Still Life Saga #1 - Memento Mori (ebook), του Γιώργου Μπελαούρη

 

Still Life Saga #1 - Memento Mori

του Γιώργου Μπελαούρη

Οπισθόφυλλο:

Ένας κόσμος όπου όλοι γνωρίζουν την ημερομηνία του θανάτου τους. Ένας σύγχρονος μεσαίωνας, με τον κλήρο να είναι και πάλι στην ηγεσία. Ένας "Εκλεκτός" μίζερος, αδύναμος, μοιρολάτρης, φοβικός, φλώρος...

Πώς σχετίζονται ο Εωσφόρος και ο Άδης με αυτή την κατάσταση; Τι υπερβάσεις θα πρέπει να κάνει ο Θάνος για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων;

Για τη σειρά Still Life Saga:

Το Still Life Saga είναι μία σειρά βιβλίων που προσεγγίζει με μία πιο φρέσκια ματιά την αρχαιοελληνική μυθολογία, συνδυάζοντάς την με την αισθητική και τον πυρήνα της γοτθικής λογοτεχνίας. Εντάσσεται στην ευρύτερη κοσμοπλασία του συγγραφέα Γιώργου Μπελαούρη, αλλά στέκει και αυτοτελώς, αποτελώντας ένα καλό σημείο εκκίνησης για να δείτε δείγμα του ύφους και της γραφής του.

Στο πρώτο βιβλίο της σειράς, το Memento Mori, μας παρουσιάζεται ο ήρωας και ο κόσμος της δράσης. Στην Ελλάδα του Θάνου, όλοι γνωρίζουν από την μέρα που γεννιούνται πότε θα πεθάνουν. Ενώ όμως όλοι μοιάζουν να έχουν αποδεχτεί την κατάσταση αυτής της πραγματικότητας, ο Θάνος… πάντα είχε ενστάσεις. Όταν ανακαλύψει τι ευθύνεται για αυτή την συνθήκη, θα μπλεχτεί σε έναν κόσμο που θεωρούσε απλά σαν μύθο, εν μέσω καταστάσεων οι οποίες πυροδοτήθηκαν χιλιετίες πριν.

Σας παρουσιάζουμε το Memento Mori, αναθεωρημένο και έτοιμο για να βυθιστείτε μέσα του. Και όσοι το έχετε ήδη διαβάσει ή διαβάζοντάς το και ολοκληρώνοντάς το, θέλετε κι άλλο… μέσα Δεκεμβρίου έρχεται η συνέχεια! Το δεύτερο βιβλίο του Still Life Saga, με τίτλο Gloria Mundi.

Προειδοποίηση: το βιβλίο έχει ακραία γλώσσα, γραφική βία, θέματα ταμπού και προτείνεται για άτομα άνω των 18 ετών.

Για τον συγγραφέα:

Ο Γιώργος Μπελαούρης γεννήθηκε το 1990 στην Αθήνα, έχει πτυχίο Μουσειολογίας, μεταπτυχιακό Κλινικής Κοινωνιολογίας και Τέχνης και ξεκίνησε να γράφει στα 7 του. Πρώτη φορά παρουσίασε κείμενό του σε κοινό τον Οκτώβριο του 2011, στη Μυτιλήνη, ως σύνεδρος στο 5ο Διεθνές Συνέδριο Λογοτεχνίας. Το κείμενο είχε τίτλο: «Οι παράλληλοι βίοι του Καζανόβα και του Ντε Σαντ» και στο ακροατήριο υπήρχαν ομιλητές από όλο τον κόσμο και προσωπικότητες όπως ο τρισέγγονος του Τολστόι και η μικρανηψιά του Καβάφη. Έκτοτε είναι μόνιμα ενεργός, στο καλλιτεχνικό χώρο. Είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Λενόρ Κορπς, ο δημιουργός της Μυθολογίας Ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI.

Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Rising Star:

-Ψυχοπλάνης Φαινόμενα (συλλογικό, ανθολογία διηγημάτων βασισμένα στη μυθολογία του, Οκτώβριος 2016)

-Ερεβώδης Λειμώνας (ανθολογία διηγημάτων, Ιούνιος 2017)

-Lenore Corpse #1 (μυθιστόρημα, Σεπτέμβριος 2017)

-Ημερολόγια Ψυχοπλάνης (συλλογικό, ανθολογία διηγημάτων βασισμένα στη μυθολογία του, Μάης 2018)

-Lenore Corpse #2 (μυθιστόρημα, Σεπτέμβριος 2018)

-Ξενοδοχείον Ελπίς (υβριδικό μυθιστόρημα, Ιούνιος 2020)

-Adyta (μυθιστόρημα, Σεπτέμβριος 2022)

-Lenore Corpse #3 (μυθιστόρημα, Οκτώβριος 2026)

Κατά την διάρκεια της 27μηνης δράσης του blog του ‘’Ροδοπέταλα, αίμα και στάχτη’’, ανάρτησε 9 βιβλία του, προς ελεύθερη ανάγνωση.

Έχουν παιχτεί 16 θεατρικά κείμενά του σε σκηνές της Αθήνας και της Μυτιλήνης, με τα περισσότερα σε σκηνοθεσία του ιδίου.

Η σειρά νουβελών του Baphometa κυκλοφόρησε μαζί με το περιοδικό Αλλόκοσμες Ιστορίες.

Η σειρά βιβλίων του SLS (Still Life Saga) θα δοθεί free και online σε ebooks.

Η σειρά διηγημάτων Babe Charisma κυκλοφόρησε εντός του περιοδικού Epifany.

Τέλος:

-έχει διαβάσει 15 κείμενά του σε διάφορες θεματικές βραδιές (Οκτώβριος 2014 – Μάιος 2016)

-έχει οργανώσει μία φωτογραφική έκθεση στην Πινακοθήκη Μυτιλήνης, με όλα της τα συνοδευτικά κείμενα επίσης του ιδίου (2014)

-έχει δώσει πέντε διαλέξεις με θέμα Ιστορία της Τέχνης στο Κέντρο Γυναικών του Δήμου Ιλίου (Απρίλιος 2015, Απρίλιος 2018)

-αρθρογραφούσε στο περιοδικό ‘’Αλλόκοσμες Ιστορίες’’ (το διάστημα 2021-2022)

-αρθρογραφούσε στο περιοδικό ‘’Passcode Magazine’’ (το διάστημα 2021-2022)

-έχει δώσει την ομιλία ‘’Η Lenore Corpse και η μυθολογία Ψυχοπλάνης υπό το πρίσμα της μεταουμανιστικής προσέγγισης της φαντασίας’’ στα πλαίσια του 13ου Διεθνούς Συνεδρίου Beyond Humanism (2023)

-τo βιβλίο του Lenore Corpse#1 βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Παντείου Πανεπιστημίου, έπειτα από έγκριση επιτροπής για την ιστορική του έρευνα

Η Έπαυλη (Επίλογος)

Η ξύλινη πόρτα του Πανδοχείου άνοιξε διάπλατα. Το κατώφλι της πέρασε, με αργό και σταθερό βήμα, ένας ψηλός, επιβλητικός άντρας. Φορούσε κοστούμι, το οποίο είχε συνδυάσει με γραβάτα και γιλέκο. Τα μαλλιά του ήταν περιποιημένα και στρωμένα προς τα πίσω. Το ύφος του ήταν σοβαρό, αλλά το πρόσωπό του σου έδινε μία συμπαθητική κι οικεία αίσθηση.
Προχώρησε προς το μπαρ. Ο Πανδοχέας μόλις τον είδε, παράτησε ότι έκανε και στράφηκε προς το μέρος του. Ο ευθυτενής άντρας πλησίασε και κάθισε σε ένα από τα παραταγμένα σκαμπό μπροστά από την μπάρα.

«Τα πήγες πολύ καλά στην πρώτη σου δουλειά» δήλωσε ευχάριστα ο μυστηριώδης πελάτης.
«Είχα καλό δάσκαλο» απάντησε ο Πανδοχέας.

Ο λυγερόκορμος άντρας άφησε τον εαυτό του να κολακευθεί δείχνοντας το με ένα διακριτικό χαμόγελο.

«Ή απλά έχεις πάρει το ταλέντο του πατέρα σου» επισήμανε ο Δάσκαλός του και του έκλεισε το μάτι.
«Πάντα μετριόφρων» παρατήρησε ο Πανδοχέας.

Η Έπαυλη (Κεφάλαιο 3 - μέρος 2)

«Τι έπαθες; Γιατί σταμάτησες;» ρώτησε με περιέργεια ο Πανδοχέας.
Δεν πήρε απάντηση.
«Τι έγινε μετά; Ήταν πάλι η κούκλα; Πάλεψες μαζί της;» ξαναρώτησε αλλά πάλι καμία απάντηση.
Ο Πολεμιστής γύρισε και τον κοίταξε.
«Δεν...δεν θυμάμαι» ψέλλισε δειλά μετά από μερικές στιγμές. «Το επόμενο που θυμάμαι είναι να περιφέρομαι στο δάσος κοντά στην Έπαυλη και λίγο μετά να βρίσκω το πανδοχείο» το σκέφτηκε λίγο. «Ίσως αν πάω πάλι πίσω να θυμηθώ τι συνέβη» σηκώθηκε όρθιος πριν τελειώσει τη φράση του. «Κοντά είναι έτσι κι αλλιώς, νομίζω».
Πήρε το ξίφος του, το έδεσε στη ζώνη του και πήγε στην πόρτα. Την άνοιξε κι ένιωσε ένα χέρι στον ώμο του. Γύρισε κι είδε τον Πανδοχέα. Είχε σηκωθεί από την καρέκλα του και στεκόταν πίσω του. Το πρόσωπό του ήταν διαφορετικό, πολύ πιο ήρεμο. Δεν έδινε πια την εντύπωση του ανυπόμονου ακροατή.
«Περίμενε» τον συμβούλευσε. «Για να βγεις έξω θα πρέπει να βγούμε μαζί, αλλιώς οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές».
«Τι εννοείς;»
«Θα σου πω όλη την αλήθεια, αλλά πρέπει πρώτα να σε ρωτήσω κάτι».

Η Έπαυλη (Κεφάλαιο 3 - μέρος 1)

«Τι έπαθες;» τον ρώτησε απορημένος.
Το βλέμμα του Πολεμιστή γύρισε και κοίταξε κάπου πίσω από τον Πανδοχέα κι έμεινε εκεί. Το στόμα του είχε μείνει ελαφρώς ανοιχτό σαν να ήθελε να πει κάτι, αλλά χωρίς να βγαίνει κανένας ήχος από το λαρύγγι του. Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα και παγωμένα, ατενίζοντας το κενό· παρόμοια με ενός ανθρώπου που
μόλις έχει πεθάνει.
«Είσαι καλά; Μίλα μου» προσπάθησε να του τραβήξει την προσοχή ο συνομιλητής του.
Καμία αντίδραση.
«Τι έγινε μετά; Τι είδες;»
«Ο άντρας αυτός…» ξεκίνησε να λέει δειλά κι η φωνή του ακουγόταν σαν ψίθυρος. «Ήταν ο αδερφός μου».
«Πώς;» ρώτησε έκπληκτος ο ακροατής του. «Αφού μου είπες ότι δεν τον βρήκες».
«Δεν… ξέρω» η φωνή του είχε αρχίσει να σπάει. «Είναι αδύνατον».
«Τι έγινε μετά;» τον παρότρυνε να συνεχίσει. «Μπορεί να θυμηθείς τι απέγινε και να τον βρεις, αν θυμάσαι που πήγε».
«Θυμάμαι τι έγινε» είπε με το αχανές βλέμμα και ρομποτική φωνή. «Είχε κλειστά τα μάτια του. Το διαμάντι λαμπύριζε κι οι φλέβες του γινόντουσαν πιο διακριτές, σαν να του ρουφούσε τη ζωή».
Ο Πανδοχέας δεν είπε τίποτα, μόνο περίμενε να ακούσει τη συνέχεια.

Η Έπαυλη (Κεφάλαιο 2 - μέρος 2)

«Αφού κατάφερα να συνέλθω, συνέχισα να εξερευνώ» συνέχισε να αφηγείται. «Πέρασα τη δίφυλλη πόρτα του δωματίου που βρισκόμουν και μπήκα στο επόμενο. Ήταν τετράγωνο κι είχε ένα χτιστό τζάκι πάνω στον απέναντι τοίχο. Συνοδευόταν από ένα καθιστικό, το οποίο αποτελούνταν από δύο πολυθρόνες, ένα τραπέζι κι ένα τραπεζάκι δίπλα στο μπράτσο της μίας πολυθρόνας. Στ’ αριστερά του δωματίου είχε μία ακόμα δίφυλλη πόρτα, η οποία οδηγούσε στο μπαλκόνι. Μπροστά της στεκόταν ένας άντρας…»
«Τι εννοείς;» τον διέκοψε ο έκπληκτος Πανδοχέας. «Ζωντανός;»
«Εκ πρώτης όψεως φαινόταν ολοζώντανος, αλλά δεν με παρατήρησε καν όταν μπήκα και δεν ήμουν και τόσο ήσυχος» σταμάτησε την αφήγησή του, για να πιει μια σταλιά μπίρα ακόμα. «Όπως τον παρατηρούσα, άκουσα μία γυναικεία φωνή πίσω μου και βήματα προς το μέρος μου. Γύρισα να δω και μια γυναίκα ήρθε καταπάνω μου και…» κόμπιασε λίγο και συνέχισε. «Πλησίασε τόσο πολύ που τα χείλη μας κόντεψαν να ενωθούν, αλλά δεν συνέβη ποτέ αυτό. Τη στιγμή που ήρθαμε σε επαφή, δεν ήρθαμε σε επαφή…»
«Πώς έγινε αυτό;» απόρησε ο Πανδοχέας.
«Τη στιγμή της επαφής, το πρόσωπό της πέρασε μέσα από το δικό μου σαν ένα ρεύμα αέρα»

Η Έπαυλη (Κεφάλαιο 2 - μέρος 1)

«Οπότε βρισκόμουν παγωμένος, από τον φόβο, μπροστά από ένα σπίτι, βράδυ, του οποίου η πόρτα είχε ανοίξει μόνη της, αφού είχα δει ένα ζευγάρι μάτια να με κοιτάνε» συνόψισε ο Πολεμιστής.
«Και πάραυτα βρήκες το θάρρος να μπεις;»
«Έπρεπε…» δήλωσε ο Πολεμιστής, αφήνοντας να του ξεφύγει ένας βαθύς αναστεναγμός. «Αυτή την έπαυλη είχε αναλάβει να εξερευνήσει ο αδερφός μου και δεν τον είχα βρει ακόμα».
«Σωστά» παρατήρησε ο Πανδοχέας.
«Επίσης πάντα αντιμετωπίζω τους φόβους μου, για να τους ξεπερνάω».
Ο Πανδοχέας τον κοίταξε χωρίς να μιλήσει.
«Μπήκα λοιπόν μέσα και βρέθηκα σε ένα φαρδύ χολ, το οποίο πέντε κρεμάστρες, καρφωμένες, σε κάθε πλευρά. Στο πάτωμα είχε τον αντίστοιχο αριθμό κουτιών, τα οποία φαίνεται να χρησίμευαν για τις μπότες των ταξιδιωτών. Υπήρχαν τέσσερα ζευγάρια μπότες κι άλλες τόσες κάπες, κρεμασμένες» έκανε μια παύση, για να πιει λίγο μπίρα και συνέχισε.
«Προχώρησα πιο μέσα, ανέβηκα τρία με τέσσερα σκαλιά κι έφτασα στο κεντρικό χολ, όπως το αντιλήφθηκα από τη διαμόρφωση του χώρου. Απέναντί μου είχε ένα άνοιγμα σε σχήμα πόρτας, αλλά χωρίς να υπάρχει μία, το οποίο οδηγούσε στο υπόλοιπο σπίτι. Στα δεξιά είχε μια στριφογυριστή, ξύλινη σκάλα, η οποία οδηγούσε στον επάνω όροφο» κόμπιασε στιγμιαία.