Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 37) - "One last favor"

Περνούσα μια περίοδο εθελοντικής σιωπής. Η θλίψη και το πένθος μου δεν είχαν διέξοδο, δεν είχα τρόπο να τα εκφράσω και έτσι προτίμησα να σιωπήσω. Τουλάχιστον σε αυτό το συμπέρασμα είχε καταλήξει ο Ραφαήλ. Με είχαν μεταφέρει σε ένα μεγάλο, λευκό δωμάτιο με μονάχα ένα κρεβάτι στον έναν τοίχο και μια διπλής όψης τζαμαρία στον άλλον. Κανένα διακοσμητικό, τίποτα αιχμηρό, καθώς φοβόντουσαν ότι μπορούσα να προσπαθήσω να αυτοκτονήσω. Ακούγεται τραγικό για έναν άγγελο, αλλά είχαν δίκιο. Ίσως να είχα μπει στον πειρασμό να τερματίσω τη μιζέρια μου, αν υπήρχε επιλογή. Από το μεγάλο τζάμι έβλεπα τους αγγέλους να περπατάνε έξω από το δωμάτιο μου με ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη, γιορτάζοντας τη νίκη τους απέναντι στο σκότος και θα έδινα και τη ζωή μου να ξεριζώσω αυτό το εκνευριστικό χαμόγελο μαζί με τα χείλη τους. Έτσι, προκειμένου να γλιτώσω από αυτό το θέαμα και από το γεγονός ότι τα πόδια μου δε με κρατούσαν για να στηριχτώ πλέον, τις τελευταίες μέρες δε σηκωνόμουν καν από το κρεβάτι. Έμενα ξαπλωμένη για ατελείωτες ώρες, σιωπηλή, να κοιτάω τον λευκό ουρανό του κρεβατιού μου, μέχρι που με ξαναέπαιρνε ο ύπνος.

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 36) - The holy oath"

Damian's POV

Τη στιγμή που έκλεινα εκείνη την πόρτα, ήξερα ότι δεν υπήρχε γυρισμός. Δε θα την έβλεπα ξανά. Και κανονικά θα έπρεπε να ήμουν εντάξει με αυτό. Διάλεγα τον αδερφό μου. Τη φύση μου. Τον όρκο που είχα δώσει τη στιγμή της δημιουργίας. Όμως ο Πατέρας είχε κάνει κάπου λάθος. Μας είχε δώσει ανθρώπινα συναισθήματα και μια καρδιά που χτυπούσε. Και η δική μου χτυπούσε για εκείνη. Μόνο κοντά της μπορούσα να αναπνέω. Μόνο κοντά της μπορούσα να υπάρχω. Και μόνο κοντά της ένιωθα ολόκληρος μετά από χιλιάδες χρόνια μοναξιάς. Ακούμπησα το κεφάλι μου στην κάσα της πόρτας. Μπορούσα να κοροϊδέψω τους πάντες ότι είχα σκοπό να παλέψω για τον αδερφό μου και όχι για εκείνη; Μπορούσα να κρατήσω αυτόν τον καταραμένο Ζοφιήλ, που δε θα λογάριαζε οτιδήποτε μπροστά στο Ιερό του Καθήκον, μακριά της;

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 35) - "Always"

Damian's POV

Τη στιγμή που αντίκρισα τους δυο φύλακες που είχαν τοποθετηθεί στην είσοδο της αίθουσας του θρόνου να σαστίζουν στη θέα μου, ήξερα ότι η εντολή του αδερφού μου είχε ακουστεί ηχηρά σε κάθε δαίμονα αυτού του πλανήτη. Πλησίαζα αργά και με σταθερά βήματα και ο πανικός τους όλο και θέριευε. Τον μύριζα στον αέρα, στο πηχτό αίμα που κυλούσε στις φλέβες τους. Φέρανε τα δόρατα που κρατούσαν μπροστά, σχηματίζοντας ένα Χ, εμποδίζοντας μου την είσοδο στην αίθουσα. Χαμογέλασα.

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 34) - "The truth that you will never know"

Liliana's POV

«Τι είναι εδώ;» Στεκόμουν στη μέση μιας υγρής, βρώμικης σήραγγας. Τα γκράφιτι στους τοίχους φαίνονταν καχύποπτα ζωγραφισμένα με κάτι που δεν ήταν κόκκινη μπογιά, ενώ η μυρωδιά της σήψης σε συνδυασμό με τα κόκκαλα που βρισκόντουσαν σε κάθε γωνιά που μπορούσε να φτάσει το μάτι σου μου έδιναν μια πολύ καλή εικόνα σχετικά με το ότι δεν έπρεπε να βρισκόμουν εδώ. Ο Ντάμιαν ήταν ανήσυχος όλο το πρωί. Δεν είχε πάρει τα μάτια του από την οθόνη του κινητού του και είχε αποτύχει να μεταφερθεί και τις δέκα φορές που το είχε προσπαθήσει. Επέστρεφε πάντα θυμωμένος και κλοτσούσε τα πόδια του καναπέ μου με μανία. Δεν είχα πει τίποτα. Καταλάβαινα ότι δεν ήμουν εγώ η πηγή του εκνευρισμού του και δεν ήθελα να ξεσπάσει πάνω μου. Πριν από μισή ώρα είχε ουρλιάξει από χαρά και είχε αρπάξει το χέρι μου προτού προλάβω να διαμαρτυρηθώ. Βρισκόμουν τώρα σε μια υπόγεια τρύπα που βρωμούσε, ντυμένη με τις πιτζάμες μου και ξυπόλητη. Φανταστικά!

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 33) - "Our way home"

Liliana's POV

Έβρεχε. Όλο το βράδυ οι σταγόνες της βροχής με είχαν κρατήσει ξύπνια. Οκ, δεν ήταν μόνο αυτό που με είχε κρατήσει ξύπνια. Κοίταξα την κρεβατοκάμαρά μου από την ανοιχτή πόρτα. Ο Ντάμιαν κοιμόταν ακόμα, στην ίδια θέση που τον είχα αφήσει δυο ώρες πριν, όταν το είχα πάρει απόφαση ότι δεν μπορούσα να μείνω άλλο στο κρεβάτι. Η κούπα στα χέρια μου άχνιζε και η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ είχε γεμίσει το διαμέρισμα. Καθόμουν οκλαδόν στο μεγάλο, φουντωτό χαλί του σαλονιού με την πλάτη μου να ακουμπάει τα πόδια του καναπέ. Κανένα φως δεν έμπαινε από τις τεράστιες τζαμαρίες.

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 32) - "My true self"

 Damian’s POV

«Δε... δε θέλω να σε ρίξω...» ψέλλισα. Από πότε εγώ ψέλλιζα; Ακούμπησα την παλάμη μου που έκαιγε στο δροσερό της δέρμα, ακριβώς πάνω από τη θέση της καρδιάς και χαμήλωσα το βλέμμα. Η Λιλιάνα ήταν ξαπλωμένη ακριβώς από κάτω μου με το βλέμμα της να με καίει από όπου περνούσε. Ένιωσα τα λεπτά δάχτυλά της να αγγίζουν το μάγουλό μου και τα μάτια μου καρφώθηκαν στα δικά της. 

«Δεν καταλαβαίνεις έτσι;» με ρώτησε γλυκά, αλλά η φωνή της, βαθιά από τον πόθο, απλά ενέτεινε τη φωτιά μέσα μου σε συνδυασμό με τον δείκτη της που διέγραφε αργούς κύκλους στο στομάχι μου. «Με έχεις ήδη ρίξει...» ψιθύρισε, ενώ κόλλησε τα χείλη της στα δικά μου. Το κορμί μου σκέπασε το δικό της και ένας απαλός αναστεναγμός ξέφυγε από τα χείλη της.

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 31) - "Enough is enough"

Kyle’s POV

Εκείνο το φιλί με στοίχειωνε. Στοίχειωνε τον ύπνο μου, καθώς μονοπωλούσε τα όνειρά μου. Στοίχιωνε τον ξύπνιο μου, γιατί κάθε φορά που το βλέμμα μου ξέφευγε μπορούσα να ορκιστώ ότι την έβλεπα να στέκεται εκεί, με τα μεγάλα μάτια της να κοιτάζουν την ψυχή μου. Οι τέσσερις Αρχάγγελοι αγνοούσαν όλες τις εκκλήσεις μου για ακρόαση. Είχαν αρχίσει να με θεωρούν κουραστικό, καθώς επαναλάμβανα μονάχα ένα πράγμα. Το όνομά της. Και το γεγονός ότι έπρεπε να την απελευθερώσουμε από την Κόλαση, την ίδια που ο Μάμμωνας την είχε σύρει. Είχαν κουραστεί να ακούνε το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Ο Λίο, ένα βράδυ που με επισκέφτηκε στην κάμαρά μου, μου εμπιστεύτηκε ότι αυτή μου η εμμονή είχε κινήσει υποψίες στον Ζοφιήλ, ο οποίος ζητούσε ακρόαση για εμένα ξανά και ξανά με τον Μιχαήλ να του αρνείται κατηγορηματικά αυτό το δικαίωμα με τηνδικαιολογία ότι ήθελα χρόνο για να προετοιμαστώ για τα νέα μου καθήκοντα ως Αρχάγγελος. Βλαστήμησα χαμηλόφωνα. Πράγμα που έκανα όλο και πιο συχνά τελευταία.

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 30) - "The True Cuelprit"

Damian's POV

Δεν ξέρω πόση ώρα στεκόμουν στην ίδια θέση, χωρίς να κινώ ούτε ένα μυ του κορμιού μου και με το στόμα μου να χάσκει ορθάνοιχτο προσπαθώντας να αφομοιώσω τα λόγια της. Και ας φάνταζαν ξένα. Ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, όταν είχα βρει τη Λίλιθ στο δωμάτιο μου, τότε που η Λιλιάνα ήταν δεμένη σε εκείνον τον πάσσαλο που δεν υπήρχε πια. Μέσα στη μισοκοιμισμένη μου κατάσταση είχα δει με πόση τρυφερότητα κοιτούσε το μικρό Νέφελιμ. Και εκείνο το δάχτυλο που είχε σύρει κατά μήκος του προσώπου της... Δεν επιθεωρούσε τη ζημιά του αδερφού μου. Ήταν χάδι. Μητρικό χάδι. 

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 29) - "Ugly Truth"

Damian's POV

Είχαν περάσει τρεις μέρες από το μικρό μας «ατύχημα» και δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε καλημέρα. Είχαμε μπει σε μια σιωπηλή ρουτίνα. Σηκωνόταν το πρωί στις 10, έφτιαχνε πρωινό χωρίς να της το ζητήσω κι έφευγε για το γυμναστήριο. Εκεί έπρεπε να παίρνω άυλη μορφή και να τη βλέπω να φλερτάρει με όποιο αρσενικό βρισκόταν στον δρόμο της. Και ειδικά με αυτόν τον κρετίνο τον Άαρον. Μου την έδινε αυτός ο ποταπός θνητός. Όλο χαμόγελα και μύες και αγγίγματα «τρυφερότητας» και καλά. Να τη ρίξει στο κρεβάτι ήθελε και μόνο. Και μετά ερχόταν το Ντέστινι. Και να απομακρύνω όλο το βράδυ ξελιγωμένους άντρες από κοντά της. Ηλίθια αγγελική σαγήνη. Και φτου κι από την αρχή. Και τώρα; Τώρα καθόμουν απέναντί της στο τραπέζι της κουζίνας, όπως πάντα σιωπηλοί, και την παρακολουθούσα να ετοιμάζει άλλη μια κούπα καφέ. Η τρίτη της για σήμερα. Κοίταξα το περιεχόμενο της δική μου κούπας αβέβαιος.

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 24) - "Punishment"

Damien's POV

Καθόμουν στο πάτωμα με την πλάτη μου να ακουμπά στο άγριο ξύλο της ντουλάπας για ώρα. Κοιτούσα τον άγγελο που κοιμόταν ήσυχα στο κρεβάτι μου και είχα χαθεί στις σκέψεις μου για μια ακόμα φορά. Δυο ανθρώπινες μέρες είχαν περάσει από τότε που μου είχε ζητήσει να τη μάθω να πετάει. Που είχε σπάσει την αυστηρή μου μάσκα και είχε πλημμυρίσει ζεστασιά όλο μου το κορμί. Που είχα υποκύψει σε αυτά τα μεγάλα γαλαζοπράσινα μάτια και στην αθωότητα που έκπεμπε και... Έκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να αποτινάξω από την μνήμη μου την εικόνα της. Πληγωμένη και διαλυμένη. Όπως εγώ.

Από τότε την απέφευγα. Δεν έδειχνε να την ενοχλεί, καθώς πλέον την είχα λυτή, αλλά κλειδωμένη στο δωμάτιο. Η Στέφενι μου είχε πει ότι ήταν σα να μην υπήρχε. Δεν αντιδρούσε σε όποιον μπαινόβγαινε στο δωμάτιο. Όχι ότι άφηνα κάποιον άλλον πέρα από την αδερφή μου φυσικά, αλλά και πάλι. Ο Τζέικ, αν και φρουρούσε μέρα-νύχτα την πόρτα, δεν είχε κάνει βήμα προς το εσωτερικό του δωματίου. Ήταν φανερό ότι ντρεπόταν για το ατυχές περιστατικό, αλλά είχα και την υποψία ότι την φοβόταν. Φοβόταν την επιρροή που ασκούσε επάνω του. Και το χειρότερο; Και εγώ φοβόμουν την επιρροή που ασκούσε επάνω μου.

Αναστέναξε βαθιά και τεντώθηκα. Προσπάθησα να ήμουν όσο πιο αθόρυβος γινόταν. Εύκολο για κάποιον που έχει μάθει να κινείται στις σκιές, αλλά δεν ήξερα κατά πόσο τα αγγελικά αυτιά της μπορούσαν να καταγράψουν τον ήχο. Δεν ήμουν έτοιμος να την αντιμετωπίσω, άμα ξυπνούσε. Ευτυχώς όμως απλά άλλαξε πλευρό. Συνοφρυώθηκα, καθώς κάτι βαρύ ελευθερώθηκε από το κράτημα της και έσκασε στο παχύ χαλί χωρίς να κάνει κανέναν θόρυβο. Πλησίασα αθόρυβα και έπιασα το σκληρόδετο βιβλίο από το χαλί. Ώστε αυτό έκανε τόσες ώρες. Τόσο ενδιαφέρον είχε βρει στις μεσαιωνικές τιμωρίες; Βέβαια, σε εμάς εφαρμοζόντουσαν ακόμα, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να το ξέρει αυτό. Μπορούσε; Την κοίταξα ξανά. Άκουσα ένα ελαφρύ χτύπημα στην πόρτα, που έκανε το σώμα μου να σφιχτεί και το κεφάλι μου να καρφωθεί πάνω της. Γρήγορα, στάθηκα όρθιος και βγήκα από το δωμάτιο για να έρθω αντιμέτωπος με τον Τζέικ. Ήμουν έτοιμος να του τα ψάλλω, όταν είδα το κατακόκκινο πρόσωπό του. Το κεφάλι του ήταν σκυμμένο και απέφευγε το βλέμμα μου.

«Ο Άρχοντας σας ζητάει στην αίθουσα του Θρόνου». Συνοφρυώθηκα αλλά το μάτι μου έπιασε γρήγορα τους δυο φρουρούς που κρύβοντας στις σκιές πίσω του. Ώστε γι’ αυτό ο πληθυντικός ευγενείας. Μάλιστα. Σήκωσα το κεφάλι μου υπερήφανα και προχώρησα προς την αίθουσα. Οι δυο φρουροί βγήκαν γρήγορα από τις σκιές και με ακολούθησαν, σφραγίζοντας μου ταυτόχρονα την έξοδο. Λες και δεν μπορούσα να διαφύγω, αν το επέλεγα. 

Ο αδερφός μου στεκόταν μπροστά από τον Θρόνο του κρατώντας μια φλεγόμενη λεπίδα στα χέρια του. Γέλασα με το που την είδα.

«Ώστε έμαθες για την επίσκεψη μου στη Γη» με κοίταξε με το φρύδι του σηκωμένο.

«Τίποτα δε μένει κρυφό από εμένα, Ντάμιαν» κούνησα το κεφάλι μου ειρωνικά.

«Σωστά...» Οι φρουροί του μου τράβηξαν την μπλούζα και με έκαναν να γονατίσω μπροστά του.

«Ξέρεις γιατί το κάνω αυτό σωστά;» Έβγαλε το κουτί από γρανίτη από την κρυψώνα του και εγώ πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Έβλαψα ανθρώπινο ον για προσωπικούς λόγους χωρίς να κερδίσω κάτι και η τιμωρία μου είναι έξι φλεγόμενες λεπίδες να μπηχτούν αργά στο στέρνο μου» είπα χωρίς κανένα ίχνος συναισθήματος στην φωνή μου. Ο Τζέικ ήταν σε μια γωνιά και με έβλεπε με το χέρι του να τρεμοπαίζει πάνω από την λαβή του ξίφους του. Τον κοίταξα καρφώνοντας το βλέμμα μου στο δικό του και απομάκρυνε αργά το χέρι του. Αυτή ήταν μια τιμωρία που έπρεπε να μου επιβληθεί. Πάσχισα τόσο πολύ για να θέσω κανόνες σε αυτήν την κοινωνία που δε θα μπορούσα να κάνω τα στραβά μάτια στο δικό μου παράπτωμα.

«Θες να μας πεις τον λόγο που έβλαψες εκείνα τα ανθρώπινα όντα;» Ο αδερφός μου με κοίταξε καχύποπτα. Ώστε δεν ήξερε τι κοινό είχαν οι άντρες και οι γυναίκες που σκότωσα. Και πιο σημαντικό, δεν ήξερε τι είχαν κάνει.

«Για πλάκα» Απάντησα με ένα σαδιστικό χαμόγελο που γρήγορα μετατράπηκε σε μορφασμό πόνου, ενώ έμπηγε την πρώτη λεπίδα βαθιά στη σάρκα μου. Είχα ορκιστεί στον εαυτό μου ότι, μετά τη φυλάκιση μου, δε θα επέτρεπα κραυγή πόνου να ξαναβγεί από το στόμα μου. Και όσο κι αν πονούσαν οι λεπίδες, μόνο το πρόσωπό μου μαρτυρούσε τη δυσαρέσκεια μου. Είκοσι βασανιστικά λεπτά αργότερα και συριγμούς ευχαρίστησης από τις ορδές οπαδών του αδερφού μου και το μαρτύριο μου είχε τελειώσει. Όταν ο αδερφός μου απομάκρυνε την τελευταία λεπίδα από το σώμα μου, δέκα χιλιοστά πιο αριστερά από εκεί που οι άνθρωποι έχουν την καρδιά τους, η Στέφενι έτρεξε στο πλάι μου σιωπηλή και με βοήθησε να σηκωθώ. Ο αδερφός μας κάτι πήγε να της πει, αλλά βλέποντας το επικριτικό βλέμμα της αδερφής μας, αλλά και τον αηδιασμένο μορφασμό της Λίλιθ, έμεινε σιωπηλός. Η Στέφενι με βοήθησε να προχωρήσω αργά προς τους κοιτώνες μας. Κοίταξα την πόρτα μου και ύστερα την πόρτα της Στέφενι. Σιχαινόμουν να εξαρτώμαι από άλλους και αφού αφουγκράστηκα την ανάσα της Λιλιάνας και βεβαιώθηκα ότι ήταν ακόμα κοιμισμένη, εγκατέλειψα με έναν μορφασμό πόνου την αγκαλιά της αδερφής μου και μπήκα στο δωμάτιο μου. Χρειαζόμουν ένα μπάνιο, καθώς το δωμάτιο πλημμύρισε από τη μυρωδιά του αίματός μου. Μπήκα όσο πιο γρήγορα γινόταν στο μπάνιο και άνοιξα το καυτό νερό. Το νερό έτρεχε κόκκινο πάνω μου και κάπου εκεί έχασα τις αισθήσεις μου.

Ξύπνησα από τον απαλό ήχο της ανθρώπινης καρδιάς που βαρούσε στα αυτιά μου ρυθμικά. Άνοιξα τα μάτια μου για να δω το περίτεχνο, σκαλιστό ταβάνι του δωματίου μου.

«Ησύχασε. Πέρασε» μια μελωδική φωνή με καθησύχασε και γύρισα να κοιτάξω τη Λιλιάνα που καθάριζε με ένα λευκό πανί τις πληγές μου. Έκανα να σηκωθώ, αλλά ένιωθα τον πόνο να κόβει στα δυο το κορμί μου.

«Μην κουνιέσαι. Το φίλτρο δεν έχει δράσει ακόμα». Η Στέφενι βρισκόταν στην άλλη πλευρά του κρεβατιού ανακατεύοντας κάτι που μύριζε σαν χαλασμένο τυρί. Γύρισα το κεφάλι μου να κοιτάξω το σώμα μου. Ήμουν ντυμένος με μια καθαρή φόρμα και χωρίς μπλούζα. Κοίταξα την Λιλιάνα καχύποπτα και μπόρεσα να δω ένα ελαφρύ κοκκίνισμα να βάφει τα μάγουλα της παρά την αυστηρή της έκφραση. Χαλάρωσα και άφησα τις γυναίκες να με περιποιηθούν. Ένιωθα το βλέμμα της Λιλιάνα να με καίει περισσότερο από τα τραύματα μου, καθώς κοιτούσε τις κακογιατρεμένες πληγές που μου είχαν χαρίσει οι μάχες, αλλά και η φυλάκιση τόσων χρόνων. Την είδα να θλίβεται και υπέθεσα ότι στο μυαλό της ήρθαν μνήμες από τις δικές της ουλές. Με όσο κουράγιο μου είχε απομείνει και ξεχνώντας τελείως την αδερφή μου που βρισκόταν στο προσκεφάλι μου, έπιασα το χέρι της πάνω στο στέρνο μου. Έδειξε να εκπλήσσεται και με κοίταξε.

«Συγνώμη...» είπε τελικά κοιτώντας με στα μάτια. «Ξέρω ότι η τιμωρία αυτή είναι δικό μου σφάλμα...»

«Δε με ανάγκασε κανένας να το κάνω» τη διέκοψα. Ένιωσα το αίμα της να ρέει γρηγορότερα κάτω από την παλάμη μου «Εγώ το διάλεξα και δεν το μετανιώνω. Έξι φλεγόμενες λεπίδες είναι πταίσμα μπροστά σε ό,τι έκαναν εκείνοι. Ακόμα και για εμάς τους δαίμονες υπάρχουν όρια». Δεν μπορούσα να δω το πρόσωπό της πια, καθώς το φίλτρο άρχιζε να επιδρά και να θολώνει την όρασή μου. Ένιωσα το σώμα μου να χαλαρώνει και τη γλώσσα μου να λύνεται. Αυτό ήταν κακό. Ενώ πάλευα να μην ενδώσω στον ύπνο και να μην αφήσω κανέναν να με δει να υποφέρω, πόσο μάλλον έναν άγγελο και την αδερφή μου, ένιωσα ένα χέρι να ακουμπά τις ουλές μου από τις αλυσίδες. Μπορούσα να νιώσω τον γρήγορο παλμό και ήξερα αμέσως ότι αυτό το άγγιγμα δεν ήταν της Στέφενι. Χαμογέλασα, ενώ ένιωθα τα βλέμματα μου να βαραίνουν. Με όση δύναμη είχα μαζέψει άνοιξα το στόμα μου για να πω το εξής: «Μια ουλή είναι απόδειξη ότι επέζησες. Ότι βγήκες νικητής. Και κανένα σημάδι, ποτέ, δε θα καταφέρει να σου κλέψει την ομορφιά». 

Και κάπου εκεί τα πάντα μαύρισαν...

NADIA

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 28/Μέρος 2) - "Giving In"

Liliana’s POV

  Χριστέ μου, πάρε με τώρα! Αυτό ήθελα να ουρλιάξω όταν ο Ντάμιαν άρπαξε με βία τους γοφούς μου και με σήκωσε, αναγκάζοντας με να κολλήσω όλο μου τον κορμό πάνω του, και να τυλίξω τα πόδια μου γύρω από την μέση του.

 Γαμώτο τον ήθελα! Τον ήθελα από την πρώτη καταραμμένη στιγμή που τον είχα δει να κάθεται στο μπαρ, το βράδυ που γνώρισα τον Λίο και τον Κάιλ. Τότε που δεν ήξερα ποια ήταν η πραγματική του φύση, και στα μάτια μου ήταν απλά ένας ακόμα πελάτης. Την στιγμή που το βλέμμα μου είχε πέσει πάνω του, ήταν σαν κάθε άλλη ύπαρξη στο μαγαζί να μην υπήρχε πια, να είμασταν μόνο εγώ και εκείνος. Καταραμένη φυσική έλξη. Εκείνο το βράδυ είχα χορέψει μόνο για εκείνον. Πράγμα που δεν θα μάθαινε ποτέ, φυσικά.

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 28/Μέρος 1) - "Giving In"

Damian's POV

Ρουθούνισα έντονα. Τι είναι αυτή η μυρωδιά; Άνοιξα το ένα μου μάτι και σκάναρα τον χώρο. Η κρεβατοκάμαρα που είχα κλειστεί, με το που γυρίσαμε από το Ντέστινι, για να αποφύγω το βλέμμα της, ήταν απόλυτα σκοτεινή αλλά τα μάτια μου είχαν συνηθίσει. Ανακάθισα στο στρώμα και πήρα μια βαθιά ανάσα. Χλωρίνη; Σηκώθηκα συνοφρυωμένος και άνοιξα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Γούρλωσα τα μάτια μου και κατάπια το σάλιο που μαζεύτηκε στον λαιμό μου.

Η Λιλιάνα ήταν πεσμένη στα τέσσερα στο πάτωμα της κουζίνας, τρίβοντας το δάπεδο με ένα παχύ σφουγγάρι και γυμνά χέρια. Πήγα να της πω ότι η χλωρίνη θα έβλαπτε τα χέρια της, όταν θυμήθηκα τη φύση της. Σταύρωσα τα χέρια μου στο στήθος και έμεινα να την κοιτάζω. Είχε τα μακριά μαλλιά της σε μια ψηλή αλογοουρά, που έπεφτε στα πλάγια του προσώπου της, μπλοκάροντας μου την οπτική επαφή με το πρόσωπο της.

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 27 - part 2) - Earth Stinks

 Damian’s POV

Ναι. Το είχα μετανιώσει πικρά. Πολύ πικρά. Κοίταξα το ρολόι μου. Έξι και τέταρτο και είχα κατεβάσει μισό μπουκάλι ουίσκι. Δεν παλευόταν άλλο το θέμα μπροστά μου.

Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 27 - part 1) - Earth Stinks

Damian’s POV

Μισώ τις γυναίκες. Ειλικρινά είναι χρήσιμες για μια δουλειά και μόνο.

Άνοιξα το ένα μου μάτι να κοιτάξω την εκνευρισμένη κοπέλα που βημάτιζε νευρικά στο υπνοδωμάτιο της.

  «Γιατί;» φώναξε και έβαλε τα χέρια στην μέση της κοιτάζοντας με μάτια που πετούσαν φωτιές. Ξεφύσησα ενοχλημένος. Δεν ήθελα να τσακωθώ μαζί της λίγες ώρες αφ’ότου είχαμε επιστρέψει στην γη αλλά δεν μου το έκανε εύκολο. Όχι. Είχα βολευτεί έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι της με τα χέρια πίσω απο το κεφάλι μου. Μπορεί τα ανθρώπινα κρεβάτια να τα θεωρούσα άθλια και άβολα αλλα με κάποιον ακατανόητο τρόπο αυτό ήταν κατι παραπάνω απο άνετο. Ίσως δεν είχα ξαπλώσει στα σωστά κρεβάτια μέχρι τωρα... «Δεν καταλαβαίνω την αρνηση σου. Αφού είσαι υποχρεωμένος να με ακολουθείς». Το μόνο που χαλούσε την χαλαρωση μου ήταν οι ασταμάτητες φωνές της.

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 26)

Damian’s POV

Ήμουν με τα μούτρα χωμένος στο βιβλίο μου και δεν άκουσα την φωνή του Τζέικ που μου εφιστούσε την προσοχή. Ήμουν τόσο αποροφημμένος και ρουφούσα όλες τις πληροφορίες που μπορούσα να πάρω όταν άκουσα τον Τζέικ να ουρλιάζει το όνομά μου. Η Λιλιάνα κουνήθηκε δίπλα μου στο κρεβάτι ενοχλημένη αλλά δεν ξύπνησε. Γύρισε πλευρό και ακούμπησε το ζεστό χέρι της στην κοιλιά μου όπως ήμουν καθιστός μπλοκάροντας την επίθεση μου στον Τζεικ με το σπαθί μου προτεταγμένο προς το μέρος του.

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 25)

Liliana's POV

  Καθόμουν οκλαδόν στην άκρη του κρεβατιού κοιτώντας τον απαγωγέα μου όλο το βράδυ. Η αδερφή του ερχόταν και έφευγε φέρνοντας καθαρές πετσέτες και φρέσκο νερό καθώς οι πληγές του δεν σταματούσαν να "ξερνάνε" πύον και αίμα συνέχεια. Ώρες-ώρες με τρόμαζε το γεγονός ότι δεν με ενοχλούσε το θέαμα πια. Είχα δει τόσο αίμα... Τόσες πληγές... Όταν η Στέφενι μου είπε ότι θα έπρεπε να λείψει κάποιες ώρες και με παρακάλεσε σχεδόν να καθαρίζω τις πληγές του αδερφού της, απλά έγνεψα μην μπορώντας να στρέψω το βλέμμα μου σε εκείνη. 

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 23) - "Payback"

Liliana POV

Βρισκόμουν στο δωμάτιο του Ντέιμιαν εδώ και ώρες. Ακόμα ήταν ένα χάος, με τα συντρίμμια από τον καυγά μας να είναι ακόμα διάσπαρτα παντού. Η ντουλάπα είχε αντικατασταθεί όπως και το κρεβάτι. Αλλά τα βιβλία του ακόμα ήταν πεταμένα δεξιά και αριστερά. Ο Τζέικ και η Στέφενι δεν με είχαν επισκεφτεί ξανά. Όπως και κανένας άλλος. Ούτε καν να με τσεκάρουν. Είχα δει τι αντιδράσεις προκαλούσε ο απαγωγέας μου στους υπόλοιπους και ειλικρινά με τρόμαζε το ενδεχόμενο να έρθω ξανά αντιμέτωπη μαζί του. Τα χέρια μου ακόμα πονούσαν από το σφιχτό του κράτημα και τα μάτια του… Τόση ψύχρα. Τόσος θάνατος. Ήταν όντως δαίμονας ακόμα και αν στα δικά μου μάτια δεν φαινόταν έτσι. Αυτό μάλλον ήταν η κάλυψη που μου είχε πει ο Κάιλ.

Έκοβα βόλτες μέχρι που ένιωσα τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Τα πόδια μου πονούσαν απίστευτα. Άραγε πόσες ώρες να ήμουν εδώ κλεισμένη; Ξάπλωσα στο κρεβάτι του ενώ το στομάχι μου διαμαρτυρόταν σαν τρελό. Είχα πάνω από τρεις μέρες να φάω, ή τουλάχιστον έτσι υπολόγιζα, και ένιωθα ήδη να χάνω κάθε ενέργεια. Τα βλέφαρα μου βάρυναν και αποκοιμήθηκα.

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 22) - "Angel Riot"

Damian’s POV

  Άνοιξα τα μάτια μου αργά μην μπορώντας να διακρίνω τίποτα στο απόλυτο σκοτάδι. Προσπάθησα να σηκωθώ αλλά δεν μπορούσα. Κοίταξα τα πόδια για να τα δω δεμένα με αλυσίδες στα πόδια μιας ξύλινης καρέκλας. Σήκωσα το φρύδι μου μπερδεμένος. Έκανα μια προσπάθεια να κουνήσω τα χέρια μου αλλά με έκπληξη διαπίστωσα ότι ήταν και αυτά δεμένα στο πίσω μέρος της καρέκλας. Κούνησα το κεφάλι μου αριστερά και δεξιά. Τίποτα. Αν ο αδερφός μου είχε αποφασίσει να με κάνει να πληρώσω για την ανυπακοή μου θα έπρεπε να ήμουν μισοπεθαμένος τώρα. Έκανα έναν γρήγορο έλεγχο στο σώμα μου. Καμία ανοιχτή πληγή. Και δεν ήταν του χαρακτήρα του να περιμένει πριν με βασανίσει.

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 21) "Angel world"

Liliana’s POV

   Ξύπνησα δεμένη χειροπόδαρα σε ένα μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι. Σήκωσα το φρύδι μου κοιτώντας τα δεσμά μου.

  «Σέξι»  ψιθύρισα στον εαυτό μου.

  «Δεν θα το χαρακτήριζα σέξι». Έστρεψα το κεφάλι μου στην κατεύθυνση της φωνής και είδα έναν καστανό άντρα να κάθεται σε μια καρέκλα. «Δεν ήθελα να σε τρομάξω. Μην ανησυχείς, δεν σε πείραξε κανείς», γέλασα.

  «Ω, πίστεψε με. Αν το κάνατε θα γελούσαμε όλοι». Ο τύπος γέλασε.

Η νύχτα που ο Παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 20) "Prepare yourself for everything"

Damian’s POV

Ένιωσα την ξένη παρουσία λιγο αργότερα απο όσο θα ήθελα και λίγο αργότερα απο όσο έπρεπε. Έφερα την λάμα του ξίφους μου στο λαιμό του δαίμονα απέναντι μου και μετά άνοιξα τα μάτια μου. Οταν είδα την Λίλιθ να στέκεται χιλιοστά απο την λεπίδα που τόσο απότομα είχα εκτοξεύσει προς το μέρος της μαζεύτηκα.