Αύρα (Κεφάλαιο 19: ΓΗ 2.0 - Επίλογος)

(Σκάι & Κρις)
Η πόρτα έκλεισε πίσω μου και, με όση δύναμη είχα, μετέφερα τη Σκάι στον γνώριμο θάλαμο ψυχαγωγίας. Την ακούμπησα προσεκτικά στο κρεβάτι και την κοιτούσα, μαγεμένος από την ήρεμη όψη της. Λίγα λεπτά νωρίτερα, πολεμούσε σαν έμπειρη μαχήτρια και τώρα κοιμόταν ανάλαφρα, με τη μορφή της να θυμίζει τη νεαρή κοπέλα που ξύπνησε το πρωί δίπλα μου στην Άλικα.

Αφαίρεσα προσεκτικά τις ζώνες και τα όπλα, αφήνοντας το σώμα της να χαλαρώσει. Ακούμπησα το χέρι της, το οποίο ήταν ακόμη ζεστό απ' τη μάχη και το έφερα στο πρόσωπό μου. Αφού το φίλησα προσεκτικά, παρατήρησα το μικρό τατουάζ στο εσωτερικό του καρπού της. Ένα μικρό τατουάζ που αποτελούνταν από δύο νούμερα: 27.

Τότε μόνο έκανα τη σύνδεση ανάμεσα στο τατουάζ και τις συντεταγμένες. Αν ο Πράις ήξερε που οδηγούσαν, αυτό σήμαινε πως ίσως γνώριζε από πού προερχόταν η Σκάι. Απέβαλλα αυτή τη σκέψη, καθώς η θύμηση του Πράις στο έδαφος ήταν ακόμη νωπή. Πήρα μια βαθιά ανάσα και , αφού έβγαλα τον ανιχνευτή από την ειδική θήκη στη ζώνη μου, έλεγξα προσεκτικά το σκάφος. Αφού βεβαιώθηκα πως δεν ήταν παγιδευμένο, έτρεξα προς το πιλοτήριο, βάζοντας τις συντεταγμένες που μου είχε πει ο Πράις και στόλιζαν διακριτικά στον καρπό της Σκάι.

Αύρα (Κεφάλαιο 18: Συντεταγμένες X,Y)

(Σκάι & Κρις)

Η ατμόσφαιρα στο όχημα ήταν τεταμένη. Ο Πράις καθόταν στη θέση του οδηγού, ελέγχοντας από τους καθρέφτες την κίνηση πίσω μας. Ο Κρις εξερευνούσε τα υπάρχοντα των δύο μεγάλων σακιδίων στη θέση του συνοδηγού, αποκαλύπτοντας ένα μικρό οπλοστάσιο, που κάλυπτε ένα μεγάλο εύρος επιλογών. Λίγα λεπτά αργότερα, αφού έκανε έναν προσεκτικό απολογισμό, πέρασε στο πίσω κάθισμα και έπιασε τρεις μαύρες ζώνες με θήκες.

Με κοίταξε προσεκτικά και έπειτα μου έδωσε την πρώτη ζώνη, η οποία εμφανώς πήγαινε στη μέση. Την έδεσα προσεκτικά και παρατήρησα πως ταίριαζε απόλυτα επάνω στη στολή μου, όσο εκείνος ήταν απασχολημένος να δένει τη δεύτερη ζώνη γύρω από τον δεξί μου μηρό, πριν μου ζητήσει να γυρίσω προς εκείνον, για να δέσει την τελευταία ζώνη στο αριστερό μου μπράτσο. Κοιτούσα σχεδόν μαγεμένη την ταχύτητα με την οποία έδενε τις ζώνες προσεκτικά επάνω μου, χωρίς να τις σφίγγει υπερβολικά, σαν να μπορούσε να μετρήσει την ποσότητα της πίεσης που ασκούσε.

Τα πρόσωπά μας ήταν τόσο κοντά, που μπορούσα να νιώσω την ανάσα του στον λαιμό μου. Τα μάτια μας συναντήθηκαν για μια στιγμή, αρκετή ώστε να πούμε όλα όσα θέλαμε χωρίς να μιλήσουμε, πριν επιστρέψει προσεκτικά στη θέση του.

Αύρα (Κεφάλαιο 17: Άλικα, η κίτρινη πόλη Μέρος Β’)

(Σκάι)

Άνοιξα τα μάτια μου μπροστά στο ομορφότερο θέαμα. Ο Κρις κοιμόταν στο πλάι, με το πρόσωπό του απέναντι στο δικό μου. Κάτω από το χαμηλό φως του δωματίου έμοιαζε ακόμη πιο όμορφος. Πέρασα προσεκτικά το χέρι μου μέσα από τα μαλλιά του, με εκείνον να με σφίγγει πιο κοντά του. Ένιωθα το σώμα μου ζεστό μέσα στην αγκαλιά του και με τα μάτια μου ακολούθησα τη διαδρομή του προσώπου του από πάνω προς τα κάτω.

«Το ξέρεις ότι μπορώ να καταλάβω ότι με κοιτάς επίμονα». Στο τέλος της πρότασής του, βυθιζόμασταν ο ένας στο βλέμμα του άλλου. Θα ορκιζόμουν ότι μπορούσα να δω έναν νέο κόσμο μέσα στα σκουρόχρωμα, επιβλητικά μάτια του. Με μια ελάχιστη κίνηση είχε φτάσει μια ανάσα πριν το πρόσωπό μου, σφραγίζοντας τα χείλη του πάνω στα δικά μου. Ήθελα να πω τόσα πολλά και τίποτα ταυτόχρονα, όμως σύντομα η πόρτα χτύπησε ρυθμικά διακόπτοντας τη σιωπηλή συνομιλία μας. Σηκωθήκαμε και οι δύο από το κρεβάτι με τον Κρις να στέκεται μπροστά από την πόρτα ημίγυμνος.

«Γιατί δεν ανοίγει η πόρτα; Κρις; Σκάι; Είστε καλά;» Ο Κρις με κοίταξε και εγώ ανασήκωσα τους ώμους μου, δείχνοντας παράλληλα τα βρεγμένα ρούχα στο πάτωμα.

Αύρα (Κεφάλαιο 16: Άλικα, η κίτρινη πόλη, Μέρος Α’)

(Σκάι)

Η ταμπέλα της Άλικα μας ειδοποιούσε πως το σιωπηλό βασανιστήριο έφτανε στο τέλος του. Κανείς δεν είχε πει κουβέντα μετά την έκρηξη. Τα δάκρυα είχαν στεγνώσει, αφήνοντας ξερά σημάδια στη διαδρομή τους. Μηχανικά προσπαθούσαμε να το κρύψουμε ο ένας από τον άλλον, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να δείξουμε την ψυχική δύναμη που απαιτούσε η διαδρομή μπροστά μας.

Με την άφιξή μας στην πόλη, ο Πράις πήρε μια βαθιά ανάσα και ανασηκώθηκε στη θέση του, βγάζοντας μας από τη λήθη. Το σώμα του ήταν σφιγμένο, κάνοντας δύσκολο έργο τη μετατόπιση εξαιτίας της τρομερής πίεσης, στην οποία είχε υποβληθεί. Ο ευδιάθετος πλακατζής είχε γεράσει απότομα και πλέον δεν έμοιαζε σε τίποτα με τον νεαρό μαχητή που είχα γνωρίσει μερικές ώρες πριν.

«Θα σε αφήσω στην Τες. Ξέρω πως έχεις χρόνια να τη δεις, όμως γνωρίζει την κατάσταση και δέχθηκε να σας καλύψει. Πρέπει να βρείτε τον καθηγητή Άντριου, εκείνος θα σας πει όσα χρειάζεται να μάθετε».

Το βλέμμα του Κρις ήταν στραμμένο έξω, όμως μπορούσα να καταλάβω πως το μυαλό του έτρεχε αλλού. Σηκώθηκα ελαφρώς από την αγκαλιά του και, αφού βεβαιώθηκα πως ο Πράις κοιτάει από τον καθρέφτη, έγνεψα καταφατικά και χωρίς να βγάλω ήχο σχημάτισα τη λέξη «ευχαριστώ». Εκείνος, με πικρία στα μάτια, έγνεψε προς το μέρος μου και ύστερα συνέχισε να κοιτάει έξω, αντιγράφοντας πιστά τον Κρις.

Αύρα (Κεφάλαιο 15: Αναγέννηση)

(Κρις)

«Γη, αέρας, νερό και φωτιά. Πρέπει να θυμάσαι τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, Κρις».

«Αφού, μαμά, η Γη δεν υπάρχει πια, γιατί πρέπει να τα θυμάμαι; Αν ήταν σημαντικά, δε θα τα μαθαίναμε όλοι;» Η μητέρα μού χαμογέλασε, και το πρόσωπό της φώτισε σαν ήλιος. Τι να είναι ο ήλιος και γιατί νιώθω πως τον γνωρίζω; Μπορούσα μόνο να δω τη μητέρα μου, καθώς έσκυβε να φιλήσει προσεκτικά το κεφάλι μου, πριν με αφήσει από την αγκαλιά της.

Τα σκούρα μακριά μαλλιά της γαργαλούσαν το πρόσωπό μου, όμως η γλυκιά, γνώριμη μυρωδιά της με έκανε να νιώθω ασφαλής, χαρούμενος. Τα μεγάλα πράσινα μάτια της με κοιτούσαν με αγάπη, καθώς την αγκάλιαζα σφιχτά πριν εμφανιστεί ο πατέρας μου, για να τη συνοδέψει στο συνέδριο.

Έσκυψε και εκείνος στο ύψος μου, ένας πελώριος άνδρας, με γεροδεμένο σώμα και καστανά κοντά μαλλιά, τραβηγμένα πίσω σε ένα αυστηρό στυλ, για να ταιριάζουν με το επιβλητικό του ντύσιμο. Στεκόταν μπροστά μου χαμογελώντας και κρατώντας τη μητέρα μου και εμένα στην αγκαλιά του.

«Χρόνια πολλά, γιε μου». Το φιλί του στο μέτωπό μου ήταν ζεστό και προσεκτικό, σαν να ήμουν φτιαγμένος από τον πιο εύθραυστο κρύσταλλο.

Αύρα (Κεφάλαιο 14: Ηχώ)

(Σκάι)

Δεν ήμουν σίγουρη αν μου μιλούσε η νοσοκόμα Κάθριν ή αν είχα παραισθήσεις.

«Τι εννοείς όταν λες συμμαχία;» Το μυαλό μου ήταν αρκετά θολωμένο, όμως μπορούσα ακόμη να δημιουργώ ερωτήσεις. Η νοσοκόμα Κάθριν στεκόταν στο πλάι μου ελέγχοντας τον σφυγμό μου, απόλυτα συγκεντρωμένη στο έργο της. Αφού τελείωσε με τις πρόχειρες εξετάσεις, η ανακούφιση στα μάτια της ήταν σημάδι πως ήμουν καλά. Πραγματικά ένιωθα ήδη πολύ καλύτερα, εκτός από το στομάχι μου που έκανε σιωπηλή διαμαρτυρία για τη στέρηση φαγητού και νερού.

«Δεν προσέχεις καθόλου τον εαυτό σου, είσαι αφυδατωμένη και το σώμα σου παρακαλάει για φαγητό. Δε σε βοήθησα να βγεις από το νοσοκομείο για να πεθάνεις έξω μόνη σου!» Ένιωθα ήδη τρομερές ενοχές για ό,τι είχα κάνει στον Κρις και τώρα έπρεπε να προσθέσω σε αυτές και τα προβλήματα που δημιούργησα στη νοσοκόμα Κάθριν. Χαμογέλασα απολογητικά και αυτό φάνηκε να μαλάκωσε το σοβαρό ύφος της.

«Θα φτιάξω κάτι να φας αλλά σε λίγο πρέπει να φύγω. Δεν πρέπει να δίνω αφορμές για να ψάξουν. Είσαι σε καλά χέρια όμως, ξέρεις ο Άλεξ είναι ο άντρας μου και ο Πράις είναι από τους καλύτερους μαχητές.

Αύρα (Κεφάλαιο 13: Στάχτη)

(Σκάι)

Βγήκα από το δωμάτιο, αναζητώντας απεγνωσμένα μια στάλα οξυγόνου. Ο Κρις ήταν ακόμη αναίσθητος, με την αύρα του εξαφανισμένη, και δεν είχα καμία εξήγηση για το τι του συμβαίνει. Ευχόμουν να σταματούσε ο χρόνος για λίγα λεπτά, έτσι ώστε να μπορέσω να βάλω τις χαοτικές σκέψεις μου σε μια σειρά, όμως ο δυνατός βηματισμός της Κέιτ, σημάδι πως είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή της, ήταν το σινιάλο πως η περίοδος χάριτος είχε τελειώσει. Πήρα μια βαθιά ανάσα και ακολούθησα τον θόρυβο των βημάτων της στην κουζίνα.

«Κέιτ, αν με άφηνες…» Ξεκίνησα να πω, αλλά στο άκουσμα της φωνής μου, είχε γυρίσει και με κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω, ζυγίζοντάς με, κρατώντας ένα ασημένιο, γυαλιστερό αντικείμενο στο χέρι της που προσπαθούσε με πολύ κόπο να κρύψει, χωρίς όμως να τα καταφέρνει.

«Ξέρω ποια είσαι, όπως είπα και πριν. Για χάρη του Κρις, θα σου δώσω δύο επιλογές». Παρόλο που το πρόσωπό της ήταν άγριο, η φωνή της ήταν ήρεμη, σαν να έλεγε το πιο σημαντικό μυστικό του κόσμου.

«Κέιτ, αν με άφηνες να σου εξηγήσω…» Για ακόμη μια φορά τα λόγια μου έπεσαν στο κενό.

Αύρα (Κεφάλαιο 12: Κωδικός: Κόκκινο)

(Σκάι)

Άνοιξα τα μάτια μου, μπλεγμένη μέσα στη μυρωδιά του Κρις που είχε ποτίσει τη λευκή ρόμπα που φορούσα. Παρόλο που το σώμα μου βίωνε ακόμη τις παρενέργειες από το τεχνητό κώμα και δυσκολευόμουν να κουνηθώ για λίγο αφότου ξυπνήσω, ένιωθα πως συναισθηματικά ήμουν ξύπνια.

Έπεισα τον εαυτό μου να σηκωθεί με αργές κινήσεις και, αφού βεβαιώθηκα ότι τα πόδια μου ήταν έτοιμα να σηκώσουν το βάρος μου, διέσχισα το δωμάτιο και χάθηκα μέσα στο μπάνιο. Τα ρούχα μου ήταν ακόμη πεσμένα στο πάτωμα και αφού τα σήκωσα, κατευθύνθηκα προς τον καθρέφτη.

Στην αρχή δίστασα, όμως τελικώς αντίκρισα το πρόσωπό μου. Έμοιαζε γνώριμο, αν και ήταν χλωμό, πράγμα που έκανε τους μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια μου να κλέβουν την παράσταση. Τα μαλλιά μου ήταν ανακατεμένα, τόσο μπλεγμένα, σαν να πάλευα μέσα στον ύπνο μου. Προχώρησα λίγα βήματα αριστερά μου, βρίσκοντας ένα μικρό λευκό ντουλαπάκι να με περιμένει δίπλα από τον καθρέφτη, το οποίο ήταν σχεδόν ένα με τον τοίχο. Αφού έβγαλα μια μαύρη βούρτσα από μέσα, την ακούμπησα στο νεροχύτη, πήρα μια βαθιά ανάσα και έλυσα προσεκτικά τον χαλαρό κόμπο της μαύρης ρόμπας μου, αφήνοντάς τη να πέσει στο πάτωμα. Για μια στιγμή, βρέθηκα να κοιτάω σαστισμένη το σώμα μου, με το μυαλό μου να πασχίζει να δεχθεί το πλήθος πληροφοριών που προσέφερε η οπτική μου γωνία.

Αύρα (Κεφάλαιο 11: Αστάθεια)

(Κρις)

Βγήκα από το δωμάτιό της κλείνοντας προσεκτικά την πόρτα πίσω μου. Παρόλο που ένιωθα κουρασμένος, είχα πολύ καιρό να βρεθώ στο σπίτι μου. Πλέον ανήκε στην Κέιτ και, βλέποντας τη διακόσμηση στο σαλόνι και στο δωμάτιο που είχε παραχωρήσει στη Σκάι, μπορούσα να δω πως δεν υπήρχε ίχνος από την παλιά μας ζωή ή ακόμη και από την εποχή που ζούσε ο πατέρας της. Αυτό το σπίτι, αν και μικρό, έμοιαζε πάντα ζεστό και ευπρόσδεκτο, αφού η μητέρα της Κέιτ είχε σχεδιάσει προσεκτικά κάθε λεπτομέρεια. Τώρα τα παγερά, μουντά έπιπλα έδειχναν κρύα και εργοστασιακά, χωρίς να υπάρχει καμία λεπτομέρεια για την προσωπικότητα του ιδιοκτήτη τους.

Όπως θυμόμουν, το σαλόνι και η τραπεζαρία ήταν διαχωρισμένες με ένα πάσο, το οποίο πλέον δε βρισκόταν εκεί. Στη θέση του υπήρχε ένα στρογγυλό τραπέζι μαύρου χρώματος, που ήμουν σίγουρος πως ήταν φτιαγμένο από φθηνό μέταλλο. Το σετ είχε επίσης τρεις καρέκλες, οι οποίες είχαν μοιραστεί μεταξύ της τραπεζαρίας, του δωματίου της Σκάι και του δικού μου. Ήταν ολοφάνερο πως η Κέιτ έτρωγε μόνη της εδώ.

Τα υπόλοιπα δωμάτια συνδέονταν μέσω ενός διαδρόμου που ξεκινούσε από το σαλόνι. Στο παρελθόν τα δύο αντικριστά δωμάτια ήταν το δικό μου και της Κέιτ.

Αύρα (Κεφάλαιο 10: Ζοκ, η μπλε πόλη)

(Σκάι)

Όσο το όχημα μας μετέφερε σε άγνωστη προς εμένα τοποθεσία, κοιτούσα τη νέα πόλη που άρχισε να σχηματίζεται πλέον μπροστά μας. Είχα συνηθίσει πια τον κατάμαυρο ουρανό της Ντάργουιν και τον τρόπο με τον οποίο τα τεχνητά φώτα καθρεφτίζονταν στους γυάλινους ουρανοξύστες.

Η Ζοκ είχε την ίδια αισθητική με την Ντάργουιν, όμως όλα τα κτίρια ήταν φωτισμένα με γαλάζια και κυανά χρώματα. Οι μικροί αεροδιάδρομοι της πόλης δεν είχαν την πολυπλοκότητα αυτών της πρωτεύουσας. Φτάνοντας στα ενδότερα της περιοχής, ήταν σίγουρο πως αυτή η πόλη αποτελούσε το σπίτι ανθρώπων με μπλε και κυανή αύρα, με μερικές εξαιρέσεις που μάλλον βρίσκονταν εδώ προσωρινά, όπως εμείς.

Στα αριστερά μου, ο Κρις καθόταν αμίλητος και σκεπτικός. Οι μύες του ήταν σφιγμένοι και το σώμα του αντιδρούσε νευρικά. Συνήθως μου ήταν δύσκολο να τον αποκωδικοποιήσω, όμως τώρα είχε ρίξει τις άμυνές του. Ήθελα να μάθω τι του συνέβαινε, τι σκεφτόταν, όμως θεώρησα πως ήταν προτιμότερο να του χαρίσω μερικές στιγμές ηρεμίας.

Όσο εγώ βρισκόμουν σε κώμα, εκείνος είχε θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο για να με σώσει, λίγη ηρεμία λοιπόν ήταν το λιγότερο που μπορούσα να του προσφέρω.

Αύρα (Κεφάλαιο 9: Έξοδος)

(Σκάι)

Ακροβατούσα σε ένα πολύ λεπτό σχοινί, μεταξύ της πραγματικότητας και του ονείρου. Μερικές φορές ένιωθα πως μπορούσα να ακούσω ανθρώπους να μιλούν γύρω μου. Οι φωνές τους μπερδεύονταν, ή συμπλήρωναν η μία την άλλη ή σώπαιναν εντελώς. Μερικές φορές έβλεπα τον Κρις, ένιωθα τη ζέστη του σώματός του και σχεδόν μπορούσα να νιώσω τις συσπάσεις των μυών του, καθώς κρατούσε το χέρι μου σφιχτά στην πλατεία της πόλης.

Μέσα στο αχανές όνειρο, τα μάτια μου, που μέχρι τώρα ήταν βαριά, χαλάρωσαν, συσπάστηκαν και ξαφνικά μπορούσα να δω. Δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν ακόμη ένα όνειρο ή αν είχα επιστρέψει στην πραγματικότητα Μια γνώριμη όψη εμφανίστηκε στο οπτικό μου πεδίο και τότε κατάλαβα πως είχα ξεφύγει από την ονειρική φυλακή μου.

«Σκάι; Με ακούς;» Η φωνή της νοσοκόμας Κάθριν ήταν πιο απαλή από ότι συνήθως. Κοίταζε νευρικά δεξιά και αριστερά ψάχνοντας για κάτι που προφανώς δεν ήταν εκεί.

«Πού βρίσκομαι; Νιώθω τα χέρια μου να πονούν». Στη λήξη της πρότασής μου, κοίταξα με τρόμο τις φλέβες μου, που απαρτίζονταν από ένα σωρό πληγές, κατάλοιπα από τις βελόνες που είχαν εισέλθει στο χέρι μου όσο κοιμόμουν.

Αύρα (Κεφάλαιο 8: Άλμα πίστης)

(Κρις)

Το αίμα μου έβραζε. Η εσωτερική μάχη μέσα μου είχε κοπάσει και το αποτέλεσμα ήταν ξεκάθαρο. Δεν υπήρχε χώρος αμφιβολίας για τις προθέσεις μου και, τελικώς, για την πίστη μου.

«Πρέπει να πάω να τη βρω. Πρέπει να τη βγάλω από εκεί μέσα».

Ο Πράις σήκωσε το βλέμμα του ξαφνιασμένος. Έμεινε να με κοιτάει καθώς είχα διασχίσει κάθε απόσταση μέσα στον ελάχιστο χώρο που προσέφερε το δωμάτιο. Από τον ένα γκρι τοίχο στον άλλο, μπροστά από το κρεβάτι, προς την πόρτα και πίσω ξανά. Η νευρικότητα με εξουθένωσε και αποφάσισα να περιορίσω τον εαυτό μου για ακόμη μια φορά στη μεταλλική καρέκλα. Δεν τον κοιτούσα στα μάτια, ήξερα ήδη τη γνώμη του και ήταν κάτι που δεν άντεχα να διαβάζω στο πρόσωπό του. Εκείνος σηκώθηκε από την καρέκλα του ατάραχος και περπάτησε λίγο αντιγράφοντας το βήμα μου, πιάνοντας το κεφάλι του και μετά το πιγούνι του, που δήλωνε ότι προσπαθούσε να σκεφτεί τι πρέπει να πει. Μερικά εκνευριστικά λεπτά αργότερα, ήταν έτοιμος να εκφράσει τη σκέψη του.

«Σκάι... Η κοπέλα από το σκάφος… Κρις, έτσι δεν έκανες ούτε για την-» Πριν προλάβει να πει το όνομα, τα μάτια μου έπεσαν πάνω του και αμέσως διέκοψε τη φράση του.

Αύρα (Κεφάλαιο 7: Γκρέι: Β’ Μέρος)

(Κρις)

Η πρωινή σειρήνα με επανέφερε στην πραγματικότητα. Άνοιξα τα μάτια μου κοιτώντας το ταβάνι, σαν να περίμενα να πάρω απαντήσεις από αυτό. Ο μετρητής στον τοίχο έγραφε πως είχαν απομείνει μόνο τρεις ώρες πριν τη συνάντηση με τη βασίλισσα. Δεν είχα καταφέρει ακόμα να καταλάβω το σχέδιο του δόκτωρ Ρεν και αυτό ήταν το κύριο πρόβλημα. Χαμένος μέσα στις σκέψεις μου, είχα ήδη φορέσει τη μαύρη στολή μου και αφού βεβαιώθηκα πως τα μαχαίρια μου ήταν κουμπωμένα στις θήκες τους, ξεκίνησα τη διαδρομή προς το μηχανουργείο.

Οι διάδρομοι του ξενώνα ήταν γεμάτοι με συναδέλφους που πήγαιναν για την πρωινή εξάσκηση, πριν την ανάθεση καθηκόντων. Αυτή ήταν και η δική μου καθημερινότητα πριν γνωρίσω τη Σκάι. Τώρα όλα έμοιαζαν σαν μακρινό παρελθόν. Η ζωή μου είχε μετατραπεί σε ένα ατέρμονο παιχνίδι μυστηρίου, στο οποίο βρέθηκα να παίζω χωρίς να το ξέρω. Τώρα ήμουν αντιμέτωπος με συναισθήματα που δεν είχα νιώσει ποτέ μου και χωρίς να γνωρίζω πού οδηγούσαν.

Ο δρόμος προς το μηχανουργείο ήταν άδειος, με αποτέλεσμα να βρίσκομαι στο επίπεδο τρία γρηγορότερα από όσο περίμενα.

Αύρα (Κεφάλαιο 6: Γκρέι: Α’ Μέρος)

(Κρις)

Η κόκκινη αύρα προσδίδει τρία χαρακτηριστικά: Πίστη, τόλμη και δύναμη. Βρισκόμουν μπλεγμένος σε ένα τεράστιο μυστήριο, του οποίου η άκρη ήταν ανύπαρκτη. Η επιστροφή μου στο Γκρέι ήταν το πρώτο λογικό γεγονός των τελευταίων ημερών και, ενώ το να αφήσω τη Σκάι μετά από όσα είδα ήταν δύσκολο, δεν ήταν δική μου δουλειά και δε θα έπρεπε να με απασχολεί.

Έσπαγα το κεφάλι μου να διώξω αυτή την εσωτερική παρόρμηση να γυρίσω πίσω. Η πίστη μου ήταν πάντα αφιερωμένη στο στέμμα και ένα άγνωστο κορίτσι δε θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Όμως, η αίσθηση όταν την είδα για πρώτη φορά, ο τρόπος που μιλούσε, ευθύς, σαν να γνωριζόμασταν χρόνια και-

«Έι, ήρωα, αποφάσισες να γίνεις πρωταθλητής στον ύπνο; Σήκω, φτάσαμε». Η φωνή του Πράις με επανέφερε στην πραγματικότητα. Οι πόρτες του μαύρου οχήματος άνοιξαν διάπλατα και σύντομα πατούσα ξανά σε γνώριμο έδαφος. Ο Πράις ήταν ο νεότερος μαχητής στο Γκρέι. Μόλις δεκαοκτώ ετών και είχε ήδη καταφέρει να συναγωνίζεται τους καλύτερους.

«Ίσως απλά δεν ήθελα να βλέπω τα μούτρα σου. Όπως και να το κάνεις δεν είναι το καλύτερο θέαμα και ειδικά τόσο πρωί.

Αύρα (Κεφάλαιο 5: Πειραματόζωο)

(Σκάι)

Λίγες στιγμές αργότερα έκλεινα την κομψή, μεταλλική πόρτα ενός δωματίου στο ξενοδοχείο που με είχαν οδηγήσει οι φρουροί. Το δωμάτιο ήταν πολυτελές και γεμάτο αποχρώσεις του μοβ και του ασημί, ταιριάζοντας απόλυτα με την αισθητική στο γραφείο της Βικτώρια.

Δωμάτιο για ηγέτες σκέφτηκα και άρχισα μα εξερευνώ το μέρος. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα καμία διάθεση να ψάξω τίποτα, μα έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι τον Κρις. Με άφησε ολομόναχη με τους ανθρώπους που ο ίδιος θεωρούσε επικίνδυνους και έφυγε χωρίς καν να πει αντίο. Θύμωνα με εκείνον, θύμωνα και με τον εαυτό μου. Τον ήξερα μόνο μια μέρα… Ήταν παρανοϊκό να έχω τέτοιες απαιτήσεις από έναν άγνωστο.

Τις σκέψεις μου σταμάτησε το χτύπημα του ρολογιού. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα ιδέα τι μέρα ήταν ή τι ώρα. Κοίταξα τριγύρω, ακολουθώντας πιστά την πηγή του ήχου. Ο διάδρομος της υποδοχής ήταν στολισμένος με πίνακες που απεικόνιζαν αλλόκοτα σχέδια, γραμμές πλεγμένες μεταξύ τους που κάποιος με γνώσεις σίγουρα θα εκτιμούσε. Το χαλί ήταν απαλό και ένιωθα σαν να πετάω αψηφώντας τη βαρύτητα. Το τέλος του διαδρόμου ήταν η αρχή του υπνοδωματίου. Το ταβάνι ήταν στολισμένο με λευκά φώτα, προσεκτικά τοποθετημένα επάνω στο μαύρο χρώμα του.

Αύρα (Κεφάλαιο 4 - 3019 Μ.Γ. )

(Σκάι)

Η ώρα κυλούσε αργά μέσα στο δωμάτιο˙ δεν ήξερα τι μέρα ήταν, τι ώρα και ποια χρόνια. Δεν είχα επίγνωση του πού ακριβώς βρισκόμουν και πώς βρέθηκα εκεί. Η γνωριμία με το μυστηριώδες πρόσωπο που θα μου έδινε απαντήσεις σε όλα μου τα ερωτήματα με έκανε να σηκωθώ από το κρεβάτι και να ετοιμαστώ το γρηγορότερο δυνατόν. Η νοσοκόμα Κάθριν μπορεί να έμοιαζε ψυχρή και αγενής, αλλά σίγουρα ήξερε να διαλέγει ρούχα.

Το σετ αποτελούνταν από ένα καφέ κοντομάνικο μπλουζάκι με στρογγυλή λαιμόκοψη και από ένα σκούρο δερμάτινο κολάν στο ίδιο χρώμα, με ζώνη γύρω από τη μέση και τον έναν μηρό. Το σετ ολοκλήρωναν ματ μαύρα άρβυλα, σαν αυτά που φορούσε ο Κρις. Μπορεί με την πρώτη ματιά να μην ήταν τρομερό σύνολο, αλλά όλα τα στοιχεία τόνιζαν τα σκούρα πράσινα μάτια μου. Δεν έμοιαζα πλέον με αυτή τη φρικιαστική εικόνα που είχα δει νωρίτερα.

Η πόρτα χτύπησε λίγα λεπτά αργότερα και πίσω της βρισκόταν ο Κρις. Έμεινε για λίγο ακίνητος κοιτώντας με επίμονα, με αποτέλεσμα να νιώθω άβολα.

«Είσαι... Πρέπει να φύγουμε, σε περιμένουν».

Αύρα (Κεφάλαιο 3: Μια σύντομη υπόσχεση)

(Σκάι)

Άρχισα να συνέρχομαι και διαπίστωσα πως ένιωθα σαφώς καλύτερα απ’ ότι την πρώτη φορά. Τα μάτια μου, αν και βαριά, δεν έκαιγαν πια και μπορούσα πλέον να σηκωθώ από το κρεβάτι χωρίς να παραπονεθεί το σώμα μου. Ένας νέος όρος, κόκκινος αυτή τη φορά, συνδεδεμένος επάνω μου, άφηνε τα ίχνη του να κυλήσουν προς τη γνωστή τους διαδρομή. Με μια κίνηση, επίδοξα πλέον, αφαίρεσα το αυτοκόλλητο που κρατούσε τη βελόνα, χωρίς να προσέξω αν είχαν προλάβει να εισχωρήσουν μέσα μου. Άρχισα να παρατηρώ το δωμάτιο πιο καθαρά. Δεν υπήρχαν παράθυρα, παρά μόνο ένα παράξενο κλιματιστικό που δρόσιζε ευχάριστα το δωμάτιο.

Η διακόσμηση ήταν λιτή έως ανύπαρκτη. Το πάτωμα ήταν από αστραφτερό λευκό πλακάκι και οι τοίχοι είχαν μια απαλή γαλάζια απόχρωση. Μια μικρή ντουλάπα έστεκε στην άλλη πλευρά του δωματίου, σε γκρι τόνους. Πλησίασα προς τα εκεί και ανοίγοντάς τη βρέθηκα να κοιτάω τον εαυτό μου σε έναν καθρέφτη που ήταν κολλημένος πάνω στην πόρτα της ντουλάπας.

Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα αντικρίζοντας τον εαυτό μου για πρώτη φορά. Μακριά κάστανα μαλλιά πλαισίωναν το πρόσωπο και το σώμα μου, τα οποία δεν είχα παρατηρήσει μέχρι τώρα. Φορούσα μια γαλάζια, σατέν πιτζάμα που δε μου ταίριαζε καθόλου. Ναι!

Αύρα (Κεφάλαιο 2: Το άγνωστο κορίτσι)

(Σκάι)

Ξύπνησα σε ένα άγνωστο δωμάτιο. Το φως ήταν χαμηλό, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τα μάτια μου από το να παραπονιούνται. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα η πρώτη ζαλάδα υποχώρησε και η προσοχή μου στράφηκε δεξιά μου. Υπήρχαν διαφορά ιατρικά μηχανήματα που μετέφραζαν το σώμα μου σε αριθμούς, και ένα γράφημα που ανεβοκατέβαινε σταθερά, δηλώνοντας πως είμαι ζωντανή.

Ύστερα η προσοχή μου στράφηκε στο χέρι μου. Μια βελόνα ενωμένη με έναν πλαστικό σωλήνα οδηγούσε σε ένα διάφανο σακουλάκι που ήταν σχεδόν άδειο. Οι τελευταίες σταγόνες του όρου διέσχιζαν επίδοξα τη σύντομη διαδρομή, για να φτάσουν στο χέρι μου.

Σχεδόν μαγεμένη, κοίταξα για λίγο τις τελευταίες σταγόνες να χάνονται μέσα στη βελόνα. Σύντομα, βρέθηκα να αναρωτιέμαι πού βρίσκομαι. Αμέσως ένα κύμα πανικού άρχισε να ανεβαίνει από το στομάχι μου προς το στερνό μου, μια φωτιά που με έκανε να βγάλω τη βελόνα από μέσα μου και να πεταχτώ από το κρεβάτι. Αυτό αποδείχθηκε κακή απόφαση καθώς τα πόδια μου είχαν άλλη άποψη περί του θέματος. Έβαλα τα χέρια μου μπροστά, σχεδόν μηχανικά, για να σώσω το κεφάλι μου από την πτώση, όμως, η πρόσκρουση δε συνέβη ποτέ.

Αύρα (Κεφάλαιο 1: Ασυνήθιστη δραστηριότητα)

(Κρις)
Έτος: 3019 Μ.Γ (Μετά Γης)
Περιοχή: Γκρέι 

«Λάβαμε σήμα για μια ασυνήθιστη δραστηριότητα στην περιοχή Γκρέι, πίσω από το δεύτερο φυλάκιο. Έλεγξε την περιοχή και περιμένω αναφορά. Θα έχω έτοιμη ομάδα σε περίπτωση που δεν μπορείς να το διαχειριστείς».

Η φωνή του Μαξ από τον ασύρματο ήταν ειρωνική και εκνευριστική, όπως κάθε μέρα τα τελευταία δύο χρόνια, από τότε που ο πατέρας του αποφάσισε να του παραχωρήσει τον έλεγχο της μονάδας. Παρόλο που διέθετε κυανή αύρα και όχι κόκκινη, σαν τους μαχητές και αξιωματούχους, τα στελέχη διοίκησης δέχθηκαν τη μεταφορά του εδώ. Δεν υπήρχε ώρα που να μην ευχόμουν να ήταν εκείνοι στη θέση μου.

«Μάλιστα, συντονιστή! Θα ενημερώσω μόλις εντοπίσω την ανωμαλία. Όβερ και άουτ».

Έκλεισα τον ασύρματό μου πριν προλάβει να ματώσει και άλλο τα αυτιά μου με την ξεκούρδιστη φωνή του.

Έπιασα από το φυλάκιο το σακίδιο και το όπλο μου και ξεκίνησα προς τις συντεταγμένες.

Αύρα (Πρόλογος)

Χιλιάδες χρόνια πριν η Γη καταστράφηκε. 

 
Μολύναμε τον πλανήτη τόσο πολύ, που οι τελευταίες φυσικές άμυνες έπεσαν, αφήνοντας όλους τους ζωντανούς οργανισμούς απροστάτευτους, μπροστά σε μια σειρά φυσικών καταστροφών. Το ανθρώπινο γένος κατάφερε να κάνει εφικτή την επέκταση στον Άρη, με αποτέλεσμα τη μετανάστευση του είδους μας εκεί. Λίγο καιρό αργότερα, μια μετάλλαξη στο DNA των ανθρώπων αποκάλυψε ένα παράξενο φαινόμενο: την Αύρα.

Με τον καιρό η Αύρα έγινε σταθερή. Ένα χρώμα για κάθε προσωπικότητα, για κάθε ταλέντο. Η κοινωνία μας αναπτύχθηκε γύρω από αυτή την ιδέα, ακυρώνοντας τις θρησκείες και τις εθνικότητες. Όσα χρόνια το είδος μας ζούσε στον Άρη, δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος που να μην περιβάλλεται από αύρα.

Μέχρι τώρα...