Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 12)

Μαζί με τον Άλεξ και τους μονόκερους γυρίσαμε στο σχολείο. Όλα τα παιδιά είχαν μαζευτεί στην κεντρική αυλή και έκαναν απόλυτη ησυχία. Η κυρία Βαλερί με δάκρυα στα μάτια πλησίασε το μικρόφωνο.

«Μαζευτήκατε εδώ για να σας ανακοινώσουμε κάτι που θα αλλάξει τους κανόνες του σχολείου οριστικά. Λίγη ώρα νωρίτερα βρήκαμε το πτώμα του Λουκ Τζόνσον στην πίσω αυλή του σχολείου».

Μόλις άκουσα το όνομα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου. Ο Λουκ; Μα καλά, ποιος δεν συμπαθεί τον Λουκ; Ο Άλεξ κατάλαβε πόσο δύσκολο μου ήταν να χάνω έναν φίλο μου και με έβαλε στην αγκαλιά του.

«Αυτός είναι ο δεύτερος φόνος που λερώνει το όνομά του σχολείου μας και αποφασίσαμε, όπως ανέφερα και νωρίτερα, να πάρουμε δραστικά μέτρα. Κάθε είδος που φιλοξενείτε στο σχολείο μας θα διανυκτερεύει σε διαφορετικό θάλαμο. Οι βρικόλακες στον πρώτο, οι λυκάνθρωποι στον δεύτερο, οι μάγισσες και οι χαρισματικοί στον τρίτο, τα υβρίδια στον τέταρτο, οι Κένταυροι στον πέμπτο και οι νεράιδες μαζί με τα ξωτικά στον έκτο. Έχει κανένας σας μέχρι στιγμής απορίες;»

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 11)

Μια αντρική φωνή που σίγουρα δεν ήταν του Ιβάν μου ψιθύρισε ότι όλα είχαν πάει καλά. Σκέφτηκα ότι βρισκόμουν στον παράδεισο μιας και δεν υπάρχει ενδεχόμενο να πάει κάτι καλά στην ζωή μου. Ο άντρας με την ωραία φωνή μου είπε να ανοίξω τα μάτια μου. Λες να ήταν ο Θεός και να με καλούσε να τον αντικρίσω; Και μόνο σε αυτή την σκέψη τα άνοιξα αμέσως.

«Βοήθεια!»

Πρέπει να αστειεύονται. Αυτό δεν ήταν ο παράδεισος που περίμενα αλλά η κόλαση.

«Σαμ, φύγε μακριά μου».

Άρχισα να φωνάζω και να κλαίω ταυτόχρονα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες ο Σαμ θα με είχε ήδη σκοτώσει αλλά αντί αυτού με κοιτούσε, έτσι απλά. Και τότε μπήκε μέσα στο δωμάτιο ο Ιβάν.

«Ιβάν σου δίνω δέκα δευτερόλεπτα να μου εξηγήσεις για ποιον λόγο άφησες τον Σαμ να με πλησιάσει. Δέκα, εννιά...»

«Ήταν ο μόνος που μπορούσε να σε βοηθήσει».

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 10)

Ένιωσα το παγωμένο χέρι κάποιου —υποθέτω και ελπίζω του Ιβάν— να ακουμπάει το κεφάλι μου. Δεν ήθελα να ανοίξω τα μάτια μου και να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Έξω έβρεχε. Οι σταγόνες της βροχής χτυπούσαν ρυθμικά το τζάμι και δεν με άφηναν να ξανακοιμηθώ.  Το όνειρο που έβλεπα πριν λίγο ήταν ό,τι πιο τέλειο έχω δει. Μόνο που τα ωραία όνειρα μάς προκαλούν θλίψη όταν συνειδητοποιούμε ότι είναι απλώς  όνειρα. Αποφάσισα να αφήσω τον εγωισμό μου στην άκρη και να ξυπνήσω. Έτσι, άνοιξα τα μάτια μου.

«Καλημέρα».

Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του Ιβάν.

«Πώς νιώθεις; Είσαι καλά; Τι θέλεις να σου φέρω; Διψάς; Πεινάς;»

Μου αρέσει τόσο πολύ ο Ιβάν όταν προθυμοποιείται να μου κάνει όλα τα χατίρια.

«Σε αγαπάω τόσο πολύ».

Έσκυψε και του έδωσα ένα φιλί στο μάγουλο. Πριν σηκωθώ από το κρεβάτι βεβαιώθηκα ότι δεν ήμουν γυμνή, για παν ενδεχόμενο.

«Με θεραπεύσατε, ε;».

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 9)

Ξέρετε τι είναι χειρότερο από την Τσέλσι; Η Τσέλσι μαζί με τον Σαμ. Αφού λοιπόν η Τσέλσι βολεύτηκε στο κρεβάτι μου, αποφάσισε να καλέσει και τον φίλο της και επειδή δεν θέλω να τους καταστρέφω τις ρομαντικές στιγμές, αποφάσισα να φύγω. Μόνο που ο Σαμ ήθελε να με κάνει να υποφέρω ακόμα περισσότερο από όσο με είχε κάνει ήδη.

«Φεύγεις; Ακόμα δεν ξεκίνησε το πάρτι».

«Δεν νομίζω να είμαι τόσο μεγάλη απώλεια» είπα αποφεύγοντας να τον κοιτάξω.

«Ω, δε γίνεται να φύγεις, σε χρειάζομαι».

Κάτι τέτοια λέει και μου έρχεται να κάνω εμετό. Ο μισητός Σαμ με άρπαξε από το χέρι και με πέταξε με δύναμη μέσα στο μπάνιο και μετά κλείδωσε την πόρτα. Τώρα πείτε μου εγώ φταίω που τον μισώ;

«Βγάλε με τώρα, Σαμ!»

«Τσέλσι,ακούς τίποτα;»

Η Τσέλσι άρχισε να γελάει. Τους μισώ!

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 8)

«Τώρα με φίλησες απλά για να ξεχάσεις την Κλαίρη ή γιατί πραγματικά το ήθελες;» Ο Άλεξ πήγε να με ξαναφιλήσει αλλά τον έκοψα. «Μην αποφεύγεις την ερώτηση». Εξακολουθούσε να με αγνοεί. «Απάντα αλλιώς δε θα σου ξαναμιλήσω ποτέ». Έκανα να φύγω αλλά μου έπιασε με δύναμη το χέρι.

«Άρι, τα χείλη σου. Έφυγε η πληγή».

«Και δημιουργήθηκε μια καινούρια» χαμογέλασα λυπημένα.

«Το παραδέχομαι, το έκανα για να ξεχάσω την Κλαίρη».

«Και τι κατάφερες, εκτός από το να με πληγώσεις;»

«Τίποτα».

«Τουλάχιστον είσαι ειλικρινής».

«Συγγνώμη».

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 7)

Μετά από σαράντα λεπτά τελείωσε η ταινία. Ο ευγενικός Ιβάν σηκώθηκε από το κρεβάτι μου και βγήκε από το δωμάτιο χωρίς να πει τίποτα. Υποθέτω ότι δεν του άρεσε. Τέλος πάντων, μιας και δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, αποφάσισα να πάω στο γυμναστήριο του σχολείου. Στον δρόμο συνάντησα τον Λουκ και αποφασίσαμε να πάμε μαζί.

Μετά από λίγα λεπτά που πρέπει να φάνηκαν αιώνας στον Λουκ, μιας και του εξηγούσα γιατί είναι τέλεια η ταινία «Safe Haven», φτάσαμε. Άνοιξα με αυτοπεποίθηση την πόρτα, αλλά μόλις κατάλαβα ότι οι βρικόλακες είχαν ομαδική προπόνηση την ξαναέκλεισα.

«Δε θα σε πειράξουν. Θα σε προσέχω εγώ».

«Όχι, όχι. Εγώ με αυτούς δεν κάνω γυμναστική». Και τότε ένιωσα την αηδιαστική καυτή ανάσα του Σαμ στο δέρμα μου.

«Μα γιατί δε θες να κάνεις μαζί μας γυμναστική;»

«Μάντεψε» του φώναξα και τον έσπρωξα με δύναμη. Την αδρεναλίνη μου μέσα. Ο Σαμ με κοίταξε με μίσος και τα μάτια του έγιναν κόκκινα.

«Με έσπρωξες».

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 6)

«Δεν ξέρω πώς θα πάει το πράγμα με τον Λουκ. Λογικά τώρα θα έχει νευριάσει μαζί μου, επειδή τον αγνοούσα, και δε θα θέλει να μιλήσουμε».

«Όλα καλά θα πάνε» με καθησύχασε ο Ιβάν.

«Λες;»

«Λέω». Ο Ιβάν άνοιξε την πόρτα του δωματίου και μου έκανε χώρο για να περάσω.

«Μα τι gentleman!»

«Έτσι, για να μάθεις να εκτιμάς ότι έχεις».

«Μα το κάνω ήδη».

Μετά από λίγο φτάσαμε στην αίθουσά μου. Ο Ιβάν μού έκλεισε το μάτι και πήγε στη δική του. Πάλι είχα αργήσει. Με κατεβασμένο κεφάλι περπάτησα μέχρι το θρανίο μου. Ο Λουκ δεν μπήκε καν στον κόπο να με κοιτάξει. Έβγαλα ένα μολύβι από την κασετίνα μου και έγραψα στο θρανίο συγγνώμη. Ο Λουκ το έσβησε με τη σβήστρα.

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 5)

Σε λίγη ώρα είχε μαζευτεί όλο το σχολείο στην αυλή. Ο Ιβάν έβαλε το χέρι του στον ώμο μου και εγώ ακούμπησα το κεφάλι μου πάνω του.

«Βαριέμαι. Τι κάνουν τόση ώρα;»

«Αριάδνη, κάνε λίγη υπομονή». Και τότε είδα κάτι που πραγματικά δεν περίμενα να δω. Μέσα από τους στάβλους άρχισαν να βγαίνουν εκατομμύριοι μονόκεροι. Έτριψα τα μάτια μου. Ο Ιβάν γέλασε με την αντίδρασή μου.

«Πλάκα κάνεις».

«Όχι. Και μάλιστα σήμερα θα αποκτήσεις τον δικό σου προσωπικό μονόκερο».

«Ζηλέψτε, γατάκια». Αυτό πήγαινε στα κορίτσια από το σχολείο μου στην Ελλάδα που έλεγαν ότι ήθελαν μονόκερους για κατοικίδια. Βέβαια, αυτήν την έκφραση δεν την έχουν οι ξένοι, οπότε δε μου έκανε εντύπωση που ο Ιβάν με κοίταξε παράξενα. «Και να σ’το εξηγήσω, δε θα καταλάβεις». Ο Ιβάν σφύριξε και ένας κατάλευκος μονόκερος ήρθε δίπλα του.

«Από εδώ ο Μπεν». Άπλωσα το χέρι μου για χειραψία. Ναι, ξέρω, δεν είμαι αστεία.

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 4)

«Παραλίγο να με σκοτώσεις, ηλίθιε».

«Έπρεπε να τη βοηθήσω».

Άρχισα να τρέμω και έπεσα στο πάτωμα. Ο Ιβάν με πήρε αγκαλιά και με έβαλε στο κρεβάτι.

«Ήταν αναγκαίο να με κάψεις;» Ο Άλεξ ήταν φανερά εξοργισμένος.

«Προσπαθούσα να σε εντοπίσω» απολογήθηκε ο Ιβάν.

«Ναι, αλλά γιατί;»

«Είστε παραμπατάι. Χρειάζεται τη δύναμή σου, Άλεξ, για να μην πεθάνει».

Δεν κατάλαβα τίποτα από ότι έλεγαν. Παρόλα αυτά ο Άλεξ πρέπει να κατάλαβε γιατί με πλησίασε και μου έπιασε το χέρι.

«Κάποιος σας δημιούργησε έναν δεσμό πριν πολλά χρόνια. Όμως αυτός ο δεσμός δεν είναι αρκετά ισχυρός για να σωθεί η Αριάδνη. Άλεξ, πρέπει να συμφωνήσεις για να ενισχύσω τον δεσμό».

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 3)

Κοιμόμουν όλο το μεσημέρι. Ευτυχώς με ξύπνησαν οι λυκάνθρωποι με τα ουρλιαχτά τους εγκαίρως για να ετοιμαστώ για το πάρτι. Όχι ότι μου πήρε πολλή ώρα. Φόρεσα το ένα και μοναδικό φόρεμα που είχα στη βαλίτσα και χτένισα τα μαλλιά μου. Ο Ιβάν πρέπει να είχε πάει ήδη στο πάρτι γιατί δεν ήταν πουθενά στο δωμάτιο.

Ο Λουκ χτύπησε την πόρτα και μου φώναξε να βγω. Μόλις άνοιξα έπεσε κάτω, και όχι από την ομορφιά μου.

«Δε σου έχουν πει να μη στηρίζεσαι στην πόρτα;»

«Κακιά συνήθεια υποθέτω». Έξυσε το κεφάλι του αμήχανα. Ύστερα μου έδωσε μια μαύρη μάσκα. «Ευτυχώς ταιριάζει με το φόρεμά σου. Η προηγούμενή μου συνοδός κατέστρεψε τη μάσκα που της έφτιαξα επειδή δεν πήγαινε με το ρούχο της. Πού να φανταστώ ότι είχε σκοπό να ντυθεί ουράνιο τόξο».

Του χάρισα ένα από τα ιπποποταμένια μου χαμόγελα.

«Μεταξύ μας, όταν χαμογελάω μοιάζω με ιπποπόταμο;»

Με κοίταξε και άρχισε να γελάει.

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 2)

Τελικά κάτι ήξερε από τεχνολογία. Αυτό το διαπίστωσα όταν έβαλε μια ηλεκτρονική κάρτα στην πόρτα για να ανοίξει. Βρικόλακες, τι να πεις. Την ακολούθησα. Το εσωτερικό του κτιρίου θύμιζε Harry Potter. Πάω στοίχημα ότι αυτός που το έχτισε ήταν φανατικός θαυμαστής του. Μετά από λίγο περπάτημα σε κάτι μεγάλους τρομαχτικούς διαδρόμους έβαλε το κλειδί σε μια κλειδαριά. Μια διευκρίνιση για το ταβάνι, ήταν τόσο ψηλό που με έκανε να νιώσω νάνος. Βρε, λες να το έφτιαξαν έτσι για τους δράκους; Μπα, αυτοί έχουν εξαφανιστεί. Η κυρία μού έδωσε ένα χαρτί, με καληνύχτισε και έφυγε. Το χαρτί ανέφερε αναλυτικά τι περιλάμβανε το πρόγραμμα για την επόμενη μέρα. Το δωμάτιο είχε δύο κρεβάτια. Για μια στιγμή… Αγόρι ήταν αυτό στο ένα κρεβάτι; Πλάκα μου κάνουν; Θα κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο με ένα αγόρι; Άσε που ροχαλίζει κιόλας. Όχι όχι, όλα τα ανέχομαι, αλλά αυτό όχι. Δε θέλω να γυρίσω σπίτι έγκυος με ένα μικροσκοπικό τερατάκι που θα θέλει να πίνει αίμα.

Σαν ιδιοφυία που είμαι, βρήκα τη λύση. Θα κοιμόμουν στο μπάνιο. Άνοιξα ήσυχα ήσυχα την πόρτα και έβαλα μέσα τη βαλίτσα μου. Ύστερα πήρα την κουβέρτα από το κρεβάτι που μου είχαν στρώσει και την άπλωσα μέσα στην μπανιέρα. Δεν θέλω και να αρρωστήσω. Τέλος έβαλα το μαξιλάρι και κλείδωσα την πόρτα. Έβαλα πιτζάμες και ξάπλωσα στο αυτοσχέδιο κρεβάτι.

Κοιμόμουν μια χαρά μέχρι που η πόρτα άρχισε να χτυπάει. Σηκώθηκα βαριεστημένα και ξεκλείδωσα.

Σχολείο για Διαφορετικούς (Κεφάλαιο 1)

 Δεν ξέρω πόση ώρα προσποιούμαι ότι κοιμάμαι αλλά ξέρω ότι δε θέλω να ξυπνήσω και να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Η μαμά μου, αφού βαρέθηκε να μου φωνάζει να ξυπνήσω, εφάρμοσε το σχέδιο βήτα, τον κουβά με το παγωμένο νερό. Υποχώρησα και άνοιξα τα μάτια μου. Ο σνόουμπολ, ο γάτος μου, άρχισε να γλύφει το νερό από το πρόσωπό μου. Έλεος αυτή η γάτα! Έχει χάρη που τον αγαπάω και που δεν ξέρω πότε θα τον ξαναδώ. Σηκώθηκα βαριεστημένα από το κρεβάτι και ντύθηκα. Πήρα τη βαλίτσα και κατέβηκα κάτω. Η μαμά είχε φτιάξει ένα σοκολατένιο κέικ. 

«Δεν έχω όρεξη να φάω». Έσπρωξα το πιάτο με το κέικ λίγο πιο πέρα.

«Στο αεροπλάνο όλα είναι πανάκριβα» επεσήμανε εκνευρισμένη η μαμά μου.

«Δε θα έχω όρεξη ούτε τότε, μην ανησυχείς».

Ο σνόουμπολ κουλουριάστηκε στα πόδια μου. Τον πήρα αγκαλιά και τον φίλησα στο κεφάλι.

«Αφού δε θα έχω που δε θα έχω φίλους, γιατί να μην τον πάρω μαζί μου;»

«Απαγορεύονται τα κατοικίδια στο σχολείο».

«Τότε δε θέλω να πάω. Δεν μπορώ να τον αποχωριστώ».

Όχι ότι αν ερχόταν θα ήθελα να πάω. Άνοιξα το κινητό και μας έβγαλα μια σέλφι. Αμέσως μετά την έβαλα εξώφυλλο.