Οι Ξεχωριστοί: "Λάχεσις" (Κεφάλαιο 9 / Μέρος Β)


"Ανάθεμα τους!Που στο διάολο είναι οι μαλάκες?"Έβρισε  χαμηλόφωνα ο Τζίμης,κλείνοντας με δύναμη το ακουστικό του τηλεφώνου.
"Συμβαίνει τίποτα Τζίμ?"Τον ρώτησε ο Ρόμπερτ βλέποντάς τον συγχυσμένο.
"Όχι ρε μαλάκα.Οι βλάκες οι δικοί μου δεν απαντούν στο τηλέφωνο!"Του απάντησε εκείνος στα αυθόρμητα Ελληνοαγγλικά που την χρησιμοποιούσε,όπως όλοι σχεδόν οι Έλληνες.

"Μη λες εμένα μαλάκα και μαλάκα.Ξέρω τώρα τι σημαίνει αυτό!"Του απάντησε σε σπαστά Ελληνικά αιφνιδιάζοντας τον.Ο Ρόμπερτ με την αναγκαστική γνωριμία του με τον Τζίμη είχε μάθει καλά την πιο γνωστή παγκοσμίως Ελληνική λέξη.Την άκουγε τόσο συχνά απο τον συνεργό του που είχε ρωτήσει,μαθαίνοντας την σημασία της.Ο Τζίμης--παρά το άγχος του--δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα γέλια του.
"Ο.κ...ο.κ...δεν σε ξαναλέω ρε Ρόμπερτ!"Του απάντησε σοβαρεύοντας.Η σκέψη του ήταν στο κρυσφήγετο και τα δυό τσιράκια του που δεν απαντούσαν στο κινητό.Και τους το είχε τονίσει.Ας έκαναν ο,τι ήθελαν με τις ανήλικες,αρκεί να είχαν το νού τους την ασφάλεια της επιχείρησης.Η έλλειψη επικοινωνίας κανονικά θα σήμαινε πρόβλημα.Αλλά ο Τζίμης ήξερε καλά τους άντρες του.Κάποια απο τις μικρές θα πήδαγαν πάλι και είχαν παρατήσει τα κινητά μακρυά τους.
"Αμα τους πάρει ο διάολος και τους δύο...δε θα με"ξαναγράψουν"όταν θα τους παίρνω τηλέφωνο".Έβρισε φωναχτά και δοκίμασε να ξανακαλέσει,αυτή τη φορά στο τηλέφωνο του Γιάννη.
"Τίποτα...γαμώ το σπίτι σας μαλακισμένα!"Ούρλιαξε και πέταξε το κινητό στον καναπέ απέναντι του.Ετοιμαζόταν να συνεχίσει το θυμωμένο του παραλήρημα όταν άκουσε την εξώπορτα του σπιτιού να ανοίγει.
"Καλησπέρα και πάλι."Του χαιρέτησε και τους δύο η Μιρέλλα γεμάτη κέφι.Ο Τζίμης πρόσεξε την ανεβασμένη της διάθεση και βρήκε ευκαιρία να ξεσπάσει.
"Καλώς την!Τον βρήκες τον δρόμο εσυ?Τι ώρα είναι αυτή?Μεσημέριασε πια!"Της απάντησε φωνάζοντας έξαλλα.Η Μιρέλλα όμως--ειδικά σήμερα--δεν είχε σκοπό να χάσει με τίποτα το κέφι της.Τον πλησίασε γεμάτη νάζι και προσπάθησε να τον φιλήσει,αγκαλιάζοντας τον.
"Πρόβα έκανα βρε μωρό μου.Δεν βλέπεις και την σακούλα?Φόρεμα έχει μέσα,να στο δείξω μωρό μου να μου πείς αν σου αρέσει?"Είπε ναζιάρικα και πήγε πρός την σακούλα που είχε αφήσει στην είσοδο του σαλονιού.
"Δε με γαμάς και εσύ και τα φορέματα σου?Έχω σημαντικότερα πράγματα να σκεφτώ,απο τα πατσαβούρια σου!'Της είπε και ετοιμάστηκε να καλέσει για άλλη μια φορά το κινητό του Ντενί.Η Μιρέλλα έκανε μια απαξιωτική κίνηση με τους ώμους της και ετοιμάστηκε να ανέβει στο δωμάτιο της παίρνοντας την σακούλα με το φόρεμα μαζί της.
"Τι σακούλα είναι αυτή?Που την βρήκε?"Ρώτησε ένας κάτασπρος απο ανησυχία Ρόμπερτ,τον Τζίμη όταν εκείνος ξανακάθησε απέναντι του στο γραφείο.Ο Τζίμης τον κοίταξε με έκπληξη,ρωτώντας τον με το βλέμμα τι εννοεί.
Ο Ρόμπερτ είχε προσέξει την σακούλα που έδειξε η νεαρή τραγουδίστρια στον εραστή της.Πάνω στη σακούλα φιγουράριζε με μεγάλα καλλιγραφικά γράμματα η λέξη"Yianna".Ανάμεσα στα δύο"n"του ονόματος ήταν περασμένο ψευτοτρισδιάστατα,ένα κεφαλαίο σκουροκόκκινο--σαν αίμα--"D".
"Γιάννα Δεληπέτρου"!Μονολόγησε και σηκώθηκε απο την πολυθρόνα του.Ο Ρόμπερτ είχε δεί πολλές φορές αυτο το σήμα να φιγουράρει μπροστά του σε κάθε λογής επίσημες εκδηλώσεις.Απο απλά φιλανθρωπικά γκαλά,μέχρι απονομές Χρυσών Σφαιρών στις Κάννες.Η Γιάννα δεν είχε μπουτίκ με την φίρμα της.Έραβε μόνο κατά παραγγελία και επιλεγμένα θέματα.Κάθε φτασμένη διασημότητα θέλει να εξασφαλίσει οτι στο περιβόητο περπάτημα στο"κόκκινο χαλί"θα εντυπωσιάσει φωτογράφους και κοινό.Αυτά τα σύνολα δεν φτιάχνονται απο το ίδιο τμήμα φασόν--ακόμη και των μεγαλύτερων οίκων ραπτικής--που φτιάχνονται και τα φορέματα των"κοινών θνητών".Εκεί αναλαμβάνουν σχεδιάστριες σαν την Γιάννα.Αυτό εξασφαλίζει την αποφυγή του χειρότερου--για μια celebrity--σεναρίου καταστροφής.Το να φοράει δηλαδή εκείνη την νύχτα,κάποια άλλη"αναγνωρίσημη"το ίδιο σύνολο!Εκτός απο αυτές τις παραγγελίες λοιπόν,η Γιάννα σπανίως έραβε ολοκληρωμένα σύνολα.Προτιμούσε να σχεδιάζει απλά και να δίνει τα σχέδια στους προαναφερθέντες οίκους.Σακούλα λοιπόν με την συγκεκριμμένη φίρμα ήταν σπάνια,ειδικά στην Ελλάδα.Και ο Ρόμπερτ το ήξερε καλά αυτό.
"Ποιά σακούλα ρε...τι λές?"Τον ρώτησε ο Τζίμης χωρίς να καταλαβαίνει.
"Η σακούλα που γράφει:"Υianna D''Τζίμ.Ξέρεις ποιά είναι αυτή η Υianna D?"Τον ξαναρώτησε αναστατωμένος.Ο Τζίμης που στην αρχή το είχε θεωρήσει αστείο,τώρα είχε αρχίσει να ανησυχεί,βλέποντας το αληθινά τρομαγμένο ύφος του φίλου του.
"Ναι..η ράφτρα της.Ετοιμάζει η γυναίκα μου CD και ράβει μερικά συνολάκια.Γιατί ρε...τι συμβαινει?"Τον ρώτησε ο τζίμης απορημένος με την αντίδραση του.Ο Ρόμπερτ του ανέλυσε με λεπτομέρειες το ποιά ήταν η Γιάννα Δεληπέτρου και τι είναι στον κόσμο των Ξεχωριστών.
"Πάλι αυτές οι μαλακίες με τους Ξεχωριστούς!"Σκεφτόταν ο Τζίμης καθώς τον άκουγε.Ο συνεργός του του είχε αναφέρει πολλές φορές στοι παρελθόν για μια κοινότητα που θέλει λέει να σέβονται τις γυναίκες κ.λ.π...κ.λ.π."Παπάρια μάντολες"του είχε απαντήσει εκείνος στο τηλέφωνο,χωρίς βέβαια να περιμένει οτι ο Ρόμπερτ θα καταλάβαινε τι εννοεί.Αυτό όμως του βγήκε αυθόρμητα,ακούγοντας τον να μιλάει για γυναικεία ικανοποίηση.Το να πηγαίνει όμως τόσο συχνά η Μιρέλλα του σε μια"φίλη"που είχε--και διέδιδε--τέτοιες ιδέες δεν σύμφερε όμως τον Τζίμη.Η μικρή του θα άρχιζε να απαιτεί αυτά που εκπροσωπούσε και διέδιδε η κοινότητα.Και πάνω που την είχε"στρώσει"--όπως πίστευε--και είχε ηρεμήσει τις μικρές επαναστάσεις της.Ο Τζίμης κοκκίνησε και μόνο με την σκέψη οτι η Μιρέλλα τον κοροιδεύει τόσο καιρό.Σηκώθηκε σπρώχνοντας πίσω την πολυθρόνα του γραφείου και έτρεξε βρίζοντας στον πρώτο όροφο--που βρισκόταν το κοινό υπνοδωμάτιο τους--ακολουθούμενος απο τον Ρόμπερτ.Πέτυχε την Μιρέλα να κάθεται στον μεγάλο καθρέφτη χαμογελαστή,καθώς σκεφτόταν το όμορφο πρωινό που είχε περάσει.
"Που είναι η σακούλα που κράταγες?"Την ρώτησε άγρια,ψάχνοντας το δωμάτιο.
"Στην ντουλάπα.Γιατί?Θέλεις τελικά να δείς το φόρεμα μωρό μου?"Του απάντησε εκείνη γλυκά.Το ύφος του Τζίμη δεν προμήνυε κάτι καλό και η μικρή προσπάθησε να τον ηρεμήσει.Ο Τζίμης άνοιξε με βία το φύλο της ντουλάπας και πήρε απο μέσα την σακούλα αναποδογυρίζοντας την στο πάτωμα.Το φόρεμα σωριάστηκε στο χαλί του δαπέδου,έχοντας ανάμεσα στις πτυχώσεις του τον φάκελο με την ειδοποίηση που είχε ξεχάσει η Μιρέλλα στην σακούλα όταν έφυγε απο το σπίτι της Γιάννας.
"Όχι Θεέ μου...Όχι!"Σκέφτηκε τρομοκρατημένη,όταν είδε τον φάκελο να πέφτει πάνω στο φόρεμα και το βλέμμα του Τζίμη που την κοίταζε αγριεμένος.Ο Τζίμης έσκυψε και σήκωσε τον φάκελο διαβάζοντας το περιεχόμενο.
"Που το πήγες αυτό?Λέγε...τι ξέρεις γι αυτή την διεύθυνση?Τι ξέρει η φίλη σου γι αυτή την διεύθυνση.Λέγε πουτάνα!Με κάρφωσες?"Την ρωτούσε πλησιάζοντας την με απειλητικές διαθέσεις.
"Τι συμβαίνει?Τι φάκελος είναι αυτός?"Τον ρώτησε ο Ρόμπερτ που δεν καταλάβαινε τι γινόταν.Εκείνος απλά είχε ενημερώσει τον φίλο του,οτι υπήρχε περίπτωση η μικρή να διδάσκονταν τις Ξεχωριστές αντιλήψεις.Δεν περίμενε τόσο βίαιη αντίδραση.
Ο Τζίμης του εξήγησε με δύο λόγια τι περιείχε αυτός ο ο φάκελος και πόσο σημαντικός ήταν για την επιχείρηση τους.Τι τον ήθελε μαζί της η Μιρέλλα?Δεν μπορεί να ήταν σύμπτωση το να έχει μαζί της μόνο τον συγκεκριμμένο φάκελο.Κάποιος ενδιαφερόταν.Και αυτός ο κάποιος ήταν η Δεληπέτρου ή η αστυνομία.Ό,τι--απο τα δυό--και να ήταν η Μιρέλλα τον είχε προδώσει και θα το πλήρωνε.Όχι όμως πρίν του πεί ποιός ενδιαφέρεται για εκείνον και το κρυσφήγετο.Πλησίασε την τρομοκρατημένη Μιρέλλα,σήκωσε το χέρι του και το κατέβασε με δύναμη στο δεξί της μάγουλο,τινάζοντας πίσω το κεφάλι της που χτύπησε στην κουπαστή του κρεβατιού.
"Λέγε παλιοπουτάνα,σε ποιόν το έδειξες και τι ξέρει!Λέγε θα σε σκοτώσω σήμερα!"Της φώναξε καθώς συνέχισε να την χτυπάει με χαστούκια στο πρόσωπο.
"Πουθενά!Άντε και γαμήσου μαλάκα."Του είπε καθώς μεσα στην ζάλη της προσπαθούσε να συνηδειτοποιήσει τι ήταν αυτό το ζεστό υγρό που κυλούσε στο κεφάλι στα μάγουλα της.
"Αυτό δεν το πήρες κατά λάθος μαζί σου.Κάπου το πήγες,κάπου το δειξες!Που.....?"Την ξαναρώτησε προσπαθώντας με το βάρος του να συγκρατήσει την μικρή,που τιναζόταν απο κάτω του αντιστεκόμενη.Η Μιρέλλα ήξερε πως δεν υπήρχε πειστική απάντηση στην ερώτηση του.Η Γιάννα της είχε πεί να βγάλει τον φάκελο απο την τσάντα και να τον κρύψει μέχρι να μπορέσει να τον βάλει στην θέση του.Και εκείνη η ηλίθια τον είχε ξεχάσει στην σακούλα!Τώρα πάει.Την είχε"πατήσει"και το ήξερε.Το μόνο που μπορούσε να κάνει,ήταν να κερδίσει χρόνο.Να μην ειδοποιήσει ο Τζίμης τα τσιράκια του να εξαφανιστούν.Άλλωστε ήταν σίγουρη οτι θα την σκότωνε.Το να κάνει την αθώα,δεν είχε πιά καμιά πρακτική αξία.
Η Μιρέλλα αισθάνθηκε τη γεύση του αίματος στο στόμα της.Έβγαλε την γλώσσα της και σκούπισε τα χείλη της.Έπειτα ανακάτεψε  πηχτό αίμα με το σάλιο μέσα στο στόμα της και το έφτυσε στο πρόσωπο του γελώντας υστερικά.
"Θες να μάθεις τι έκανα Τζιμάκο?Σε γάμησα Τζιμάκο...σου΄σκισα το κωλαράκι αγάπη μου!"Του είπε υποτιμητικά,καθώς ο Τζίμης έσκυβε πάνω της σφίγγοντας τα χέρια του στον λαιμό της.
"Μη Τζίμη...θα την σκοτώσεις!'Ούρλιαξε ο Μιχάλης τρέχοντας να τον συγκρατήσει.Ο νεαρός μπράβος είχε ακούσει την φασαρία και είχε ανέβει να δεί τι συνέβαινε.Όταν είδε--μπαίνοντας στο δωμάτιο--τον Τζίμη να σφίγγει τα δάχτυλά του στον λαιμό της Μιρέλλας,έτρεξε και τον έσπρωξε στο πλάι,κάνοντας τον να χαλαρώσει την λαβή.Ο Μιχάλης σήκωσε την Μιρέλλα που είχε σταματήσει να αντιστέκεται.Ο αέρας δεν έβρισκε δίοδο πρός τα πνευμόνια της και είχε αρχίσει να λιποθυμάει.
"Βοήθεια..."κατάφερε να ψελίσει στον Μιχάλη όταν την πήρε στην αγκαλιά του,καθισμένος στο κρεβάτι.Ο Τζίμης σηκώθηκε έξαλλος,έπιασε τον Μιχάλη απο τα μαλλιά και τον χτύπησε με μια δυνατή γροθιά στο πρόσωπο,που τον έστειλε να χτυπήσει στα ανοιχτά φύλλα της ντουλάπας.Όλη αυτή την ώρα ο Ρόμπερτ παρακολουθούσε μήν ξέροντας τι να κάνει.Ήθελε και εκείνος να μάθει σε ποιόν είχε μιλήσει η Μιρέλλα--αν και υποπτευόταν την μισητή του Ξεχωριστή αντίπαλο--αλλά δεν μπρούσε να βλέπει τον Τζίμη να χτυπάει μια ανυπεράσπιστη γυναίκα τόσο βάρβαρα.
"Τζίμη ηρέμησε λίγο.Θα μας πεί...μη την χτυπάς άλλο.Θα την σκοτώσεις και δεν θα μάθουμε ποτέ έτσι."Του είπε προσπαθώντας μάταια να τον συγκρατήσει.Ο Τζίμης ήταν τώρα πιά εκτός ελέγχου.Έσπρωξε βίαια τον Ρόμπερτ,κοίταξε γύρω του και είδε την λίμα των νυχιών της Μιρέλλας,κάτω απο τον μεγάλο καθρέφτη.Την πήρε στα χέρια του και πλησιάσε και πάλι την μικρή ερωμένη του που είχε μόλις συνέλθει και προσπαθούσε να πάρει ακόμη ανάσες βήχοντας.
"Θα μιλήσεις μωρή καργιόλα!Θα μιλήσεις....υπάρχουν χειρότερα πράγματα απο τον θάνατο.Εγω σε έκανα τραγουδίστρια,εγώ θα σε κάνω να μην μπορείς να ξαναβγείς σε πίστα!"Ψιθύρισε στο αυτί της και τυλίγοντας ένα εσώρουχο σαν λαβή πίεσε την λίμα στο μάγουλο της.Η Μιρέλλα κοίταξε την λίμα τρομαγμένη.Οι λίμες δεν είναι κοφτερές.Ο πόνος θα ήταν ακόμη μεγαλύτερος και απο κόψιμο με μαχαίρι.Στο μυαλό της πάλευε το αίσθημα της αυτοσυντήρησης,με την ωμή θέληση να κερδίσει όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε.Τελικά έκλεισε τα μάτια και αποφάσισε.
"Κάντο ρε...δείξε μου τώρα πόσο άντρας είσαι.Γιατί στο κρεβάτι δεν μπόρεσες ποτέ.Και για να ξέρεις...σε απάτησα με γυναίκες!Όλο αυτό τον καιρό έκανα έρωτα με γυναίκες αγάπη μου!"Του είπε ειρωνικά και έκλεισε τα μάτια της περιμένοντας τον αναπόφευκτο πόνο που θα αντιμετώπιζε.Όσο δεν ήταν σίγουρος για το που μίλησε η Μιρέλλα,ο Τζίμης δεν θα έκανε καμιά κίνηση πανικού.Δεν θα διέλυε την παράνομη επιχείρηση του χωρίς να'ναι σίγουρος.Θα βασιζόταν στην ζήλεια του για να δώσει στα κορίτσια και την αστυνομία όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε.Και αυτόν τον χρόνο θα το πλήρωνε εκείνη με τον πόνο της.
"Μωρή καργιόλα...λεσβία έγινες?"Την ρώτησε εκείνος έκπληκτος και πίεσε την λίμα με δύναμη στην περιοχή κάτω απο το αριστερό της αυτί,κάνοντας την να ματώσει.Τόσο καιρό τον δούλευε!Τα χτυπήματα ήρθαν απανωτά στην ψυχολογία του Τζίμη,που τόσο καιρό νόμιζε πως την εξουσίαζε.Είχε δίκιο λοιπόν ο Ρόμπερτ!Η ξανθιά μάγισσα ήταν όσο επικίνδυνη του έλεγε τόσο καιρό.Μόλις τελείωνε με την Μιρέλλα θα της έδειχνε και εκείνης!
"Λεσβίες είναι οι θηλυκοί κάτοικοι του συγκεκριμμένουν νησιού ηλίθιε.Εγω είμαι απο τα Τρίκαλα...το ξέχασες?"Του απάντησε αυθάδικα χαμογελώντας ειρωνικά,εξαγριώνοντας τον περισσότερο.Ο Τζίμης δεν άντεξε περισσότερο.Ούρλιαξε υστερικά μια βρισιά και πίεσε την λίμα βαθειά στο τρυφερό δέρμα κινώντας ταυτόχρονα το χέρι του πρός το στόμα της.
"Σταμάτα Τζίμη...σταμάτα!"Φώναξε ο Μιχάλης βγάζοντας το όπλο του.Η Μιρέλλα ούρλιαζε απελπισμένα καθώς η λίμα έκοβε το δέρμα στο μάγουλο της.Ο Τζίμης σταμάτησε και κοίταξε με τρελό βλέμμα τον νεαρό του μπράβο που τον σημάδευε με το πιστόλι του.Ταυτόχρονα έβγαλε το πίστόλι του και ο Ρόμπερτ σημαδεύοντας τον Μιχάλη.
"Τζίμη...καλά σου λέει.Δεν είναι λύση αυτή."Του είπε και ο Ρόμπερτ ενω σημάδευε τον Μιχάλη.Ο Τζίμης δεν άκουσε κάν τι του είπε ο Ρόμπερτ.Είχε γυρίσει και κοίταζε άγρια τον Μιχάλη βρίζοντας τον.
"Την καψουρεύτηκες τελικά!Ε μαλάκα?Είναι λεσβία ρε ηλίθιε,το παραδέχτηκε μόνη της.Μας δούλευε και τους δυό.Μάζεψε τώρα το πιστόλι γιατί θα στο βάλω στον κώλο,όταν τελειώσω με δαύτην!"Του είπε και γύρισε να συνεχίσει τον βασανισμό της πρώην αγαπημένης του.Τα ουρλιαχτά άρχισαν ξανά,δυνατότερα αυτή την φορά.Ο Ρόμπερτ κόντευε να κάνει εμετό.Αυτός,ένας γεννημένος Ξεχωριστός να στέκεται και να παρακολουθεί βασανισμό γυναίκας!Έπρεπε να μάθουν αν και πόσο κινδυνεύει η επιχείρηση τους.Αλλά υπήρχαν και άλλοι τρόποι.Ο φίλος του--τρελαμένος απο την ζήλεια--είχε διαλέξει τον χειρότερο.
Απο τότε που έμπλεξε με τον υπόκοσμο είχε χάσει τελείως την ταυτότητα του.Δεν είχε πρόβλημα να σκοτώσει αν χρειαστεί.Ο βασανισμός όμως ήταν άλλο.Και ήταν πέρα απο τα όρια του.Τα σπαραχτικά ουρλιαχτά της Μιρέλλας τον είχαν κλονίσει και δεν ήξερε τι να κάνει.
"Τζίμη..."φώναξε για τελευταία φορά ο Μιχάλης.Ο Τζίμης γύρισε πρός το μέρος του,έτοιμος να τον ξαναβρίσει.Οι δυό πυροβολισμοί ακούστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα.Ο Τζίμης είδε έκπληκτος την καπνισμένη κάννη του πιστολιού που κρατούσε ο Μιχάλης και έπεσε νεκρός δίπλα στην Μιρέλλα πεθαίνοντας ακαριαία.Ο Ρόμπερτ και ο Μιχάλης κοιτάχτηκαν ταυτόχρονα με έκπληξη και σημάδεψαν ο ένας τον άλλο.Οι κάννες και των δύο όπλων κάπνιζαν ακόμη.Είχαν πυροβολήσει και οι δυο τον Τζίμη.Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.Ο Μιχάλης κατέβασε πρώτος το όπλο του διστακτικά.
"Δεν υπάρχει λόγος να πεθάνει και άλλος σήμερα!"Του είπε στα Γαλλικά και ο Ρόμπερτ έγνεψε καταφατικά και κατέβασε και εκείνος το πιστόλι του.Κοίταξε τον νεκρό Τζίμη ξαπλωμένο μέσα σε μια λίμνη αίματος,δίπλα στην ακίνητη--απο το σόκ του πόνου--Μιρέλλα.
"Εγω φεύγω,σε λίγο θα πλακώσει η αστυνομία.Εσύ τι θα κάνεις?"Ρώτησε τον Μιχάλη καθώς έφευγε απο την μπαλκονόπορτα.Η μπροστινή πόρτα ήταν επικίνδυνη.Απο ώρα σε ώρα θα κατέφθανε η αστυνομία,ειδοποιημένη για πυροβολισμούς.
"Δεν μπορώ να την αφήσω έτσι!Θα πεθάνει απο αιμορραγία.Πρέπει να ειδοποιήσω...και ότι γίνει!"Του απάντησε εκείνος ενώ προσπαθούσε--σκίζοντας τα σεντόνια--να φτιάξει πρόχειρους επιδέσμους.
"Καλή τύχη τότε."Του ευχήθηκε ο Ρόμπερτ,έβαλε το πιστόλι στην μέση του και βγήκε στο μπαλκόνι.Κατέβηκε απο την πλαινή σκάλα υπηρεσίας και χάθηκε στό δασάκι που υπήρχε πίσω απο το σπίτι.Ο Μιχάλης κάλεσε με το κινητό του το 166 και πήρε στην αγκαλιά του την ανάισθητη πιά Μιρέλλα.
"Αστυνομία...ακίνητος...δείξε μου τα χέρια σου!"Του φώναξε απο την πόρτα του δωματίου η Βάσω που είχε φτάσει τρέχοντας,ακούγοντας τους πυροβολισμούς.Την ίδια σχεδόν στιγμή εμφανίστηκε στην μπαλκονόπορτα και ο Μάκης λαχανιασμένος,με τα ρούχα του λασπωμένα.
"Είδα έναν να τρέχει απο το ρέμα πρός το δασάκι,αλλά δεν τον πρόλαβα."Είπε στην ανήσυχη--βλέποντας τον έτσι--Βάσω που τον κοίταζε έκπληκτη.Ο Μιχάλης υπάκουσε αμέσως και ακολουθώντας τις οδηγίες τους ξάπλωσε στο πάτωμα του δωματίου,με τα χέρια του ανοικτά.Η Βάσω πέρασε πίσω του και του πέρασε χειροπέδες προσεκτικά,βοηθώντας τον παράλληλα να σηκωθεί.Ο Μάκης είχε πάει πάνω απο το ακίνητο σώμα του Τζίμη,τσεκάροντας τις βασικές λειτουργίες του.
"Ποιός ήταν ό άλλος?Πως τον λένε?"Ρώτησε τον Μιχάλη η Βάσω καθώς ο συνάδελφος της έτρεχε στο περιπολικό να διαβιβάσει στο κέντρο για άμεση βοήθεια στην Μιρέλλα,που ανάσαινε με το ζόρι.Εκείνος δεν απάντησε αμέσως.Γύρισε και κοίταξε την πεσμένη Μιρέλλα πίσω του γεμάτος ανησυχία.
"Θα τα πούμε αυτά.Θα σας τα πω όλα.Σώστε την μόνο.Σας παρακαλώ."Παρακάλεσε την νεαρή αρχιφύλακα.Εκείνη κοίταξε την τεράστια πληγή που είχε κάνει η λίμα στο όμορφο πρόσωπο της νεαρής τραγουδίστριας και αναστέναξε στεναχωρημένη.Και να ζούσε η μικρή το πιθανότερο ήταν να της μείνει μια τεράστια--καταστροφική για την δουλειά της--ουλή,καθώς το τραύμα ήταν σε μεγάλη έκταση.
"Αυτός το έκανε?Εσύ τον σκότωσες?"Τον ξαναρώτησε.Απο τις αντιδράσεις του Μιχάλη,είχε αρχίσει να σχηματίζει γνώμη για το τι είχε συμβεί.Ο σκληρός μπράβος...που συμμετείχε χωρίς τύψεις σε αγοραπωλησίες ανήλικων κοριτσιών.Αυτός που είχε απαγάγει και βιάσει τόσες αθώες κοπέλες,είχε ερωτευθεί την κοπέλα του αφεντικού του!
"Παιχνίδια που παίζει η ζωή!"Σκέφτηκε η Βάσω.Αν δεν είχε συμβεί αυτό,η μικρή θα ήταν τώρα νεκρή.Οι τρείς μοίρες των αρχαίων είχαν μαλλιοτραβηχτεί πάνω απο αυτό το κρεβάτι.Ευτυχώς,η Λάχεσις της Μιρέλλας είχε μεγάλη επιμονή και νίκησε.Όσο για τον Μιχάλη...οι αρχαίοι είχαν πολλές ακόμη θεότητες που θα ασχολούνταν μαζί του.Σε συνδυασμό ή εκ περιτροπής--Η Νέμεσις με τις Ερινύες--σίγουρα θα του κρατούσαν συντροφιά για πάρα πολλά χρόνια.
Δέκα λεπτά αργότερα στο σπίτι επικρατούσε επιτέλους ησυχία.Το ασθενοφόρο πήγαινε την άτυχη Μιρέλλα στο Σισμανόγλειο,ενώ ο Μιχάλης κατέβαινε--μέσα στο περιπολικό--την Κηφισίας για το Μέγαρο της Αστυνομίας.Τώρα είχαν πολλά να ξεκαθαρίσουν οι ανακριτές.Και προπάντων,το ποιός ήταν ο άντρας που είχε δεί ο Μάκης να τρέχει πρός το δάσος.
----------------------------------------------------------------------------------------
Την επόμενη μέρα........
"Καλημέρα μωρό μου!"Η Κλαίλια είδε τον Γιώργο στον διάδρομο--έξω απο το δωμάτιο που νοσηλευόταν η Μαριάννα--και τον χαιρέτησε φιλώντας τον στο μάγουλο.
"Καλημέρα γλυκειά μου."Της απάντησε εκείνος προσπαθώντας να χαμογελάσει.Σήμερα τα πράγματα ήταν πιο ήρεμα και όλοι μπορούσαν να σκεφτούν πιο καθαρά.Την προηγούμενη--με τα γεγονότα που συνέβησαν--ήταν όλοι σε ένταση.
"Πως είναι?Τα παιδιά στο τμήμα μου είπαν να σου πω,πως αν χρειαστεί και άλλο αίμα υπάρχει όσο χρειαστεί."Του είπε χαμογελώντας τρυφερά.
"Καλύτερα...της έβαλαν αίμα και έχει σταθεροποιηθεί.Περιμένουμε να συνέλθει για να είμαστε σίγουροι.Οι γιατροί φοβόνται για το πόδι της.Μήπως δεν ξαναπερπατήσει σωστά"Της είπε γεμάτος ανησυχία.Λίγο πιο μακρυά στις καρέκλες του διαδρόμου καθόταν η Γιάννα με το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια της.Το προηγούμενο απόγευμα,όταν ο Γιώργος την ειδοποίησε για τον τραυματισμό της Μαριάννας και έφτασε στην Χαλκίδα,οι γιατροί χρειάστηκε να επιστρατεύσουν την ασφάλεια του νοσοκομείου για να την συγκρατήσουν απο το να μπεί στο Χειρουργείο.Τώρα είχε καθήσει ήσυχη στην καρέκλα,προσπαθώντας να βάλει τις σκέψεις της σε σειρά.
"Αυτή είναι η Γιάννα.Ήλπιζα να στην γνωρίσω σε καλύτερες συνθήκες αλλά έτσι μας έκατσε.Τι να κάνουμε?"Είπε στην Κλαίλια μελαγχολικά και ξεκίνησε να την πάει κοντά της να τις συστήσει.Η Κλαίλια τον σταμάτησε.Ήθελε να πάει μόνη της.Οι γυναίκες τα λένε καλύτερα μόνες τους.
"Καλημέρα σας,είστε η κυρία Δεληπέτρου...εγω είμαι η Κλαίλια.Δεν σας είναι άγνωστο το όνομα μου όπως γνωρίζω."Της είπε όταν έφτασε μπροστά της.Η Γιάννα σήκωσε το βλέμμα της και της έδωσε το χέρι της,προσπαθώντας μάταια να χαμογελάσει.
"Χαίρομαι...αλλά κάνε μου μια χάρη.Λέγε με Γιάννα σκέτο σε παρακαλώ.Το:"κυρία Δεληπέτρου"είναι πολύ υπηρεσιακό και πίστεψα πως ήρθες να με συλλάβεις έτσι που το είπες."Της απάντησε εκείνη με κόπο.Το ξενύχτι σε συνδυασμό με την αγωνία της την είχαν καταβάλλει.
"Να σας...να σε συλλάβω?Ε όχι και να σε συλλάβω.Για εμάς στο τμήμα,είστε--μετά τα κορίτσια--ηρωίδα."Της είπε καθώς την παρατηρούσε καλύτερα.Αν και ταλαιπωρημένη,η Γιάννα εξακολουθούσε να εκπέμπει φινέτσα και κομψότητα.Και αυτά τα μάτια της όταν την κοίταξαν!Μπλέ,θαλασσί και βιολετί μαζί σε έναν μεθυστικό συνδυασμό.Τώρα καταλάβαινε πλήρως τον θαυμασμό με τον οποίο την περιέγραφε--σε κάθε ευκαιρία--ο Γιώργος στα κεφάλαια που είχε διαβάσει.Επίσης έλεγε αλήθεια όταν της έλεγε στην σχολή χορού οτι δεν ήταν καλός συγγραφέας.Η γραπτή περιγραφή της δεν άγγιζε ούτε το 10% της ζωντανής μαγείας που έβλεπε σε αυτά τα μάτια.
"Αμ γι αυτό σε ερωτεύονται γυναίκες και άντρες στα κεφάλαια!"Σκέφτηκε η Κλαίλια με θαυμασμό.Απο την αρχή που τα διάβασε,της φαινόταν παράξενη η ευκολία που οι γυναίκες άφηναν την Γιάννα να τους κάνει έρωτα.Τώρα όλα είχαν λογική.
"Ηρωίδα?Ωραία ηρωίδα είμαι.Να τι κατάφερα!"Της απάντησε θλιμμένη δείχνοντας τον χώρο γύρω τους.
Αν δεν είχε μάθει την Μαριάννα να είναι Ξεχωριστή.Αν δεν την είχε μάθει να προστατεύει πιο αδύναμες απο εκείνη γυναίκες.Αν την είχε αφήσει να ζήσει την ζωή της σαν"συνηθισμένη",το κορίτσι της δεν θα κινδύνευε να μην ξαναπερπατήσει.
"Όταν η Μαριάννα βγεί υγειής και ηρεμήσεις,θα καταλάβεις οτι τώρα μιλάει η απόγνωση.Παρεπιπτόντως,ήρθα να σας ενημερώσω για την πορεία της υπόθεσης,αν δεν σε κουράζω."Της απάντησε εκείνη και κάθισε δίπλα της.Η Γιάννα την κοίταξε γνέφοντας της καταφατικά και περίμενε την Κλαίλια να βγάλει τα χαρτιά απο την τσάντα της.
"Γιώργο,έλα και εσυ σε παρακαλώ να ακούσεις.Πρόκειται για την Μαριάννα και τους απαγωγείς!"Φώναξε στο Γιώργο η Κλαίλια προσκαλώντας τον στην συζήτηση.
"Λοιπόν,με δυό λόγια.Η Μαριάννα μας δεν κινδυνεύει απο τίποτα.Ο Εισαγγελέας έκλεισε ήδη την υπόθεση ως πρός τους δύο απαγωγείς.Σχεδόν δηλαδή.Μερικές διευκρινήσεις και την κατάθεση της Μαριάννας χρειάζεται για να κλείσει η υπόθεση."Ξεκίνησε να τους λέει χαρούμενη.
"Μα πως?Η Μαριάννα..."Η Γιάννα δεν μπόρεσε να τελειώσει την πρόταση της κάθως η Κλαίλια της έκλεισε το στόμα με το χέρι της.
"Σούτ...δεν θέλω να ακούσω τίποτα.Είμαι ακόμη Αστυνόμος και έχω ακόμη την υπόθεση.Μη με φέρεις σε δύσκολη θέση τώρα που τελειώνουν όλα."Την πρόλαβε η νεαρή Αστυνόμος κοιτώντας την με νόημα.Η Γιάννα κατάλαβε και δεν συνέχισε την ερώτηση που είχε σκοπό να κάνει.
"Η μικρή...η Ζυλιέτ,έδωσε ήδη κατάθεση στον Εισαγγελέα αυτοπροσώπως!Είπε πως ξύπνησε...κατάφερε να λυθεί...και βρήκε το σιδερένιο κλόμπ σε μια γωνιά του δωματίου.Το έκρυψε στο σέξ της--με προφυλακτικό που βρήκαμε και έχει το D.N A της--και πήγε στο σαλόνι.Μπήκε στο δωμάτιο με τους δύο απαγωγείς και μόλις εκείνοι γδυθηκαν για να την βιάσουν,τους χτύπησε δυνατά,κάνοντας τους τα τραύματα που βρήκε ο ιατροδικαστής.Μόλις έπεσαν αναίσθητοι βγήκε στο δρόμο για να καλέσει βοήθεια.Η πρώτη που πέρασε απο το σημείο ήταν η Μαριάννα σου.Εκείνη την βοήθησε να ελευθερώσουν και τις υπόλοιπες κοπέλες.Όταν ανέβηκαν οι δυό τους πάνω στο σαλόνι ξανά,οι κακοποιοί είχαν αρχίσει να συνέρχονται.Ο ένας απο αυτούς πήρε ένα κρυμμένο στιλλέτο και κάρφωσε την Μαριάννα στο πόδι και προσπάθησαν όλοι να φτάσουν στα πεσμένα πιστόλια...Τελικά πρόλαβαν--ευτυχώς για εμάς--η Ζυλιέτ και η Μαριάννα,οι οποίες πυροβόλησαν τους Ντενί και Γιάννη  αντίστοιχα.Μετά έφτασε ο Γιώργος και τα υπόλοιπα τα ξέρετε."Κατέληξε η Κλαίλια,φανερά χαρούμενη.
"Μα καλά,ο εισαγγελέας δεν αναρωτήθηκε πώς μια ανήλικη μπόρεσε μόνη της νά κάνει τόσα πράγματα και να αιφνιδιάσει δύο έμπειρους σωματέμπορους?"Την ρώτησε ο Γιώργος δύσπιστα.Η ιστορία ήταν μεν αληθοφανής,αλλά υπήρχαν κενά στην κατάθεση της μικρής.
"Θυμάσαι τι σου είπα χτές στο κρυσφήγετο μωρό μου?"Τον ρώτησε με την σειρά της.
"Ποιό απ'όλα.Είπαμε τόσα πολλά και με την αγωνία..."Της απάντησε χαμογελώντας νευρικά.
"Σου είχα ζητήσει να μου πείς μιά ιστορία που να δικαιολογεί την παρουσία της Μαριάννας στο χώρο.Ειδικά μιάς τραυματισμένης απο μαχαίρι Μαριάννας!Η μικρή αυτό ακριβώς έκανε.Σου είπα.Βρέθηκε ακόμη και προφυλακτικό με D.N.A της στον χώρο απο την σήμανση.Ο Εισαγγελέας--και να ήθελε!--δεν μπορούσε να αντικρούσει την κατάθεση.Άσε που απο χτές το απόγευμα έχει πάρει το τηλέφωνο φωτιά.Ο πατέρας της μικρής ήρθε απο Γαλλία με ιδιωτικό τζέτ και ενημέρωσε αμέσως τον Γάλλο πρέσβη για την υπόθεση.Όπως καταλαβαίνετε...μόλις είχε βρεθεί η χαμένη του κόρη.Το τελευταίο που θα ήθελε ήταν να κατηγορηθεί η γυναίκα που την έσωσε!Με λίγα λόγια,έπεσαν πάνω στον Εισαγγελέα"λυτοί και δεμένοι"--που λένε--και τέλος.Απλά,όταν συνέλθει η Μαριάννα και της πάρουμε κατάθεση,ελπίζω να μην έχει ξεχάσει--απο τον τραυματισμό της--οτι είδε την μικρή στον δρόμο να ουρλιάζει και την βοήθησε!"Τους είπε ξανά με νόημα και σηκώθηκε.
"Α...μη το ξεχάσω...η μικρή και ο μπαμπάς της ήθελαν να έρθουν απο χτές να την δούν,αλλά δεν μπόρεσαν με τα τρεχάματα.Πιθανόν να έρθουν σήμερα και να έρθει και ο Εισαγγελέας μαζί.Γι αυτό ήρθα πιο νωρίς,να προλάβω να σας εξηγήσω."Τους ξαναείπε και ετοιμάστηκε να φύγει.
"Κλαίλια...σε ευχαριστώ για όλα!Έχω το αγχος και τις τύψεις που τραυματίστηκε.Δεν ήθελα και το άγχος μιας δίκης απο πάνω!"Της απάντησε η Γιάννα κρατώντας της το χέρι.Η Κλαίλια γύρισε και την κοίταξε τρυφερά.Την καταλάβαινε απόλυτα.
"Μπορείς σε παρακαλώ να μας αφήσεις για λίγο μόνες?"Παρακάλεσε για άλλη μιά φορά τον Γιώργο δίπλα χαμογελώντας.Εκείνος υπάκουσε γνέφοντας"όπως θέλετε"και απομακρύνθηκε πρός το κυλικείο του Νοσοκομείου.
"Σε αγαπάει!Και σε αγαπάει πολύ!"Είπε χαμηλόφωνα στην Γιάννα αιφνιδιάζοντας την.
"Το ξέρω πως με αγαπάει...αλλά εσυ,γιατί το λές?"Την ρώτησε γεμάτη περιέργεια.Η Κλαίλια ξανακάθησε δίπλα της και άρχισε να της εξιστορεί τα γεγονότα της--όμορφης για εκείνην--προχθεσινής νύχτας.
"Ήθελε να μου κάνει πρόταση για σχέση.Αν έχω καταλάβει σωστά,εσύ με την στάση σου τον ανάγκασες να το κάνει.Ήταν έτοιμος.Αλλά δεν μπόρεσε!Φαινόταν καθαρά οτι θα το έκανε επειδή το ζητούσες με τον τρόπο σου."Της είπε κοιτώντας την τρυφερά.Η Γιάννα αιφνιδιάστηκε πλήρως.Το τελευταίο που περίμενε ήταν την Κλαίλια να της μιλάει έτσι για τον Γιώργο.
"Γιατί μου τα λές αυτά?'Την ρώτησε καχύποπτα εκείνη.Η Κλαίλια χαμογέλασε και έπιασε τα χέρια της σχεδιάστριας,χαιδεύοντας το μάγουλο της.
"Στα λέω επειδή είναι κρίμα να τον διώχνεις μόνη σου,με τον τρόπο σου.Εμένα--έτσι και αλλιώς--μια τέτοια"αναγκαστική"σχέση,δεν με καλύπτει.Θα τον ήθελα,αν ήταν συναισθηματικά ελεύθερος.Εκτός αυτού,δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να αφήσω ενα αγέννητο μωρό χωρίς τον μπαμπά του.Ειδικά όταν ο μπαμπάς του αγαπάει τόσο πολύ την μαμά του!"Της είπε και γέλασε με το ύφος της τελείως απροετοίμαστης Γιάννας.
"Που το ξέρεις εσυ?Ποιός στο είπε?"Την ρώτησε σχεδόν αμέσως.
"Πέρασα χτές απο το σπίτι και η Κατερίνα σου την πάτησε.Ήταν τόσο αγχωμένη μήπως πάθετε τίποτα εσυ και το παιδί--απο την στεναχώρια σου--που δεν μπόρεσε να κρυφτεί.Αλλά στο ορκίζομαι.Δεν έχει καμιά σημασία αυτό το γεγονός.Όλα είχαν τελειώσει προστές,πρίν το μάθω.Τώρα λοιπόν θα εκμεταλλευτώ την ελευθερία που έχει η Ξεχωριστή σχέση σας και θα σου ζητήσω να με δεχτείς σαν εκπαιδευόμενη.Με τον Γιώργο τα έχουμε πεί ήδη.Απο εκείνον και απο τα κεφάλαια που διάβασα ξέρω κάμποσα πράγματα για τους Ξεχωριστούς."Της είπε η Κλαίλια περιμένοντας την αντίδραση της.Η Γιάννα δεν απάντησε στην αρχή.Το μυαλό της γύρισε σε εκείνο το πρωινό που είχαν αποφασίσει οτι θα γράψει ο Γιώργος τα κεφάλαια.Τότε της είχε ζητήσει για πολλοστή φορά να απεμπλακούν απο τους Ξεχωριστούς και να ζήσουν την αγάπη τους.Τα κεφάλαια θα έδιναν τις κατευθύνσεις σε όποιον ενδιαφερόταν πραγματικά.Ο ρόλος τους τελείωνε.Του είχε αρνηθεί και η συζήτηση είχε καταλήξει με τον Γιώργο να φωνάζει:"Αφου το θέλεις τόσο πολύ να συνεχίσω την ζωή μου,θα στην κάνω την χάρη"ή κάτι αντίστοιχο.Η Κλαίλια είχε λοιπόν δίκιο.Εκείνη έφταιγε.Πίστευε οτι η αποστολή της σαν Ξεχωριστή δεν είχε λήξει ακόμη.Είχε κάνει λάθος και γι αυτό το λάθος παραλίγο να διώξει απο την ζωή της τον άνθρωπο που αγαπούσε.
"Και γιατί με ρωτάς?Αφού εκείνος σου είπε ναι,δεν έχεις πρόβλημα."Της απάντησε αφηρημένα.Η Κλαίλια την κοίταξε βαθειά στα υπέροχα μάτια της.
"Ένα απο αυτά που έμαθα είναι και το οτι είσαι ανώτερη του ιεραρχικά.Όταν τα διάβασα,όντως είχα σκεφτεί την αποκλειστική εκπαίδευση απο εκείνον.Και όταν λέω εκπαίδευση,δεν εννοώ βέβαια την θεωρητική--που πάλι θα μπορούσε να μου δώσει--εκπάιδευση,εννοώ τα πάντα!Σε μια συζήτηση όμως μου είπε πολλά περισσότερα.Μου είπε για αφύσικα ζεστές παλάμες που μεταδίδουν ηδονική θαλπωρή,απλώς με την αιώρηση πάνω απο το σώμα του άλλου.Σαν και αυτή που ένοιωσα προχθές,με απευθείας όμως άγγιγμα.Το:"Με απ ευθείας άγγιγμα είναι στο δεύτερο επίπεδο.Τα λέω σωστά?Θέλω λοιπόν να προσπαθήσω να φτάσω στο τρίτο--αν δεν κάνω λάθος--επίπεδο.Θα μάθω όλη τη Θιβετιανή φιλοσοφία αν χρειαστεί,αλλά θέλω να μάθω πως συγκεντρώνεις την ενέργειά σου σε συγκεκριμμένα σημεία.Πως την μεταδίδεις απλά με το άγγιγμα.Εκείνος μου είπε κάτι για δάχτυλα μόνο,αλλά είμαι σίγουρη οτι δεν ήθελε να συνεχίσει.Άλλωστε μετάνοιωσε για αυτά που μου είχε πεί ήδη και μου είπε να τα ξεχάσω.Τα είπε κατα λάθος μου είπε μετά!Δεν ήταν απο λάθος...έτσι δεν είναι Γιάννα μου?Μάθε μου..σε παρακαλώ.Είναι η πιο υπέροχη"αποστολή"που θα μπορούσα να αναλάβω."Της είπε με παρακλητικό ύφος.Η Γιάννα δεν ήξερε τι να απαντήσει.Η μικρή τα έλεγε σωστά--αν και μπερδεμένα--αλλά δεν θα έπρεπε να τα ξέρει αυτά απο τώρα.Ούτε καν εκπαιδευόμενη δεν ήταν και ήξερε για τρίτο επίπεδο.Απο την μιά η Ιόλη τα έδειχνε πρακτικά στην Μιρέλλα,απο την άλλη ο Γιώργος τα συζήταγε με απλές αναγνώστριες των κεφαλαίων!Είχαν βαλθεί όλοι μαζί να την τρελάνουν τον τελευταίο καιρό!
"Λοιπόν...ασε να ησυχάσουμε απο τα τρεχάματα και θα συζητήσουμε τα της εκπαίδευσης σου.Αν γίνεις εκπαιδευόμενη όμως,να ξέρεις οτι δεν θα ξαναρωτήσεις τίποτα για επίπεδο ανώτερο απο αυτό που βρίσκεσαι.Όταν κρίνω πως έρχεται η ώρα,θα σου λέω μόνη μου ο,τι χρειάζεται να μάθεις.Σύμφωνες?"Της είπε αυστηρά και σηκώθηκε απο την καρέκλα,χωρίς να περιμένει απάντηση.Το θέμα ήταν πολύ μεγάλο για να το συζητήσουν στο διάδρομο ενός Νοσοκομείου.Η Κλαίλια έδειξε με νεύμα οτι συμφωνεί και ξεκίνησε να φύγει.
"Κλαίλια...με τον Τζίμη...δεν μου είπες...τι θα γίνει?Τον πιάσατε,θα τον πιάσετε?"Την ρώτησε τρέχοντας πίσω της.Μέσα στην σύγχηση είχε ξεχάσει τον αρχηγό.Αυτόν που ευθυνόταν για ο,τι είχε συμβεί.Η Κλαίλια δαγκώθηκε ακούγοντας την ερώτηση της.
"Έχουμε και το άλλο κορίτσι...την Μιρέλλα.Εκείνη βρήκε την διεύθυνση και μας βοήθησε όλους!"Συνέχισε η Γιάννα,περιμένοντας απάντηση.Ο Γιώργος και η Γιάννα είχαν τρέξει αμέσως στο Νοσοκομείο,όταν έμαθαν τα γεγονότα με την Μαριάννα.Δεν είχαν μάθει τίποτα άλλο.
"Απο που να ξέρουν αυτοί οι δυο τι είχε συμβεί με την Μιρέλλα και τον Τζίμη?"Αναρωτήθηκε η Κλαίλια γυρίζοντας πρός το μέρος της.Έπρεπε να της πεί εκείνη τα νέα.
"Ναι..κοίτα..μην ταραχτείς.Δεν ξέρω και πως να στο πω!Η Μιρέλλα...είναι άσχημα χτυπημένη στο Σισμανόγλειο...θα ζήσει όμως!"Της απάντησε διστακτικά και της εξιστόρησε τα υπόλοιπα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας,που εξελλισόταν όσο πήγαινε και χειρότερα.Η Γιάννα την άκουγε δακρυσμένη να της εξιστορεί τον βαρύ τραυματισμό της μικρής στο πρόσωπο και τον θάνατο τελικά του Τζίμη.Μόλις η Κλαίλια τελείωσε η Γιάννα ξέσπασε σε γοερά κλάματα,πέφτοντας στην αγκαλιά της νεαρής Αστυνόμου.
"Ηρέμησε γλυκειά μου...δεν φταίς εσυ!"Της έλεγε κάθε λίγο εκείνη,χαιδεύοντας τα μαλλιά της καθώς την άφηνε να ξεσπάσει.Εκείνη την στιγμή φάνηκε στον διάδρομο και ο Γιώργος κρατώντας καφέδες για όλους.Μόλις είδε την σκηνή,άφησε τους καφέδες στο τραπεζάκι και έτρεξε κοντά τους.Πήρε στην αγκαλιά του την Γιάννα που συνέχιζε να κλαίει ασταμάτητα και ρώτησε την Κλαίλια για τον λόγο του καινούργιου ξεσπάσματος.Η Κλαίλια εξιστόρισε για άλλη μιά φορά τα τραγικά γεγονότα,προσπαθώντας να τους εξηγήσει οτι τουλάχιστον δεν κινδύνευε η ζωή της.
"Α...και μην το ξεχάσω.Μπαίνοντας στο σπίτι ο ένας δικός μου κυνήγησε και τρίτο συνεργό,αλλά δεν κατάφερε να τον συλλάβει.Απο τον μπράβο του Τζίμη που συνελήφθη,μάθαμε πως ο φυγάς λέγεται Χάρπερ...Ρόμπερτ,ένας Άγγλος,συνέταιρος του Τζίμη στην επιχείρηση.
"Ποιός?"Οι δύο Ξεχωριστοί κοιτάχτηκαν ταυτόχρονα,ρωτώντας το ίδιο ακριβώς πράγμα.Η Κλαίλια παραξενεύτηκε απο την αντίδρασή τους.Έδειχναν να τον γνωρίζουν και οι δύο.
"Τον γνωρίζετε?"Τους ρώτησε με ενδιαφέρον.Η Γιάννα γύρισε πρός το μέρος της γνέφοντας καταφατικά.Με λίγα λόγια της εξήγησαν ποιός ήταν ο Ρόμπερτ Χάρπερ και τι θέση είχε ανάμεσα στους Ξεχωριστούς.Δεν υπήρχε πιά λόγος να κρύψουν αυτήν του την ιδιότητα.Η μικρή ήταν--έστω και ανεπίσημα ακόμη--εκπαιδευόμενη δική τους.Θα τα μάθαινε όλα λοιπόν!Η Κλαίλια κατέγραψε τις πληροφορίες στο μπλοκάκι της και τους ευχαρίστησε.
"Είδες Γιάννα μου πόσο χρήσιμη και σημαντική είσαι?Ακόμη βοηθάς.Σήμερα κιόλας θα στείλω σήμα στην Ιντερπόλ και την Γαλλική Ασφάλεια γι αυτόν.Θα πιαστεί,να είσαι σίγουρη!"Της είπε η Κλαίλια προσπαθώντας να ηρεμήσει την σοκαρισμένη--απο τις αποκαλύψεις--Γιάννα.Έπειτα φίλησε και τους δύο και έφυγε για το γραφείο της.Είχε πολύ δουλειά να κάνει ακόμη.Οι δύο νεαρές Ξεχωριστές,είχαν τραυματιστεί κάνοντας την δική της δουλειά.Ένοιωθε--το λιγότερο--υποχρεωμένη,να τελειώσει μιά και καλή με αυτή την συμμορία.
Η Γιάννα αγκάλιασε σφιχτά για άλλη μια φορά τον Γιώργο,σαν να φοβόταν πως θα της φύγει.Οι Ξεχωριστοί,η"αποστολή"της σαν Τομεάρχης--όλα όσα την απέτρεπαν απο το να συμφωνήσει με την παράκληση του Γιώργου να αποσυρθούν--έδειχναν σήμερα τόσο άχρωμα!Σημασία είχαν μόνο οι δικοί της άνθρωποι.Με την υπεροψία της είχε καταφέρει να τραυματιστούν δύο φίλες της και παραλίγο να διώξει απο την ζωή της τον Ξεχωριστό εραστή της.Τον άντρα που αγαπούσε!Ευτυχώς,εκείνος ήταν ακόμη εκεί.Και η Γιάννα τον έσφιγγε τώρα στην αγκαλιά της για να σιγουρευτεί πως δεν είναι όνειρο.Πως δεν θα ξύπναγε σε λίγο μόνη της στο τεράστιο κρεβάτι της έπαυλης,κάνοντας πλάκα με την Κατερίνα,που θα προσπαθούσε να την ξυπνήσει και εκείνη θα την απέλυε για πολλοστή φορά!Για λίγο--για ελάχιστες στιγμές--είχε στ'αλήθεια φοβηθεί.Και αυτό που ένοιωσε αυτές τις απειροελάχιστες στιγμές,ήταν τόσο,μα τόσο κρύο...που τρόμαξε!
"Η κυρία Δεληπέτρου?"Ακουστηκε ξαφνικά μια αντρική φωνή πίσω της.Απευθυνόταν σε εκείνη στα Γαλλικά και η Γιάννα σήκωσε το κεφάλι της απορημένη.Πίσω της είχαν σταματήσει ένας ηλικιωμένος κύριος που κρατούσε αγκαζέ ένα μικρό όμορφο κορίτσι.
"Ναι...εγώ είμαι."Τους απάντησε στην γλώσσα τους,κοιτώντας τους διερευνητικά.
"Με συγχωρείτε...δεν με γνωρίζετε...Φρανσουά Ντιμαρσώ,η κόρη μου..."Η μικρή δεν τον περίμενε να τελειώσει τις συστάσεις.Με μια απότομη κίνηση,έφυγε απο το χέρι του και έπεσε στην αγκαλιά της Γιάννας,ακουμπώντας το κεφάλι στο στήθος της.Η Γιάννα αιφνιδιάστηκε απο την κίνηση της νεαρής,στην αρχή δεν ήξερε τι να κάνει και τελικά ανταπέδωσε απλά την αγκαλιά,χαμογελώντας της τρυφερά .Ο Γιώργος αν και δεν γνώρισε αμέσως την μικρή Ζυλιέτ--έτσι που την είδε καθαρή και με καινούργια ρούχα--σύντομα χαμογέλασε.Αλλά τους άφησε να συστηθούν μόνοι τους.
"Τι συμβαίνει?Ποιοί είστε?"Ρώτησε χαμηλόφωνα η Γιάννα τον Ντιμαρσώ.
"Η κόρη μου...η Ζυλιέτ...ήταν μια απο τις αιχμάλωτες ανήλικες που έσωσε η φίλη σας η Μαριάννα."Της απάντησε εκείνος χαμογελώντας της.Το πρόσωπο της Γιάννας φωτίστηκε.Απομάκρυνε λίγο το κορίτσι και την κοίταξε στα μάτια τρυφερά.
"Εσυ είσαι η Ζυλιέτ καρδιά μου?Τόσο μικρό κορίτσι και έκανες τόσα πολλά!"Της είπε και φίλησε απαλά το μέτωπό της.Η μικρή της χαμογέλασε πονηρά.
"Η Μαριάννα τα έκανε όλα...εγώ έκλεψα λίγο απο τον ηρωισμό της για να την ξεμπλέξω.Ο κύριος ξέρει τι έγινε."Της απάντησε η Ζυλιέτ,δείχνοντας με το βλέμμα της τον Γιώργο πίσω απο την Γιάννα.
"Πως είναι η ηρωίδα μας?Ξύπνησε?"Ρώτησε ο πατέρας της με ενδιαφέρον.
"Όχι ακόμη,αλλά ελπίζουμε όπου να'ναι να ξυπνήσει.Οι γιατροί είπαν πως έχει σταθεροποιηθεί η κατάσταση της και δεν κινδυνεύει."Απάντησε ο Γιώργος,μιάς και η Γιάννα ήταν πολύ συγκινημένη για να απαντήσει.Η Γιάννα απλά κοίταζε την Ζυλιέτ,χαιδεύοντας απαλά τα μαλλιά που έπεφταν στο όμορφο προσωπάκι της.
"Σας ευχαριστούμε πολύ και εσάς."Της είπε ξανά ο Ντιμαρσώ,δίνοντας της το χέρι του.
"Εμένα?Γιατί,εγω δεν έκανα τίποτα!"Τους απάντησε απορημένη.
"Ε...όχι και τίποτα!Μας τα εξήγησε όλα η Αστυνόμος.Μας είπε οτι η ιδεολογία σας βασίζεται στην υπεράσπιση των γυναικών.Αυτή η ιδεολογία,ώθησε την Μαριάννα να πάρει τόσα ρίσκα για να σώσει άγνωστες σε εκείνη γυναίκες.Συνεπώς συμβάλλατε και εσείς στο να σωθεί η κόρη  μου και τα υπόλοιπα κορίτσια."Της εξήγησε επιγραμματικά.Η Γιάννα αναστέναξε.Ο Ντιμαρσώ την ευχαριστούσε για το ίδιο ακριβώς πράγμα που εκείνη καταριόταν τον εαυτό της!
"Ναι κύριε Ντιμαρσώ,αλλά για να γίνουν αυτά έχουν τραυματιστοί δύο Ξεχωριστές.Δεν λέω πως δεν άξιζε.Βλέποντας αυτή την όμορφη φατσούλα να μου χαμογελάει...ίσως και να άξιζε τελικά.Αλλά το τίμημα ήταν πολύ μεγάλο!"Του απάντησε στεναχωρημένη.
"Δύο?Ποιές δύο?Δεν ήταν μόνο η Μαριάννα?Υπάρχει και άλλη κοπέλα?"Ρώτησε ο Ντιμαρσώ ανήσυχος.Δεν είχαν προλάβει να του πούν ακόμη για τον Τζίμη και την Μιρέλλα.Η Γιάννα τους εξήγησε τι διαδραματίστηκε στο σπίτι του αρχηγού της συμμορίας και κατέβασε το κεφάλι της.
"Ναι...το γαμημένο κάθαρμα!Τον έφαγαν!Στο διάολο να πάει..."ούρλιαξε η Ζυλιέτ με χαρά,μόλις η Γιάννα τελείωσε την αφήγηση.Οι υπόλοιποι δεν μίλησαν.Η μικρή είχε τραβήξει τόσα πολλά που οποιοδήποτε αντίστοιχο ξέσπασμα δεν θεωρούνταν ανησυχητικό.Φυσικά ο γερο Ντιμαρσώ είχε ήδη κλείσει ραντεβού με τους καλύτερους ψυχολόγους του Παρισιού.Η κόρη του είχε πολλά τραύματα να ξεπεράσει.Μόλις σιγουρεύονταν για την κατάσταση της υγείας των δύο κοριτσιών,θα γύριζαν στην Γαλλία και θα ξεκινούσαν οι συνεδρίες της.
"Αφού δεν έχει ξυπνήσει ακόμη,θα φύγουμε μην σας κουράζουμε και ξαναρχόμαστε το απόγευμα."Είπε ο Ντιμαρσώ,παίρνοντας την μικρή απο την αγκαλιά της Γιάννας.
"Η κόρη μου λέει οτι όταν μεγαλώσει λίγο ακόμη,θα ήθελε να γίνει Ξεχωριστή!"Τους είπε γελώντας και αφού τους χαιρέτισαν και πάλι έφυγαν.
Η Γιάννα κοίταζε χαμογελαστή καθώς απομακρυνόταν η μικρή Ζυλιέτ.Ύστερα γύρισε πρός τον Γιώργο και άνοιξε διάπλατα τα χέρια της,κάνοντας του νόημα οτι χρειάζεται αγκαλιά.Η επίσκεψη της μικρής ήταν καταλυτική για την ψυχολογία της.Είχε πάρει πιά τις αποφάσεις της.Αποφάσεις που θα άλλαζαν τις ζωές όλων.
"Θεέ μου...η Μιρέλλα...την Ιόλη...Πρέπει να ειδοποιήσω την Ιόλη!"Η Γιάννα τινάχτηκε συνειδητοποιώντας οτι δεν είχε ακόμη ειδοποιήσει κάποιον να πάει να συμπαρασταθεί στην τραυματισμένη Μιρέλλα.Άνοιξε το κινητό της αναστενάζοντας αγχωμένη.
"Έλα Ιόλη μου..που είσαι?Όχι αγάπη μου...μην πάς σπίτι μου δεν είμαι εκεί.Έχω άσχημα νέα...η Μιρέλλα τραυματίστηκε και βρίσκεται στο Σισμανόγλειο...έγινε μάχη.Ο Τζίμης σκοτώθηκε,αλλά είχε προλάβει να τραυματίσει το κορίτσι μας.Εντάξει...τρέχα εσυ εκεί.Εγω είμαι Χαλκίδα..στο Νοσοκομείο και εγω.Όχι...όχι για μένα.Τραυματίστηκε και η Μαριάννα στο κρυσφήγετο της συμμορίας.Έσωσε έξι κοπελίτσες,αλλά την τραυμάτισαν στο πόδι....σταθερή...περιμένουμε να ξυπνήσει.Έγινε θα τα πούμε αναλυτικά.Πάρε με να μου πείς πως είναι το κορίτσι μας.Όταν συνέλθει η Μαριάννα θα έρθουμε με τον Γιώργο και εμείς εκεί.Έγινε...έγινε."Απάντησε η Γιάννα τελειώνοντας και έληξε την συνδιάλεξη.
"Αυτό το σαρανταοκτάωρο να πάει και να μην ξανάρθει!"Μονολόγησε και γύρισε στον διάδρομο.Ο Γιώργος καθόταν στην καρέκλα δίπλα στο τραπεζάκι που είχε αφήσει τους καφέδες.Εκείνη πλησίασε και κάθισε στα γόνατα μπροστά του χαμογελώντας.Ξαφνικά και απροειδοποίητα το πήρε απόφαση.Πήρε μια βαθειά ανάσα και τον κοίταξε στα μάτια χαμογελώντας σκανταλιάρικα.
"Αγάπη μου!...Είμαι έγκυος...θα κάνουμε παιδάκι!"Του είπε με μιά ατέλειωτη ανάσα.Δεν ήθελε να σκεφτεί πώς θα το πεί,με ποιόν τρόπο.Αν σκεφτόταν μπορεί να γύριζαν οι αναστολές και να μην το έλεγε ποτέ.Έφερε έτσι τον εαυτό της προ τετελεσμένου και ησύχασε.Ο Γιώργος πάγωσε κοιτώντας την σαν χαμένος.Κάτι προσπάθησε να πεί,το στόμα του σχημάτισε τις λέξεις,αλλά ο κόμπος στο λαρύγγι του έκανε την φωνή του να ακουστεί σαν ρόγχος.
"Ωχ...χιαστί εγκεφαλικό!...Τον"έφαγα"και αυτόν...η σκύλα!"Σκέφτηκε πρός στιγμή μεταξύ σοβαρού και αστείου!
"Θα ζήσεις μωρό μου?Το μωρό μας θα θέλει να δεί τον μπαμπά του σε μερικούς μήνες...πάρε ανάσα."Του ξαναείπε χαιδεύοντας το μάγουλο του με την παλάμη της.
"Καλά παιδάκι μου...είσαι ηλίθια?Έτσι το λένε αυτό?Δηλαδή πως πάει:Με την πλάκα ξέχασα να σου πω...είσαι μπαμπάς?"Την ρώτησε θυμωμένος,όταν κατάφερε να αναπνεύσει φυσιολογικά.Και το μετάνοισε αμέσως βλέποντας το κουταβίσιο βλέμμα της.
"Έλα...εντάξει...δεν σε μαλώνω..."της είπε χαμηλόφωνα.
"Αλλά είσαι ηλίθια μωρ'αδερφάκι μου!Συγνώμη αλλά...είσαι!Γκάου τελείως!"Κατέληξε ανεβάζοντας και πάλι την φωνή του.Η Γιάννα γέλασε αυθόρμητα ακούγοντας τον,όσο και αν προσπάθησε να μείνει σοβαρή για να μην τον θυμώσει περισσότερο
"Α...γελάς και απο πάνω ε?Με κοροιδεύεις κιόλας!"Της απάντησε εκείνος νευριασμένος με το αυθόρμητο γέλιο της.
"Συγνώμη μωρό μου...αλλά...ακούστηκες σαν τον Σεφερλή στο θέατρο:Συγνώμη φιλενάδα...αλλά είσαι ηλίθια!"Του είπε μιμούμενη την χαρακτηριστική φωνή του Μάρκου Σεφερλή και έσκασε στα γέλια παρασύροντας και εκείνον μαζί.Ο Γιώργος την κοίταξε στα όμορφα μάτια της με λατρεία.Ό,τι και αν έλεγε,το χαμόγελο στο πρόσωπο του--όταν την κοίταξε--μαρτυρούσε την συγκίνησή του.Πλησιάσε σιγα-σιγά τα χείλη του και τα ακούμπησε τρυφερά στα δικά της.
"Σ'αγαπώ!"...
"Σε ευχαριστώ για όλα!"Οι δυο προτάσεις ακούστηκαν ταυτόχρονα όταν τα χείλη τους χωρίστηκαν.Οι δύο Ξεχωριστοί γέλασαν και πάλι.Κανείς απο τους δυο δεν ένοιωσε την ανάγκη να αναλύσει αυτό το:"Ευχαριστώ για όλα"και το:"Σ'αγαπώ"που ακούστηκαν ταυτόχρονα.Ούτε υπήρχε λόγος να ξεκαθαρίσουν ποιός απο τους δυό είπε τι...
"Κυρία Δεληπέτρου....Η Μαριάννα...ξύπνησε και σας ζητάει!"Η νοσοκόμα είχε μόλις βγεί απο το δωμάτιο και είχε τρέξει κοντά της χαρούμενη,να της πεί τα ευχάριστα.
"Μαριάννα μου!"Ψιθύρισε εκείνη και έτρεξε πρός το δωμάτιο.-

Σίμος Α.