Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 14)

Ο Κίαν φυλλομετρούσε το βιβλίο που του είχε χαρίσει η Ζαμπρίνα λίγο πριν φύγει. Δεν μπορούσε να διαβάσει μέσα στο σκοτάδι –η φλόγα του μισοτελειωμένου κεριού της αποθήκης ήταν έτοιμη να σβήσει- έτσι απλά μετρούσε τις σελίδες. Το περιεχόμενό τους στριφογύριζε στο μυαλό του αργά, βασανιστικά, γραμμένο πάνω στην γλυκιά φωνή της Ζαμπρίνα.

«Λέγεται, πως αν ευχηθείς κάτι πολύ, πολύ δυνατά –σε ένα πεφταστέρι, ή σε ένα τετράφυλλο τριφύλλι, δεν έχει σημασία- τότε η Ευχή σου κινεί γη και ουρανό για να σε βρει. Και όταν σε βρει, πραγματοποιεί αυτό που ευχήθηκες με όλη σου την ψυχή· γιατί αυτό κάνουν οι Ευχές. Αυτός είναι ο σκοπός τους.»

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 13 - Μέρος 4ο)

Η Φιντέλμα και η Ντέιλφ ήταν πια τόσο αδύναμες, που τα πανίσχυρα μαγικά προστασίας είχαν αρχίσει να φθίνουν. Οι Αντευχές ήδη πλησίαζαν στο φως, τρίβοντας τα χέρια τους και ξερογλύφοντας τα ζαρωμένα τους χείλη. Ήδη αισθάνονταν τις λείες τους στα νύχια τους.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 13 - Μέρος 3ο)

«Ευχή;» ψέλλισε η Ολκ. «Ευχή!» ούρλιαξε μετά.

Το πέπλο της Φιντέλμα έπαψε να λάμπει, το ίδιο και το σώμα της. Αλλά δεν άφησε τον Όντραν από την αγκαλιά της, μέχρι που ένιωσε την ανάσα του να σκάει δυνατά και ζωηρά στον λαιμό της.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 13 - Μέρος 2ο)

Το επόμενο πράγμα που αντίκρισαν τα μάτια τους ήταν η ομιχλώδης ατμόσφαιρα του Σκαθ. Οι λόφοι έξω από το κάστρο της Κόπαρ ήταν βουτηγμένοι στην φρίκη. Οι δυο τους είχαν φτάσει λίγα μόλις μέτρα μακριά από τον όλεθρο. Το θέαμα των απέθαντων ήταν τρομερό, ωστόσο όχι τόσο ζοφερό όσο η θέα των νεκρών κορμιών των θνητών στρατιωτών πνιγμένα σε άλικες λίμνες αίματος.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 13 - Μέρος 1ο)

Η πεδιάδα απλωνόταν μπροστά στα πόδια τους πιο γκρίζα κι από την ομίχλη που τους περιέβαλε. Το σκηνικό ήταν θαμπό και παγωμένο, παρόλο που η άνοιξη κατέφτανε σε λίγες μέρες. Τα εκατοντάδες χιλιάδες βήματα που τους έφεραν μέχρι εκεί είχαν περάσει μέσα από αραχνιασμένες πόλεις με κλειδαμπαρωμένα σπίτια, σιωπηλά στενά και άδειες, σκονισμένες πλατείες. Ψυχή δεν φαινόταν πουθενά. Ούτε ένας ψίθυρος. Μόνο εκείνη η καπνώδης ομίχλη. Καμία αντίσταση, κανένας εχθρός δεν είχε φανεί. Οι πολεμιστές είχαν φτάσει στην πεδιάδα έξω από το κάστρο του Μπόα Μακ Λερ ανεμπόδιστοι, αν και ανήσυχοι για την νεκρική σιωπή που σαβάνωνε τη χώρα.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 12)

Η θάλασσα του Μπι τραγουδούσε ψιθυριστά σκοπούς που μόνο η ίδια γνώριζε. Ήταν ήρεμη, πράγμα παράξενο για μια μέρα που ξημέρωνε καθώς ο χειμώνας μόλις έπνεε τα λοίσθια. Ο άνεμος θαρρείς πως κοιμόταν. Όλα ήταν γαλήνια. Ακόμα και τα σύννεφα, σε εκείνες τις γλυκιές ροδαλές αποχρώσεις της ανατολής, έμοιαζαν νωχελικά και νυσταγμένα.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 11)

Ο Κίαν σκούπιζε το πάτωμα του σαλονιού αμίλητος. Η κυρία Έμχαϊρ απολάμβανε το τσάι της, κοιτώντας τον με περιφρόνηση. Σήκωσε τις μύτες των τακουνιών της ελάχιστα από το πάτωμα. Το αγόρι πήρε με το φρόκαλο τις στάχτες του πούρου του κύριου Θόρφιν και πήγε να φύγει.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 10 - Μέρος 4ο)

Η Τόρθαϊ είχε βαφτεί κόκκινη από τις φωτιές των ακροβατών. Τα ρόδινα πέπλα των χορευτριών συμπλήρωναν το μωσαϊκό της γιορτινής ατμόσφαιρας με χάρη. Η Φιντέλμα και ο Όντραν γύρισαν πίσω και ανακατεύτηκαν στον κόσμο. Ο Γουάφ, ο Νιλς και η Ντέιλφ τους βρήκαν να περπατούν δίπλα ο ένας στον άλλον, με μια πρωτοφανή οικειότητα. Ο Όντραν χαμογελούσε, ενώ για πρώτη φορά μετά από χρόνια, τα μάτια του φαινόταν φωτεινά και ζωντανά.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 10 - Μέρος 3ο)

Ο Γουάφ υποδέχτηκε στην σάλα την Φιντέλμα με ένα χαμόγελο και μια μεγάλη αγκαλιά. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό διάφανο μπουκάλι.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 10 - Μέρος 2ο)

Η Φιντέλμα είχε μείνει πια μόνη της στον πύργο του άρχοντα Νιλς. Η Ντέιλφ είχε γυρίσει στο σπίτι της με τους θείους της, και παρόλο που την επισκεπτόταν συχνά, οι λίγες ώρες που έμενε μόνη της ήταν σκέτο μαρτύριο. Εκείνη την ημέρα είχε αποφασίσει να περιπλανηθεί στα δωμάτια του πύργου, παρακινημένη από την πλήξη της.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 10 - Μέρος 1ο)

Οι άρχοντες είχαν μαζευτεί στο επίσημο κτίριο όπου γίνονταν οι σημαντικές συνελεύσεις κάθε χρόνο. Επικρατούσε σύγχυση και θόρυβος, επειδή ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που καλούσε κάποιος τη συνέλευση σε περίοδο πέρα από την καθιερωμένη.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 9 - Μέρος 2o)

Το επόμενο πρωί η Ζαμπρίνα ξύπνησε με μάτια πρησμένα και κόκκινα από το κλάμα. Κάθισε στο κρεβάτι της για ώρες, μέχρι που η Έιπριλ της χτύπησε την πόρτα.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 9 - Μέρος 1o)

Η Ζαμπρίνα έκανε νόημα στον Κίαν να κάνουν ησυχία. Έβαλε το κλειδί στην πόρτα και οι δυο τους γλίστρησαν αθόρυβα στο διάδρομο. Το φωτιστικό του σαλονιού άναψε απότομα, αποκαλύπτοντας ένα στυφό γυναικείο προσωπείο μέσα στο ημίφως.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 8 - Μέρος 4ο)

«Σε ακούω» είπε η Ντέιλφ καθώς βολευόταν στο κρεβάτι, δίπλα στην Φιντέλμα.

Εκείνη έπιασε τα χέρια της, ζητώντας με αυτόν τον τρόπο την εμπιστοσύνη της. «Θέλω να με ακούσεις προσεκτικά, και να μην πεις τίποτα αν δεν το σκεφτείς καλά πρώτα»

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 8 - Μέρος 3ο)

Ο Όντραν κοιτούσε το ποτήρι του με κενό βλέμμα. Ο Νιλς και η Ντέιλφ καθόταν στο απέναντι μαρμάρινο κάθισμα, συζητώντας για κάτι που δεν τον ενδιέφερε να ακούσει. Ο κόσμος είχε βγει από ώρα στους δρόμους και η δυνατή μουσική των αυλών και των τυμπάνων έσχιζε τη μελαγχολία της νύχτας που έπεφτε. Ο Μπόα είχε φύγει από ώρα, χαιρετώντας τους ανιψιούς του με μια ψυχρή χειραψία. Αδυνατούσε να βγάλει από το μυαλό του τον τρόπο που ο Μπόα τον είχε κοιτάξει, λέγοντας ψυχρά: «Εις το επανειδείν»

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 8 - Μέρος 2ο)

Ο Όντραν έτρεξε στις σκάλες εξοργισμένος. Έφτασε στον όροφό του τρέχοντας και μπήκε μέσα με φούρια. Έκλεισε την πόρτα με δύναμη και η Φιντέλμα τον άκουγε για πολλή ώρα να βηματίζει νευρικά στον διάδρομο.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 8 - Μέρος 1ο)

«Φίον ή κανελομπύρα;» ρώτησε ο Νιλς, όσο κάθονταν όλοι μαζί γύρω από το μεγάλο ορθογώνιο τραπέζι.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 7ο)

 «Μοιάζεις πολύ σε εμάς!» ψέλλισε η Φιντέλμα με δάκρυα στα μάτια.

«Τι συμβαίνει;» διέκοψε ο Νιλς.

«Είσαι μία από εμάς;» ρώτησε η Φιντέλμα. «Είσαι Ευχή;»

Η Ντέιλφ πλησίασε περισσότερο. Την κοίταξε στα μάτια, χάιδεψε τα μαλλιά της και έπειτα την αγκάλιασε.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 6ο)

Η νύχτα ανέμιζε το μαύρο της λάβαρο, κατακτώντας την Τόρθαϊ σε λίγες στιγμές. Όταν η μέρα έχασε την μάχη με τη νύχτα, ο Νιλς φάνηκε στην άκρη του δρόμου, συνοδευμένος από μία όμορφη νέα γυναίκα. Ο κυνηγός περίμενε στην τριγωνική πλατεία, με ένα ποτήρι κανελομπύρας στο χέρι.

Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 5ο)

«Για να δούμε… Για να δούμε… Ρίζα μανδραγόρα… Άνθη ασφόδελου… Πούδρα κανέλας… Άνθη λεβάντας… Πιπερόριζα…» μουρμούριζε ο Γουάφ, ψάχνοντας τα ράφια του.