Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 11)

Οι πρώτες μέρες της συνεργασίας ανάμεσα στην νεαρή Βασίλισσα και την Αρχόντισσα ήταν... μπερδεμένες. Απ'τη μια, η Ρωξάνδρα εκτιμούσε το γεγονός ότι η νεαρή γυναίκα είχε τη θέληση να τη βοηθήσει να συμφιλιωθεί με τον καινούργιο της ρόλο. Απ'την άλλη, όμως, όταν την έβλεπε κάθε βράδυ να δειπνίζουν δίπλα-δίπλα με τον Στρατηγό, ένιωθε ένα αλλόκοτα και ενοχλητικό συναίσθημα να κατασπαράζει τα σωθικά της.

Η Λύκαινα και το Κοράκι (Κεφάλαιο 10)

Τα μακριά άσπρα φουστάνια της ανεδείκνυαν υπέροχα το κορμί της με τις καμπύλες της. Τα μακριά σκούρα μαλλιά της έπεφταν μέχρι τη μέση της, σχηματίζοντας κύματα που θα μπορούσαν εύκολα να δελεάσουν τον κάθε άντρα να την πλησιάσει. Μια κόκκινη ζώνη τυλιγόταν γύρω απ’ την μέση της και ταξίδευε απ' το μπούστο της, στα μανίκια της και έδενε στους γοφούς της. Τα χείλη της απαλό κόκκινο, ενώ το χρυσό δαχτυλίδι της μητέρας της αντανακλούσε στο φως των κεριών.

Η Λύκαινα και το Κοράκι (Κεφάλαιο 9)

Τα βήματά της αποφασιστικά και γοργά. Είχε βάλει σκοπό να του αποδείξει ότι δεν ήταν άλλη μια από εκείνες τις γυναίκες που μπορούσε να παίξει μαζί τους.

Καθώς πλησίαζε προς την μεριά του, το βλέμμα του έπεσε πάνω της. Αμέσως, από χαρούμενο και ευδιάθετο έγινε μπερδεμένο.

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 8)

Το επόμενο πρωί ξύπνησε στα ίδια χάλια. Το ίδιο και το μεθεπόμενο και όσα ακολούθησαν. Σημάδια κόκκινα και σκούρα κάλυπταν όλο της το σώμα. Εκτός από το πρόσωπο. Ήταν το μόνο που έμενε ακάλυπτο από τα σημάδια του άντρα της. Κάτι της έλεγε ότι δε θα διαρκούσε πολύ.

Ο Μαρτίνος είχε φύγει, αφήνοντάς την εκεί.

«Κάνε το καθήκον σου. Δώσε του διαδόχους». Αυτά ήταν τα λόγια του, καθώς την φίλησε, δήθεν, τρυφερά στο μέτωπο, εγκαταλείποντάς τη στο στόμα του λύκου.

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 7)

Η μουσική και τα γέλια όλων ακούγονταν σε όλη την αίθουσα. Εκείνη, καθόταν στην θέση της, δίπλα απ' τον σύζυγό της και κοιτούσε το -ενοχλητικό για αυτή- θέαμα.

Όλοι οι ιππότες και οι άνδρες του δωματίου είχαν πλησιάσει την νεαρή χαμογελαστή ομορφιά, η οποία στεκόταν ακόμα στο πλευρό του Στρατηγού. Εκείνος, έχοντας το χέρι του γύρω της, έδειχνε ξεκάθαρα ότι του άνηκε και ότι κανείς δε θα την πλησίαζε.

Ίσως και για μια στιγμή να ζήλεψε την άγνωστη γυναίκα που ήξερε μόνο το όνομά της. Ίσως και να ευχήθηκε να ήταν, για λίγα λεπτά έστω, στη θέση της. Να ένιωθε έστω και λίγη προστασία κάτω απ' το τρυφερό βλέμμα εκείνου το άντρα.

Μα όχι, εκείνη ήταν δίπλα στον βασιλιά, του οποίου τα σημάδια στόλιζαν ακόμα το κορμί της, κρυμμένα κάτω από ακριβά μετάξια που αγκάλιαζαν από ανάγκη το κορμί της.

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 6)

Οι φωτεινές ηλιαχτίδες εισέβαλαν στο δωμάτιο φωτίζοντάς το. Η Ρωξάνδρα ξύπνησε ανοιγοκλείνοντας τα μαύρα μάτια της, που τώρα ήταν πρησμένα και κόκκινα.

Αμέσως, ένας οξύς πόνος την διαπέρασε και κουλουριάστηκε ακόμα πιο πολύ, προσπαθώντας να τον σταματήσει με κάποιο τρόπο.

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 5)

Όλο το κάστρο ήταν ειδικά στολισμένο για την περίσταση. Μεγάλα τραπέζια γεμάτα φαγητό και πιοτό, ενώ η Βασιλική Αίθουσα ειδικά φτιαγμένη για την δεξίωση. Δυο μεγάλα κόκκινα χαλιά κάλυπταν όλο τον διάδρομο και άφηναν ένα κενό, από όπου θα περνούσε η νύφη, συνοδευόμενη απ' τον θείο της. Εκεί, ένα άσπρο, τεράστιο χαλί, της έδειχνε το δρόμο για την καταστροφή της. Εκείνη περίμενε, ντυμένη, μέχρι να έρθει ο θείος της. Η θέα έξω από το παράθυρο μπορούσε εύκολα να σου κλέψει την ανάσα. Ψηλά δέντρα επισκίαζαν τα πάντα και αν έριχνες μια καλύτερη ματιά, θα έβλεπες και το ποτάμι στο δάσος. Ένα μικρό μέρος του, φυσικά...

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 4)

«Τον μισώ ήδη τον παλιόβασιλιά!» αναφώνησε εξοργισμένη η Αγγέλα, διακόπτοντας για άλλη μια φορά την γιαγιά της.

Η καημένη Αντιγόνη, με τόσα ξεσπάσματα απ'τα παιδιά, ήταν έτοιμη σχεδόν να παρατήσει την ιστορία και να τους στείλει για ύπνο. Οι δυνατές φωνές τους, καθώς συμφωνούσαν για το πόσο κακός είναι ο βασιλιάς, έκανε το κεφάλι της να χτυπά ξανά και ξανά. Ίσως και να τελείωνε την ιστορία πιο γρήγορα από ότι σχεδίαζε...

«Ή θα ηρεμήσετε ή πάτε για ύπνο και συνεχίζουμε αύριο!» τους προειδοποίησε, θέτοντάς τους όρους.

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 3)

Το επόμενο πρωί, η διάθεσή της ήταν φανερά ανεβασμένη. Είχε σκοπό να δείξει στον αλαζόνα Στρατηγό ότι ήταν διαφορετική από τις άλλες Αρχόντισσες που γνώριζε και ότι δε την σταματούσε τίποτε. Φορώντας ένα απ'τα πουκάμισα που πήρε απ'το σπίτι της, το μαύρο παντελόνι της και τις άνετες, δερμάτινες, σκουρόχρωμες μπότες της μαζί με μια προστατευτική ζώνη γύρω από τη λεπτή μέση της, κατευθύνθηκε προς την αυλή, όπου θα την περίμενε ο νεαρός άνδρας. Δίπλα της περπατούσε και η νεαρή Μελωδία, συνομιλώντας μαζί της και κρατώντας νερό και ψωμί με τυρί σε περίπτωση που πεινάσει η αρχόντισσά της. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά, είδε τον Στρατηγό, το Μύρωνα και το Λεωνίδα δίπλα από τρία άλογα.

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 2)

Φτάνοντας στο γειτονικό βασίλειο, έξω απ'τα τείχη, οι πύλες άνοιξαν και οι στρατιώτες τους καλωσόρισαν, αφήνοντάς τους να περάσουν μέσα στο τεράστιο ευρύχωρο κάστρο. Στρατιώτες και ιππότες με το έμβλημα του Βασιλιά τους στολισμένο στις πανοπλίες τους, υποκλίνονταν και άνοιγαν δρόμο για να περάσουν. Σταμάτησαν τα άλογά τους μπροστά από τα σκαλιά του κάστρου, περιμένοντας τον Βασιλιά και τους ακόλουθούς του. Ο Βασιλιάς χειροκρότησε και τους πλησίασε με ένα μεγάλο χαμόγελο χαραγμένο στο νεανικό λευκό πρόσωπό του.

Η λύκαινα και το κοράκι (Κεφάλαιο 1)

Μέσα στα βάθη του καταχείμωνου, ένα πέτρινο σπίτι μέσα στο πυκνό χιονισμένο δάσος βγάζει τους παχύς γκρι καπνούς του, καθώς το μεγάλο πέτρινο τζάκι τo ζεσταίνει και το προστατεύει από το εξωτερικό κρύο. Μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας περπατά με βαριά και προσεκτικά βήματα κοντά στο τζάκι, κρατώντας ένα δίσκο με γευστικά μπισκότα στο ένα χέρι και μια γυάλινη κανάτα με φρέσκο γάλα στο άλλο. Φτάνοντας κοντά του, αφήνει το βαρύ φορτίο της πάνω στο τραπεζάκι και κοιτάει γύρω της. Η συντροφιά της δεν είναι εκεί. Κάπου πάλι θα έχουν κρυφτεί και θα καταστρώνουν τα σχέδια τους. Και με αυτήν την σκέψη χαμογελά ευδιάθετα.