Crown of Blood (Κεφάλαιο 19)

Ο Αλφ, σε αντίθεση με τη μέλλουσα γυναίκα του, χρειάζεται τη μισή ή και λιγότερη ώρα για να διαλέξει την ενδυμασία του για τον γάμο. Θέλει να μοιάζει αυστηρός και επιβλητικός ως βασιλιάς, αλλά ταυτόχρονα και όμορφος ως άντρας. Αφού το ζευγάρι επιλέγει τα ρούχα του, το μόνο που μένει είναι να συναντηθούν και να διαλέξουν τα δαχτυλίδια που χρειάζονται για να ολοκληρωθεί η τελετή και να ονομαστούν ενώπιον του Θεού ζευγάρι. 

 
Ο έγγαμος βίος τρομάζει την Έλενα, μιας και δεν ξέρει αν μπορεί να περάσει την υπόλοιπη ζωή της με έναν άντρα που ξέρει τόσο λίγο, που ουσιαστικά δε νιώθει και κάτι για αυτόν. Το μόνο που την ενδιαφέρει στον συγκεκριμένο γάμο είναι η θέση που θα της δώσει. Ποτέ ξανά δε θα μπορεί κανείς να τη μειώσει. Θα έχει ό,τι θέλει χωρίς κόπο. Αντίθετα, ο Αλφ περιμένει πώς και πώς τον γάμο, αφού παντρεύεται τη γυναίκα που αγάπησε από την πρώτη στιγμή που την είδε. Για τον Αλφ, ο γάμος γίνεται, όχι από συμφέρον, αλλά από κεραυνοβόλο έρωτα. 

 
Ένας χτύπος ακούγεται στην πόρτα του δωματίου της Έλενας, την ώρα που εκείνη ετοιμάζεται να κατέβει κάτω για μια βόλτα που την έχει ανάγκη, για να ξεχαστεί και να νιώσει ήρεμη. 

 
«Παρακαλώ» λέει η Έλενα, καθώς φοράει δύο χρυσά σκουλαρίκια. 

Crown of blood (Κεφάλαιο 18)

Οι μέρες και οι ώρες του μήνα προετοιμασίας για τον γάμο περνούν αργά και βασανιστικά για τους εργάτες στο παλάτι, μιας και ασχολίες τους διπλασιάζονται λόγω του πολυσυζητημένου, βασιλικού γάμου. Πολυσυζητημένου πράγματι, διότι δεν έμεινε καμία γωνία στη χώρα που δεν ακούστηκαν τα νέα. Έτσι, έχουν ένα σωρό εργασίες να κάνουν.
 

Οι μάγειρες ετοιμάζουν το μενού και την τούρτα του γάμου. Οι καθαρίστριες καθαρίζουν κάθε γωνιά του παλατιού με μεγάλη παρατηρητικότητα, για να μην τους ξεφύγει ούτε ίχνος σκόνης. Οι μουσικοί ετοιμάζουν τα τραγούδια που θα ακουστούν κατά τη διάρκεια αναμονής του ζευγαριού στην εκκλησία, αλλά και τα τραγούδια για το βασιλικό δείπνο. Οι διακοσμητές, αφού πρώτα μελετούν το παλάτι, αρχίζουν να ρίχνουν ιδέες ο ένας στον άλλο για την τελική διακόσμηση. Οι μοδίστρες σχεδιάζουν και δημιουργούν φορέματα για τη νύφη και κοστούμια για τον γαμπρό. Για το ζευγάρι ίσως είναι ένα ευχάριστο γεγονός, αλλά για τους εργαζομένους είναι ένας πραγματικός εφιάλτης. Ίσως πάλι, να είναι ευχάριστο μονάχα για το ένα άτομο του ζευγαριού…

Μουσικές, χτυπήματα και φωνές επικρατούν στο παλάτι την περίοδο αυτή, κάνοντάς το ανυπόφορο και εφιαλτικό. Η Έλενα κοιμάται, όπως πάντα, στον ξενώνα ενώ ο Αλφ στο δωμάτιό του, όπου φυσικά έχει ό,τι θέλει δίπλα από το κρεβάτι του. Αντίθετα η Έλενα πρέπει να σηκώνεται, να κατεβαίνει τις σκάλες και τότε να πηγαίνει εκεί που θέλει. Κάνει υπομονή όμως, μιας και σε λίγο καιρό θα είναι αυτή βασίλισσα.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 17)

Όλα στο παλάτι κυλούν με τους ρυθμούς της καθημερινής ρουτίνας, στην οποία προστίθεται ο γάμος του βασιλιά και της Έλενας, που φόρτωσε σε όλο το προσωπικό ακόμη μια δουλειά από τη στιγμή που ανακοινώθηκε. Μια δουλειά ιδιαίτερα απαιτητική και κουραστική, γιατί τα πάντα πρέπει να είναι στην εντέλεια, χωρίς λάθη.

Μόλις πέφτει η νύχτα, και τη θέση της παίρνει ξανά η μέρα, οι δουλειές του παλατιού αρχίζουν. Οι κουζίνες παίρνουν φωτιά για να ετοιμάσουν το καθημερινό πρωινό του βασιλιά που αποτελείται από χίλια δυο πράγματα. Οι πρωινοί φρουροί αλλάζουν βάρδιες με τους βραδινούς. Οι καμαριέρες, αφού πρώτα παίρνουν καθαρά σεντόνια, πηγαίνουν στα δωμάτια του βασιλιά και της Έλενας για να τους ξυπνήσουν και να στρώσουν τα κρεβάτια.

Ο Αλφ φοράει τα καθημερινά του ρούχα και κατευθύνεται γρήγορα στο γραφείο του χωρίς να φάει πρωινό, μιας και αυτό που ετοιμάζεται να ανακοινώσει στον λαό είναι ιδιαίτερο και πρωτόγνωρο για κάθε πολίτη. Οι βοηθοί του τον περιμένουν εκεί, έχοντας στα χέρια τους τα απαραίτητα σχέδια και διάφορες προτάσεις πάνω στη βασική ιδέα. Είναι έτοιμοι να προτείνουν στον βασιλιά τροποποιήσεις και να διορθώσουν τυχόν ατέλειες στην ιδέα που τόσο καιρό επεξεργαζόταν.

Η Έλενα από την άλλη σήμερα δεν κάνει κάτι το ιδιαίτερο.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 16)

Σε ένα από τα πολλά δωμάτια του παλατιού, πάνω σ’ ένα στρώμα γεμάτο πούπουλα, τοποθετημένο σε ένα χρυσό σκελετό κρεβατιού, βρίσκεται ξαπλωμένη η Έλενα, έχοντας ακόμα τα μάτια της κλειστά και τα χείλη της ελαφρώς χαμογελαστά. Ο ήλιος δεν είχε πολλή ώρα που ανέτειλε και οι επιστάτες, οι φρουροί, οι υπηρέτριες και οι μάγειρες ήταν ήδη στα πόστα τους, για να έχουν τα πάντα έτοιμα πριν ξυπνήσει ο βασιλιάς και η κρατούμενή του.

Μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα μπαίνει στο δωμάτιο της Έλενας και, αφού ανοίγει τις ολόλευκες κουρτίνες, κατευθύνεται στο πλευρό της για να την ξυπνήσει. 

 
«Ξύπνα, καλή μου, το πρωινό είναι έτοιμο και ο άρχοντας σας περιμένει στην τραπεζαρία να φάτε μαζί» λέει χαμογελώντας και ταυτόχρονα την ακουμπά ελαφρά για να ξυπνήσει. 

 
«Σε πέντε λεπτά θα είμαι κάτω» λέει με δυσκολία η Έλενα καθώς προσπαθεί να ξυπνήσει. 

 
Μετά από περίπου πέντε λεπτά, καταφέρνει να ανοίξει τα μάτια της και να σηκωθεί για να αρχίσει να ντύνεται. Ανοίγει την ντουλάπα της για να διαλέξει ένα φόρεμα, αλλά, πριν προλάβει να πάρει κάποιο, η πόρτα του δωματίου χτυπάει και ένας άντρας με ένα κουτί μπαίνει μέσα.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 15)

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2 ΜΗΝΕΣ 

 
Η Έλενα μέσα σε μόλις δύο μήνες καταφέρνει να φτιάξει την εικόνα της και να δείχνει προς τον έξω κόσμο αυτό που θέλει εκείνη και όχι αυτό που είναι πραγματικά. Καταφέρνει από μια απλή, φτωχή κοπέλα να δείχνει ότι είναι η πριγκίπισσα της Ελλάδας, η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να έχει ό,τι και όποιον θέλει. Στην αρχή βέβαια της φαίνονταν όλα εύκολα και ρόδινα, αλλά με τη διαμονή της στο παλάτι της Αγγλίας σιγά σιγά τα πράγματα δυσκολεύουν, καθώς ο Άγγλος βασιλιάς σταματάει να τη βλέπει πια ως κρατούμενη. Χωρίς αυτή να το θέλει, μάλλον του έδωσε ελπίδες ότι μπορεί να συμβεί κάτι παραπάνω μεταξύ τους. Οι συνομιλίες τους δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Μιλούν κάθε πρωί που παίρνουν πρωινό στην τραπεζαρία, κάθε μεσημέρι καθώς τρώνε τα εύγευστα αγγλικά πιάτα και κάθε βράδυ που απολαμβάνουν το βραδινό τους πριν πάνε για ύπνο.

 
Ο Αλφ έχει πολλά ραντεβού κάθε μέρα στο γραφείο του, αλλά τις τελευταίες μέρες ένας ηλικιωμένος άνδρας που κρατάει στα χέρια του ένα χρυσό κουτί έρχεται σχεδόν κάθε μέρα. Κάθεται περίπου μισή ώρα και έπειτα φεύγει. Στην Έλενα αυτό φαίνεται πολύ περίεργο, γιατί όλοι οι υπόλοιποι που επισκέπτονται τον βασιλιά έρχονται στο παλάτι το πολύ δύο φορές τον μήνα. Δεν τη νοιάζει όμως, αφού η ίδια της η χώρα δεν ενδιαφέρθηκε να απαντήσει στο γράμμα που έστειλε, για να τους ενημερώσει για τον θάνατο του στρατηγού.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 14)

«Δεν καταλαβαίνω γιατί χαμογελάτε» λέει ειρωνικά ο στρατηγός κοιτώντας τον Αλφ βαθιά μέσα στα μάτια. Η Έλενα, όταν τον ακούει να μιλάει έτσι στον βασιλιά μέσα στο ίδιο του το παλάτι, θορυβείται και ανησυχεί για το τι θα γίνει στη συνέχεια. 

 
«Από όσο θυμάμαι, κύριε, έχετε έρθει στο παλάτι μου, στο σπίτι μου, που γύρω του υπάρχουν εκατοντάδες στρατιώτες, ακόμα και πολίτες, οι οποίοι θα έδιναν και τη ζωή τους για να κάνουν ό,τι τους πω. Αν ήμουν στη θέση σας, θα πρόσεχα καλά τα λόγια μου» απαντάει ο Αλφ χρησιμοποιώντας τον ίδιο τόνο. «Είμαι ο βασιλιάς ενός ολόκληρου έθνους, μιας πανίσχυρης αυτοκρατορίας, και δε θα επιτρέψω σε κανέναν – ούτε φυσικά και στην πολύτιμη πριγκίπισσά σου - να μου μιλήσει με ειρωνικό ύφος και να νομίζει ότι εγώ είμαι ένας ηλίθιος που θα ανεχτεί να του μιλούν σαν να είναι κατώτερος. Για αυτό σας συνιστώ να περιμένετε να σκεφτώ, χωρίς να με διακόπτετε. Επίσης, είναι δικαίωμα μου να γελάω όποτε θέλω εγώ, χωρίς φυσικά να χρειάζεται να πάρω την άδειά σου ή την άδεια κάποιου άλλου. Έγινα κατανοητός;»

Ο στρατηγός φοβάται. Όχι τόσο για τη ζωή του, αλλά περισσότερο γιατί μπορεί με τα λόγια του να κατέστρεψε ακόμη και αυτή τη μικρή ελπίδα που είχε για μια προσωρινή ειρήνη. Η Έλενα αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, γιατί ξέρει πως αν αφήσει τον στρατηγό να μιλάει, σε λίγη ώρα θα βρεθούν και οι δύο καταδικασμένοι σε θάνατο ή κλεισμένοι σε κάποια φυλακή του παλατιού.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 13)

Το μωβ σημάδι παραμένει στον ουρανό. Οι δύο βρικόλακες μένουν ακίνητοι και το κοιτούν. Ξέρουν τι θα έρθει, αλλά δεν μπορούν να το αποτρέψουν. Ο μάγος ποτέ δεν έχει αγνές προθέσεις, που αποδεικνύεται περίτρανα από το ίδιο το γεγονός της ύπαρξής τους. Δεν είχε αγνές προθέσεις όταν τους μετέτρεψε σ’ αυτά τα άψυχα όντα. Όλα είναι μέρος ενός ανώτερου σχεδίου. Τρείς λέξεις τους έρχονται στο μυαλό: πόλεμος, αίμα, θάνατος…

Μπορούν μόνο να ελπίζουν πως όλα αυτά είναι μια σύμπτωση.

 

***

Η Έλενα βλέπει το παλάτι και της φαίνεται επίγειος παράδεισος. Πρώτη φορά στη ζωή της πιάνει τον εαυτό της να χαζεύει και να ερωτεύεται τόσο με ένα μέρος. Θέλει τόσο πολύ να δεχτεί ο βασιλιάς να την κρατήσει εδώ μέσα και ας την έχει κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο. Τουλάχιστον θα μπορεί να βλέπει έξω από το παράθυρο. Είναι μια ζωή που θέλει να ζήσει. Όλες οι σκέψεις της διακόπτονται από το άκουσμα της φωνής του φρουρού. 

 
«Παρακαλώ περάστε. Ο αυτοκράτορας Αλφ σας περιμένει με ανυπομονησία για το τι έχετε να του προσφέρετε» λέει με πολύ καλή προφορά που η Έλενα ζηλεύει.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 12)

Η τεράστια, ολόχρυση πύλη του παλατιού βρίσκεται ακριβώς μπροστά τους. Ένα περίεργο αίσθημα γεννιέται˙ νομίζουν πως αφού περάσουν μέσα, δε θα υπάρχει έξοδος. Ο στρατηγός, αν και φαίνεται δυναμικός και χωρίς φόβους άντρας, διστάζει να φωνάξει έναν φρουρό, για να ενημερώσει τον βασιλιά και να τους επιτρέψει να περάσουν. Η αναμονή τους έξω δεν κρατάει πολύ˙ ένας ψηλός άντρας με πανοπλία - πάνω στην οποία υπάρχει χαραγμένο στο μέρος της καρδιάς το οικόσημο του Μπάκινγκχαμ - έρχεται και με τρομαχτική φωνή φωνάζει στους δύο επισκέπτες:

«Βρίσκεστε στις πύλες του παλατιού του Μπάκινγκχαμ. Ελπίζω να έχετε μια καλή δικαιολογία που ενοχλείτε τη βασιλική φρουρά και τον ίδιο τον βασιλιά».

«Είμαι ο στρατηγός της Ελλάδας και από εδώ είναι η πριγκίπισσα Ειρήνη, η επόμενη στη διαδοχή του θρόνου» λέει με αυστηρό ύφος ο στρατηγός. Αλλά ακόμη και ένα μικρό παιδί μπορεί να δει πως τα χέρια του τρέμουν – είναι αμήχανος και τρομαγμένος. Φοβάται μήπως καταλάβει ο φρουρός ότι η πριγκίπισσα Ειρήνη δεν είναι παρά μια φτωχή γυναίκα με το όνομα Έλενα. Πάντα ελπίζει όμως πως όλα είναι με το μέρος τους. Ο στρατηγός κάνει μια μικρή παύση για να ηρεμήσει τα τεντωμένα νεύρα του και συνεχίζει: 

 
«Ήρθαμε να κλείσουμε μια προσωρινή ειρήνη με τον βασιλιά». 

Crown of Blood (Κεφάλαιο 11)

Το καράβι που φεύγει από την Ελλάδα με προορισμό την Αγγλία περιμένει τους επιβάτες, οι οποίοι πληρώνουν το εισιτήριό τους για να γυρίσουν στην πανέμορφη αυτή χώρα. Πολλοί εργάζονται εκεί, ενώ άλλοι γυρνούν πίσω στις οικογένειές τους που τους περιμένουν υπομονετικά. Το πλήρωμα του καραβιού για ευκολότερα και γρηγορότερα αποτελέσματα απαρτίζεται από δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα του πληρώματος μαζεύει τα σκοινιά που δένουν το καράβι με την προβλήτα και σηκώνουν τη βαριά, κατάμαυρη άγκυρα. Η δεύτερη ομάδα βάζει σε σειρά τους επιβάτες και τακτοποιεί τις αποσκευές τους ονομαστικά, ώστε να είναι σε θέση να τις ξεχωρίσουν, όταν φτάσουν με επιτυχία στον προορισμό τους.

Το μεγάλο ξύλινο καράβι σκίζει βίαια και άτσαλα τα νερά του ωκεανού. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, διάφορα πουλιά κάνουν μια στάση πάνω στα πανιά του καραβιού ή κάτω, δίπλα στις θέσεις των επιβατών. Τα περισσότερα μπερδεύονται και χάνουν τον προσανατολισμό τους εξαιτίας της κίνησης του καραβιού. Βέβαια, το να βρουν πάλι τον προσανατολισμό τους είναι μονάχα θέμα λίγων δευτερολέπτων. Οι επιβάτες θαυμάζουν τα μεγάλα πουλιά και τον τρόπο που πετούν ψηλά στον ουρανό και μέσα από τα σύννεφα. Είναι κατά κάποιο τρόπο η μόνη τους διασκέδαση, τουλάχιστον μέχρι να εμφανιστεί ένας άντρας που κρατάει ένα βιολί στο χέρι. Όλοι χαλαρώνουν και αφήνονται στις νότες του αγνώστου άντρα.

Η μουσική, τα πουλιά, ακόμα και το ταξίδι με το καράβι για την Έλενα αποτελούν κάτι καινούριο και ωραίο, κάτι που ενδόμυχα πάντα ήθελε να ζήσει.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 10)

Η χρυσή άμαξα σέρνεται με τη βοήθεια των αλόγων πάνω στον λασπωμένο δρόμο. Αν και είναι Χριστούγεννα, το χιόνι είναι σπάνιο στην Ελλάδα. Αντί για αυτό, βροχές κάνουν την ευχάριστη, αλλά και ταυτόχρονα ενοχλητική, εμφάνισή τους. Κεραυνοί και πολύ νερό πέφτουν και όποιος ταξιδεύει νιώθει πως είναι η τελευταία του μέρα πάνω στη Γη. Αυτό ακριβώς το συναίσθημα νιώθουν ο στρατηγός και η Έλενα καθώς βλέπουν από το παράθυρο της άμαξας να γίνεται βιβλική καταστροφή έξω. Αρχίζουν να πιστεύουν πως ποτέ δε θα καταφέρουν να φτάσουν στην Αγγλία, αλλά μένουν προσηλωμένοι στον στόχο τους για τη σωτηρία της πατρίδας τους.

Το τρίχωμα των δύο λευκών αλόγων γίνεται σιγά σιγά όλο και πιο σκούρο από το λασπωμένο νερό της βροχής. Τα άλογα αρχίζουν και κουράζονται - αδυνατούν να περπατήσουν πάνω στην τόσο λασπωμένη γη. Τα ποδιά τους πονούν, αλλά ο οδηγός της άμαξας τα πιέζει να τρέξουν, για να βρουν καταφύγιο μέχρι το τέλος αυτής της ατελείωτης κακοκαιρίας.

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα βρίσκουν ένα μικρό, εγκαταλελειμμένο σπίτι κατασκευασμένο από ξύλο. Φαίνεται πως δεν κατοικείται εδώ και πολλά χρόνια. Είναι έτοιμο να καταρρεύσει και η δυνατή βροχή δεν το βοηθά να μείνει όρθιο. Χωρίς άλλη επιλογή, οι ταξιδιώτες πρέπει να ελπίζουν ότι το μικρό αυτό σπίτι θα αντέξει στη βροχή και θα τους προσφέρει στέγη, ζεστασιά και ένα στεγνό, ασφαλές μέρος για να κοιμηθούν μέχρι το επόμενο πρωί, που ελπίζουν ότι θα συνεχίσουν ακάθεκτοι το ταξίδι τους.

Crown of blood (Κεφάλαιο 9)

Στη μικρή – σε σχέση με την Αγγλία – Ελλάδα, τα Χριστούγεννα κάνουν την εμφάνισή τους με τελείως διαφορετικό τρόπο. Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, υπάρχει ελάχιστο χιόνι σε μερικές βόρειες μονάχα περιοχές. Το χριστουγεννιάτικο πνεύμα το φέρνουν οι κάτοικοι. Οι άντρες του κάθε σπιτιού πηγαίνουν στα μικρά δάση της περιοχής τους και κόβουν έλατα, ώστε να μπορέσουν να δώσουν στις οικογένειές τους ακόμα και αυτήν τη μικρή χαρά που τόσο χρειάζονται. Από τότε που ο αγγλικός στρατός εισέβαλλε στην Ελλάδα, η οικονομία της και οι καταστάσεις πείνας και εξαθλίωσης του λαού κορυφώθηκαν. Έχουν ανάγκη τη χαρά!

Τα μικρά παιδιά μαζί με τη μητέρα τους πηγαίνουν σε διάφορα μέρη της πόλης, για να βρουν διάφορα πράγματα να βάλουν πάνω στα έλατα που θα φέρει ο πατέρας τους. Ψάχνουν να βρουν λουλούδια, μπιχλιμπίδια και βάσεις, ώστε να τοποθετήσουν κεριά πάνω στα έλατα. Έτσι, την παραμονή των Χριστουγέννων, όταν τα ανάψουν, θα δημιουργήσουν ένα ευχάριστο αίσθημα στο σπίτι και θα περάσουν ωραία, ξεχνώντας όλα τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματά τους.

Τα Χριστούγεννα πρέπει να είναι μια εποχή χαράς, αγάπης, δώρων και ξεκούρασης. Στην Ελλάδα όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Μόνο τα μικρά παιδιά μπορούν να αισθάνονται χαρά, και αυτά όχι όλες τις φορές, γιατί συνειδητοποιούν τις καταστάσεις εξαθλίωσης που περνούν τα ίδια, τα αδέρφια και οι γονείς τους.

Crown of blood (Κεφάλαιο 8)

Πρώτη εβδομάδα.

Το κρύο σκεπάζει την Αγγλία και νιφάδες χιονιού κάνουν την εμφάνισή τους στολίζοντας τους δρόμους, αλλά και τις τριγωνικές σκεπές των μονοκατοικιών. Η μεγάλη αυλή του παλατιού Μπάκινγκχαμ γίνεται ακόμα πιο όμορφη, μιας και πάνω σ’ όλα τα δέντρα πέφτει χιόνι ομοιόμορφα, κάνοντάς τα να έχουν μια δική τους, ξεχωριστή ομορφιά.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν σε μερικές μέρες και οι κάτοικοι του Λονδίνου τα αναμένουν με ανυπομονησία. Έτσι, όλοι αρχίζουν να γεμίζουν τα σπίτια και τις αυλές τους με γιορτινά, πολύχρωμα φωτάκια και διάφορα είδη χριστουγεννιάτικων στολιδιών. Κάθε σπίτι έχει στο εσωτερικό του το δικό του στολισμένο χριστουγεννιάτικο έλατο! Από τα γραμμόφωνα ακούγονται διάφορες κλασικές χριστουγεννιάτικες συνθέσεις με πιάνο ή βιολί που κρατούν αναμμένο το πνεύμα των Χριστουγέννων.

Ο στολισμός του παλατιού είναι ο πιο ιδιαίτερος και ταυτόχρονα ο πιο όμορφος από όλα τα σπίτια της Αγγλίας. Εκτός από τον κλασικό αγγλικό στολισμό που για χρόνια δίνει ομορφιά στο παλάτι, ο νέος βασιλιάς φέρνει τούτα τα Χριστούγεννα ένα νέο έθιμο από τη χώρα γέννησής του, τη Γερμανία, το Αντβένσκραντζ. Είναι ένα μεγάλο, χρυσό κηροπήγιο από κλαδιά ελάτου, πλεγμένα έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα στεφάνι.

Crown of blood (Κεφάλαιο 7)

Αφότου αποχωρούν όλοι από την κεντρική είσοδο του παλατιού Μπάκινγκχαμ, δύο μαύρες σκιές βγαίνουν από τα σώματα των νεκρών αντρών. Είναι οι ψυχές τους, που βγαίνουν από τα σώματά τους και πηγαίνουν κάπου αλλού. Περνούν πάνω από εκατοντάδες σπίτια Άγγλων και πάνω από πάρκα. Όλα τα μικρά παιδιά που παίζουν έξω τις κοιτούν με απορία˙ τι μπορεί να είναι αυτά τα δύο μαύρα πράγματα στον ουρανό που μοιάζουν με σύννεφα;

Οι δύο σκιές κατευθύνονται προς τον ήλιο και, όταν φτάνουν εκεί, στέκονται για λίγο πάνω στις ηλιαχτίδες, μέχρι που μετατρέπονται από μαύρες σκιές σε κατακόκκινες φιγούρες. Μπροστά τους δεσπόζει ένα παλάτι από χρυσό που γύρω του βρίσκονται φρουροί˙ η μορφή τους είναι ίδια με τους δυο άντρες. Με αργά βήματα πλησιάζουν τη διαμαντένια πύλη του παλατιού και μόλις φτάνουν, ένας από τους φρουρούς τους ανοίγει την πόρτα και με ένα νεύμα τους δείχνει να περάσουν μέσα.

Στο κέντρο του παλατιού υπάρχει ένας μεγάλος θρόνος φτιαγμένος από λάβα, που είναι τόσο ψηλός, ώστε αυτός που κάθεται εκεί να μπορεί να δει τα πάντα γύρω του και η φωνή του να ακούγεται πολύ δυνατά. Κανείς δεν κάθεται όμως εκεί τη στιγμή που οι δύο άντρες μπαίνουν μέσα. Ξαφνικά, εμφανίζεται καθισμένος πάνω στον θρόνο ένας ηλικιωμένος άντρας με μια πολύ μακριά γενειάδα. Κοιτάει τους δυο άντρες στα μάτια και αμέσως μιλάει με την ήρεμη φωνή του.

Crown of blood (Κεφάλαιο 6)

Ο Αλφ Λενζ, ο νόμιμος πια βασιλιάς της Αγγλίας και της Γερμανίας, έχει πολύ μεγάλες ιδέες για τις δύο χώρες και τίποτα δε θα τον εμποδίσει από το να τις υλοποιήσει. Το πρωινό ξύπνημα δεν ήταν ποτέ εύκολο για τον Αλφ˙ μάλιστα, όταν ήταν στη Γερμανία, είχε δύο γυναίκες που μόνη τους αρμοδιότητα ήταν να ξυπνούν τον πρίγκιπα κάθε πρωί. Εδώ στην Αγγλία τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κάθε πρωί, ένας από τους φρουρούς που κάθεται έξω από την πόρτα του βασιλικού δωματίου μπαίνει μέσα και τον ξυπνάει με τον πιο άθλιο τρόπο. Το αποτέλεσμα, ο Αλφ συνεχώς ξυπνάει με νεύρα, μέχρι τουλάχιστον να πιει τον καφέ του και να ηρεμήσει λίγο.

Ο πρωθυπουργός κατευθύνεται προς το παλάτι. Εφόσον ο παλιός βασιλιάς πέθανε και κυβερνάει πλέον ένας καινούριος, πρέπει και εκείνος να παραδώσει τη θέση του και να γίνουν πάλι εκλογές. Όσο πηγαίνει προς το παλάτι του Μπάκινγκχαμ, αναπολεί τις μέρες τους ως ηγέτης και σκέφτεται με πικρία πως σήμερα όλα θα τελειώσουν για πάντα. Το ότι είναι πρωθυπουργός, θα αποτελεί σύντομα υλικό για ιστορίες στα παιδιά και τα εγγόνια του. Κατεβαίνει αργά από το λευκό άλογό του και, με τη συνοδεία ενός φρουρού, κατευθύνεται προς το βασιλικό δωμάτιο.

«Περάστε» ακούγεται μια φωνή από τη μέσα μεριά του δωματίου. Ο πρωθυπουργός μπαίνει μέσα, κάνει μια μεγαλοπρεπή υπόκλιση, για να δείξει τον σεβασμό του στον βασιλιά και κάθεται απέναντι από τον Αλφ.

Crown of blood (Κεφάλαιο 5)

Ο θάνατος του βασιλιά φέρνει στον κόσμο ανάμεικτα συναισθήματα. Κάποιοι είναι λυπημένοι, κάποιοι χαρούμενοι, και, όπως σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι είναι αδιάφοροι και δεν τους νοιάζει καθόλου ποιος τους κυβερνούσε ή ποιος θα τους κυβερνά από εδώ και πέρα. Η ημέρα μετά τον θάνατο του βασιλιά είναι ηλιόλουστη και όλες οι οικογένειες θέλουν να βγουν στην εξοχή και στα πάρκα, για να απολαύσουν την ήσυχη μέρα και τον ωραίο καιρό που περίμεναν τόσο καιρό. Αλλά όλοι σήμερα πρέπει να δείχνουν ότι πενθούν, ακόμα και αν στην πραγματικότητα δεν τους νοιάζει.

Η πόλη ντύνεται στα μαύρα. Πάνω στις μεγάλες λάμπες, που βρίσκονται σε κάθε σημείο της πόλης για να τη φωτίζουν το βράδυ, κρεμούν μαύρα υφάσματα που δείχνουν το μεγάλο πένθος που διανύει η Αγγλία. Όλοι οι πολίτες φορούν μαύρα, αλλά κανένας δε βγαίνει έξω, παρά μόνο για να παραστούν στην κηδεία και να δουν τον στρατό να συνοδεύει τον βασιλιά στο τελευταίο του ταξίδι μέχρι το τοπικό νεκροταφείο. Το Λονδίνο ερημώνει˙ τίποτα δεν ακούγεται! Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια υπάρχει τέτοια ηρεμία στο Λονδίνο. Καμία άμαξα δεν προχωρά και κανένας άνθρωπος δεν κυκλοφορεί, όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους.

Ο Γουίλιαμ, ο ηλικιωμένος που προορίζεται για τη θέση του βασιλιά μέχρι να βρεθεί κάποιος νέος αντικαταστάτης, είναι πιο έτοιμος από ποτέ να αναλάβει τα καθήκοντά του, για να μπορεί να ελέγξει τον αγγλικό λαό.

Crown of blood (Κεφάλαιο 4)

Στην Αγγλία όλα πηγαίνουν όπως τα προγραμμάτισε ο βασιλιάς Άλφερντ, ο οποίος διατάζει τους καλύτερους στρατηγούς της χώρας να προετοιμάσουν σχέδια για κάθε πιθανή έκβαση του πολέμου. Ο βασιλιάς ξέρει πως ένας πόλεμος στα εδάφη της Αγγλίας θα είναι καταστροφικός, και για εκείνον και για τη χώρα του. Ωστόσο, η επιθυμία του να προστατεύσει τα εδάφη και τους πολίτες του δεν είναι ο μόνος λόγος για τις πράξεις του˙ θέλει επίσης να καλύψει τις φήμες που ακούγονται για αυτόν. Τον τελευταίο καιρό, από τότε που έκλεισε τα πενήντα του χρόνια, ακούγεται πως δεν του αρέσουν πια οι γυναίκες, αλλά τα άτομα του ίδιου φύλου. Ο κόσμος είναι αναστατωμένος, ειδικά από τη στιγμή που η είδηση αυτή επιβεβαιώνεται από έναν από τους εραστές του βασιλιά. Διάφορες απόψεις διατυπώνονται από τον λαό για τον βασιλιά τους. Υπάρχουν αυτοί που λένε ότι δεν είναι περίεργο και ότι δεν τους ενδιαφέρει τι κάνει ο βασιλιάς στην προσωπική του ζωή. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, οι οποίοι υπερισχύουν, που λένε πως ο βασιλιάς πρέπει να εκθρονιστεί και να του αφαιρεθούν όλες οι εξουσίες.

Όσοι Άγγλοι πιστεύουν ότι πρέπει να πέσει ο βασιλιάς από την εξουσία και στη θέση του να μπει κάποιος άλλος προετοιμάζουν εμφύλιο πόλεμο, σε περίπτωση που ο βασιλιάς δε δεχτεί να παραδώσει την εξουσία του με ήρεμο τρόπο. Ξέρουν βέβαια ότι αν πολεμήσουν εναντίον του βασιλιά, θα βρεθούν αντιμέτωποι με όλους αυτούς που δε θεωρούν ως αρνητικό τις διαφορετικές προτιμήσεις του και έτσι μεριμνούν για τα πάντα. Αποφασίζουν πως το ίδιο κιόλας βράδυ όλος ο λαός θα δει για τελευταία φορά τον βασιλιά του ζωντανό, να κάθεται στον δερμάτινο, στολισμένο με χρυσό, μαύρο θρόνο του.

Crown of blood (Κεφάλαιο 3)

Ο αγγλικός στρατός παίρνει τον δρόμο της επιστροφής, μιας και νομίζουν ότι σκότωσαν και τον τελευταίο άνθρωπο στην περιοχή. Δεν ξέρουν όμως ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εν ζωή, οι οποίοι μάλιστα αποφάσισαν ότι θα βάλουν ένα τέλος σ’ όλη αυτή την κατάσταση. Από τη μέρα που η περιοχή άδειασε από τους Άγγλους, οι ντόπιοι ετοιμάζουν τον στρατό τους και τους προετοιμάζουν για την επόμενη μάχη που θα δώσουν με την Αγγλία. Στέλνουν επίσης μήνυμα σε όλη τη χώρα τους, για να τους στείλουν επιπλέον στρατό. Το αίτημα γίνεται αποδεκτό και σαράντα χιλιάδες άτομα έρχονται από διάφορα μέρη της χώρας, αλλά και από άλλες χώρες πρόθυμες να βοηθήσουν.

Όλα πηγαίνουν με βάση το σχέδιο του νέου στρατηγού του στρατού, οποίος είναι πεπεισμένος ότι αυτή θα είναι η τελευταία μάχη που θα δώσουν. Επί βδομάδες, οι μισοί άνθρωποι βοηθούν στην επαναφορά του χωριού στη φυσιολογική του κατάσταση˙ φυτεύουν δέντρα, προσπαθούν να δημιουργήσουν τεχνητές λίμνες και ποτάμια και χτίζουν σπίτια, για να στεγαστούν όλοι οι άνθρωποι που μένουν στην περιοχή. Γύρω από όλα αυτά που φτιάχνει με τόσο κόπο ο λαός, χτίζονται τείχη, που σκοπός τους είναι να προστατεύουν το χωριό, ώστε να έχει όσες λιγότερες καταστροφές στη διάρκεια αυτού ή μελλοντικού πολέμου. Η ανοικοδόμηση της περιοχής και του στρατού χρειάζεται πολύ κόπο αλλά και χρόνο. Μέχρι ο στρατός να είναι έτοιμος, δύο χρόνια περνούν.

Crown of blood (Κεφάλαιο 2)

Η Έλενα, από τη στιγμή που είδε τους δύο γονείς της νεκρούς, με το κατακόκκινο και νωπό αίμα τους διασκορπισμένο γύρω τους, ανάμεσα σε πολλά άλλα πτώματα άψυχων ανθρώπων που κανένας δεν αναγνώρισε μέχρι στιγμής, δε σταματάει να κλαίει. Κάθε λεπτό σκέφτεται τη στοργική μητέρα της και τον επιβλητικό και αυταρχικό πατέρα της. Όταν ήταν και οι δύο στη ζωή, της έσπαγαν τα νεύρα˙ η μόνη δουλειά του πατέρα της ήταν να εκμεταλλεύεται την ίδια, για να κάνει δουλειές που ο ίδιος βαριόταν. Και η μητέρα της της έλεγε συνέχεια ότι ήταν μια αποτυχημένη, μιας και έφτασε στην ηλικία των δεκαοκτώ και δεν την αποκατέστησε ένας άνδρας. Της έλεγε πως εκείνη στην ηλικία της ήταν έγκυος και ήδη έφερνε εις πέρας όλα τα συζυγικά της καθήκοντα και υποχρεώσεις.

Πολλές φορές, η Έλενα έφτανε σε σημείο που δεν άντεχε άλλο την κατάσταση και ήθελε να δώσει τέλος στη ζωή της, για να ηρεμήσει από αυτή την άθλια και γεμάτη θλίψη και πόνο ζωή. Αλλά πάντα κάτι τη σταματούσε και λίγο πριν αυτοκτονήσει, σταματούσε και γυρνούσε στο σπίτι, με την ελπίδα ότι όλα την επόμενη μέρα θα άλλαζαν και πως θα ζούσε και εκείνη για μια φορά όπως όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Τώρα όμως που και οι δύο οι γονείς της είναι νεκροί, δεν πιστεύει πως αντέδρασε με αυτόν τον τρόπο. Ποτέ δεν πίστευε ότι θα κλάψει τόσο πολύ για αυτούς ή ότι θα παρακαλέσει τον Θεό να τους φέρει πίσω στη ζωή. Αλλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Βαθιά μέσα της τους αγαπάει και τους δύο πάρα πολύ. Δεν ήθελε με τίποτα να τους χάσει, προτιμούσε να πεθάνει εκείνη και να ζήσουν οι γονείς της, πάρα το αντίθετο.

Crown of Blood (Κεφάλαιο 1)

Ο ήχος από τις βόμβες που σκάνε με μανία στο έδαφος ακούγεται πιο πολύ αυτήν την περίοδο. Όλα τον τελευταίο καιρό έχουν αγριέψει πιο πολύ, περισσότερες βόμβες πέφτουν, περισσότεροι νεκροί είναι μαζεμένοι στο κέντρο της πόλης, από όπου οι συγγενείς τους πηγαίνουν να τους αναγνωρίσουν και να τους πάρουν, για να τους κάνουν μια κηδεία όπως τους αρμόζει. Ακόμη πιο πολλά παιδιά τρέχουν στους δρόμους και φωνάζουν δυνατά τα ονόματα των γονιών τους ελπίζοντας ότι θα τους βρουν, αλλά κάποιοι από αυτούς βρίσκονται ανάμεσα στους πεθαμένους. Όλα είναι μια τραγωδία, γίνεται ένας πόλεμος μόνο και μόνο επειδή το αποφάσισαν δύο άνθρωποι και κανένας από αυτούς δε δίνει ένα τέλος. Εδώ και δέκα χρόνια συμβαίνουν τα ίδια, ακόμη και αν ηρεμούν όλα για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Το μόνο που βλέπει ο κόσμος είναι αίμα, νεκρούς και τον μαύρο ουρανό, του οποίου το γαλάζιο χρώμα έχει χαθεί από τις βόμβες.
Η έντονη μυρωδιά από το μπαρούτι κάνει την αίσθησή της εδώ και τόσα χρόνια. Κάθε βράδυ, κανένας δεν ξέρει αν θα προλάβει να δει το φως της επόμενης μέρας, κανένας δεν ξέρει αν θα ξαναδεί τα παιδιά του ή τη γυναίκα του. Όλος ο κόσμος απελπίζεται, όλοι θέλουν να δώσουν ένα τέλος σε όλο αυτό, αλλά όποιοι προσπάθησαν να το κάνουν σκοτώθηκαν. Τα αποθέματα τροφής τελείωσαν και δεν έμεινε τίποτα για να φάει ο πεινασμένος κόσμος - όλα τα χωράφια καταστράφηκαν, όπως και οι αποθήκες με τα φαγητά. Όλα τα ζώα σκοτώνονται το ένα μετά το άλλο από πεινασμένους πολίτες. Όλες οι λίμνες και τα ποτάμια καταστράφηκαν και το νερό τους χάθηκε.