ ο φυσικός πόνος την έκανε να αισθάνεται ακόμα χειρότερα.
Καταραμένη ανησυχία.
«Έι, Καρότο. Άνοιξε την πόρτα, ήρθαμε.» Η φωνή της Σαμ την επανέφερε κάπως από την ομίχλη που είχε κατακαθίσει στο μυαλό της.
«Έτσι και δεν σταματήσεις να βαράς την πόρτα σαν καθυστερημένο θα φας σφαλιάρα.» της είπε ψυχρά όταν άνοιξε την πόρτα, χωρίς να τη νοιάζει το γεγονός ότι ήταν η Μία εκεί: η “μαμά” της παρέας θα έμπαινε στο παιχνίδι εάν τα πράγματα έπαιρναν άγρια τροπή.

Η κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 6) - Λήθη, Γλυκιά Λήθη

Ο χαμηλός φωτισμός και τα αγκομαχητά του ανθρώπου μέσα στο κελί του έκαναν τον δαίμονα να εκνευριστεί ακόμα περισσότερο. Βέβαια, αν δεν είχε τον συγκεκριμένο βλάκα μπροστά του, θα απολάμβανε στο έπακρον τους ήχους αγωνίας που άφηνε ένα πλάσμα τόσο φωτεινό όσο εκείνος ο άντρας.
«Έλα μου;» ρώτησε μετά από λίγα δευτερόλεπτα βασανιστικής σιωπής.
«Κουφός είσαι; Είπα: “Η Υψηλοτάτη με στέλνει να ερευνήσω το μέρος.” Η επιθυμία της είναι διαταγή μας...» άρχισε ο συνομιλητής του, αλλά τον διέκοψε ο ξανθός δαίμονας με δυνατή φωνή.
«Τι εννοείς με αυτό, βλήμα;» Ο έκπτωτος άγγελος κοίταξε τον συνεργάτη του με μάτια που πετούσαν σπίθες. Μα ο δαίμονας δεν ήταν στην καλύτερη διάθεση, οπότε τον κοίταξε με παρόμοιο τρόπο.
«Μη μου μιλάς έτσι εμένα, μη σε πατήσω κάτω!» γρύλισε ο ψηλός άντρας.
Ο γοητευτικός δαίμονας όμως δεν πτοήθηκε από τις απειλές του: ας τολμούσε μόνο και θα τον έτρωγε ζωντανό!
«Και γιατί να στείλει εσένα κι όχι εμένα; Και πώς ξέρει πού ακριβώς πρέπει να ψάξεις;» τον βομβάρδισε με ερωτήσεις, λες και θα έπαιρνε απάντηση. Ήταν πιο πολύ απελπισμένος και αδικημένος, όχι περίεργος για να μάθει τα μοτίβα των Αρχηγών. Εκείνος, που Την υποστήριζε αιώνες ολόκληρους, έχανε μπροστά σε ένα παιδαρέλι! Ήταν θέμα περηφάνιας και σεβασμού.
Ο άγγελος, με τα τσακισμένα από την πτώση του φτερά, χαμογέλασε ειρωνικά. «Δεν αμφισβητώ την Βουλή Της, Ντέους. Απλώς την εκτελώ, σε αντίθεση με κάποιους εδώ μέσα.

Η κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 5) - "Αλλόκοτες Συμπεριφορές"

«Μα για την αγάπη του Θεού βρε μαμά!» αναστέναξε η Κάσσι. «Ναι μαμά, στο σπίτι της Σιντ ήμασταν!» Περίμενε δύο δευτερόλεπτα, πριν ξαναδιακόψει τη μητέρα της: η Άντρεα είχε εκείνη την άσχημη συνήθεια να φωνάζει τις απορίες της όταν μιλούσε στο τηλέφωνο.
«Ναι, σωστά άκουσες, είπα ήμασταν. Εγώ, η Σαμ και η Μία. Ήταν και η Τρες εκεί.» Αν και έτσι όπως το πας εγώ θα χάσω και τη λίγη ακοή που έχω. Μετά από λίγο ένευσε στον εαυτό της, λες και η μητέρα της θα έβλεπε πως συμφωνούσε με αυτό που έλεγε.
«Ναι μάνα. Η μαζορέτα. Μα το ξέρω, η μόνη που δεν είναι κότα είναι!» συμφώνησε.
«Εντάξει μαμά. Θα είμαι σπίτι στις τέσσερις και μισή για να μαγειρέψω κάτι στον Ντάνι πριν πάει δουλειά.» Σούφρωσε τα χείλη της. Ο Ντάνι χεράκια είχε, ας έκανε μια φορά ένα φαγητό μόνος του! «Ναι κι εγώ σε αγαπάω, γεια.» Και της έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα.
«Τι έγινε Κάσσι; Η κυρία Άντρεα σε έβαλε να κουνηθείς λίγο και δεν είσαι πρόθυμη;» Στην πόρτα της κουζίνας καθόταν η Σαμ, με εκείνο το ειρωνικό χαμογελάκι που έκανε την Κάσσι να θέλει να τη σπάσει στο ξύλο.
«Δεν θα το συζητήσω μαζί σου, Εγκέφαλε.» Ήταν το μόνο που απάντησε το κορίτσι με τα πορτοκαλί μαλλιά, πριν κατευθυνθεί στο σαλόνι του σπιτιού της Σίντυ. «Ξέρεις τι θα πει προσωπική ζωή; Δεν χρειάζεται να είσαι όλη μέρα στο μισό μέτρο μακριά μου Σαμ. Είπαμε: κοιτάμε, δεν αγγίζουμε.» Η Κάσσι ήταν σίγουρη ότι είχε καταφέρει να εκνευρίσει τη Σαμ, και πλέον ήταν χαρούμενη.

Η κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 4) - Η παραίσθηση της φωτιάς

Κοιτώντας δεξιά και αριστερά, η Κάσσι προσπαθούσε να καταλάβει τι ακριβώς γινόταν. Μέσα στη σαστιμάρα της, άκουσε ένα ουρλιαχτό τόσο δυνατό και απόλυτο, που την έκανε να τρέξει προς την κατεύθυνσή του, σαν από ένστικτο.
«Σαμ; Μία; Σίντυ; Τρες;» Προσφώνησε όλες τις φίλες της, ενώ έτρεχε πάνω στις σκάλες. Τι ακριβώς γίνεται;
Όταν βρήκε ίχνη ενός κόκκινου υγρού που θα μπορούσε να είναι μόνο ένα πράγμα -αίμα- ένιωσε ίλιγγο και μία δυνατή τάση προς εμετό. Συνέχιζε να ανεβαίνει τα πλατύσκαλα τρία-τρία, με την ανησυχία και το απαίσιο συναίσθημα στο στομάχι της να παίρνουν τεράστιες διαστάσεις.
«Κορίτσια εντάξει, δεν είστε αστείες!» φώναξε, μα μόνο η σιωπή της απάντησε. Παρόλο που ήδη ήξερε πως οι φίλες της δεν θα έκαναν κάτι τόσο ακραίο, ένιωσε την ανάγκη να φωνάξει ώστε να δει ότι όλα ήταν μία κακόγουστη πλάκα. Θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς ως ελπίδα του καταδικασμένου.
Όταν έφτασε στον δεύτερο όροφο, αυτό που αντίκρισε μπροστά στα πόδια της ήταν το σώμα του νεκρού σκύλου της Σίντυ, του Αστέρα. Το άσπρο μαλτεζάκι με τον γλυκύτατο χαρακτήρα και μουτράκι είχε γίνει κυριολεκτικά ένα με το πάτωμα, με το αίμα να έχει βάψει το άλλοτε άσπρο τρίχωμά του σε ένα βαθύ κόκκινο. Τα όργανά του βρίσκονταν σκόρπια στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ενώ ήταν φανερό πως κάποιος το είχε κακοποιήσει και μετά θάνατον, κλοτσώντας το άπειρες φορές και χαρακώνοντάς το. Η Κάσσι ένιωσε την αηδία μέσα της να μεγαλώνει, το ίδιο όμως έκαναν και η ανησυχία και ο φόβος. Ο κόμπος στο στομάχι της είχε γίνει πλέον σφιχτός σαν οχιά και χρειάστηκε να πάρει τρεις βαθιές ανάσες

Η κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 3) - "Λίγο πριν την Αντεπίθεση"

«Αυτό το θέμα είναι υψίστης σημασίας! Μην το αγνοείς!» βρόντηξε. Μόλις είχε εκμυστηρευτεί τι είχε δει λίγες μονάχα ώρες πριν, και πάλι δεν τον πίστευε κανείς!
«Τι εννοείς με αυτό, Προφήτη; Ότι είναι γεννημένες;» Με έναν τόνο απόλυτης δυσπιστίας, ρωτήθηκε το αυτονόητο.
«Γεννημένες; Σχεδόν ενήλικες! Εγώ έκανα το καθήκον μου, το κρίμα στον λαιμό σου!» αποκρίθηκε ο μαυροντυμένος νέος και κίνησε να φύγει. Ήταν εκνευρισμένος και χρειαζόταν την ησυχία του. Εξάλλου, έπρεπε να αναθεωρήσει μερικά πράγματα: τον τελευταίο καιρό όλο βλακείες έκανε και φοβόταν ότι θα το έχανε το κεφαλάκι του. Άξιζε άραγε η μετάδοση της Βουλής των Θεών τη ζωή του;
«Μα αν είναι δυνατόν!» τον σταμάτησε η φωνή του συνομιλητή του. «Μου λες ότι οι Ιέρειες είναι αναγεννημένες και ότι η Βουλή των Υψίστων είναι...» έκανε μια μικρή παύση και κούνησε το κεφάλι του πέρα δώθε. «Μάντη, τα λόγια σου και μόνο είναι μία ύβρις!»
«Πίστεψε ό,τι θες, Παιδί του Ανθρώπου.» Κάρφωσε το ψυχρό του βλέμμα πάνω στον άντρα.
«Από πότε είμαι εγώ “Παιδί του Ανθρώπου” για εσένα;» τον διέκοψε και άρχισε να γελάει. «Μόνο λίγοι έχουν το δικαίωμα να με αποκαλούν με το όνομα που κουβαλώ τόσο περήφανα! Και εσύ δεν είσαι στη λίστα!»
Αγνοώντας πλήρως την “ευγενική” παρένθεση που έκανε ο άντρας απέναντί του, τα επόμενα λόγια που ξεχύθηκαν από το στόμα του, ήξερε ότι ήταν τα σωστά.
«Πρέπει να καταλάβεις ότι κι εγώ άνθρωπος είμαι: φοβάμαι, όπως φοβάσαι κι εσύ».

Η Κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Κεφάλαιο 2) - Η Εμφάνιση του Κακού

«Έι, εσύ! Ναι, εσύ!» Ακούστηκε μια δυνατή φωνή, που ερχόταν από το “χαζοκούτι”.
Η Κάσσι γρύλισε εκνευρισμένη, προσπαθώντας να διατηρήσει την ηρεμία της μετά το ξάφνιασμα που δέχτηκε. «Μία Παρασκευή έχει η εβδομάδα, κι εγώ δεν μπορώ να την απολαύσω; Ποιανού αμαρτίες πληρώνω;»
«Εκνευρίζεσαι εύκολα; Νιώθεις ότι θες να σκοτώσεις οποιονδήποτε σε ξυπνάει;»
«Ναι!» φώναξε η Κάσσι, ενώ μόνο τα πορτοκαλί μαλλιά της εξείχαν από το μαλακό κόκκινο πάπλωμα. «Και αν συνεχίσεις έτσι, βλάκα, εσύ θα είσαι αυτός ο “οποιοσδήποτε”»
«Λοιπόν, μη φοβάσαι πια!» συνέχισε ο εκνευριστικός διαφημιστής.
«Αν σε πιάσω στα χέρια μου, ζωύφιο...» μουρμούρισε «θα σου δείξω ποιος θα φοβάται!»
«Αγόρασε το κολλαγόνο “Για την Υγεία σου” και κέρδισε τις πολύτιμες ώρες ύπνου που χάνεις!»
«Εξαιτίας σου!»
Αγριοκοίταξε την τηλεόραση με τα μάτια της μισάνοιχτα. Το κεφάλι της, που κοσμούνταν από μία άσπρη κάλτσα, ήταν πλέον όλο έξω, εκτεθειμένο στο αχνό φως που περνούσε μέσα από τις σομόν κουρτίνες του σαλονιού.
«Σου δίνει σημαντικές βιταμίνες που δεν προσλαμβάνει ο οργανισμός σου και σου προσφέρει μια εσωτερική αρμονία!»
«Ακούγεσαι σαν ψυχίατρος! Ποιος θα αγόραζε αυτή τη βλακεία τέλος πάντων! Τριάντα δολάρια λέει... Με τριάντα δολάρια παίρνω τον ουρανό με τ' άστρα!»

Η Κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την Αλήθεια (Κεφάλαιο 1) - "Διάσπαρτα Όνειρα"

«Η ελεύθερη βούληση είναι δικαίωμα αλλά και βάσανο για όποιον την εγγυάται.» σκεφτόταν αυτό το αλλόκοτο και άσχετο στιχάκι, ενώ ένιωθε να χάνεται.

Η αίσθηση του πνιγμού ήταν πολύ χειρότερη από την τελευταία φορά. Προσπαθούσε να σκεφτεί κάτι εκτός από εκείνο τον στίχο, να αντιδράσει έστω και λιγάκι, τότε θα ένιωθε ικανοποιημένη.
Αλλά δεν μπορούσε ούτε να αναπνεύσει.
Η απώλεια του οξυγόνου σε συνδυασμό με το συνεχές συναίσθημα του πανικού την είχαν κατατροπώσει. Τα μάτια της είχαν ανοίξει προ πολλού, το ένστικτο της επιβίωσης προσπαθούσε να βγει προς τα έξω. Έβλεπε, αλλά δεν καταλάβαινε πολλά. Το μόνο που μπορούσε να επεξεργαστεί το μυαλό της ήταν τις άλλοτε ανέμελες αποχρώσεις του μπλε να αλλάζουν γοργά στις ανελέητες του κόκκινου. Παρόλη την απαίσια κατάστασή της, εντόπισε αμέσως την τραγική ειρωνεία: Το κατακόκκινο υγρό ήταν πιο σκούρο κι από τα ίδια τα μαλλιά της. Άφησε ένα πικρό γελάκι, αλλά κατευθείαν το μετάνιωσε: μια γερή ποσότητα του γνωστού πικρού υγρού κατευθύνθηκε στον οργανισμό της. Μόρφασε. Όχι μόνο εξαιτίας του καψίματος στον λαιμό της και της δυσφορίας στο στομάχι της. Μισούσε το πόσο αβοήθητη και ασήμαντη ένιωθε.
Μετά από λίγη ώρα ηρωικής αντίστασης, η σκληρή πραγματικότητα την πλάκωσε σαν κύμα: η ώρα του θανάτου της είχε έρθει. Ο Θεός του Σκότους και της Απελπισίας της χτυπούσε την πόρτα, της βροντοφώναζε να τον αφήσει να την κυριεύσει, να τη γλιτώσει από το βάσανό της.
Ένιωθε πως έπρεπε να αφεθεί στον γλυκό λήθαργο, ο οποίος την παρέσερνε στην ευπρόσδεκτη δίνη του. Εκείνος ήταν έτοιμος να τη δεχτεί.

Η Κατάρα των Τεσσάρων 1: Μοχθώντας για την αλήθεια (Πρόλογος)

"Οι Πέντε Ιερές Χώρες θα χαθούν στα βάθη του σκότους, σε ένα άυλο μονάχα έτος. Κατά τη διάρκεια αυτού του γεγονότος, ακόμα και οι Άγγελοι θα τρομάξουν και θα σπάσουν τα όρια των Δεκατριών Διαστάσεων, με κίνδυνο να ριχθούν στον ένατο κύκλο. Και όταν γίνει αυτό, οι Δαίμονες θα επιβαρυνθούν με το καθήκον της σωτηρίας μας, τη δική σου μα και τη δική μου."

Με τα χέρια του γεμάτα αίμα και τα μάτια του ορθάνοιχτα, ο Τελευταίος Μάντης άφησε τους Θεούς και τις Θεές όλων των εποχών και κόσμων να μιλήσουν από μέσα του. Όμως κανείς δεν τον άκουσε· ακόμα και αν το έκαναν, η απεγνωσμένη προειδοποίηση του, αλλά και το μήνυμα των Θεών, αγνοήθηκε.

Μία προφητεία, χιλιάδες παρερμηνείες από τους λιγοστούς που την γνωρίζουν. Ο κόσμος πρέπει να αλλάξει, και η ώρα φτάνει όταν οι Φύλακες κάνουν την εμφάνισή τους. Ας παρακολουθήσουμε μαζί την τελευταία μάχη των Παγωμένων Παραδείσων και της Φλεγόμενης Κόλασης. Τίποτα δεν είναι εντελώς άσπρο, και τίποτα δεν είναι εντελώς μαύρο. Αλλά εκείνες δεν το ήξεραν, ή μάλλον το ξέχασαν. Δεν είναι Άνθρωποι, δεν είναι Θεοί. Είναι απλώς Τέρατα.

***

*Αναφορά στο "Η κόλαση του Δάντη" από τον Δάντη Αλιγκέρι.