Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Το Στιλέτο ή αλλιώς Επίλογος)

Πρέπει να βρεις κάτι να
κόψεις τις αλυσίδες που
σε κρατούν δέσμια.
Ψάξε για κάτι αιχμηρό.
Κάτι το οποίο κάποτε ήταν αγνό και ολόκληρο.
Κάτι που ύστερα έσπασε σε χίλια δυο κομμάτια.
Ναι, αυτό είναι ό,τι πρέπει.
Ένα κομμάτι της καρδιάς σου.
Είναι αστείο
γιατί ο κόσμος πιστεύει πως
η επιγραφή «εύθραυστον»
είναι για να προσέξεις μη σπάσει.
Η αλήθεια είναι
πως πιο πολύ πρόκειται για προειδοποίηση.
Είναι εύθραυστο μέχρι να σπάσει.
Μετά κόβει.
Για αυτό λοιπόν χρειάζομαι

το γυάλινο στιλέτο μου,

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Κι ό,τι φεύγει... έρχεται)

Κοιτώντας πίσω, βρήκα αυτό:
Μια ελπίδα αλλοτινή,
μια ξεγνοιασιά μακρινή
και μια συγκίνηση με κατέλαβε ξάφνου.
Μα τα μάγουλά μου
έχουν συνηθίσει δάκρυα λύπης
και όχι χαράς.
Μια νοσταλγία φοβερή
και μια ωραιοποιημένη ανάμνηση
του κάποτε παρόντος με στοιχειώνει.
Και τον ήλιο,
αν και ζωντανό και ζωοφόρο,
απαρνιέμαι.
Κι όσο ανταμώνω το σκοτάδι,
τόσο πιο πολύ αναζητώ τη σελήνη.
“Μα, καρδιά μου,
το θέρος έρχεται και φέρνει μαζί του φως.”

Ακούω μες στο παραλήρημα.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Για πόσο ακόμη;)

Επάνω στο γραφείο
χαρτιά, μελάνια και δάκρυα κυριαρχούν.
Οι τοίχοι
ακούν το γοερό το κλάμα
μα ακόμη δεν έχουν πέσει να με πλακώσουν.
Το πάτωμα,
αν και απηυδισμένο,
βαστά ακόμη τα ζοφερά μου βήματα.
Μα για πόσο ακόμη;
Τα μάτια στέρεψαν και η φωνή εγκατέλειψε.
Το μόνο που μου έμεινε είναι η σκέψη.
Στρυφνή και ξύλινη.
Επίμονη και βιαστική.
Αυτήν ποιος θα τη σιωπήσει;
Ποιος θα τη δαμάσει;
Για πόσο ακόμη θα κρατά τούτο το μελάνι;
Πόσο θα του πάρει να με αφήσει και αυτό;

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Σαν κομμάτια του παζλ)

Ορκίστηκα στον εαυτό μου
ότι δε θα σε ξανασκεφτόμουν.
Μα να 'μαι εδώ να σου συνθέτω ποιήματα.
Ποιήματα που ίσως και να διαβάζεις τώρα δα.
Προσπάθησα πολύ να σε απωλέσω
μα μια μέρα σαν κι αυτή,
γκρίζα και λίγο χλωμή,
μια φράση σου έσκασε απροσδόκητα

σαν πυροτέχνημα στο ταραγμένο μου μυαλό.
“Είμαστε σαν δυο κομμάτια του παζλ”
είχες πει.
“Ταιριάζουμε απόλυτα,
μα είναι σαν το ένα να χάθηκε κάτω από τον καναπέ”.
Ταιριαστοί, μα ανεκπλήρωτα μαζί.

Oι πιο Σκοτεινές Μέρες (Σώσε με)

Ξάφνου πέφτω.
Κι ένα περίεργο συναίσθημα με καταλαμβάνει.
Μα δεν μπορώ να θυμηθώ.
Νιώθω πολλά και τίποτα ταυτόχρονα.
Θέλω μόνο να αφεθώ
στη γλυκιά αγκαλιά του αγγέλου
που με προϋπαντεί
στον περίεργο αλλά καθ' όλα γνώριμο κόσμο.
Οι φτερούγες του,
μαύρες και επιβλητικές
με προστατεύουν και με αγκαλιάζουν.

Μα νιώθω να με πνίγουν
Δεν αναπνέω.
Προσπαθώ να πιαστώ από κάπου,
μια χείρα βοηθείας αναζητώ.
“Σε παρακαλώ, σώσε με” του λέω.

Πνίγομαι.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Τα γράμματα)

Γιατί δεν απαντάς πλέον στα γράμματά μου;
Μέσα σ' αυτά έβαλα την ψυχή μου όλη
μαζί και την καρδιά μου.
Μα φαίνεται δεν ήταν αρκετό
να σε κρατήσει αυτό
δίπλα μου για καιρό. 

Όσα καινούρια γράμματα έχω γράψει
θα τα πετάξω στη φωτιά.

Αυτή θα τα εκτιμήσει
κι ας τα κάψει.
Τουλάχιστον, πριν τα εξαφανίσει
θα τους ρίξει μια ματιά.
Ας είναι.
Κι ας γίνουν στάχτη όλα πια...

 

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Φοίνιξ)

Δώσε μου τη δύναμη
από τις στάχτες μου να γεννηθώ
και μες στις φλόγες μου
να εξιλεωθώ.
Να παλέψω με τους δαίμονες
που τόσα χρόνια αποφεύγω.
Ζουν μέσα μου,
γύρω μου
κοντά μου.
Μα τον αγώνα αυτό
τον ξέρει μόνο η καρδιά μου.
Φωτιές μου σκίζουν το κορμί.
Στάχτη μου γίνεται η ψυχή.
Συγχώρεσέ με
που τους φόβους μου άκουσα πιο δυνατά,
ενώ εσύ μου χάριζες λόγια ειλικρινά.
Καίγομαι. Πονώ.

Και δεν είσαι πια εδώ.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Τα απομεινάρια)

Ό,τι έχει απομείνει από εσένα πλέον
είναι ένα παλιό μαύρο μπλουζάκι
και κάποιες γλυκόπικρες αναμνήσεις.
Μακάρι να μπορούσα ακόμη να μυρίσω
το άρωμα στα ρούχα σου
ενώ οι καρδιές μας συγχρονίζονταν
σε μια αιώνια αγκαλιά.
Μακάρι να ήμουν αλώβητη και άφθαρτη
μα αντ' αυτού είμαι χαμένη και δέσμια
Δέσμια σ’ εσένα.

Κάποιες φορές
όταν χάνεις, κερδίζεις.
Και μπορεί να έχασα το λογικά μου
αλλά τουλάχιστον κέρδισα
την ικανότητα να αγαπώ ξανά.
Η αγάπη μπορεί να μην αρκεί

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Μείνε)

Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν
μετά από πολύ καιρό.
Όχι, όμως για να μοιραστούν
λίγη αγάπη, όπως συνήθιζαν
αλλά για να αποχαιρετιστούν.
Μια και καλή.

Και καθώς τα δάκρυά μου έρρεαν
στο μάγουλό μου σαν πολυάσχολο ρυάκι,
μου χάρισες ένα τελευταίο φιλί.
Ένα επίπονο και βάναυσο φιλί.
Η καρδιά μου με μιας
σκίστηκε στα δύο.
Και μέσα στο μυαλό μου
μια φράση έπαιζε ξανά και ξανά
σαν ψαλμός, σαν προσευχή
Μείνε!

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Φωτιά)

Λένε πως αν δεν καείς

δεν έχει νόημα να παίξεις με τη φωτιά.

Εγώ, όμως, κάηκα

πριν προλάβει κανείς να ερωτευτεί

του άλλου τη ματιά.

Με έκαψες

Μα τουλάχιστον με έκανες να νιώσω.

Στην κηδεία μου δεν έκλαψες

που στη ζωή δεν πρόλαβα

αγάπη να βιώσω.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Τα σημάδια)

Σκέψεις βαριές

λόγια βροντές

και ένα πικρόχολο πιοτό.

Δε φαντάστηκα πως έτσι

θα κατέληγε όλο αυτό.

Τη μέρα που σε γνώρισα

δεν είχε καθάριο ουρανό.

Δε μου φταίει άλλος, παρά εγώ

Ας μάθω να αναγνωρίζω τα σημάδια

πριν να ανταμώσω το κενό.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Είσαι εσύ)

Ωσάν λέξεις εμπνευσμένες

από ένα ποίημα.

Ωσάν μια σπίθα που παράγεται

από το ερωτικό σου σήμα.

Ωσάν μανία

που με καταδιώκει μες στα βράδια

και σα τα μάτια του φιδιού

που μοιάζουν με σμαράγδια.

Ωσάν ένα αντίο ανείπωτο

και ένα ποτό που ρέει

για ένα παιχνίδι δίπορτο.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Ασυγχώρητη)

Τριγυρνώ ξυπόλυτη,

ολομόναχη.

Νιώθοντας κάτω από τα πόδια μου

την παγωμένη επιδερμίδα της γης.

Αίμα να στάζει από τα ακροδάχτυλά μου.

Είμαι άραγε ο θύτης ή το θύμα;

Χρειάζομαι βοήθεια;

Και αν ναι για τι;

Για να σωθώ;

Από τι απειλούμαι;

Από εμένα;

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Θέλω να κατέβω)

 Μέσα σε ένα λεωφορείο

 θα δεις πολλές εκφράσεις.

 Άλλοι κουρασμένοι,

 άλλοι ερωτευμένοι

 και άλλοι

 κλαίνε σιγανά

 κοιτώντας έξω από το παράθυρο.

 Εγώ για αυτούς τους τελευταίους θα μιλήσω.

 Μέσα τους

 έχουν ένα πόνο βαθύ

που δεν τους επιτρέπει καν να ανασάνουν.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Αποκύημα της φαντασίας)

Σε έναν ωκεανό γεμάτο πρόσωπα

Σε ένα πλοίο γεμάτο καρδιές

ψάχνω το δικό σου πρόσωπο,

τη δική σου καρδιά.

Μα δεν είσαι εδώ.

Δεν ήσουν ποτέ.

Σε έπλασα για να νιώθω άνετα

σε μια φανταστική αγκαλιά.

Να αγαλλιάζω

με ένα χάδι ονειρικό.

Ο πραγματικός εαυτός σου

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Μαύρο φόρεμα)

Τρέχω μέσα στο δάσος
με το μαύρο μου το φόρεμα
να πιάνεται στα κλαδιά των θάμνων.
Το φόρεμα αυτό
που κάποτε αγαπούσες
τώρα μπαίνει εμπόδιο στον δρόμο μου.
Και δε με αφήνει να φύγω.
Όπως και εσύ.
Τρέχω.
Τρέχω μακριά.
Μέχρι μια ηλιαχτίδα
να λάμψει στη μίζερη ζωή μου.
Μέχρι αυτό το καταραμένο φόρεμα
να πεταχτεί
και να αντικατασταθεί από ένα άλλο.
Ένα λευκό.
Ένα που να μη θυμίζει εσένα.

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Ρακένδυτος)

Ήθελα να βρω λέξεις
που να σε περιγράφουν
ώστε να χαραχθείς και στο χαρτί
πέρα από τη μνήμη μου.
Ήθελα τα λόγια αυτά
να σε ντύσουν με τα άμφια της αλήθειας.
Αλλά το μόνο που κατάφερα να βρω
ήταν κάτι κουρέλια νοσταλγικά
που αναδείκνυαν μόνο τα ρομαντικά σου λόγια,
τα αλλοτινά.

Έτσι,
ξαναπροσπάθησα.
Γιατί αφουγκράστηκα τον πόνο μου.
Τώρα, λοιπόν,
άκου τον σκοπό
που με τόσο κόπο κατάφερα να σου συνθέσω:

Πέρασες απ' τη ζωή μου σαν αγέρας

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Σκοτεινές ημέρες)

Πολλά είναι τα βράδια
που δεν μπορώ να κοιμηθώ από τους εφιάλτες.
Μόνο η θύμησή σου
ξορκίζει τούτο το κακό.
Σκέφτομαι πως παραδίνομαι στην αγκαλιά σου
αλλά η αγκαλιά αυτή
δεν είναι άλλη από του Μορφέα.
Σαν τις ημέρες του χειμώνα
που η νύχτα βασιλεύει
και το σκοτάδι επικρατεί

Έτσι είναι και η πραγματικότητά μου.
Μου λείπεις
Μα δεν είναι αρκετό αυτό
για να σε φέρει πίσω.
Αυτές οι κρύες μέρες του χειμώνα
είναι οι πιο σκοτεινές μου μέρες.

Οι πιο Σκοτεινές μέρες (Νεκροταφείο αναμνήσεων)

Βρίσκω τον εαυτό μου να περιπλανάται αέναα
σε ένα γνώριμο νεκροταφείο,
σαν μια άδικη κατάρα.
Και σύντομα συνειδητοποιώ
πως γνωρίζω κάθε όνομα
που είναι γραμμένο στις ταφόπλακες…
Είναι γνωστοί
και ζωντανοί.
Μα εγώ επέλεξα να τους θάψω
προκειμένου να φύγουν από τον νου μου.

Μάλλον πρόκειται για όνειρο
ή για όνειρο ονείρου
αυτή η περιπλάνηση.
Δε δύναμαι να χαραμίσω ούτε ένα δάκρυ
Για κανέναν από δαύτους.
Και ενώ περπατώ
ανάμεσα στους κρύους και άψυχους τάφους,

Οι πιο Σκοτεινές Μέρες (Μαύρη μέρα)

Σήμερα, 

είναι μια μέρα σκοτεινή. 

Μια μέρα 

που ενώ ο ήλιος βασιλεύει, 

δε λάμπει. Τουλάχιστον όχι για εμένα. 

Σήμερα, 

είναι μια μέρα διαφορετική.
Όχι επειδή υπάρχουν σύννεφα στον ουρανό. 

Όχι. 

Αλλά επειδή υπάρχουν σύννεφα μες στην καρδιά μου. 

Αναγκάστηκα να μεγαλώσω απότομα σήμερα. 

Σαν μια βίαιη ενηλικίωση. 

Μια ζοφερή μέρα γενεθλίων. 

Κι ας είναι Αύγουστος. 

Κι ας είναι καλοκαίρι. 

Η σκοτεινιά είναι εσωτερική. 

Αφήστε με να το γιορτάσω