Δύο μήνες μετά ή ίσως τρεις, δεν γνωρίζω
πια κοιτώ τον κόσμο με μια άλλη ματιά μια
απόκοσμη ησυχία έχει απλωθεί σε μια πόλη
που γνωρίζω από μικρό παιδί
Σαν να βρήκα κάτι και να είναι λες και δεν μου
φανερώθηκε ποτέ σαν ένα άνθος ανάμεσα στα πολλά
από ένα μπουκέτο με την ομορφιά του την ξεχωριστή
σαν ένα φωτάκι ανάμεσα στα υπόλοιπα της
γιρλάντας να προσφέρει τη φωτεινή του νότα
Έτσι, θαρρώ, πως έμοιαζε εκείνη η στιγμή
πλέον, φυλακισμένη σε έναν χωροχρόνο στον
οποίο μόνο εμείς μπορούμε να βουτήξουμε