ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 12)

Το ξυπνητήρι άρχισε να χτυπά με πολλή δύναμη, τρυπώντας μου τα αυτιά με τον ενοχλητικό του ήχο. Άνοιξα πολύ λίγο τα μάτια μου, αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ. Είχα κοιμηθεί κάπως περίεργα και είχα δει ένα όνειρο, που ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ τι ήταν. Ήθελα να κλείσω το ξυπνητήρι, αλλά τα χέρια μου αδυνατούσαν να κουνηθούν.
Μετά από λίγο σταμάτησε να χτυπάει και ο θόρυβος των παιδιών του δωματίου μου, καθώς σηκώνονταν, ήταν εξίσου ενοχλητικός με αυτόν από το ξυπνητήρι. Τότε δεν είχα άλλη επιλογή από να σηκωθώ.
Τα κόκαλά μου πονούσαν τόσο που ένιωθα ότι θα πεθάνω και ότι ο χρόνος μου πάνω σε αυτόν τον κόσμο που τώρα είχα αρχίσει να μαθαίνω, να εξερευνώ και προς έκπληξη μου άρχισε να μου αρέσει, είχε αρχίσει να τελειώνει ή να με στέλνει κοντά στους πεθαμένους γονείς μου.
"Πιρς;". Άρχισα να φωνάζω μιας και η Νινεμ δεν θα μου έδινε σημασία αν της μιλούσα. Βέβαια είχα σκοπό, μόλις μάθω για τον Αλέξιους, να την προσεγγίσω πάλι ώστε να της εξηγήσω ότι δεν είναι του χαρακτήρα μου να πληγώνω και να στεναχωρώ ανθρώπους.
"Έλα, Λίλεν;", μου απάντησε μετα από λίγο ο Πιρς καθώς περπατούσε προς το μέρος μου.
"Με την κυρία Πέτρισον δεν έχουμε τις τρεις πρώτες ώρες;", τον ρώτησα.
"Όχι, Λίλεν. Άλλαξε το πρόγραμμα χθες. Έχουμε με τον Άλγους, διότι μετά τα τελευταία γεγονότα πρέπει να μας μάθει ξόρκια προστασίας, γιατί μάλλον η σχολή θα δεχτεί επίθεση από την κόλαση μετά από τόσα χρόνια. Είναι πολύ σημαντικά τα σημερινά μαθήματα", μου απάντησε και άρχισα να αγχώνομαι γιατί ήθελα να πάω στον διευθυντή για να πάρω το Λίξμπορντ.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 11)

Η κοπέλα ανάρρωνε στο ιατρείο, αλλα η πεντάλφα στο μέτωπό της όλο και χειροτέρευε. Ενώ η πληγή άρχιζε να κλείνει σιγά-σιγά, το σχήμα είχε μείνει χαραγμένο και κάθε μέρα γινόταν όλο και πιο κόκκινο, κάνοντας την κοπέλα να πονάει περισσότερο.
Οι καθηγητές και ο διευθυντής είχαν προβληματιστεί. Μιας και στην αρχή πίστευαν ότι όλο αυτό το είχε κάνει κάποιος μαθητής, αλλά με τις μέρες διαπίστωσαν ότι πίσω από όλο αυτό κρυβόταν κάτι άλλο. Κάτι με έναν απώτερο σκοπό.
Τα Μαθηματα στην σχολή γίνονταν με έναν πολύ καλό ρυθμό. Από το τμήμα μου δεν έλειπε ο Αλέξιους. Από την στιγμή που με φίλησε δεν μπόρεσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Είχα παραδώσει τα όπλα. Το ήθελα. Αν όλο αυτό το έλεγα σε κάποιον θα με κορόιδευε και θα μου έλεγε ότι δεν γίνεται να θες κάποιον τόσο πολύ από την πρώτη στιγμή. Και εγώ ίσως αυτό θα έλεγα πριν μου συμβεί όλο αυτό. Δεν μπορώ να εξηγήσω όμως το πώς ή το για το συνέβη.
Δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για αυτόν πέρα από το όνομα του και το όνομα της προηγούμενης σχολής που πήγαινε. Έπρεπε να μάθω τα πάντα για αυτόν. Για να λυθούν πολλά ερωτήματα που υπήρχαν στο μυαλό μου.
Μόλις τελειώσαμε τα μαθήματα πλησίασα την Νινέμ. Ήταν η μόνη που θα ήξερε σίγουρα για το πώς θα μάθω περισσότερα για τον Αλέξιους. "Νινέμ; Θα πάμε μαζί στην τραπεζαρία να φάμε;" της είπα.
"Εμ... Ναι, γιατί όχι;", μου απάντησε με ένα εντελώς τυπικό ύφος. Κάτι την απασχολούσε μάλλον.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 10)

Δεν είχε σηκώσει τα μάτια του από εκείνο το βιβλίο μέχρι που η φωνή μιας κοπέλας μας έκανε όλους να σταματήσουμε ό, τι κάνουμε και να πάμε κοντά της να δούμε τι έγινε. Η κοπέλα βρισκόταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της και στο μέτωπό της κάποιος είχε χαράξει με κάτι πολύ μυτερό μια πεντάλφα. Τα αίματα από εκείνο το σημείο δεν σταμάτησαν να πέφτουν στο υπόλοιπο σώμα της κοπέλας και σιγά-σιγά να κάνουν τα λευκά σεντόνια κόκκινα.
"Ήρθε αυτός", φώναξε και έκλαιγε με σπασμούς η κοπέλα, όταν φτάσαμε δίπλα της.
Η Έλεν Άρνχαουζ την πλησίασε, την πήρε μια αγκαλιά για να την ηρεμήσει και είπε σε εμάς: "Φωνάξτε έναν καθηγητή γρήγορα".
"Οχι", μου ξέφυγε εμένα. Όλοι με κοιτούσαν απορημένοι και μάλλον σκέφτονταν πώς γίνεται να είναι κάποιος τόσο ανεύθυνος όσο εγώ. Είχα αργήσει να κοκκινίζω από την ντροπή μου και τώρα δεν μπορούσα να πάρω αυτό που είχα πει πίσω.
"Καλά λέει η Λίλεν. Όχι κάποιον καθηγητή. Πρέπει να φωνάξουμε τον διευθυντή και να πάμε την κοπέλα στο ιατρείο", ακούστηκε ακριβώς από πίσω μου μια γαλήνια και τρυφερή φωνή. Μόλις γύρισα να δω ποιος μίλησε, είδα αυτόν. Ήταν ο Αλέξιους που με υπερασπιζόταν. "Σωστά δεν λέω, Λίλεν; Αυτό δεν ήθελες να πεις;".
"Εε..." τα έχασα λίγο όταν μου απηύθυνε τον λόγο. "Ναι, αυτό ήθελα να πω".
Οι κοπέλες κοιτούσαν τον Αλέξιους σαν να είχαν ξεχάσει τι συνέβη στην κοπέλα.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 9)

Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είχα προκαλέσει το χειρότερο πράγμα. Είχα δώσει ένα σίγουρο τέλος στην Ακαδημία, αλλά και γενικότερα σε όλο τον κόσμο των αγγέλων. Όλοι θα με μισούσαν για αυτό. Θα γινόμουν η κοπέλα που άθελά της κατέστρεψε τους πάντες. Η κοπέλα που από τότε που πάτησε το πόδι της εδώ δεν έφερε τίποτα άλλο εκτός από την καταστροφή. Όλοι θα πίστευαν ότι όλο αυτό ήταν δικό μου σχέδιο. Έπρεπε να σκεφτώ και να δράσω άμεσα, διότι αν καθυστερούσα ή αν δεν έκανα κάτι είχαμε όλοι χαθεί.
Πού να είχε πάει τώρα; Πως σκέφτεται να δράσει από εδώ και πέρα; Αυτές οι δύο ήταν οι βασικές ερωτήσεις που είχαν γεμίσει το μυαλό μου και δεν το άφηναν να ησυχάσει. Φοβόμουν γιατί δεν ήξερα πώς κάποιος μπορεί να αντιμετωπίσει τον Εωσφόρο μόνος του. Βέβαια και με την βοήθεια κάποιου, αμφιβάλλω αν κατάφερνα ποτέ να τον εξουδετερώσω για τα καλά ή τουλάχιστον να τον στείλω πάλι πίσω στην κόλαση.
Έτρεξα γρήγορα στο δωμάτιό μου και συγκεκριμένα έψαξα για το πώς ο θεός κατάφερε να διώξει τον Εωσφόρο από τον παράδεισο στην κόλαση. Για κακή μου τύχη όμως δεν βρήκα τίποτα. Ήταν σαν να είχαν εξαφανίσει όλα τα βιβλία που έλεγαν για αυτό. Γιατί και κάποια βιβλία που στα περιεχόμενα έβλεπες κάτι σχετικό με αυτό που έψαχνα, μόλις πήγαινες στην σελίδα που έλεγαν τα περιεχόμενα έβλεπες τις σελίδες σχισμένες ή ακόμα ακόμα και κατεστραμμένες ή μουτζουρωμένες. Κάτι έπρεπε να υπάρχει. Δεν γίνεται να μην μπορώ να βρω τίποτα.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 8)

Το χέρι που ήταν σχηματισμένη η πεντάλφα πονούσε πάρα πολύ. Το ένιωθα σαν να καίγεται από μέσα προς τα έξω και ο πόνος αυτός ήταν αβάσταχτος. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ το υπόλοιπο βράδυ, διότι το όνειρο με τον Εωσφόρο εμφανιζόταν μπροστά μου κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου και φυσικά ο πόνος δεν με άφηνε να γείρω και να ξεκουραστώ.
Μόλις ξημέρωσε και το κουδούνι χτύπησε για να ξυπνήσουμε όλοι, έπρεπε να καταφέρω να κρύψω από όλους αυτό το σημάδι, μιας και αν το έβλεπαν θα γινόμουν το νέο θέμα συζήτησης όλης της ακαδημίας και κάποιοι θα φοβόντουσαν να με πλησιάσουν. Βρήκα κάτω από το κρεβάτι κάτι πεταμένα γάντια. Δεν ήξερα ποιός τα είχε ξεχάσει αλλά τα πήρα και τα φόρεσα. Έτσι είχα κρύψει το σημάδι.
Όση ώρα ήμουν στην τραπεζαρία και έτρωγα με τους υπόλοιπους, ένιωθα το χέρι μου να καίγεται όλο και πιο πολύ, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι το μαύρο γάντι που φορούσα είχε καεί στο σημείο όπου ήταν η πεντάλφα. Η μυρωδιά του καμμένου υφάσματος γέμισε τον χώρο της τραπεζαρίας και άκουγα ψιθύρους από όλους για το τι μπορούσε να βρωμάει έτσι. Έβγαλα γρήγορα τα γάντια και τα έβαλα στην τσέπη μου, έτσι ώστε μόλις φεύγαμε για την τάξη να μπορέσω να τα πετάξω σε έναν κάδο.
Ο πόνος έγινε πιο αβάσταχτος και άρχισα να ζαλίζομαι. Πήγα με όση δύναμη μου απέμενε στο μπάνιο και ακούμπησα με τα δύο χέρια μου τον νιπτήρα, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι με αυτή μου την σκέψη πίεσα την πληγή που είχε δημιουργήσει η πεντάλφα και πόνεσα πολύ περισσότερο. Μια κραυγή βγήκε από μέσα μου. Πρώτη φορά άκουγα τον εαυτό μου να βγάζει τέτοια κραυγή.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 7)

Ένας ήχος ήχησε σε όλο το δωμάτιο και ξύπνησε όλους τους μαθητές του οίκου μου, αλλά μάλλον ξύπνησε και όλη την σχολή. Ήταν τόσο δυνατός που για να μην τον ακούσει κάποιος θα έπρεπε να ήταν κωφός. Όλοι μαζευτήκαμε στο σαλόνι και καθόμασταν μέχρι να μας ειδοποιήσουν.
Η πόρτα του οίκου μας άνοιξε και η καθηγήτρια Πίτμαν μπήκε αργά και ταυτόχρονα χαρούμενα μέσα. "Καλημέρα στους φοιτητές μας!", φώναξε χαρούμενα καθώς είχε σταθεί ακριβώς στο κέντρο του οίκου.
"Καλημέρα, κυρία Πίτμαν", είπαμε όλοι μαζί σχεδόν χαρούμενα. Δεν είχαμε καταφέρει να ξυπνήσουμε όλοι ακόμα. Εγώ φυσικά είχα ξυπνήσει εδώ και πολύ ώρα και το βιβλίο που είχα διαβάσει μου είχε δώσει κάποιες απαντήσεις αλλά δεν με είχε καλύψει.
"Ακολουθήστε με. Να φάτε το πρωινό σας και στην συνέχεια να πάτε στα τμήματα σας για να αρχίσετε τα μαθήματα", είπε και άρχισε να περπατά προς την πόρτα και όλοι εμείς αρχίσαμε να περπατάμε πίσω της βαριανασαίνοντας.
Περπατούσαμε στους διαδρόμους μέχρι που φτάσαμε στην τραπεζαρία. Καθίσαμε όλοι στα τραπέζια και ακριβώς μπροστά μας υπήρχαν πολλά πράγματα από τα οποία ο καθένας επέλεγε ό, τι ήθελε για να φάει για το πρωινό του. Δίπλα μου είχε καθίσει η Νινέμ, η οποία δεν σταμάτησε να τρώει μέχρι την ώρα που μπήκε στην τραπεζαρία ένας φίλος άντρας.
"Είμαι ο Αλφέρντ Ουνόφ. Καθηγητής μαντικής της Ακαδημίας Γκρίφιν των Αγγέλων. Μαζί θα περάσουμε τουλάχιστον έναν χρόνο μαθημάτων και ελπίζω να μάθετε αρκετά πράγματα", είπε ο ψηλός άντρας και τότε καταλάβαμε όλοι ότι είναι καθηγητής.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 6)

Είχα ξυπνήσει πριν από τους άλλους και καθόμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι κοιτώντας τις τοιχογραφίες που βρίσκονταν στο ταβάνι του δωματίου. Τότε, στο μυαλό μου άρχισε να σκέφτεται διαφορά πράγματα όπου το ένα από αυτά ήταν το γιατί δεν έχω στεναχωρηθεί καθόλου για τους γονείς που με μεγάλωσαν και γιατί δεν μου λείπουν. Έπρεπε να ρωτήσω κάποιον για να μάθω ή να διαβάσω κάποιο σχετικό βιβλίο. Έτσι, αποφάσισα να πάω στο σαλόνι του οίκου μου και να διαλέξω ένα από τα βιβλία που θα ήταν σχετικό με αυτό που έψαχνα.

Σηκώθηκα σιγά-σιγά από το κρεβάτι και αφού έβαλα πάνω μου μια ζακέτα, έστρωσα απαλά το κρεβάτι μου και κατευθύνθηκα προς το σαλόνι. Θαύμαζα τον χώρο που έβλεπα και τα τόσα βιβλία που απλώνονταν μπροστά μου. Περπατούσα αργά δίπλα από κάθε βιβλιοθήκη και κοιτούσα ένα ένα τα βιβλία για να βρω αυτό που ήθελα.
Μια φωνή ακούστηκε από το βάθος: "Αν ψάχνεις κάποιο βιβλίο μπορείς να το βρεις, αλλιώς δεν χρειάζεται να ψάξεις όλο τον χώρο". Γύρισα το βλέμμα μου προς τα εκεί και ήταν η Νινέμ Όραμ. Ήταν η τελευταία κοπέλα που μπήκε στον οίκο μας και φαινόταν πολύ μοναχική και χωρίς φίλους.
"Α... Δεν το ήξερα. Να ξέρεις...", είπα και χωρίς να προλάβω να της απαντήσω μου είπε: "Είσαι καινούρια εδώ, το ξέρω. Ξέρω ότι δεν ήξερες την ύπαρξη αυτού του κόσμου. Αλλά να ξέρεις εδώ είσαι θρύλος. Όλοι μιλούν για εσένα. Παρεμπιπτόντως, είμαι η Νινέμ. Αν θες μπορούμε να γίνουμε φίλες και θα σε βοηθήσω σε ό, τι θες".

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 5)

Μας είχαν μαζέψει όλους τους καινούριους μαθητές σε έναν μεγάλο χώρο μέσα στην Ακαδημία. Ο χώρος αυτός ήταν άδειος, αλλά είχε ένα μεγάλο τραπέζι ακριβώς μπροστά μας που κάθονταν όλοι οι καθηγητές. Ο διευθυντής της σχολής σηκώθηκε και στάθηκε στο κέντρο ακριβώς, μπροστά από το τραπέζι. "Καλωσορίσατε, στην ακαδημία Γκρίφιν νεαροί σπουδαστές. Μέσα στην ακαδημία μας, θα ζήσετε τα πιο αξέχαστα αλλά ταυτόχρονα και πιο σημαντικά χρόνια της ζωής σας", είπε κάνοντας μια διακοπή για να μας κοιτάξει όλους. "Πίσω μου βρίσκονται οι καθηγητές σας. Από τους οποίους, οι δυο από αυτούς θα είναι και οι επικεφαλείς του πού θα μπείτε. Αν είστε έτοιμοι, ας αρχίσουμε το τεστ του οίκου".

Μια γυναίκα σηκώθηκε από το τραπέζι των καθηγητών, κρατώντας στα χέρια της ένα χρυσό βιβλίο και πλησίασε τον διευθυντή. "Κάθε ένας από εσάς τους πρωτοετείς φοιτητές, όταν ακούει το όνομά του, θα πλησιάζει και θα τοποθετεί το δεξί του χέρι πάνω στο βιβλίο που κρατώ. Το βιβλίο αυτό θα δείχνει σε όλους μας σε ποιον από τους δύο οίκους θα μπει ο μαθητευόμενος. Οι οίκοι είναι οι εξής: Ο οίκος των Αρχαγγέλων και ο οίκος των Πρεσβυτέρων.".

"Βίβιαν Λέαμ", είπε η γυναίκα και η Βίβιαν την πλησίασε. Μόλις ακούμπησε το χέρι της το όνομα του οίκου που μπήκε ακούστηκε από το πουθενά: "Πρεσβύτεροι".
"Πιέρ Άλφους Ένεμ", φώναξε το δεύτερο παιδί και το βιβλίο είπε πάλι τον οίκο "Πρεσβύτεροι".
"Λίλεν Ρόουζ". Τα πόδια μου όσο πλησίαζα έτρεμαν και φοβόμουν για το αποτέλεσμα που θα βγάλει το βιβλίο. "Αρχάγγελοι", ακούστηκε ο ήχος.
"Νινέμ Όραμ", φώναξε ξανά η γυναίκα. "Αρχάγγελοι".

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 4)

"Καλά είμαι", απάντησα στον άγγελο. "Πονάει το κεφάλι μου υπερβολικά. Αλλά καλά είμαι". Προσπάθησα να σηκωθώ.

"Είναι παρενέργειες από την εικονική ζωή που έζησες", μου είπε και με βοήθησε να σηκωθώ πιάνοντάς μου το χέρι.
"Εικονική ζωη;" Τι μου έλεγε; δηλαδή δεν ήμουν εκεί πραγματικά; "Δηλαδή δεν θα πέθαινα αν δεν ολοκλήρωνα το χρίσμα;".
"Θα πέθαινες", απάντησε με ήρεμο τρόπο. "Το σώμα σου είχε μείνει εδώ, αλλά η ψυχή σου είχε μπει στο εικονικό σώμα. Με αποτέλεσμα, αν πέθαινες εκεί, το σώμα που είχε μείνει εδώ θα έμενε χωρίς ψυχή οπότε δεν θα μπορούσες να επιζήσεις".
Δεν ήξερα τι να του απαντήσω και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μιλούσε τόσο φυσιολογικά για έναν θάνατο.
"Επέζησε;", ακούστηκε μια φωνή από το βάθος.
"Ναι!", απάντησε ο Ραούλφ.
Ο ηλικιωμένος άντρας με πλησίασε με αργά βήματα και με ρώτησε: "Μπορείς να μου δώσεις τα κλειδιά που βρήκες;".
"Μα δεν τα έχω. Ήταν στο εικονικό μου σώμα", του απάντησα, μιας και πριν ο Ραούλφ μου είπε ότι δεν ήμουν με το κανονικό μου σώμα.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 3)

ΤΟ ΧΡΊΣΜΑ Α'
Ένας νέος κόσμος ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μου. Έβλεπα πολλά καινούργια πράγματα από το παράθυρο του ξενώνα της σχολής που με είχαν βάλει προσωρινά, μέχρι να πάρω το χρίσμα και να μπορέσω να ενεργοποιήσω τις δυνάμεις με τις οποίες είχα γεννηθεί. Ήθελα να βγω έξω, να εξερευνήσω και να μάθω νέα πράγματα. Αλλά αυτό ήταν αδύνατο μιας και δεν μου επέτρεπαν να βγω. Ήμουν σαν φυλακισμένη από χθες το βράδυ. Μου είχαν πει όμως ότι για καλό δικό μου πρέπει να είμαι έτοιμη πριν μπορέσω να περπατώ μόνη μου στους δρόμους.
Η πόρτα του δωματίου μου χτύπησε και μέσα μπήκε ένας φιλικός, ξανθός άντρας. Στάθηκε δίπλα μου και μου είπε: "Είστε η Λίλεν Ρόουζ;".
"Από ότι μου λένε, αυτή είμαι". απάντησα, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου και γέλασα χαμηλόφωνα.
"Να λείπουν τα αστεία δεσποινίς. Έχουμε να κάνουμε πολλά σήμερα", απάντησε με αυστηρό και ταυτόχρονα επικριτικό βλέμμα. "Ακολουθήστε με, παρακαλώ", συνέχισε χωρίς να μου αφήσει περιθώριο να του απαντήσω.
Τον ακολούθησα χωρίς να του μιλάω σε όλη την διαδρομή. Περνούσαμε από διάφορους διαδρόμους μέσα στην σχολή και είδα πάνω από δέκα πόρτες οι οποίες έλεγαν από πάνω ότι ήταν διδακτικές αίθουσες. Όποιος ήταν στην θέση μου και έβλεπε όλα αυτά θα ήθελε να μπει σε κάθε αίθουσα ξεχωριστά και να την εξερευνήσει. Μετά από λίγο φτάσαμε στην μεγάλη εξώπορτα.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 2)

Ήμουν σε έναν τόπο ονειρικό. Έναν τόπο που όταν ήμουν πέντε θα έδινα τα πάντα για να ήμουν. Γιατί έχω έρθει εδώ; ήταν το μόνο ερώτημα που υπήρχε στο κεφάλι μου όλη την ώρα που περπατούσαμε. Μήπως όλα αυτά ήταν μια καλοστημένη πλάκα;
Φτάσαμε σε ένα μεγάλο κτήριο. Φαινόταν παλιό, αλλά ήταν τόσο ωραίο που αν το περιέγραφα στις φίλες μου θα έλεγαν ότι είμαι τρελή. Μπήκαμε μέσα και είδαμε μια κυρία. Ο ένας από τους αγγέλους πήγε κοντά της συζήτησαν κάτι και μας έκανε νόημα να προχωρήσουμε μαζί του. Οι διάδρομοι είχαν κατακόκκινα χάλια και στους άτυχους υπήρχαν διάφορες κορνίζες που απεικόνιζαν αγγέλους με ξίφη. Άλλους πάνω σε λευκά άλογα και άλλους που πετούσαν στον αέρα.
"Αυτό είναι το γραφείο του διευθυντή αυτής της ακαδημίας. Περίμενε εδώ απέξω και θα σε καλέσουν μέσα σε λίγο", είπε ο ένας άγγελος και μαζί με τους άλλους δύο έφυγε από κοντά μου.
Έκατσα σε έναν καναπέ και κοιτούσα γύρω μου για να καταλάβω αν είναι αλήθεια όλα αυτά ή αν είναι όνειρο. Δίπλα μου υπήρχε ένα τραπέζι με διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Είχαν περίεργους τίτλους - Άγγελος Εξπρές, Αρχαγγελικά Νέα και άλλους τέτοιους περίεργους τίτλους.
"Λίλεν Ρόουζ. Θαυμάσια", είπε ένας κύριος που βγήκε από το γραφείο του διευθυντή. "Είσαι ίδια η μητέρα σου! Ακολούθησε με".
Χωρίς να φέρω αντίρρηση ή να ρωτήσω κάτι, προχώρησα μαζί του. Όσο τον ακολουθούσα περνούσαμε από διάφορα γραφεία και καταλήξαμε στο τέλος της αίθουσας. Σε μια ξύλινη πόρτα με ανάγλυφα. Αφού ο κύριος χτύπησε την πόρτα, μπήκαμε στο δωμάτιο και ένας άντρα σηκώθηκε από το γραφείο του.

ANGELS: The Academy (Κεφάλαιο 1)

Ήμουν στο δωμάτιο μου, πάνω στο μικρό κρεβάτι μου, σκεπασμένη με μια παιδική κουβέρτα και αναλογιζόμουν την ζωή μου και το μόνο που έβλεπα είναι ότι τίποτα δεν έχει γίνει όπως το περίμενα ή όπως ήθελα να γίνει. Φανταζόμουν ότι θα είχα περάσει τις εξετάσεις για να καταφέρω να μπω σε ένα κολέγιο και θα έκανα περήφανους τους γονείς μου, αλλά φυσικά και εμένα. Ήμασταν μια φτωχή οικογένεια και δεν είχαμε την οικονομική άνεση να πληρώσουμε ένα ιδιότυπο κολέγιο και έτσι θα έπρεπε να αρχίσω την δουλειά για να καταφέρω να μαζέψω μερικά χρήματα για να καταφέρω να πληρώσω τις σπουδές μου του χρόνου.

"Χρυσή μου, είναι έτοιμο το βραδινό", φώναξε η μαμά για να κατέβω στην κουζίνα.
"Έρχομαι", της απάντησα και σηκώθηκα από το κρεβάτι για να πάω σιγά-σιγά κάτω. Το δωμάτιο μου ήταν ακριβώς πάνω από την κουζίνα και βαριόμουν να κατέβω, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή γιατί θα εμένα νηστική.
"Τι έχουμε;", αναφώνησα μόλις έφτασα στην μικρή κουζίνα.
"Μακαρόνια, γλυκιά μου", είπε με την γλυκιά της φωνή η μαμά και μου άφησε το πιάτο μπροστά μου.
"Πάλι;", γκρίνιαξα και άρχισα να τρώω αναγκαστικά.
"Γλυκιά μου, σου έχω πει ότι ο μπαμπάς δεν έχει πληρωθεί ακόμα. Κάνε λίγο υπομονή. Εδώ δεν έχουμε να πληρώσουμε το ρεύμα, θες να σου έχω πιάτο εστιατορίου να φας;", είπε η μαμά και στο βλέμμα της φαινόταν η απογοήτευση που δεν μπορούσε να μου παρέχει αυτά που θέλω.

ANGELS: The Academy (Πρόλογος)

Ανάμεσα από τα λευκά σύννεφα που κοσμούν τον γαλάζιο ουρανό, βρισκόταν ένας κόσμος πολύ διαφορετικός και ιδιαίτερος. Κανένας άνθρωπος δεν ήξερε σίγουρα για την ύπαρξη του, αλλά όλοι πίστευαν ότι κάποια στιγμή θα κατέληγαν εκεί. Ο παράδεισος που τόσο πολύ όλοι μας θέλουμε να πάμε μετά τον θάνατο μας, είναι ο κόσμος αυτός και έχει τα πάντα. Έχει ό, τι μπορεί και ό, τι δεν μπορεί να φανταστεί το ανθρώπινο μυαλό. Σχολές, μέρη αναψυχής και διασκέδασης, υπουργεία και πολλούς κατοίκους που δεν διέφεραν πολύ από εμάς τους ανθρώπους.
"Όχι, όχι, όχι...", αναφώνησε ο διευθυντής της περίφημης και πιο αρχαίας σχολής ονόματι Γκρίφιν. "Ζει", σηκώθηκε από την καρέκλα και κουνώντας το δεξί του χέρι αναφώνησε "Σέλμαν Άμεσους" Μπροστά του ήρθε ένα βιβλίο κόκκινο σαν το χρώμα της κόλασης, που όταν το άνοιξε μέσα τα φύλλα του ήταν κίτρινα και στο κέντρο της πρώτης σελίδα έγραφε: Το Βιβλίο Των Ανώτατων Συνελεύσεων. Καθώς γυρνούσε τις σελίδες, σε κάθε μια από αυτές αναγράφονταν ονόματα με αίμα και κάτω από τα ονόματα οι λόγοι συνελεύσεων.
"Λενόν, ελα γρήγορα μέσα. Γρήγορα", φώναξε ο διευθυντής, κύριος Μίμελον.
"Τι έγινε κύριε;", είπε ο Λενόν, αφού άνοιξε την ξύλινη μεγάλη πόρτα που ήταν γεμάτη ανάγλυφα από τον πρώτο πόλεμο των αγγέλων και δαιμόνων, καθώς έμπαινε στο γραφείο που ήταν γεμάτο βιβλία.
"Η Λίλεν Ρόουζ ζει", του είπε με τον τρόμο να έχει σχηματιστεί στα μάτια του.
"Τι λέτε κύριε; Η Λίλεν Ρόουζ πέθανε το 1966 μ.Χ", απάντησε με ηρεμία και, πριν προλάβει να πει κάτι άλλο, ο διευθυντής του είπε: "Μην λες αυτή την καταραμένη ημερομηνία.