Το θρόισμα των φύλλων που παρέσερνε το αεράκι του Δεκέμβρη ακουγόταν περισσότερο από τις σχεδόν αθόρυβες οπλές. Το μαύρο άλογο, ίδιο χρώμα με τη νύχτα που τους τύλιγε, ανέβαινε ακούραστα και ασταμάτητα τον απότομο βράχο. Η μυρωδιά του θανάτου αναμεμειγμένη με εκείνη των πεύκων θα έκανε τον οποιονδήποτε να αποφεύγει τη λεγόμενη «άκρη του κόσμου» αλλά όχι εκείνη : τη μυστηριώδη αναβάτισσα του αλόγου.
Ο σκουρόχρωμος μανδύας της δεν είχε σκοπό να ζεστάνει εκείνη. Η βαριά πανοπλία της από φολίδες ενός πλάσματος που δεν υπήρχε πια στον κόσμο των ανθρώπων την κρατούσε κάτι παραπάνω από ζεστή. Όχι ότι μπορούσε να νιώσει κρύο. Δεν είχε δημιουργηθεί με τέτοιου είδους αισθήματα. Όχι. Ο λόγος που αυτό το απαλό κομμάτι ύφασμα κάλυπτε το κορμί της ήταν για να προστατέψει τον μικρό μπόγο ζωντανής σάρκας στα χέρια της.
Ο απαλός καλπασμός του αλόγου νανούριζε το νεογέννητο πλάσμα που κρατούσε όμως την ίδια στιγμή έκανε τους ταλαιπωρημένους μυς της να πονούν περισσότερο. Τα κατακόκκινα μαλλιά της κολλούσαν στο χλωμό πρόσωπό της ενώ τα απόκοσμα τατουάζ της έκαναν τρομακτική αντίθεση με τα αχνά, πράσινα μάτια της.