Οι Ξεχωριστοί: "Λάχεσις" (Κεφάλαιο 9 / Μέρος Α)


"Γιάννα...είναι η Ιόλη στο τηλέφωνο,θα το πάρεις κάτω?"Η λεπτή μελωδική φωνή της Κατερίνας στην ενδοσυνεννόηση,έκανε την απορροφημένη στα σχέδια της σχεδιάστρια να τιναχτεί αιφνιδιασμένη.Η τηλεφωνική συσκευή του ατελιέ ήταν μόνιμα αποσυνδεμένη για να μην ενοχλείται όταν σχεδίαζε.
"Παρακαλώ...Ιόλη...τι κάνεις?"Την ρώτησε με περιέργεια.

"Τι έκανε η μικρή?Ελα ρε συ...σοβαρά?Το άτιμο!Τρελάθηκες ε?Φυσικό είναι χαρά μου...μμμ...ναι...το ξέρω πως σ' αγαπάει!"Η Γιάννα άκουγε την Ιόλη να της εξιστορεί την έκπληξη που της επιφύλλαξε η Μιρέλλα και διασκέδαζε περήφανη για την μαθήτρια της.Ξαφνικά το γέλιο πάγωσε στο πρόσωπο της.
"Όχι ρε Ιόλη...οχι ρε γαμώτο.Γιατί το έκανες αυτό!...Τι γιατί φωνάζω μωρέ?Έδειξες σε μια εικοσπεντάχρονη τεχνικές τρίτου επιπέδου?Πάς καλά?...Μη μου λες να μη θυμώνω...μωρό είσαι και της έκανες επίδειξη?Μου θυμίζεις κάτι τριανταπεντάχρονους συνηθισμένους που το παίζουν έμπειροι στα εικοσάχρονα!Γι αυτό τα μαθαίνουμε αυτά περνώντας τα χρόνια.Για να έχουμε την ωριμότητα να τα διαχειριζόμαστε!"Η Γιάννα ήταν τόσο συγχυσμένη που βημάτιζε--κρατώντας το ακουστικό--σε όλο το ατελιέ,βρίζοντας περιστασιακά.
"Τέλος πάντων,τώρα το'κανες!Να δω αν αρχίσει τις ερωτήσεις τι θα της πω,έτσι που τα έκανες.Εντάξει...εντάξει,έλα απο δω σε κανα μισάωρο.Ναι...έχουμε τελετή αποφοίτησης!Έλα...περιμένω."Της απάντησε ξανά και έκλεισε το τηλέφωνο συγχυσμένη.
"Ορίστε...εδώ είμαι και μου κάνουν μαλακίες.Φαντάσου να αφήσω σε εκείνες την ευθύνη των Ξεχωριστών!Και μετά μου λένε οι μικρές να παραιτηθώ απο Τομεάρχης και να ζήσω την ζωή μου με τον Γιώργο.Αμ' έλα που μας βλέπω πρωτοσέλιδο την επόμενη κιόλας μέρα!"Σκεφτόταν  Γιάννα συνομιλώντας με τον εαυτό της.
Και εκείνη θα ήθελε να τα παρατήσει όλα.Να αποποιηθεί την συμφωνία και τις ευθύνες που είχε αναλάβει πρίν χρόνια.Αλλά φοβόταν.Με εκείνη Τομεάρχη τόσα χρόνια,όλα είχαν πάει--μέχρι τώρα-- καλά.Οι Ξεχωριστοί αναπτύχθηκαν τάχιστα,χωρίς ο αντιπαθής κλάδος των δημοσιογράφων να έχει καταλάβει τίποτα.Η τελευταία ιδέα τους να γράψει ο Γιώργος σε τέσσερα κεφάλαια ενός μίνι μυθιστορήματος τις βασικές αρχές τους,ήταν εξαιρετικά πετυχημένη.Εκείνος εν τω μεταξύ,είχε προχωρήσει περισσότερο.Οι άγνωστοι αναγνώστες του μυθιστορήματος στο διαδίκτυο,θα ήταν διαφόρων ηλικιών.Ο Γιώργος θεώρησε λογική,μια απορία του στύλ:"Καλά τα λές,αλλά πως γίνονται.Απο που ξεκινάμε."Ειδικά των νεότερων--ηλικιακά--αναγνωστών.Ανέλυσε λοιπόν με λεπτομέρεια--εκτός απο την θεωρία-- που βρίσκονται σημεία όπως το "G",το "U"και το"Α".Πώς προκαλείται το squirting και ανέλυσε άλλα--πρακτικά κυρίως--θέματα γύρω απο το σεξ.
Όλα λοιπόν πήγαιναν τόσο καλά!Θα ήταν κρίμα μετα απο τόσο κόπο να γίνει καμιά βλακεία.
"Γιάννα....η Μιρέλλα είναι στην πόρτα.Θα κάνουμε αυτό που είπες πρίν?Η Κατερίνα είναι έτοιμη πάντως."Της φώναξε η Μαριάννα απο την κορυφή της σκάλας περιμένοντας απάντηση.
"Ναι...στείλτε την  κάτω όταν μπεί και πηγαίνετε να ετοιμαστείτε."Της απάντησε χαμογελώντας.Πολύ σύντομα άκουσε βιαστικά βήματα που κατέβαιναν τρέχοντας την σκάλα και της φάνηκε παράξενο.
"Καλημέρα Μιρελλάκι μου...τι έγινε...γιατί τρέχεις έτσι?"Ρώτησε την μικρή της φίλη,μόλις εκείνη βρέθηκε κοντά της.
"Το βρήκα Γιάννα μου.Αυτό πρέπει να να είναι!"Της απάντησε εκείνη λαχανιασμένη,δείχνοντας της τον φάκελο που κρατούσε στο χέρτι της.
"Ωπα...ώπα...ηρέμησε για να καταλάβω και εγώ.Τι βρήκες?"Την ρώτησε με περιέργεια,προσπαθώντας να καταλάβει τι της έλεγε.
"Βρήκα μια διεύθυνση που δεν είχα προσέξει μέχρι τώρα.Έβαλα ήδη την διεύθυνση στο google map και αντιστοιχεί σε ένα κτίσμα,μέσα σε ενα οικόπεδο,στην μέση του πουθενά.Δεν μπορεί,αυτό θα είναι Γιάννα μου.Τον πιάσαμε!"Αναφώνησε η Μιρέλλα γεμάτη λαχτάρα.Η Γιάννα δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει.Αν ήταν όπως τα έλεγε η μικρή,υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες να πρόκειται για το κρυσφήγετο.Πήρε την Μιρέλλα απο το χέρι και ανέβηκαν στο σαλόνι.
"Μαριάννα....Κατερίνα...που είστε,ελάτε εδω λίγο."Η Γιάννα φώναξε δυνατά για να την ακούσουν τα κορίτσια της στον πρώτο όροφο.΄Ενα λεπτό αργότερα,οι δύο νεαρές βοηθοί εμφανίστηκαν μαζί στην κουπαστή του εσωτερικού μπαλκονιού,απορημένες.
"Σε μισή ώρα δεν είπες?Τι έγινε?"Την ρώτησε η Μαριάννα βοηθώντας ταυτόχρονα την Κατερίνα να στερεώσει την πόρπη στην λευκή--αρχαιοελλήνικού τύπου--τήβεννο που προσπαθούσε να φορέσει.Η ίδια φορούσε ήδη μια ίδια στο χρώμα της πορφύρας και είχε περάσει μια ολόχρυση τιάρα στα μαλλιά της.Η Μιρέλλα είδε την δασκάλα της ντυμένη έτσι και έμεινε με το στόμα ανοιχτό.Ξέχασε προς στιγμή και την διεύθυνση και τα πάντα.
"Τι...τι έγινε?Τι φοράνε?"Ρώτησε την Γιάννα που γελούσε σιγανά δίπλα της.
"Τι να είναι!Τα ρούχα που θα φορούσαν για την"τελετή αποφοίτησης σου"είναι,αλλά τώρα έχουμε σημαντικότερα πράγματα να κάνουμε.Αυτό μπορεί να αναβληθεί".Της είπε γελώντας.
"Κορίτσια...βγάλτε τα όλα,ξαναντυθείτε και ελάτε κάτω.Μαριάννα...φέρε και το λάπτοπ μαζί σου!"Φώναξε στις δύο βοηθούς,προκαλώντας τις χλιαρές αποδοκιμασίες τους.Και είχαν κάνει τόσο κόπο να φτιάξουν αρχαιοελληνικούς βοστρύχους στα μαλλιά τους!
Δέκα λεπτά αργότερα η Μαριάννα κατέβηκε στο σαλόνι,κρατώντας το λάπτοπ που της είχε ζητήσει η Γιάννα.
"Για βάλε την διεύθυνση που γράφει εδω να δούμε τι βγάζει στο google."Της είπε η Γιάννα,δίνοντας της τον φάκελο που έφερε μαζί της η Μιρέλλα.Εκείνη βημάτιζε ανυπόμονα,με την καρδιά της γεμάτη ελπίδες.
"Μμ...ωραία.Ίσως να ναι αυτό,όπως είπες μωρό μου."Είπε η Γιάννα στην Μιρέλλα που περνούσε δίπλα της,χαμογελώντας.Όντως,στην θέση που έγραφε το ειδοποιητήριο υπήρχε κάποιου είδους κτίσμα.
"Πρέπει να σιγουρευτούμε όμως.Αν γίνει κάτι και δεν βρούμε τίποτα εκεί,πάει το στοιχείο του αιφνιδιασμού.Και μετά ο Τζίμης θα φυλάγεται και άντε βρές τον".Κατέληξε η Γιάννα,προκαλώντας τις αποδοκιμασίες της νεαρής.Μετά απο τόσο απέλπιδο ψάξιμο,είχε βρεί κάτι σημαντικό και πίστευε πως είχαν όλα τελειώσει.Τα"ίσως"της Γιάννας την εκνεύριζαν.Εκείνη ήταν σίγουρη οτι αυτό έψαχναν.
"Πρέπει να σκεφτούμε καλά την επόμενη κίνηση τώρα.Λοιπόν...Μιρελλάκι μου,τα κατάφερες καλά.Τώρα όμως πρέπει να φύγεις.Όταν τελειώσουμε με τον Τζίμη θα έχουμε όσο χρόνο θέλουμε για τελετές και αποφοιτήσεις.Πήγαινε τώρα...και πρόσεχε".Της είπε και έκλεισε το λάπτοπ.Το απόγευμα που θα ερχόταν η Κλαίλια,θα είχε κάτι να της δείξει.Μετά ας αναλάμβανε εκείνη να ψάξει το μέρος και να βρεί στοιχεία για να τον συλλάβει.Αντέγραψε τα στοιχεία της ειδοποίησης και ξαναέδωσε τον φάκελο στην Μιρέλλα που ετοιμάστηκε να φύγει.
"Μια στιγμή μωρό μου.Που πας έτσι?Αν σε δεί με άδεια χέρια θα υποψιαστεί."Την σταμάτησε η Γιάννα και σηκώθηκε απο την θέση της .Έμεινε για λίγο σκεφτική και ξαφνικά χαμογέλασε.
"Κατερινούλα,δώσε της ένα ατελείωτο φουστάνι σε μια σακούλα με την φίρμα μας."Είπε στην Κατερίνα δίπλα της,που έτρεξε αμέσως να εκτελέσει τη διαταγή της.
"Θα πείς πως σου έδωσα το φόρεμα για να το προβάρεις σπίτι σου και να δείς πως σου"πέφτει"επάνω σου."Εξήγησε στην μικρή που την κοιτούσε απορημένη.Η Μιρέλλα πήρε την σακούλα--που είχε φέρει στο μεταξύ η Κατερίνα--έριξε τον φάκελο μέσα και ξεκίνησε να φύγει.Όλα πήγαιναν καλά για εκείνη.Με λίγη τύχη θα γλύτωνε απο τον Τζίμη και η ζωή της θα άλλαζε.
Η Γιάννα βημάτιζε στο σαλόνι απορροφημένη στις σκέψεις της.Αν έκαναν τώρα μια λάθος κίνηση,ο Τζίμης θα εξαφάνιζε τα"στοιχεία"που τον ενοχοποιούσαν.Και αυτό θα ήταν επικίνδυνο για τα θύματα της συμμορίας.Κανείς δεν μπορούσε να είναι σίγουρος για το πως θα αντιδράσει ο Τζίμης αν καταλάβαινε πως είχε παγιδευτεί.Για την ώρα προείχε λοιπόν να σιγουρευτούν.Αλλά πως?.Έπρεπε να καταστρωθεί σχέδιο απο εδώ και πέρα.Καλύτερα να το άφηναν στους επαγγελματίες
Η Μαριάννα είχε παραμείνει αμίλητη ολη αυτή την ώρα.Καθόταν σε μια πολυθρόνα σκυθρωπή.Το μυαλό της είχε γυρίσει μερικά χρόνια πίσω.Λίγο πρίν την εποχή που γνώρισαν τη Γιάννα και άλλαξε η ζωή τους.Το πρόσωπο του Αλαίν Ντεμπισύ να την χτυπάει--όταν είχε αρνηθεί στην αρχή να κάνει το"βαποράκι"--πέρασε σαν αστραπή απ τα μάτια της,κάνοντας την να θυμώνει.Ακόμη και μετά τα χτυπήματα,εκείνη εξακολουθούσε να αρνείται και ο Αλαίν για τιμωρία την παρέδωσε στα τσιράκια του.Και αυτοί την χτυπούσαν και την βίαζαν εκ περιτροπής όλο το απόγευμα.Εκείνη και η Κατερίνα είχαν γλυτώσει τότε το trafficking λόγω ηλικίας.Στα δεκαεννιά τους ήταν ήδη μεγάλες για την αγορά του Ντουμπάι.Και σαν Ελληνίδες,θα ήταν--λόγω γλώσσας--χρήσιμες σαν ενδιάμεσες της συμμορίας.Δεν  πρόλαβαν όμως να χρησιμοποιηθούν ποτέ σε αυτό τον ρόλο.Λίγο πρίν ταξιδέψουν στην Ελλάδα για να γνωρίσουν τον Έλληνα ενδιάμεσο,έγινε το θαύμα.Γνώρισαν σε ενα φιλανθρωπικό χορό την υπέροχη ξανθή Κίρκη τους.Είχαν πάει εκεί σαν σερβιτόρες,αλλά αυτό ήταν η βιτρίνα.Στον χορό θα έκλειναν άφοβα συμφωνίες για ναρκωτικά εκατομυρίων με έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών.Το σχέδιο του Αλαίν έδειχνε τέλειο.Κανείς δεν θα υποψιαζόταν διακίνηση μέσα σε φιλανθρωπικό χορό.Και τότε επενέβη η τύχη,το πεπρωμένο ή κάτι αντίστοιχο κάνοντας την Μαριάννα να χύσει το ποτό πάνω στο πανάκριβο ταγιέρ της Γιάννας Δεληπέτρου.
Ο Αλαίν τις έψαχνε για πολύ καιρό μετά,σε όλη την Ευρώπη.Αλλά η Γιάννα και τα κορίτσια είχαν καταφέρει--με πολύ κόπο--να του ξεφύγουν.Όταν έφτασαν στην Ελλάδα ο Αλαίν δεν βρήκε ποτέ τα ίχνη τους και τα παράτησε,υποσχόμενος εκδίκηση.
Ξαφνικά η Μαριάννα σηκώθηκε απο την θέση της και κινήθηκε βιαστικά πρός την  σκάλα που οδηγούσε στο δωμάτιο της.Οι υπόλοιπες την κοίταξαν σαστισμένες.Η Μαριάννα πρόσεξε το ύφος τους καθώς ανέβαινε.
"Κάτι ξέχασα στο γυμναστήριο...θα γυρίσω γρήγορα."Τους δικαιολογήθηκε,πρίν προλάβουν να την ρωτήσουν.Ανέβηκε γρήγορα την σκάλα και μπήκε στο υπνοδωμάτιο της.Πήγε κατευθείαν στην σιφινιέρα που έβαζε τα είδη αθλητισμού και σκοποβολής που χρησιμοποιούσε.Φόρεσε ενα κόκκινο αθλητικό φανελάκι γυμναστικής και κοίταξε το μικρό γυναικείο σπαστό κλόμπ που ήταν μέσα.Το πήρε στο χέρι της και το περιεργάστηκε.Η λαβή του--που ήταν και το πιο μακρύ απο τα τρία τμήματα που αποτελούνταν--ήταν περίπου οκτώμιση-εννιά εκατοστά και το πάχος του δεν ξεπερνούσε τους τρείς πόντους.
"Πολύ μικρότερο απο αντρικό όργανο!"Σκέφτηκε,καθώς ενα σχέδιο είχε αρχίσει να πλάθεται στο όμορφο κεφαλάκι της.Άνοιξε με γρήγορες κινήσεις ένα προφυλάκτικό,έβαλε μέσα προσεκτικά το συμπτυγμένο σίδερο και μετά το έσπρωξε απαλά και προσεκτικά μέσα στο σεξ της.Έκανε μερικές δοκιμές να δεί αν περιόριζε τις κινήσεις της και χαμογέλασε ευχαριστημένη.Αυτό δεν θα περίμενε κανείς οτι το είχε μαζί της.Ο καλύτερος αιφνιδιασμός!
"Το καλύτερο όπλο είναι αυτό που ο άλλος δεν ξέρει--και δεν περιμένει--οτι έχεις"της έλεγε συχνά ο Γιώργος,όταν εξασκούνταν στην αυτοάμυνα μαζί.Εκείνη ήταν ενθουσιασμένη τότε με τα όπλα και ο Γιώργος πάσχιζε μάταια να την"ξεκολλήσει".Έβγαλε το κλόμπ αργά απο το σέξ της και το έβαλε στην τσέπη του μπουφάν που θα έπαιρνε μαζί της,μαζί με ενα αχρησιμοποίητο προφυλακτικό.Σειρά είχε το ημιαυτόματο 9άρι πιστόλι της.Το έλεγξε προσεκτικά,φόρτωσε μια σφαίρα στη θαλάμη και πάτησε την ασφάλεια της σκανδάλης.Τα δύο όπλα που κατείχαν νόμιμα στο σπίτι,τα είχαν προμηθευτεί για άμυνα--και μόνο--και όχι για να κάνει εκείνη"καταδρομκές"επιχειρήσεις.Δεν είχε καμιά νομιμοποίηση αν χρειαζόταν να το χρησιμοποιήσει,αλλά δεν την ένοιαζε.Αν στο κρυσφήγετο υπήρχαν ανήλικα κορίτσια,θα προσπαθούσε να τα σώσει.Και ας την πήγαιναν φυλακή μετά!
Ύστερα το έβαλε στην ζώνη--στο ύψος της κοιλιάς της--και έκλεισε το μπουφάν να μην φαίνεται.Πήρε απο το συρτάρι τα κλειδιά της Celica--χωρίς να πεί τίποτα σε κανέναν--μπήκε στο εσωτερικό ασανσέρ και κατέβηκε βιαστική στο γκαράζ.
Είχαν περάσει είκοσι λεπτά απο τότε που είχε ανέβει η Μαριάννα βιαστικά τα σκαλοπάτια και απο τότε δεν ξαναφάνηκε.Η Κατερίνα αποφάσισε να ανέβει να σιγυρίσει τα δωμάτια τους.Περνώντας απο το δωμάτιο της Μαριάννας πρόσεξε πως η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.Μπήκε μέσα και την αναζήτησε.Κοίταξε την ακαταστασία που επικρατούσε εκεί μέσα και έφριξε.
"Τι χάλι είναι αυτο?Τι σκατά νοικυρά είναι αυτη!"Αναρωτήθηκε και ξεκίνησε να σιγυρίζει.Δεν μπορούσε με τίποτα να βλέπει έτσι ακατάστατα τα δωμάτια.Μόλις έφτασε στο ανοιχτό συρτάρι της σιφινιέρας και κοίταξε μέσα,πάγωσε.Τι είχε κάνει η τρελή?
"Γιάννα...Γιάννα είσαι κάτω?"Η Κατερίνα είχε πατήσει το κουμπί της ενδοσυνεννοήσης και καλούσε αγχωμένη την κυρά της.
"Εδω είμαι μωρό μου...με τον Γιώργο,μόλις ήρθε και του εξηγώ τι έγινε.Τι συμβαίνει?"Την ρώτησε εκείνη.
"Έχει σήμερα σκοποβολή η Μαριάννα?Ξέρεις τίποτα?"Την ρώτησε η μικρή ανήσυχη.
"Οχι βέβαια!Κάθε τετάρτη έχει και μάλιστα πάνε πάντα με τον Γιώργο μαζί...γιατί ρωτάς?"Της απάντησε η Γιάννα.
"Άνοιξα να σιγυρίσω το συρτάρι της και απο μέσα λείπει το όπλο της.Γι αυτό!"Απάντησε η Κατερίνα ανήσυχη.Οι δύο εραστές πετάχτηκαν ταυτόχρονα απο τις καρέκλες του και έτρεξαν πρός τον πρώτο όροφο.
"Το όπλο...τι πάει να κάνει?Λες να..."Αναρωτήθηκε φωναχτά ο Γιώργος.Η Γιάννα τον κοίταξε με απελπισία.
"Πάει στο κρυσφήγετο γαμώτο!Μόνη της!...Εσυ φταίς.Την άφηνες όλο αυτό τον καιρό να παριστάνει τον Ράμπο και να τώρα."Τον διέκοψε εκείνη νευριασμένη.Ο Γιώργος δεν απάντησε.Είχαν σημαντικότερα θέματα να λύσουν απο το να μαλώσουν για το ποιός φταίει,εκείνη την στιγμή.
"Πρίν πόση ώρα έφυγε Κατερίνα?Την ρώτησε.
"Είκοσι λεπτά περίπου και λείπουν και τα κλειδιά της Celica."Απάντησε σχεδόν αμέσως η μικρή αγχωμένη.
"Είκοσι λεπτά!δεν την προλαβαίνω γαμώτο.Φεύγω για εκεί...δείξε μου που είναι."Είπε στην Γιάννα και άνοιξε ξανά το λάπτοπ.Δυό λεπτά αργότερα φορούσε την υπηρεσιακή ζώνη με το πιστόλι και έτρεχε πρός το γκαράζ με την Γιάννα πίσω του.
"Πάρε την Corvette...ίσως την προλάβεις του φώναξε καθώς εκείνος χανόταν στην γυριστή σκάλα.
"Εντάξει μωρό...παίρνω και την Κλαίλια να την ενημερώσω.Ίσως βοηθήσει...Αν προλάβουμε!"Της φώναξε και εκείνος και έπιασε το κινητό του.
"Κλαίλια...επείγον.'Οχι δεν συμβαίνει τίποτα ακόμη,αλλά θα συμβεί αν δεν κάνουμε γρήγορα.Που είσαι?...Ωραία.Άκου...την ξέρεις τη Μιρέλλα--την κοπέλα του Τζίμη--έτσι δεν είναι?Λοιπόν...μας έφερε μια διεύθυνση που κατα πάσα πιθανότητα είναι το κρυσφήγετο της συμμορίας...Ναι Κλαίλια...χάρηκα πολύ.Το ξέρω και εγω οτι θα πρεπε να σε περιμένουμε.Η μικρή όμως...η Μαριάννα...έφυγε για εκεί και πήρε και πιστόλι μαζί της.Θα γίνει κακό αν δεν προλάβουμε.Εγω φεύγω για εκεί τώρα.Σου στέλνω σε μήνυμα την διεύθυνση.Κάνε ο,τι μπορείς...και προπαντώς γρήγορα!"Της είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.Η Κλαίλια έκλεισε και εκείνη το τηλέφωνο ταραγμένη.Δεν υπήρχε ώρα για οργανωμένο σχέδιο.Έπρεπε να αυτοσχεδιάσει.
"Κώστα...Κώστα έλα μέσα γρήγορα."Φώναξε στην ενδοσυνεννόηση στον υφιστάμενο της.
"Τι συμβαίνει αναδυομένη μου?"Την ρώτησε εκείνος γελαστός μπαίνοντας.
"Άσε τις μαλακίες τώρα και πάμε...έχουμε δουλειά."Του απάντησε και αφού έλεγξε το όπλο της το έβαλε στην εσωτερική θήκη που κρεμόταν δίπλα στο στήθος της.Ο Κώστας σοβαρεύτηκε αμέσως και την ακολούθησε κάνοντας το ίδιο.
"Ποιούς έχουμε έξω απο της Δεληπέτρου?"Τον ρώτησε καθώς κατέβαιναν πρός το πάρκινγκ του Μεγάρου.
"Την Βάσω με τον Μάκη.Έχουν αναλάβει απο τις δέκα."Της απάντησε ο νεαρός Αρχιφύλακας.Η Κλαίλια έπιασε το κινητό της και σχημάτισε τον αριθμό του Μάκη.
"Έλα Μάκη...Κλαίλια.Τι γίνεται εκεί?Ναι...τι ώρα έφυγε το Celica?Αχά...και πρίν λίγο έφυγε μια κόκκινη Corvette?Εντάξει...εντάξει...ξέρω.Λοιπόν άκου τι θέλω απο εσάς.Βρές στο κομπιούτερ την διεύθυνση κάποιου Δημήτρη Θεοδωρόπουλου του Νικολάου.Α...τον ξέρεις?Ναι τον"Τζίμη"εννοώ.Βρές που μένει και πηγαίνετε εκεί με την Βάσω.Όχι...για την ώρα δεν θα κάνετε τίποτα.Θα περιμένετε εκεί απ έξω τηλέφωνο μου.Εντάξει?Έγινε...σε αφήνω."Του είπε και έκλεισε το κινητό της.Άνοιξε το ντουλαπάκι του Octavia και έβγαλε απο μέσα τον μπλέ"φάρο"και τον κόλλησε στην οροφή του περιπολικού.Ύστερα πάτησε το κουμπί της σειρήνας προσπαθώντας να ανοίξει δρόμο στην πηγμένη κίνηση της λεωφόρου.
----------------------------------------------------------------------------------------
Η Μαριάννα--εν τω μεταξύ--είχε βγεί ήδη στην εθνική οδό και οδηγούσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε.Και όσο γρήγορα επέτρεπαν η κίνηση της Εθνικής πρός Χαλκίδα και τα όρια ταχύητητας που ακολουθούσε κατά γράμμα.Δεν έπρεπε να δώσει αφορμή να την σταματήσει κάποιος τροχονόμος.Με το πιστόλι μέσα στο αυτοκίνητο--αν και νόμιμο--θα έπρεπε να δώσει πολλές εξηγήσεις.Και εκείνη δεν ήθελε με τίποτα να την καθυστερήσουν.Η πρώτη της σκέψη ήταν να μπεί μέσα στο κρησφυγετο με το πιστόλι και όποιον πάρει ο χάρος.Αλλά το μετάνοιωσε.Στο κάτω κάτω μπορεί εκείνο το οίκημα να μην ήταν κρυσφήγετο όπως πίστευαν.Μπορεί να είχε μέσα κανονικούς ανθρώπους και όχι τα άθλια καθάρματα που είχε εκείνη στο μυαλό της.Τα λόγια της Γιάννας γύριζαν εδω και μερικά λεπτά στο μυαλό της.
"Η γυναίκα δεν είναι άντρας να ενεργεί παρορμητικά και με ωμή χοντροειδή δύναμη.Πετυχαίνει περισσότερα με το μυαλό της και το τετράπτυχο D.D.D.S.
Το όπλο της ήταν πρακτικά άχρηστο.Τουλάχιστον μέχρι να σιγουρευτεί οτι εκεί μέσα κρατούνται κορίτσια για trafficing.
"Καλά που πήρα το σπαστό κλόμπ μαζί!"Σκέφτηκε η Μαριάννα και χαμογέλασε καθώς τελειοποιούσε το σχέδιο στο μυαλό της.Δέκα λεπτά αργότερα βγήκε απο την κεντρική λεωφόρο στρίβοντας αριστερά στην επαρχιακή οδό για Ριτσώνα.Ο δρόμος σε εκείνο το σημείο έκανε μια μικρή στροφή και κάπου στο τέλος της ευθείας βρισκόταν το σπίτι που έψαχνε.Σταμάτησε δεξιά,πήρε τη λαβή του σπαστού κλόμπ,την πέρασε σε ενα προφυλακτικό--για τον κίνδυνο μικροβίων--και το έβαλε με ήρεμες κινήσεις μέσα στο σέξ της.Το μικρό εσώρουχο λειτουργούσε και σαν ασφάλεια,μην αφήνοντας το σιδερένιο αντικείμενο να πέσει απο το σέξ της--κατά λάθος--με κάποια κίνηση.Ξανάβαλε μπρός το αυτοκίνητο της και τρία λεπτά αργότερα πάρκαρε ξανά στην άκρη του δρόμου.Ακριβώς απέναντι απο την ψηλή περίφραξη του οικοπέδου που έψαχνε.Η Μαριάννα περιεργάστηκε το τεράστιο οικόπεδο--με το περίεργο σπίτι στο κέντρο του--μέσα απο το αυτοκίνητο.Κάτι δεν πήγαινε καλά στο όλο σκηνικό.Η περίφραξη ήταν πολύ ψηλή,για ενα απλό οικόπεδο με ένα εξοχικό στην μέση του πουθενά.Και ενω το εξοχικό έδειχνε παλιό και απεριποίητο,η περίφραξη και η εξώπορτα φαινόταν να συντηρούνται τακτικά.Είχε τέσσερις κάμερες περιμετρικά του κτηρίου προσαρμοσμένες σε αυτοσχέδιες κολώνες.Μια ακόμη κάμερα ασφαλείας,ήταν προσαρμοσμένη πάνω σε μια χειροποίητη κολώνα και σκόπευε απ ευθείας στην εξώπορτα του οικοπέδου.Κάποιος ενδιαφερόταν πολύ για την κίνηση γύρω απο το οικόπεδο και αυτό δεν έδειχνε καθόλου αθώο.
"Και τώρα το δύσκολο μέρος!"Μονολόγησε κατσουφιάζοντας.Ο ρόλος της ανυπεράσπιστης--που έπρεπε να παίξει για το σχέδιο--δεν ταίριαζε με τίποτα στην ιδιοσυγκρασία της και τα μαθήματα αυτοάμυνας που έκανε εδω και δύο χρόνια.Πήρε μια βαθειά ανάσα απόφασης και βγήκε απο το αυτοκίνητο,πλησιάζοντας της σιδερένια εξώπορτα.Κοίταξε πρός την κάμερα παίρνοντας το ύφος της αφελούς κοπελίτσας που απαιτούσε το σχέδιο.
"Τι έχουμε εδώ?"Αναρωτήθηκε ο Ντένης κοιτώντας την οθόνη του κουμπιούτερ.Με μια κίνηση του ποντικιού μεγάλωσε το"παράθυρο"προσθέτοντας ταυτόχρονα ζούμ.
"Γιάννη....έλα να δείς ρε...πω ρε ενα μωρό!"Αναφώνησε με θαυμασμό σφυρίζοντας με επιδοκιμασία.Ο Ντένης--Για την ακρίβεια Ντενί ήταν το όνομα του--ήταν ο δεύτερος μετά τον Μιχάλη,μπράβος και δεξί χέρι του Τζίμη.Πρώην ναυτικός απο την Μασσαλία,είχε ξεπεσει στον Πειραιά χωρίς χρήματα.Εκεί τον είχε περιμαζέψει ο Μιχάλης γνωρίζοντας τον στο Τζίμη.Εκείνος τον έμαθε σιγα-σιγά τα Ελληνικά και τον χρησιμοποιούσε,όποτε η περίσταση απαιτούσε μύες και σκληρότητα.Ήταν πολύ σωματώδης και πάρα πολύ σκληρός.Ακόμη και ο Μιχάλης--που δέν ήταν άγιος--είχε πολλές φορές τρομάξει με τις μεθόδους του Ντένη.Ο Τζίμης λοιπόν του είχε αναθέσει την φύλαξη του"εμπορεύματος",με μόνη οδηγία να μην χτυπήσει πολύ και φυσικά να μην σκοτώσει κάποια απο τις κοπέλες.Απο εκεί και πέρα είχε την άδεια να κάνει ο,τι θέλει μαζί τους.Και το"ο,τι θέλει"ο Ντένης το αξιοποιούσε,βιάζοντας και ταπεινώνοντας τις κοπέλες που έπεφταν στα χέρια του.
"Μαλάκα...η γκόμενα γαμάει!Που βρέθηκε στις ερημιές?Ρε συ...λές να ναι μπατσίνα?"Τον ρώτησε ο Γιάννης καθώς επικέντρωνε όλο το ζούμ της κάμερας στούς γλουτούς της.
Η Μαριάννα παρίστανε όλη αυτή την ώρα πως κοιτάζει έναν χάρτη-οδηγό που είχε στο αυτοκίνητο,προσέχοντας ταυτόχρονα τα πάντα.Μόλις είδε την κάμερα να κινείται,χαμογέλασε.Είχε σχεδόν σιγουρευτεί πως ήταν το κρησφύγετο που έψαχαν όλοι εδω και μέρες.
"Ναι μωρά μου,ελάτε να πάρετε μεζέ και θα τα πούμε"μουρμούρισε και χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας αποφασισμένη για όλα.
"Λέγε ρε,να ανοίξω?Τι λές?Να ναι μπατσίνα τελικά?"Ρώτησε ο Γιάννης τον Ντενί που καθόταν δίπλα του αναποφάσιστος.Ο Τζίμης ήθελε να ακολουθούν τις διαταγές του κατά γράμμα.Και οι διαταγές ήταν να μην κάνουν τίποτα--αν δεν το ξέρει--και γενικά να μην δρούν αυτοβούλως,"χρησιμοποιώντας το κάτω κεφάλι"όπως κατα λέξη τους είχε τονίσει.Δεν απάντησε λοιπόν αμέσως.Σκεφτόταν τα πάντα.Κανονικά δεν θα έπρεπε να ανοίξουν.Στο υπόγειο είχαν κλειδωμένες έξι κοπέλες--ο Ρόμπερτ είχε κάνει γιά άλλη μιά φορά καλή δουλειά--απο διάφορες περιοχές.Στην πλειοψηφία τους ήταν νεαρές Γαλλίδες βεβαίως,αλλά και τουρίστριες που απο ταξίδι αναψυχής στην πόλη του φωτός--ψάχνοντας για περιπέτεια--είχαν βρεθεί ναρκωμένες σε ενα υπόγειο στην Ελλάδα.
Ανάμεσα τους και η κόρη ανώτατου στελέχους σε μια απο τις μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες της Γαλλίας.Κανονικά κάτι τέτοιες ο Ρόμπερτ τις απέφευγε.Στα πλαίσια του πλησιάσματος-φλέρτ φρόντιζε να μαθαίνει με αθώες ερωτήσεις για την οικογενειακή και αν γινόταν την οικονομική κατάσταση του υποψήφιου θύματος.Οι"κοινές θνητές"--κατά προτίμηση χωρίς γονείς που θα τις ψάξουν--ήταν τα ιδανικότερα θύματα.Μια"πριγκίπισσα"--όπως η Ζυλιέτ Ντιμαρσώ--μια αναγνωρίσημη κόρη πλούσιας οικογένειας,ήταν το τελευταίο που θα ήθελε ο Τζίμης στο"φορτίο"του.
"Έχω να κλείσω κάτι προσωπικούς λογαριασμούς και την χρειάζομαι.Γι αυτό έστειλα μία παραπάνω.Εσύ κράτα τις πέντε--όπως συνήθως--και άστην αυτήν σε εμένα."Του είχε απαντήσει ο Ρόμπερτ όταν ο τελευταίος τον κατσάδιασε άγρια.
"Εντάξει...αλλά κανόνισε να μπλέξουμε με τα προσωπικά σου!"Του είχε απαντήσει τελικά ο Τζίμης άγρια,μην μπορώντας να κάνει και αλλιώς.Ο Ρόμπερτ του είχε στείλει έξι κοπέλες αντί για πέντε.Τώρα πιά η Ζυλιέτ ήταν στην Ελλάδα και δεν μπορούσε να κάνει πια τίποτα για να το αποφύγει.Τα μόνα δικά της πράγματα που κράτησε ο Ρόμπερτ στη Γαλλία ήταν το μπουφάν,μερικές τρίχες και νεκρό δέρμα που είχε μαζέψει στο σεντόνι που την κοίμιζε όταν ήταν υπό την"προστασία"του.Μετά,ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στο Ηθών του Παρισιού κατηγορούσε γενικά και αόριστα τους δύο Ελληνες Ξεχωριστούς για ανάμειξη στην εξαφάνιση της μικρής.Τώρα όλα ήταν έτοιμα για το τελευταίο μέρος του σχεδίου.Όταν η Ενριέττα τον ειδοποιούσε οτι φιλοξενεί στην σουίτα της το ζευγάρι--όπως έκανε τα τελευταία πέντε χρόνια που η Γιάννα και ο Γιώργος"ανέβαιναν"Παρίσι για την ετήσια συγκέντρωση--το Ηθών θα έβρισκε το μπουφάν της μικρής και το D.N.A της παντού στο δωμάτιο τους.Και άστους μετά να ψάχνουν πότε την απήγαγαν και που την είχαν.Μέχρι η Γαλλική ασφάλεια να βγάλει άκρη με την υπόθεση,η Γιάννα--και αθώα να την έβρισκαν τελικά--θα είχε εν τω μεταξύ καταστραφεί.Αν δεν είχε πάει και φυλακή.Έπειτα απο αυτά,οι Ξεχωριστοί θα ήταν υποχρεωμένοι να την διώξουν.Και χωρίς την προστασία απο τους Ξεχωριστούς,θα ήταν εύκολο θύμα για εκείνον.Μετά ήξερε τι να κάνει μαζί της.Ταυτόχρονα θα την είχε εκδικηθεί για όλα!
"Άνοιξε ρε μαλάκα...άνοιξε.Αφού την τρώει ο κώλος της και επιμένει να χτυπάει θα την κάνω εγω να το μετανοιώνει μια ζωή!Άνοιξε μη γαμήσω και μου 'σπασε τα αρχίδια με το κουδούνισμα!"Του απάντησε βιαστικά ο Ντενί και πήγε πρός την πόρτα.Έτσι και αλλιώς τα κορίτσια στο υπόγειο ήταν ναρκωμένα και ήσυχα.Δεν θα έκαναν θόρυβο.Αλλά και να έκαναν...απλώς θα διαμόρφωναν λίγο διαφορετικά την κατάληξη της επίσκεψης της της απρόσμενης καλεσμένης.
"Καλημέρα σας.Με συγχωρείτε για την ενόχληση.Ψάχνω ένα δρόμο και έχω χαθεί.Μήπως ξέρετε την οδό Φραγκοκλησσιάς κάπου εδω?"Η Μαριάννα είχε περπατήσει όλο χάρη τον μακρύ διάδρομο μέχρι την πόρτα του οικήματος.Και τώρα ρωτούσε ευγενέστατα για έναν ανύπαρκτο δρόμο,τον άντρα που στεκόταν μπροστά της και την περιεργαζόταν απ την κορφή ως τα νύχια.
"Φραγκοκλησσιάς...όχι,δεν νομίζω να την έχω ακούσει.Θέλεις να έρθεις μέσα να την βρούμε μαζί στο ίντερνετ?"Της πρότεινε ο Ντενί χαμογελώντας και παραμέρισε για να περάσει.Η Μαριάννα τον κοίταξε χαμογελαστή και μπήκε στο μεγάλο σαλόνι-καθιστικό του εξοχικού.
"Σιγά που δεν θα ήσουν σαν όλους τους άλλους λιγούρη!"Σκέφτηκε ειρωνικά,καθώς διάβασε το λάγνο βλέμμα του περνώντας απο μπροστά του.Στην καλύτερη περίπτωση--και ένοχοι για απαγωγές να μην ήταν αυτοί οι δυό--ήταν απλά συνηθισμένα λιγούρια.Λίγο πρίν  χτυπήσει το εξωτερικό κουδούνι είχε περάσει απο τη σκέψη της,η απίθανη περίπτωση να μην της άνοιγαν την πόρτα.Θα χαλούσε όλο το σχέδιο που βασιζόταν στην συνηθισμένη αντρική νοοτροπία.Τώρα χαμογελούσε ευχαριστημένη.Τα λιγούρια δεν χωρίζονται σε κακοποιούς ή μη...άμα ο άντρας είναι λιγούρης...είναι!
"Απο δώ κούκλα μου...κάτσε στο κομπιούτερ και ψάξε μόνη σου όσο θές".Της είπε ο Γιάννης κλείνοντας πονηρά το μάτι στον Ντενί,που έκλεινε την πόρτα πίσω της.Η Μαριάννα κοίταξε τον χώρο γύρω της καθώς περπατούσε πρός το γραφείο που της έδειξαν.Μέσα στο σαλόνι τα πράγματα ήταν τακτοποιημένα και καθαρά.Ο χώρος δεν φαινόταν άσχημος.Όσο φαινόταν απ'εξω τουλάχιστον.Το κομπιούτερ και το γραφείο ελέγχου των πέντε περιμμετρικών καμερών του συστήματος,ήταν στην άκρη του μεγάλου χώρου που είχε μπεί.Μια ανοιχτή πόρτα οδηγούσε προφανώς στήν κουζίνα και άλλη μία ήταν η τουαλλέτα του ισογείου.
"Οπότε...η τρίτη--και η μοναδική κλειστή--πόρτα πρέπει να ήταν..."η σκέψη της διακόπηκε,καθώς ο Ντενί είχε έρθει δίπλα της--όταν κάθισε μπροστά στο κομπιούτερ--και την βοηθούσε όρθιος να ανοίξει το google map.Ο Ντενί σήκωσε το βλέμμα του και χαμογέλασε στον Γιάννη που στεκόταν παραδίπλα,κουνώντας επιτιμητικά το κεφάλι του.Το πουκάμισο της Μαριάννας ήταν ξεκούμπωτο μέχρι το στέρνο και το ελαστικό αθλητικό φανελάκι που φορούσε,προσπαθούσε μάταια να κρύψει το υπέροχο μπούστο της.Μάλλον--αν έκρινε κανείς απο το ύφος του Ντενί--το τόνιζε περισσότερο.Εκείνη έκανε πως δεν καταλάβαινε τίποτα απο ο,τι διαδραματιζόταν δίπλα της και περίμενε απο στιγμή σε στιγμή την κίνηση τους.Δεν θα μπορούσε να αντιδράσει όμως ακόμη.Και να της"την έπεφταν"δεν σήμαινε πως ήταν οι σωματέμποροι.Μπορούσε απλά να είναι συνηθισμένοι άντρες που ήθελαν να πηδήξουν το"πουτανάκι"που"ψαχνόταν"!
Όχι,έπρεπε να παίξει το παιχνίδι της αφέλειας μέχρι να σιγουρευτεί.Και η ευκαιρία δόθηκε--με την βοήθεια της--σχεδόν αμέσως.Η Μαριάννα πληκτρολόγησε την διέυθυνση--που δήθεν έψαχνε--στο ειδικό κουτάκι στην οθόνη και άπλωσε αθώα το δεξί της χέρι λίγο πιο δεξιά απο το σημείο που είχε αφήσει λίγο πρίν το ποντίκι.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα,το χέρι της να αγγίξει ελαφρά τον καβάλο του Ντενί,καθώς εκείνος ακουμπούσε στο γραφείο δίπλα της.Ο Ντενί χαμογέλασε σίγουρος πια οτι το πουτανάκι δίπλα του"τα θέλει".Εκτός...εκτός και αν ήταν μπατσίνα και όλο αυτό ήταν θέατρο.Πέρασε το χέρι του πίσω απο τον αυχένα της και άγγιξε απαλά το αριστερό της στήθος,περιμένοντας την αντίδραση της.Η Μαριάννα τινάχτηκε αιφνιδιασμένη,σπρώχνοντας την καρέκλα πίσω της.
"Τι κάνεις εκεί?"Του είπε χαστουκίζοντας τον στο μάγουλο νευριασμένη.Ο Ντενί την  πλησίασε χαμογελώντας νευρικά και ανταπέδωσε με δύναμη το χαστούκι,κάνοντας την να παραπατήσει.
"Κλείδωσε την πόρτα...αυτό το πουτανάκι δεν θα πάει πουθενά!"Διέταξε τον Γιάννη δίπλα του,καθώς ξαναπλησίαζε την πεσμένη ανάσκελα Μαριάννα που οπισθοχωρούσε φοβισμένη πρός την κλειστή πόρτα.Ο Ντενί έσκυψε απο πάνω της και τράβηξε με τα δύο χέρια του το πουκάμισο της σπάζοντας τα κουμπιά που πετάχτηκαν γύρω της.
"Μη...σας παρακαλώ...μη μου κάνετε κακό...θα κάνω ο,τι θέλετε!"Φώναξε με όλη τη δύναμη της,για να ακουστεί η φωνή της σε όλο το σπίτι.
"Μα φυσικά και θα κάνεις ο,τι θέλουμε!"Της απάντησε κοροιδευτικά εκείνος.
"Όσο και να φωνάζεις--είδες που είσαι--δεν πρόκειται να σε ακούσει κανείς καριολίτσα...ελα τώρα που δεν το θές!Κατά λάθος μου πιασες τον πούτσο πρίν?"Της ψιθύρισε,καθώς την έπιανε απο τον αυχένα για να την σηκώσει όρθια.
"Εδώ...βοήθεια!Βοήθεια κάποιος...με ακούτε?"Ακούστηκε μια ψιλή κοριτσίστικη φωνή που εκλιπαρούσε στα Γαλλικά για βοήθεια,απο την άλλη πλευρά της κλειστής πόρτας.Η φωνή ακουγόταν πίσω απο την κλειστή πόρτα που είχε υποπτευθεί νωρίτερα η νεαρή"Ξεχωριστή".Είχε δίκιο λοιπόν!
"Κάνε υπομονή κορίτσι μου,δεν θέλει πολύ ακόμη."Σκέφτηκε και κοίταξε αυθάδικα τον Ντενί που την τραβούσε βίαια απο τα μαλλιά,αναγκάζοντας την να στηθεί όρθια στον τοίχο δίπλα στην κλειστή πόρτα.Δεν φώναζε πιά,ούτε εκλιπαρούσε.Ο,τι ήταν να μάθει το έμαθε.Τα:"distraction"και"disorientation"είχαν πετύχει.Τώρα σειρά είχαν το"seduction"και πάνω απ όλα το"deception"!
"Α ρε Γιάννα με τις διδαχές σου!Να που τώρα της είχαν φανεί χρήσιμες και λειτούργησαν άψογα--μέχρι τώρα τουλάχιστον--στους δύο συνηθισμένους άντρες που είχαν έρθει τώρα πια μπροστά και δίπλα της.Η Μαριάννα ζωγράφισε ένα αδιόρατο χαμόγελο στο πρόσωπο της και κοίταξε τον Ντενί στα μάτια.Εκείνος είχε πιάσει με το δεξί του χέρι τον λαιμό της,πιστοποιώντας της την κυριαρχία που είχε πάνω της.Η Μαριάννα σταμάτησε απότομα να αντιστέκεται και ο Ντενί χαλάρωσε τη λαβή αιφνιδιασμένος.
"Τι στο διάολο...αυτή είναι στ αλήθεια πουτανάκι ή είναι μπατσίνα και πρέπει να προσέχω?"Αναρωτιόταν,αφήνοντας τελείως τον λαιμό της.
"Πρόσεχε την μιά στιγμή να δω κάτι."Διέταξε για άλλη μια φορά τον Γιάννη δίπλα του και βγήκε στην αυλή.Περπάτησε γύρω-γύρω στο εξοχικό,κοιτώντας προσεκτικά για αυτοκίνητα ή οτιδήποτε άλλο δεν θα ταίριαζε στο τοπίο.Καθώς δεν είχε ίχνος βλάστησης--παρά μόνο απέραντα χωράφια ολόγυρα--μπορούσε να δεί μέχρι μακρυά στον ορίζοντα.Και δεν διεπίστωνε τίποτα ανησυχητικό.
Μπορούσε να κάνει μαζί της ο,τι ήθελε λοιπόν?Έτσι φαινόταν.Είχε σκεφτεί για λίγο να τηλεφωνήσει στον Τζίμη για ενημέρωση,αλλά το μετάνοιωσε.Δεν έπρεπε απο την αρχή να της ανοίξει,έτσι και αλλιώς.Την ήξερε την απάντηση του Τζίμη.Θα του έλεγε να την ξεφορτωθεί--ειδικά τώρα που εκείνη είχε ακούσει τις φωνές απο το υπόγειο--και θα τον κατσάδιαζε.Όσο για τις φωνές που άκουσε η επισκέπτρια?Μάλλον κάποια κοπέλα συνήλθε πιο γρήγορα απ ο,τι περίμεναν,είχε ακούσει το ουρλιαχτό της επισκέπτριας και πίστευε πως θα την βοηθούσε.
"Δεν τρέχει τίποτα...την πηδάμε όσο θέλουμε και μετά την εξαφανίζουμε.Και ούτε γάτα ούτε ζημιά!'Σκέφτηκε ο Ντενί ευχαριστημένος και γύρισε στο σαλόνι,κλειδώνοντας την πόρτα πίσω του.
"Ψάχτην...αν και δεν πιστεύω πως είναι"καλωδιωμένη"καλύτερα να μασται σίγουροι!"Είπε στον Γιάννη και κάθισε στο έπιπλο του γραφείου,να παρακολουθήσει το ψάξιμο της όμορφης επισκέπτριας.
"Πως σε λένε αλήθεια?...Μη φοβάσαι δεν θα σου κάνουμε κακό,ή--για την ακρίβεια--δεν θα σε σκοτώσουμε."Την ρώτησε γελώντας σαρκαστικά,καθώς ο Γιάννης είχε αρχίσει να χαιδεύει με τις παλάμες του το στήθος της,ψάχνοντας για καλώδια και τυχόν μικρόφωνα.
"Μαριάννα"του απάντησε εκείνη ξερά ενώ παρακολουθούσε με το βλέμμα της την πορεία των χεριών του Γιάννη,που είχε φτάσει τώρα πια χαμηλά και χούφτωνε τους γλουτούς της,σηκώνοντας την φούστα της στην μέση.Ο Γιάννης την κοίταξε λάγνα και πέρασε τα χέρια του στην περιοχή του σέξ της.Αυτό ήταν και το τελευταίο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσει η Μαριάννα.Το σπαστό κλόμπ που είχε μέσα της δεν φαινόταν φυσικά,αλλά αν έβαζε τα δάχτυλα του και την πασπάτευε θα το ανακάλυπτε.Μόλις ο Γιάννης προσπάθησε να βάλει τα δάχτυλα του στην απαγορευμένη περιοχή η Μαριάννα τίναξε την λεκάνη της πρός τα πίσω.Έπειτα κλώτσησε τον Γιάννη χαμηλά στο στέρνο--έτσι όπως ήταν καθισμένος στις φτέρνες του--κάνοντας τον να χάσει την ισορροπία του και να πέσει πρός τα πίσω.Εκείνος έγινε έξαλλος,όχι τόσο πολύ για την κλωτσιά της όσο για το αυθόρμητο γέλιο που αυτή προκάλεσε στον Ντενί πίσω του.
"Βρώμα!"Της είπε και την χτύπησε με την ανάποδη της παλάμης του στο δεξί της μάγουλο,σκίζοντας με το δαχτυλίδι του τα χείλη της.Η Μαριάννα αισθάνθηκε αίμα στα χείλη της και τον κοίταξε αγριεμένη.
"Είπα θα κάνω ο,τι θέλετε...κάνε λίγο υπομονή και θα περάσουμε καλά!"Του είπε χαμηλόφωνα--αλλάζοντας ύφος--και χάιδεψε με την παλάμη της το παντελόνι του στην περιοχή του σέξ.
"Δε μου λές...το σόι γαμιόλα είσαι εσυ?Σ' αρέσει να σου φέρονται βίαια?Είσαι μαζόχα?Τι είσαι?"Της φώναξε ο Ντενί,μη μπορώντας ακόμη να αποκρυπτογραφήσει τις αντιδράσεις της.Εκείνος περίμενε κλάματα και φωνές,ενω αυτή απέναντι του αντιμετώπιζε την κατάσταση στωικά.Η Μαριάννα κινήθηκε πρός το μέρος του περπατώντας με χάρη μοντέλου σε επίδειξη.
Εκείνος ήταν φανερά ο αρχηγός.Ο άλλος που την πασπάτευε πρίν λίγο ήταν απλό τσιράκι.Σε εκείνον θα επικέντρωνε το σχέδιο λοιπόν.Για την ώρα,το κυριότερο ήταν οτι είχε γλυτώσει το ψάξιμο στο αιδοίο της.Τώρα ήταν η σειρά της να κάνει κίνηση.
"Δεν έχεις ακούσει την έκφραση:Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις απόλαυσε το τουλάχιστον?"Του είπε απαντώντας χαμηλόφωνα στην προηγούμενη του ερώτηση.Ο Ντενί γέλασε με την τελευταία της παρατήρηση και άρχισε να ξεκουμπώνει το παντελόνι του ελευθερώνοντας το σεξ του.
"Πάρτον στο στόμα σου πουτανάκι μου!Είσαι τόσο ηλίθια που μόνο για αυτό αξίζεις.Και να φανταστείς οτι στην αρχή είπα μπας και είσαι αστυνομικίνα!"Είπε και γέλασε δυνατά.Η Μαριάννα δεν είπε τίποτα.Απλά χαμογέλασε,βάζοντας την παλάμη της κάτω απο το σέξ του που είχε αρχίσει τώρα να φουσκώνει.Σήκωσε την παλάμη της στο στόμα και την έφτυσε πρόστυχα κοιτώντας τον.Θα προτιμούσε να φτύσει αλλού φυσικά,αλλά για την ώρα βρισκόταν στο"seduction"και έπρεπε να το κάνει όσο πιο τέλεια γινόταν.Ο ερεθισμένος συνηθισμένος άντρας είναι το πιο άβουλο πλάσμα στον πλανήτη Γη.Και η Μαριάννα θα το αποδείκνυε για άλλη μια φορά.
"Τς..τς..τς....έτσι?Γρήγορα?Κατευθείαν πίπα?Να μην"φτιαχτούμε"λιγάκι?"Του απάντησε λάγνα και τον έσπρωξε τρυφερά,αναγκάζοντας τον να καθήσει στο έπιπλο του γραφείου.Ύστερα σάλιωσε τα δάχτυλα της και άρχισε να χαιδεύεται αισθησιακά μπροστά του,βγάζοντας με το άλλο χέρι σιγά-σιγά τα υπολλείματα του πουκαμίσου απο πάνω της.Οι Δύο άντρες παρακολουθούσαν ερεθισμένοι το ιδιότυπο αυτό στριπτίζ της Μαριάννας ανασαίνοντας βαριά.Τώρα ποια είχε βγάλει και την φούστα της και είχε μείνει μόνο με το εσώρουχο και το θέαμα ήταν υπέροχο.Η Μαριάννα τους τράβηξε απο το γραφείο που στηρίζονταν και πέρασε στο κενό πίσω τους.Γονάτισε και έβαλε τα χέρια της μέσα απο τα πόδια τους,παίρνοντας στις παλάμες της και τα δύο σέξ ταυτόχρονα.Έπαιξε λίγο μαζί τους και μόλις τα αισθάνθηκε στις παλάμες της σκληρά,τα άφησε και σηκώθηκε όρθια πίσω τους.
"Κλείστε τα μάτια σας!Τώρα θα έρθω μπροστά,θα σας πάρω πίπα ταυτόχρονα και μετά θα με γαμήσετε σκληρά,όπως αξίζει σε ένα τσουλί σαν και εμένα!"Ψιθύρισε στ αυτιά τους παθιασμένα και με το αριστερό της χέρι παραμέρισε το εσώρουχο της,έβγαλε με το δεξί της χέρι τη λαβή του σιδερένιου κλόμπ απο το σέξ της και την κράτησε σφιχτά στην παλάμη της.Τι ηλίθιο αντρικό σκεπτικό!Μια άγνωστη κοπέλα,μπήκε για πληροφορίες.Εκείνοι την χτύπησαν και της έσκισαν τα ρούχα--εκτός σεναρίου μεταξύ συντρόφων που θέλουν να τα κάνουν αυτά,οπότε αλλάζει--και πραγματικά πίστεψαν πως υπάρχει τόσο διεστραμμένη γυναίκα που θα τα ξέχναγε όλα αυτά και θα τους έκανε έτσι απλά έρωτα.Ήταν η πρώτη φορά που η Μαριάννα δόξαζε τις ταινίες πορνό που βλέπουν απο μικροί οι άντρες.Γιατί μέσα σε αυτές,πραγματικά αυτό συμβαίνει συχνότατα.Έτσι έχει γίνει πολύ δημοφιλές μεταξύ αντρών εκείνο το εγκληματικό απόφθεγμα:"Όταν η γυναίκα λέει ΟΧΙ εννοεί ΙΣΩΣ και όταν λέει ΙΣΩΣ εννοεί ΝΑΙ!Πολλοί βιασμοί έχουν ξεκινήσει εξ αιτίας αυτού του σκεπτικού.
"Κάντο καριόλα...κάντο!Και μετά θα σε ξεμουνιάσω!"Ψιθύρισε ο Ντενί στην Μαριάννα--που είχε περάσει στο μεταξύ μπροστά τους και ετοιμαζόταν να γονατίσει--και έκλεισε τα μάτια του υπακούοντας.Ο Γιάννης τον μιμήθηκε αμέσως κλείνοντας και αυτός τα μάτια του ερεθισμένος απο προσμονή.
Η Μαριάννα τίναξε απότομα το δεξί της χέρι κάνοντας το σπαστό κλόμπ να αναπτυχθεί σαν χοντρή κεραία ραδιοφώνου.Δίστασε πρός στιγμή.Η τιμωρία που επιφύλασσε στους δύο επίδοξους βιαστές της ήταν χειρότερη και απο τον ίδιο τον θάνατο!Η εικόνα του ομαδικού βιασμού της εφηβείας της πέρασε σαν αστραπή απο τη μνήμη της.Τα μάτια της σκλήρυναν.Οι"ένορκοι"μέσα της είχαν αποφασίσει οτι τα δύο καθάρματα δεν ανήκαν στο ανθρώπινο είδος.Τουλάχιστον όχι με όλα τους τα"αξεσουάρ"σε λειτουργία!Το δεξί της χέρι είχε ήδη αρχίσει να διαγράφει έναν πλήρη αριστερόστροφο κύκλο στον αέρα,προσθέτοντας ορμή στην ήδη"ωμή"δύναμη του μασίφ σίδερου.
Το τελευταίο πράγμα που άκουσε ο Ντενίπρίν λιποθυμήσει απο τον πόνο--ήταν ένα διακριτικό σφύριγμα στον αέρα.Σχεδόν αμέσως,το σιδερένιο κλόμπ χτυπούσε με δύναμη στην μέση του--σε πλήρη στύση--ορθωμένου σέξ του.Αυτός ήταν τυχερός,καθώς λιποθύμησε πρίν δεί τα αποτελέσματα του βίαιου χτυπήματος και πρίν αισθανθεί πλήρως τον αφόρητο πόνο που είχε ως αποτέλεσμα.Ο Γιάννης άνοιξε τα μάτια του και προσπάθησε να αντιδράσει αλλά δεν πρόλαβε.Η Μαριάννα είχε διαγράψει κύκλο γύρω απο τον εαυτό της χτυπώντας τον με όλη της την δύναμη στα δεξιά πλευρά του.Εκείνος επιστράτευσε όλη του τη θέληση και προσπάθησε να την πιάσει απο τον λαιμό.Ξαφνικά όλα άρχισαν να γυρίζουν γύρω του.Αισθάνθηκε ζαλισμένος,καθώς το οξυγόνο στα πνευμόνια του δεν αρκούσε για να τροφοδοτήσει τους μύες,παρ όλη την αδρεναλίνη που έκκριναν τα επινεφρίδια.Η δύσπνοια που προκαλούσαν τα τέσσερα σπασμένα πλευρά του σώματος του,παρέλυαν σιγά-σιγά κάθε του κίνηση.Η Μαριάννα απέφυγε σκύβοντας το αγκάλιασμα του,πέρασε πίσω του και τον κλώτσησε στα νεφρά με το αριστερό πόδι της.Ο χρόνος και τα χρήματα που είχε αφιερώσει στο γυμναστήριο και τα μαθήματα γυναικείας αυτοάμυνας είχαν--κατά το κοινώς λεγόμενο--βγάλει τα λεφτά τους.Δεν είχε πάει σε κάποια σχολή καράτε.Δεν την ενδιέφερε να πάρει μπλέ,πράσινες και εμπριμέ με βούλες ζώνες καράτε.Απλά--αλλά πρακτικά--μαθήματα αυτοάμυνας για γυναίκες είχε παρακολουθήσει,στο ίδιο γυμναστήριο που έκανε και διάδρομο.
Ο Γιάννης σωριάστηκε στο πάτωμα πασχίζοντας να πάρει ανάσα.Η Μαριάννα πήγε όρθια δίπλα του έτοιμη να τον ξαναχτυπήσει με το κλόμπ,αλλά ανακάλυψε έκπληκτη οτι δεν χρειαζόταν.
"Μπα!Στις ταινίες όλοι--καλοί και κακοί--χτυπιούνται κανά μισάωρο για να πέσουν κάτω,ακόμη και αν έχουν χτυπηθεί απο σφαίρα!Ετούτος εδω...δύο πετυχημένα χτυπήματα χρειαζόταν,για να του φύγει το αντριλίκι!"Σκέφτηκε,κοιτώντας τον με περιφρόνηση να έχει σηκώσει τα χέρια του ικετεύοντας την να μην τον σκοτώσει.Η Μαριάννα κοίταξε γύρω της ψάχνοντας για οτιδήποτε θα της χρησίμευε για να τον δέσει.Δεν έβλεπε κάτι και προσπάθησε μάταια να ανοίξει τα δύο συρτάρια του γραφείου που ήταν κλειδωμένα,χωρίς να τα καταφέρει.
Ξαναγύρισε στον πεσμένο κακοποιό και έβαλε το χέρι της στον λαιμό του σφίγγοντας τα δάχτυλα της.
"Τα κλειδιά για την πόρτα και το γραφείο!"Του είπε επιτακτικά σηκώνοντας απειλητικά το κλόμπ στο δεξί της χέρι.Ο Γιάννης έδειξε την τσέπη του και η Μαριάννα έβαλε το χέρι της και έβγαλε μια μικρή αρμαθιά με διάφορα κλειδιά.
"Θα είσαι καλό παιδί ή να σε ξαναχτυπήσω για σιγουριά?Τον ρώτησε.Ο Γιάννης έγνεψε πολλές φορές καταφατικά και η Μαριάννα σηκώθηκε,πηγαίνοντας πρός την κλειδωμένη πόρτα.Είχε κάνει δύο τρία βήματα και κοντοστάθηκε αναποφάσιστη.Γύρισε και--αφού τον κοίταξε άλλη μια φορά--τον κλώτσησε χωρίς πολύ δύναμη στο πρόσωπο,κάνοντας τον να χάσει τις αισθήσεις του.Έλεγξε τον Ντενί και βεβαιώθηκε πως δεν έδειχνε κάποιο σημάδι οτι θα συνερχόταν γρήγορα.Έτσι και αλλιώς δεν είχε σκοπό να αργήσει πολύ.Μια πόρτα θα ξεκλείδωνε,να ελευθερώσει τα αιχμάλωτα κορίτσια.Πήγε στο γραφείο,παραμέρισε τον λιπόθυμο Ντενί και άνοιξε τα κλειδωμένα συρτάρια.Το πρόσωπο της φωτίστηκε.Στο ένα συρτάρι βρήκε δύο όπλα,ένα ζευγάρι χειροπέδες και κουτιά απο σφαίρες.Πήρε στα χέρια της τα πιστόλια,έβγαλε τους γεμιστήρες και έλεγξε αν είναι γεμάτα.Ύστερα τράβηξε πίσω το κλείστρο φόρτωσε σφαίρες στην θαλάμη τους να είναι έτοιμα και πήγε να τα βάλει στην μέση της.Ξαφνικά συνειδητοποίησε οτι ήταν ακόμη γυμνή και γέλασε.
"Που στο διάολο θα τα βάλω τώρα?Στον κώλο μου?"Μουρμούρισε,πήρε τη φούστα της και την φόρεσε βιαστικά.Το πουκάμισο είχε γίνει κομμάτια και δεν μπορούσε πια να φορεθεί.Γύρισε και κοίταξε τους δύο αναίσθητους κακοποιούς.Με ένα ζευγάρι χειροπέδες στην διάθεση της έπρεπε να αυτοσχεδιάσει.Έβαλε ένα χέρι απο τον καθένα τους πίσω απο το γωνιακό πόδι του γραφείου και τα έδεσε με τις χειροπέδες σφιχτά.Ύστερα σηκώθηκε και πήγε στην κλειδωμένη πόρτα που οδηγούσε στο υπόλοιπο σπίτι.Έβαλε το κλειδί στην πόρτα την άνοιξε.Είδε ένα μακρύ διάδρομο με πόρτες και μία σκάλα που οδηγούσε κάτω απο το σπίτι.Αν και υπέθετε πως το"κρατητήριο"των κοριτσιών θα ήταν στο υπόγειο,αποφάσισε να μην ρισκάρει.Σήκωσε και τα δύο όπλα της--που έτσι και αλλιώς δεν είχε θήκη να τα βάλει--και προχώρησε στον διάδρομο γυρνώντας κάθε φορά τα όπλα στην κατεύθυνση που κοίταζε.Στις ταινίες οι πρωταγωνιστές βάζουν τα όπλα δίπλα στο αυτί τους για να περπατήσουν σε διάδρομο.Στην αληθινή ζωή τα όπλα κοιτάζουν όπου και τα μάτια για να αντιδράσεις γρήγορα.
"Παρακαλώωω...που είστε?Φωνάξτε για να σας βρώ!"Φώναξε δυνατά η Μαριάννα σε Ελληνικά Αγγλικά και Γαλλικά.
"Εδώ..εδώ...στο δωμάτιο...βοήθεια,σας παρακαλώ!"Άκουστηκε να λέει στα Γαλλικά η ίδια αδύναμη κοριτσίστικη φωνή που είχε ακούσει και πρίν.Άνοιξε με προσοχή την δεύτερη--στην δεξιά πλευρά του διαδρόμου--πόρτα και κοίταξε μέσα,χωρίς να μπεί.
"Να σαι καλά Γιώργο μου!"Σκέφτηκε κοιτάζοντας μέσα.Να που τα λάθη των ταινιών δράσης--που αναλύανε οι δυό τους με τις ώρες--της φαινόντουσαν τώρα χρήσιμα.Το δωμάτιο ήταν σαν οποιοδήποτε συνηθισμένο υπνοδωμάτιο μόνο που στο σιδερένιο κρεβάτι,πάνω απο ένα δεμένο χειροπόδαρα νεαρό κορίτσι,κρέμονταν μαστίγια και αλυσίδες.Στα κομοδίνα δίπλα της ήταν αφημένα διαφόρων ειδών ομοιώματα αντρικού πέους σε διάφορα σχήματα και μεγέθη.
"Πόσοι είναι?"Την ρώτησε,φοβούμενη οτι δέν είχε αντιμετωπίσει ακόμη όλη τη συμμορία.
"Δύο είναι...και ο αρχηγός που δεν έρχεται συχνά.Λύστε με,σας παρακαλώ!"Της απάντησε η μικρή,ζαλισμένη ακόμη απο το ναρκωτικό που έδιναν σε όλα τα θύματα για να είναι ήσυχες και να μη δημιουργούν προβλήματα.Η Μαριάννα πλησίασε το κρεβάτι που ήταν δεμένη η μικρή.Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο ήταν αποπνιχτική.Ο συνδυασμός του μη αεριζόμενου χώρου με την προφανώς εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών,έκαναν την Μαριάννα να αναπνέει με δυσφορία.Το χειρότερο ήταν η έντονη--σαν δημόσια ουρητήρια--δυσοσμία που πλανιόταν σε όλο το δωμάτιο.
"Είσαι καλά?Σωματικά εννοώ...μπορείς να σηκωθείς?"Την ρώτησε καθώς έλυνε τα χοντρά σκοινιά με τα οποία είχαν δέσει οι απαγωγείς το θύμα τους.
"Ναι...μπορώ."Της είπε και προσπάθησε να στηριχτεί στα πόδια της.Μόλις σηκώθηκε όρθια κατέρρευσε αναγκάζοντας την Μαριάννα να την πάρει στην αγκαλιά της υποστηρίζοντας το βάρος της.
"Υπάρχουν και άλλες εδω?Που είναι?'Την ρώτησε ανήσυχη.Η ώρα περνούσε και τα δύο καθάρματα θα συνέρχονταν όπου νά ναι.Έφτασαν μαζί--όσο πιο γρήγορα μπορούσαν--στο σαλόνι.Οι δύο απαγωγείς κείτονταν αναίσθητοι στην θέση που τους είχε αφήσει.Η Μαριάννα ανέπνευσε με ανακούφιση.Πήρε απο την τσέπη του Ντενί το κινητό του και σχημάτισε τον προσωπικό αριθμό της Γιάννας.
"Έλα Γιάννα...η Μαριάννα είμαι...καλά...καλά είμαι.Στείλε στην διεύθυνση που έδωσε η Μιρέλλα,Αστυνομία και ασθενοφόρα.Τις βρήκα....Εδώ ήταν το κρυσφήγετο...καλά είμαι,μη φωνάζεις.Δεν είναι ώρα τώρα για φωνές.Εδω γίνεται χαμός...ο Γιώργος?Οχι!Δεν φάνηκε ακόμη...με την Corvette?...Αποκλείεται,θα είχε έρθει τώρα πια.Παρτον τηλέφωνο μην έπαθε τίποτα!"Η Μαριάννα έκλεισε το τηλέφωνο ανήσυχη.Ο Γιώργος είχε ξεκινήσει είκοσι λεπτά μετά απο εκείνη και δεν είχε φτάσει ακόμη.
"Τι να έγινε?"Αναρωτήθηκε,αλλά είχε πολλά και σημαντικά πράγματα να κάνει ακόμη.
"Πως σε λένε γλυκειά μου?Ξέρεις να το χρησιμοποιείς αυτό?"Ρώτησε την μικρή που προσπαθούσε ακόμη να συνέλθει,καθισμένη στον καναπέ δίπλα της.
"Ζυλιέτ Ντιμαρσώ με λένε και οχι...δεν ξέρω να χρησιμοποιώ όπλα."Της απάντησε εκείνη με απλανές βλέμμα.
"Δεν πειράζει...σύνελθε!Πρέπει να με βοηθήσεις Ζυλιέτ.Είναι έτοιμο,αν κουνηθεί κανείς,πατάς την σκανδάλη."Της εξήγησε δίνοντας της το ένα απο τα δύο όπλα.
"Καλά...πως το έκανες αυτό?"Την ρώτησε η μικρή δείχνοντας της τους δύο ανάισθητους γεροδεμένους άντρες στο πάτωμα.
"Με αυτό εκεί...το είχα κρύψει μέσα σε εκείνο το προφυλακτικό...εδώ μέσα!"Της απάντησε γελώντας,δείχνοντας με το δάχτυλο το σέξ της.Η μικρή γέλασε αυθόρμητα.Η αλήθεια ήταν πως είχε πολύ καιρό να χαρεί για κάτι.Αιφνιδιάστηκε και η ίδια,καθώς είχε αρχίσει να πιστεύει πως δεν θα ξαναγελούσε ποτέ στη ζωή της.
"Ωραία κρυψώνα!"Της απάντησε και ξανάρχισε να γελάει.
"Πάω να βρώ τις υπόλοιπες.Σύνελθε και πρόσεχε.Όταν τελειώσουν όλα θα κοιμηθείς όσο θέλεις.Κάνε κουράγιο...τελειώνουμε.Όπου να ναι θα έρθει η Αστυνομία!"Της είπε σιγανά χαιδεύοντας της το μάγουλο και βγαίνοντας απο την πόρτα κατέβηκε βιαστικά τα σκαλοπάτια για το υπόγειο.Έβαλε γεμάτη αγωνία ένα απο τα κλειδιά που είχε πάρει απο τον Γιάννη και άνοιξε την πόρτα.
"1...2...3...4...5...Δόξα τω Θεώ,όλες εδω είναι.Πλησίασε τα ακίνητα κοριτσίστικα κορμιά που ήταν ξαπλωμένα σε ενσωματωμένους στον τοίχο ξύλινους πάγκους και έψαξε με αγωνία για σημάδια ζωής.Η Μαριάννα ξεφύσησε ευχαριστημένη.Όλες ήταν ζωντανές.Απλά,πολύ ναρκωμένες.Κούνησε το κεφάλι της με απελπισία.Μόνη της δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο.Ούτε καν να τις μετακινήσει.Έπρεπε να κάνει υπομονή μέχρι να έρθει η βοήθεια.Δεν πρόλαβε κάν να τελειώσει τη σκέψη της όταν άκουσε τις θυμωμένες φωνές της Ζυλιέτ στον πάνω όροφο.Σηκώθηκε και έτρεξε στα σκαλοπάτια όσο πιο γρήγορα μπορούσε.
"Ζυλιέτ!Μη το κάνεις γλυκειά μου,δεν τους αξίζει να πεθάνουν!"Της είπε βλέποντας την να είναι πάνω απο τον σαστισμένο Γιάννη.Εκείνος μόλις είχε συνέλθει και αγκομαχούσε απο τον πόνο κοιτάζοντας την κάνη του όπλου που είχε στρέψει η Ζυλιέτ πάνω του.
"Δεν ξέρεις τι μου έκαναν!Με βίαζαν ταυτόχρονα...και όταν έχυναν και δεν μπορούσαν άλλο,έβαζαν δονητές στο σέξ και τον κώλο μου,βάζοντας στοιχήματα για το μέχρι πιο μέγεθος θα αντέξω πρίν λιποθυμίσω απο τον πόνο...."της εξήγησε η μικρή δακρύζοντας.
"Καταλαβαίνω,αλλά δεν..."προσπάθησε να την διακόψει η Μαριάννα,αλλά η Ζυλιέτ συνέχισε σαν να μην άκουγε κάν τι της έλεγε.Κοιτούσε τον Γιάννη ανέκφραστη,θυθισμένη στον πόνο που της προκάλεσε.
"Ύστερα μέθαγαν με μπύρες...ερχόντουσαν στο δωμάτιο...με έφτυναν και κατουρούσαν επάνω μου γελώντας!"Κατέληξε,ανάμεσα σε αναφυλλητά.Το δάχτυλο της έτρεμε πάνω στην ευαίσθητη σκανδάλη.Φαινόταν καθαρά οτι η μικρή έψαχνε βαθειά στην παιδική ψυχή της την δύναμη να μην πυροβολήσει.
Ο Γιάννης ξεφύσησε ανακουφισμένος προσωρινά.Πριν λίγο ήταν σίγουρος οτι η Ζυλιέτ θα τραβούσε την σκανδάλη και θα πέθαινε.Η μικρή κατέβασε το όπλο τρέμοντας απο θυμό και βγήκε απο το σαλόνι κατευθυνόμενη τρέχοντας στο δωμάτιο που την κρατούσαν.Γύρισε σχεδόν αμέσως κρατώντας στα χέρια της τρείς διαφορετικού μεγέθους δονητές και ανέβηκε πάνω στον Γιάννη που προσπαθούσε να αντισταθεί.Το βλέμμα της δεν είχε απελπισία τώρα πια.Την είχε κυριεύσει ένας άγριος θυμός.
"Αν τραβήξω αυτό πίσω,ή σκανδάλη γίνεται πιο ευαίσθητη.Έτσι δεν είναι Μαριάννα?"Την ρώτησε--χωρίς να την κοιτάξει--τραβώντας πίσω τη σφύρα.Η Μαριάννα δεν απάντησε και η μικρή ακούμπησε την κάνη στο μέτωπο του ανέκφραστη.Ο Γιάννης κατάλαβε οτι ήταν αποφασισμένη και σταμάτησε να αντιστέκεται.Η Ζυλιέτ τον γύρισε μπρούμητα και κατέβασε το παντελόνι του,αφήνοντας ακάλυπτους τους γλουτούς του.Η Μαριάννα σηκώθηκε και έφυγε απο το δωμάτιο κατεβαίνοντας στις κοπέλες που βρίσκονταν ακόμη στο υπόγειο.Αυτό που έκανε εκείνη στον Ντενί ήταν σίγουρα χειρότερο,αλλά εκέίνη το έκανε απο ανάγκη.Έπρεπε να τους εξουδετερώσει γρήγορα γιατί κινδύνευε.Ήταν όμως ο μόνος τρόπος να το κάνει αυτό?Κάπου μέσα της έπρεπε να ομολογήσει οτι το έκανε και σαν εκδίκηση για τον βιασμό της εφηβείας της.
"Τι...τι έγινε?Που είμαι?Ποιά είσαι εσυ?"Μία μία οι ναρκωμένες νεαρές είχαν αρχίσει να συνέρχονται και αιφνιδιάστηκαν βλέποντας την πόρτα του κελιού ανοιχτή και την Μαριάννα να τους χαμογελάει τρυφερά.
"Ηρέμησε μικρή μου.Ο εφιάλτης τέλειωσε πια!Δεν θα σας ξαναπειράξει κανείς."Απάντησε η Μαριάννα.Η σπαραχτική κραυγή του Γιάννη ακούστηκε μέχρι το υπόγειο με αντίλλαλο κάνοντας τες να τρομάξουν.
"Τι ήταν αυτό?Ποιός φωνάζει?"Ρώτησε μιά άλλη απο τις κοπέλες και έβαλε τα κλάματα.Η κραυγή επαναλήφθηκε σπαραχτικότερη και η Μαριάννα αποφάσισε αυτή τη φορά να επέμβει.Δεν ήταν τόσο πολύ απο λύπη για εκείνον.Οι μικρές,μόλις είχαν ξυπνήσει απο έναν εφιάλτη και οι φωνές του τις αναστάτωναν και τις τρομοκρατούσαν.
"Ζυλιέτ...ζυλιέτ είπα!Σταμάτα,φοβίζεις τα κορίτσια με αυτά που κάνεις!"Της είπε και έπιασε το χέρι της παίρνοντας τον δονητή που ετοιμαζόταν να χρησιμοποιήσει στον τρομαγμένο βιαστή της.Η Ζυλιέτ την κοίταξε άγρια.Η Μαριάννα είχε σταθεί όρθια ανάμεσα στους δύο απαγωγείς και την εμπόδιζε να πραγματοποιήσει αυτό που σκεφτόταν.
"Δώστο μου πίσω.Δεν είναι δική σου δουλειά το τι θα κάνω με αυτούς."Της είπε και έστρεψε το πιστόλι πρός την Μαριάννα.
Ο Ντενί άνοιξε τα μάτια του προσπαθώντας να καταλάβει τι έγινε.Ο αφόρητος πόνος που ένοιωσε αμέσως στα γεννητικά του όργανα τον έκανε να θυμηθεί τα πάντα.Κοίταξε χαμηλά--ανάμεσα στα πόδια του--και παραλίγο να κάνει εμετό με το θέαμα.Προσπάθησε να κουνήσει το χέρι του αλλά ήταν δεμένο με το χέρι του Γιάννη ανάμεσα στα πόδια της Μαριάννας έτσι όπως εκείνη στεκόταν ανάμεσα τους.Ο Γιάννης είδε οτι συνήλθε και πρόλαβε να του γνέψει με νόημα να μην κινηθεί.Ο Ντενί κοίταξε την μικρή που καθόταν στους γλουτούς του φίλου του και κοίταζε ψηλά,σημαδεύοντας την γυναίκα που του κατέστρεψε τον ανδρισμό για πάντα.Θα την σκότωνε και ας το πλήρωνε με τη ζωή του.Με το αριστερό του χέρι ψηλάφισε τον πάτο του ξύλινου γραφείου του.Εκεί είχε πάντα--κολλημένο στην κάτω πλευρά με μονωτική ταινία--ένα μακρύ στιλλέτο με ελατήριο,για έκτακτες περιπτώσεις.Το έπιασε στην αριστερή του παλάμη και ετοιμάστηκε,κάνοντας νόημα στον Γιάννη να κινηθούν ταυτόχρονα.
"Ούτε να έρθω να σε σώσω ήταν δική μου δουλειά γλυκειά μου.Κάνε μου την χάρη και ηρέμησε σε..."η Μαριάννα δεν τέλειωσε την πρόταση της.Ο ξερός μεταλλικός ήχος της λάμας που πεταγόταν--όταν πάτησε το κουμπί του στιλλέτου ο Ντενί--την έκανε να κοιτάξει πίσω της.Με την άκρη του ματιού της είδε το οπλισμένο χέρι του να έρχεται με δύναμη καταπάνω της και αντιδρώντας ενστικτωδώς έπεσε στο πλάι.Η κοφτερή αμφίστομη λάμα που προοριζόταν για τα πλευρά της θυθίστηκε μέχρι την λαβή σχεδόν στον αριστερό μηρό της.Το πιστόλι έφυγε απο το χέρι της καθώς ο πόνος την έκανε να πιάσει το πόδι της αγκομαχώντας.Ταυτόχρονα ο Γιάννης τίναξε την μέση του ρίχνοντας πίσω την απροετοίμαστη Ζυλιέτ και προσπάθησε να πιάσει το όπλο της Μαριάννας.
"Πουτάνα με κατέστρεψες...θα σε σκοτώσω!"Μούγκρισε ο Ντενί και ανέβηκε πάνω στην πεσμένη στο πλάι Μαριάννα,προσπαθώντας να πιάσει το καρφωμένο στον μηρό στιλλέτο και να την ξαναχτυπήσει.
Έξι απανωτοί πυροβολησμοί έσπασαν την ησυχία του μεσημεριού.
"Μαριάννα μου είσαι καλά?Μίλα μου,σε παρακαλώ!"
Η Μαριάννα άνοιξε τα μάτια της ζαλισμένη.Το γνώριμο αγαπημένο πρόσωπο του Γιώργου που προσπαθούσε να την συνεφέρει την ηρέμησε.
"Πονάω πολύ γαμώτο...η Ζυλιέτ που...."πρόλαβε μόνο να πεί πρίν λιποθυμήσει και πάλι.Ο Γιώργος προσπάθησε να σταματήσει το αίμα που ανάβλυζε απο την πληγή στο πόδι της.Έδεσε το σκισμένο της πουκάμισο γύρω απο τον μηρό της και με ένα κομμάτι ξύλο το έσφιξε όσο πιο δυνατά μπορούσε.
"Εσυ είσαι η Ζυλιέτ που έλεγε?"Την ρώτησε Ελληνικά.Η μικρή κατάλαβε μόνο απο το άκουσμα του ονόματος της τι την ρωτούσε.
"Ναι...εγω είμαι η Ζυλιέτ"του απάντησε στα Γαλλικά.
"Μιλάς Αγγλικά"Την ξαναρώτησε στα Αγγλικά αυτή τη φορά.
"Ναι..φυσικά!"Ήταν η απάντηση της.Ο Γιώργος της εξήγησε οτι ήθελε απο εκείνη να κρατάει σφιχτά το ξύλο για να περιορίσουν την αιμμοραγία.Η Ζυλιέτ του έκανε νόημα οτι κατάλαβε και ο Γιώργος σηκώθηκε όρθιος,ψάχνοντας το τηλέφωνο του.
"Κλαίλια...Γιώργος εδω...Που είστε?Ακομη να έρθετε?...Κάλεσε με τον ασύρματο,ασθενοφόρο επειγόντως!Τραυματίστηκε η Μαριάννα...δεν ξέρω ρε Κλαίλια,μόλις έφτασα και εγώ...ναι...θα δω και θα σου πω."Ο Γιώργος έκλεισε το κινητό του και ξαναπλησίασε την πεσμένη Μαριάννα.
"Έχει άλλα κορίτσια εδω ή ήσουν η μόνη?"Την ρώτησε καθώς έσκυβε να την βοηθήσει.
"Είναι άλλες πέντε κάτω στο υπόγειο.Πρέπει να είναι καλά.Η κυρία Μαριάννα μου το είπε."Του απάντησε η μικρή.
"Αχ η κυρία Μαριάννα.Αμα γίνει καλά θα την σκοτώσω εγω!"Της απάντησε στα Ελληνικά.Η μικρή του έκανε ένα νόημα οτι δεν καταλαβαίνει τι λέει και συνέχισε να σφίγγει την πληγή.Ο Γιώργος κοίταξε τους δύο σκοτωμένους κακοποιούς.Ο ένας φαινόταν καθαρά έτσι όπως είχε πέσει οτι είχε κακοποιηθεί παραφύσει.Μόλις γύρισε και τον δεύτερο είδε το σέξ του να γέρνει πρησμένο και μελανιασμένο έχοντας αφύσικη κλίση πρός τα κάτω.Πεταμένο στο πάτωμα πιο πέρα είδε το σπαστό σιδερένιο κλόμπ και τα κατάλαβε όλα.Η Μαριάννα κινδύνευε αν γινόταν καλά να κλειστεί φυλακή.Οι πυροβολισμοί σε άμυνα θα ίσχυαν αν οι κακοποιοί δεν ήταν τόσο φανερά κακοποιημένοι όσο ήταν εν ζωή.Η Ζυλιέτ τον είδε τρομερά ανήσυχο και τον ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει.Ο Γιώργος της εξήγησε όσο πιο απλά μπορούσε την σοβαρή πιθανότητα του η Μαριάννα να πάει φυλακή για χρόνια.
"Μα είναι κακοποιοί...βιαστές...απαγωγείς...καθάρματα!"Του είπε,μη μπορώντας να πιστέψει πως θα κατηγορούσαν την σωτήρα της.Αυτά δεν έχουν σημασία.Και στην δική της χώρα τα ίδια ίσχυαν,όπως της εξήγησε.Η αυτοδικία δεν είναι επιτρεπτή.Και μάλιστα η αυτοδικία με βασανισμό.Ο Γιώργος κοίταξε το ρολόι του.Είχαν περάσει ήδη δέκα λεπτά και η βοήθεια δεν φαινόταν.Μέχρι να φτάσουν τα ασθενοφόρα στην μέση του πουθενά που βρίσκονταν,η Μαριάννα θα πεθαινε απο αιμοραγία.Δεν γινόταν να περιμένει περισσότερο.
"Μείνε εδώ...η αστυνομία είναι στον δρόμο και έρχεται.Πρέπει να την πάω στο νοσοκομείο Χαλκίδας!Θα το θυμάσαι να το πείς στην αστυνομικό που θα έρθει σε λίγο?"Της εξήγησε όσο πιο απλά μπορούσε και πήρε την Μαριάννα στα χέρια του.Η Ζυλιέτ είδε την Corvette να φεύγει στριγγλίζοντας  και γύρισε ξανά στο δωμάτιο.Δεν μπορούσε με τίποτα να χωνέψει οτι η γυναίκα που την έσωσε κινδύνευε να πάει φυλακή.Και έφταιγε εκείνη.Αν δεν ήθελε πάση θυσία να εκδικηθεί τον βιασμό της δεν θα είχε γίνει τίποτα απο αυτά.Περιεργάστηκε τον χώρο και κοίταξε τις σωρούς των δύο κακοποιών με μίσος.Πήρε στα χέρια της το σιδερένιο κλόμπ,το σκούπισε με πανί--καθαρίζοντας τα αποτυπώματα της Μαριάννας απο πάνω του--και το έβαλε στην παλάμη της,αφήνοντας τα δικά της.Άνοιξε το συρτάρι του γραφείου,πήρε ένα προφυλακτικό απο μέσα και το ξεδίπλωσε.Πέρασε το προφυλακτικό στο μεσαίο της δάκτυλο και το έβαλε όσο πιο απαλά μπορούσε μέσα στο τραυματισμένο--απο την συνεχή κακοποίηση--σέξ της.Ύστερα πήγε δίπλα στο γραφείο,πήρε το πεσμένο προφυλακτικό που είχε χρησιμοποιήσει η Μαριάννα,το έβαλε στην τσέπη της και άφησε να πέσει απο το δάχτυλο της το δικό της προφυλακτικό.Τέλος πλησίασε την σωρό του Ντενί και άφησε το κλόμπ να πέσει ελεύθερα στο πάτωμα,ανεπτυγμένο.Τα υπόλοιπα τα άφησε όπως ήταν.Έπειτα κάθισε στην πόρτα της οικίας και περίμενε.Σύντομα άκουσε πρώτα και μετά είδε τα περιπολικά να τρέχουν απο το βάθος του ορίζοντα ουρλιάζοντας.Η μικρή χαμογέλασε και ετοιμάστηκε για την παράσταση της ζωής της.Θα έσωζε την σωτήρα της με κάθε μέσον.Αυτό ήταν σίγουρο!
"Είσαι καλά μικρή μου?Ποια είσαι?πως σε λένε?"Την ρώτησε η Κλαίλια όταν έφτασε κοντά της.Οι υπόλοιποι αστυνομικοί είχαν  ήδη μπεί στον χώρο και είχαν βρεί τους σκοτωμένους κακοποιούς.
"Ζυλιέτ Ντιμαρσώ,στο υπόγειο υπάρχουν άλλες πέντε κοπέλες."της απάντησε με το βλέμμα της καρφωμένο στο κενό.
"Κώστα...κάτω στο υπόγειο...πέντε κοπέλες.Γρήγορα!Τα ασθενοφόρα ήρθαν!"Φώναξε η Κλαίλια στον νεαρό Αρχιφύλακα.
"Ποιός τους σκότωσε?"Ρώτησε την Ζυλιέτ κοιτώντας την στα μάτια.Το ύφος της μικρής σκλήρυνε απότομα
"Εγώ τον έναν και μιά κοπέλα τον άλλο για να με σώσει!"Της απάντησε χωρίς δισταγμό.Η Κλαίλια την πήρε αγκαλιά και ξαναμπήκαν μαζί στο σπίτι,την ώρα που οι αστυνομικοί βοηθούσαν τις υπόλοιπες κοπέλες να μπούν στα σθενοφόρα που είχαν εν τω μεταξύ φτάσει.
"Κάτι τελευταίο και θα φύγεις και εσυ με ασθενοφόρο.Αυτά εδώ,πώς έγιναν?"Την ρώτησε δείχνοντας της τις κακοποιήσεις στα σώματα των δύο απαγωγέων.
"Κατάφερα και λύθηκα...βρήκα το σίδερο και καθώς ήρθαν να με βιάσουν για πολλοστή φορά τους χτύπησα!Μετά,μέσα στα νεύρα μου δεν ήξερα τι έκανα και έγινε ο,τι βλέπετε."Της απάντησε και πάλι χωρίς ίχνος συγκίνησης.Η Κλαίλια την ξανακοίταξε διερευνητικά.Κάτι δεν της ταίριαζε,αλλά η μικρή ήταν απόλυτη στις απαντήσεις της.
"Που πήγε την κοπέλα που λες ο Γιώργος?"Την ρώτησε καθώς εκείνη έμπαινε στο ασθενοφόρο.
"Χαλκίδα νομίζω πως είπε ή κάπως έτσι."Της απάντησε εκείνη και το ασθενοφόρο ξεκίνησε.Η Κλαίλια ξαναγύρισε σκεφτική στο σαλόνι του κρυσφήγετου.Οι σωροί των δύο κακοποιών είχαν ήδη φωτογραφηθεί και αποσταλλεί στο νεκροτομείο.Τι είχε συμβεί στ αλήθεια εδω μέσα αναρωτιόταν.Μερικά πράγματα δεν ταίριαζαν.Ίσως οι καταθέσεις της Ζυλιέτ και της Μαριάννας ξεκαθάριζαν τα πράγματα.Ο Εισαγγελέας θα ζητούσε απαντήσεις και εκείνη έπρεπε να τις έχει.Και γρήγορα!Ετοιμάστηκε να φύγει όταν ακούστηκε ο ήχος κινητού που καλούσε.Έψαξε γύρω το δωμάτιο χωρίς να μπορεί να το εντοπίσει πουθενά.
"Συνέχισε να χτυπάς λίγο ακόμη αναθεματισμένο!"Μουρμούρισε μέσα απο τα δόντια της νευριασμένη.Άνοιξε το αριστερό συρτάρι του γραφείου και πήρε απο μέσα το κινητό στα χέρια της.Η Κλαίλια χαμογέλασε πλατιά.Στο καντράν αναβόσβηνε ρυθμικά το όνομα του Τζίμη.
"Σε έπιασα κάθαρμα!"Μουρμούρισε ευχαριστημένη.
"Κώστα...Κώστα.Πάρτο μαζί με οτιδήποτε άλλο έχουμε βρεί και στείλτο στο εγκληματολογικό γι αποτυπώματα.Επίσης μάθε τον αριθμό και ζήτα απο την εταιρία του κινητού,πλήρη κατάλογο τηλεφωνημάτων.Ειδικά τις τελευταίες.Αυτές τις θέλω αμέσως.Ο Κώστας πήρε το κινητό που του έδωσε,το έβαλε στην ειδική σακούλα προσεκτικά και βγήκε απο το δωμάτιο.
"Βάσω?Είστε ακόμη έξω απο του Τζίμη?Όλα ήσυχα εκεί?Εδώ χαμός...βρήκαμε το κρυσφήγετο...όχι...νεκροί και οι δύο.Δεν έχω ώρα τώρα να σου πώ.Έχετε το νού σας εκεί.Αν πάει να φύγει κανείς,δώστε σήμα να τον συλλάβουν τα συμβατικά περιπολικά πιο κάτω.Τι με ποιό πρόσχημα ρε Βάσω?...Δεν τους αρέσει η φάτσα του...ξέρω γω?Θα βρείτε κάτι.Α...και πού σαι...Περιμένω διαταγή απο τον Εισαγγελέα να συλλάβουμε τον Τζίμη και τους υπόλοιπους.Μέχρι τότε δεν θα κάνετε τίποτα μόνοι σας για κανένα λόγο...συνεννοηθήκαμε?Ωραία...σε κλείνω!"Η Κλαίλια έδωσε τις οδηγίες και βγήκε βιαστικά απο το κρυσφήγετο,κατευθυνόμενη στο υπηρεσιακό της αυτοκίνητο.
"Ξεκίνα...Χαλκίδα,στο Νοσοκομείο και γρήγορα!"Διέταξε τον Κώστα δίπλα της και πέρασε την ζώνη στον ώμο της.
Η σκέψη της ήταν στον Γιώργο.Αν η Μαριάννα είχε--όπως όλα έδειχναν--προβεί σε αυτοδικία,θα έπρεπε να την συλλάβει.Ο Γιώργος--σαν συνάδελφος--ήξερε τον νόμο.Ήξερε πως ήταν υποχρεωμένη να το κάνει.Τυπικά δεν μπορούσε να την κατηγορήσει για τίποτα.Ίσως να μην έλεγε καν τίποτα.Μέσα του όμως δεν θα την συγχωρούσε ποτέ αυτή τη φορά.Και αν την συγχωρούσε εκείνος,δεν θα έκανε το ίδιο και η Γιάννα.Και η απόφαση για την εκπαίδευση της ή όχι,πέρναγε και απο εκείνη.Για εκείνη το κορίτσι της ήταν ηθικά δικαιωμένο για ο,τι έκανε.
Οι νεκροί ήταν σιχαμερά καθάρματα.Βιαστές και παιδόφιλοι απαγωγείς.Και η ίδια--σαν Κλαίλια--κάπου μέσα της δικαιολογούσε--μέχρι ένα σημείο--τις πράξεις της Μαριάννας.Για τον νόμο όμως είχε εγκληματίσει και η ίδια,όσο και οι σκοτωμένοι κακοποιοί.
Τι μπλέξιμο!Γαμημένη κωλοδουλειά.Στην σχολή της έλεγαν να μην μπλέκει τα προσωπικά με την δουλειά.Κανείς όμως δεν την είχε προετοιμάσει για την περίπτωση που ο διαχωρισμός δεν θα ήταν εφικτός!Και το χειρότερο...για την περίπτωση που έπρεπε να συλλάβει κάποιαν που στην συνείδηση της έστω δεν την θεωρούσε ένοχη.

Σίμος Α.