Οι Ξεχωριστοί: "Λάχεσις" (Κεφάλαιο 8 / Μέρος Β)


Η Κλαίλια κατέβηκε με προσοχή την μικρή σκάλα που οδηγούσε στον χώρο της--προγραμματισμένης απο καιρό--εκδήλωσης.Τα οκτάποντα τακούνια στις γόβες της ήταν φτιαγμένα για χορό,όχι για να ανεβοκατεβαίνουν ξύλινες σκάλες με χάσματα.Ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να γεμίζει τον τεράστιο χώρο.Οι παρέες έρχονταν απο νωρίς για να πιάσουν θέσεις κοντά στην πίστα.Η Κλαίλια κοίταξε διερευνητικά τον υποφωτισμένο χώρο γύρω της.Ήθελε να δεί μήπως είχαν έρθει άλλοι απο την  παρέα πρίν απο εκείνη,για να καθήσει μαζί τους.

"Εδώ...εδώ Κλαίλια...αριστερά!"Η Κλαίλια γύρισε το κεφάλι της ξαφνιασμένη,ακούγοντας να φωνάζουν το όνομα της εν χορώ.Αυτή η παρέα ήταν πολύ εκδηλωτική ομολογουμένως και εκείνη δεν είχε συνηθίσει έτσι.Όχι οτι δεν της άρεσε βέβαια.Αυτή ακριβώς η τρέλα είχε λείψει πολύ καιρό απο την ζωή της και τώρα η νέα της παρέα την αναπλήρωνε επαρκώς.Όταν κατάφερε τελικά να τους εντοπίσει πλησίασε το τραπέζι τους χαμογελαστή,χαιρετώντας τους όλους.Η Λίλια με την Μαριαλλένα,σηκώθηκαν απο τις καρέκλες τους και την υποδέχτηκαν και εκείνες γελαστές.
"Για να σε δω...για να σε δω!Καλέ...τι όμορφο είναι αυτο που φοράς!"Της είπε η Μαριαλλένα προτρέποντας την ταυτόχρονα να γυρίσει γύρω απο τον εαυτό της.Η Κλαίλια υπάκουσε αναγκαστικά και γύρισε,προσπαθώντας να διακρίνει στο μισοσκόταδο,ποιοί άλλοι βρίσκονταν στην αίθουσα.
"Που είναι οι υπόλοιποι...θα 'ρθουν?"Ρώτησε αγχωμένη κοιτώντας ασυναίσθητα την σκάλα.
"Θα έρθουν,θα έρθουν.Εσυ ηρέμησε λίγο ε?Πρώτη χορογραφία,το καταλαβαίνω έχεις τρακ,αλλά ηρέμησε και ξέχασε το.Οταν έρθει η ωρα θα το κάνεις,να ΄σαι σίγουρη"Της απάντησε η Λίλια γελαστά για να σπάσει την αγωνία που έβλεπε στο πρόσωπο της.
"Μμμμ...Ποιά μιλάει!Αυτή που την προηγούμενη φορά έτρεμε σαν το ψάρι!Δίνει και οδηγίες για άγχος τώρα!"Απάντησε υποτιμητικά η Μαριαλλένα,που δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη.
"Μακάρι να ήταν η χορογραφία μόνο...ποιός την χέζει?Και λάθος να κάνω,τι έγινε!"Σκέφτηκε η Κλαίλια ακούγοντας την Λίλια.Η αλήθεια ήταν οτι σήμερα περίμενε οτι θα γινόταν η αναμενόμενη ερώτηση απο τον Γιώργο.Και είχε περισσότερο άγχος και απο μαθήτρια Γυμνασίου.Ακόμα χειρότερο,είναι οτι εκείνη--μέχρι και εκείνη την στιγμή--δεν είχε αποφασίσει σίγουρα τι ήθελε.Το προηγούμενο απόγευμα--στον καφέ--απλά επιβεβαίωσε οτι έχει τις δύο επιλογές που ήξερε απο την αρχή οτι είχε.Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.Δεν είχαν προλάβει να πούν και πάρα πολλά.Η ίδια έπρεπε να φύγει εσπευσμένα,για να αντικαταστήσει έναν συνάδελφο αξιωματικό που είχε υπηρεσία στο Ολυμπιακό στάδιο και αρρώστησε ξαφνικά.Αναγκάστηκε να τρέχει απογευματιάτικα σπίτι της,να βρεί την στολή της και να πάει γρήγορα στον αγώνα ποδοσφαίρου.Το προηγούμενο βράδυ είχε σχολάσει και αργά λόγω επεισοδίων και τώρα θα αισθανόταν κουρασμένη.Και ήταν--εκτός των άλλων--και η χορογραφία στην μέση.
"Άστην Λίλια μου,μη την πειράζεις.Μπορεί να μην είναι η χορογραφία ο λόγος!"Είπε με νόημα η Μαριαλέννα κοιτώντας την αγχωμένη Κλαίλια στα μάτια.Η Κλαίλια αιφνιδιάστηκε και αντέδρασε χαμογελώντας μηχανικά.Κάτι ετοιμάστηκε να πεί,αλλά η μουσική που δυνάμωσε ξαφνικά,εκκινώντας η εκδήλωση,απέσπασε την προσοχή όλων.Η Κλαίλια γύρισε πρός την πίστα να κοιτάξει τα ζευγάρια που είχαν αρχίσει να χορεύουν,όταν είδε τον Γιώργο να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια και να έρχεται πρός το μέρος τους.
"Επιτέλους κύριε Βενιέρη,τον βρήκατε τον δρόμο?"Του είπε ειρωνικά,όταν έφτασε κοντά τους.
"Γιατί κουκλίτσα?Χόρεψες και δεν σε πρόλαβα μήπως?"Της απάντησε και εκείνος στο ίδιο ύφος.Ύστερα την πήρε απο το χέρι και την οδήγησε στην πίστα για να χορέψουν.Μετά θα άρχιζαν οι χορογραφίες και ποιός ξέρει πότε θα έβρισκαν ξανά ευκαιρία.
----------------------------------------------------------------------------------------
Ζωηρά χειροκροτήματα και επευφημίες ακολούθησαν το τέλος της χορογραφίας της.Η Κλαίλια κοίταξε σαν υπνωτισμένη τον κόσμο,που χειροκροτούσε θερμά την προσπάθεια της.Χαμογέλασε φανερά ευχαριστημένη και υποκλίθηκε γεμάτη χάρη.Ήταν η πρώτη της χορογραφία και όφειλε να παραδεχτεί οτι της άρεσε τελικά πολύ η όλη διαδικασία.Ακόμη πιο πολύ της άρεσε το βλέμμα του Γιώργου που εξακολουθούσε να χειροκροτεί καθώς πήγαινε πρός το μέρος του.
"Ήμουν καλή?"Τον ρώτησε αγχωμένη,κοιτώντας βαθειά μέσα στα μάτια του.
"Υπέροχη...όπως πάντα!"Της απάντησε εκείνος με νόημα και την τράβηξε ξανά στην πίστα.Η Κλαίλια τον ακολούθησε με ενα πλατύ χαμόγελο.Αισθανόταν οτι επιτέλους είχε έρθει η ώρα που περίμενε.
"Γιώργο...εδώ,στον D.J!"Ο Γιώργος γύρισε ξαφνιασμένος,ακούγοντας το όνομα του.Τόση ώρα στην πίστα,τα παλλόμενα φώτα τον εμπόδιζαν να δεί καθαρά προς τη σκοτεινή άκρη της πίστας που βρισκόταν ο D.J.Πλησιάζοντας,η έκπληξη στο πρόσωπο του μετατράπηκε σε χαμόγελο.Ο D.J δεν ήταν άλλος απο τον φίλο του τον Αντρέα,ο οποίος είχε φτιάξει με τα δάχτυλα του μια καρδιά--σήμα κατατεθέν του--και του την έδειχνε απο μακρυά.Με τον Αντρέα είχαν γνωριστεί σε κάποιο απο τα πολλά λάτιν πάρτυ που συμμετείχε η παρέα και απο την αρχή η εκτίμηση ήταν αμοιβαία.Με την πάροδο του χρόνου αυτή η εκτίμηση είχε μετατραπεί σε φιλία.Και τώρα ο Γιώργος τον"πετύχαινε"στην εκδήλωση της σχολής.
"Επ!Τι κάνεις εσυ εδω?"Τον ρώτησε δίνοντας του εγκάρδια το χέρι.
"Εγω?Την δουλειά μου υποθέτω,τι σου φαίνομαι να κάνω δάσκαλε?"Του απάντησε εκείνος εύθυμα.Το"δάσκαλε"του το κόλλησε προσφάτως,όταν ο Γιώργος του έδωσε να διαβάσει τα τέσσερα πρώτα κεφάλαια του μυθιστορήματος.Ο Γιώργος τον κοίταξε σε δυσφορία,σαν να τον μάλωνε.Αισθανόταν αμήχανα με αυτή την προσφώνηση.Το τελευταίο που θεωρούσε--για τον εαυτό του--ήταν οτι είναι συγγραφέας και ακόμη χειρότερα δάσκαλος σε οτιδήποτε.
"Σταμάτα ρε συ με το"δάσκαλε".Θα πιστέψουν οτι το θέλω εγώ να λες έτσι και θα με πάρουν στο ψιλό!Τελικά θα μου πείς πως βρέθηκες σε εκδήλωση της σχολής μου?"Του απάντησε τελικά ρωτώντας τον.Ο Αντρέας τον κοίταξε συγκαταβατικά χαμογελώντας.
"Με ρώτησαν αν μπορώ,είχα ευχέρεια και να μαι...Λέγε τώρα,έχεις καμιά παραγγελιά?Σε βλέπω με ωραία παρουσία δίπλα σου.Μμμμ...Μπατσάτα θέλεις.Βάζω στοίχημα!Το:"Esta Noche Eres Mio σου κάνει?"Τον ρώτησε γελώντας,καθώς ήδη πατούσε τα αντιστοιχα κουμπιά για να ξεκινήσει η όμορφη μουσική.
"Ναι...αλλά θα το χορέψεις και εσυ με κάποια,αλλιώς δεν χορεύω,να ξέρεις!"Του απάντησε γελαστά και έπιασε τρυφερά τα χέρια της Κλαίλιας τυλίγοντας τα γύρω απο τον αυχένα του.
"Γιατί με κοιτάζεις έτσι?"Η ερώτηση της τον αιφνιδίασε,αλλά δεν αντέδρασε.Απο την ώρα που είχε ξεκινήσει ο αισθησιακός ρυθμός,χόρευαν αμίλητοι κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια.Οχι,αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη μπατσάτα.Συνήθως ο Γιώργος χόρευε τους αισθησιακούς χορούς--σαν την μπατσάτα και την ρούμπα--με μια μικρή ή ελάχιστη έστω απόσταση απο την παρτεναίρ του.Βασικά για να μην γίνονται παρεξηγήσεις.Αλλά και γιατί πάντα πίστευε οτι δεν γίνεται να χορεύεις με φίλες,συμμαθήτριες και συντρόφους με το ίδιο πάθος.Σε αντίθετη περίπτωση ο αισθησιασμός του χορού ακυρώνεται--μιάς και η σύντροφος ειδικά--δεν θα μπορεί να νοιώσει ξεχωριστή.Είναι αδύνατο να έχεις τα ίδια συναισθήματα με μιά απλή φίλη σου και τα ίδια με την σύντροφο σου.Αν χορεύεις ίδια και με τις δυο--πολύ απλά--με μια απο τις δύο υποκρίνεσαι.Υποκρίνεσαι καλά ή οχι δεν έχει σημασία--αυτό είναι θέμα ταλέντου--πάντως υποκρίνεσαι.Ο χορός απαιτεί να δώσεις ο,τι έχεις εκείνη την στιγμή μέσα στην ψυχή σου,οχι στο μυαλό σου!Εκτός και αν κάνεις διαγωνισμό ή χορογραφίες.Οι διαγωνισμοί και οι χορογραφίες είναι άλλο κεφάλαιο.Εκεί χρησιμοποιείς το υπάρχον πάθος για να"υποκριθείς"αυτό που απαιτούν τα δυο-δυόμιση λεπτά που διαρκείν η χορογραφία.Στην πραγματική ζωή όμως,δεν έχει καμιά χρησιμότητα.
Απο τις πρώτες κιόλας νότες του τραγουδιού η Κλαίλια είχε αφεθεί επάνω του,ακουμπώντας το κεφάλι στον ώμο του.Το δεξί της πόδι βρισκόταν ανάμεσα στα δικά του και τα δυο σώματα λικνίζονταν στο ρυθμό της μπατσάτα.Η Κλαίλια σήκωσε το κεφάλι της και του χαμογέλασε τρυφερά.
"Δεν μου απάντησες...με κοιτάς κάπως παράξενα σήμερα."Τον ξαναρώτησε επίμονα.
"Για τον ίδιο λόγο που με κοιτάς και εσυ έτσι,υποθέτω!"Της απάντησε και εκείνος αποφεύγοντας μια ευθεία απάντηση.
"Πώς...είναι αυτο το έτσι δηλαδή?"Τον ρώτησε χαμογελώντας παιχνιδιάρικα.Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά,καθώς ο Γιώργος πλησίασε τα χείλη του στα δικά της.
"Γλυκά μάλλον!"Της ψυθίρισε,πλησιάζοντας λίγο ακόμη.
"Τς..τς..τς...Μάλλον?...Απο τον Γιώργο του μυθιστορήματος θα περίμενα περισσότερη αντίληψη.Μόνο τα μάτια της Γιάννας ξέρεις να διαβάζεις?"Του απάντησε αυθάδικα και απομάκρυνε επίτηδες το πρόσωπο της,για να τον αναγκάσει να αντιδράσει.
"Σκέφτηκες αυτά που είπαμε στην καφετέρια?"Την ρώτησε ξαφνικά.
"Ναι...αν και δεν χρειαζόταν.Πάντα κάνω τελικά αυτό που αισθάνομαι και οχι αυτό που σκέφτομαι!"Του είπε εκείνη σοβαρεύοντας.
"Και?Τι θέλεις τελικά?Για την ακρίβεια...τι ακριβώς θέλεις?"Την ξαναρώτησε.Το τι ήθελε η Κλαίλια μπορούσε εύκολα να το διαβάσει στα μάτια της.Απλά...το με ποιό τρόπο το ήθελε,έπρεπε να το ακούσει απο εκείνη.
Γιατί αν ήθελε σχέση--με την κοινή έννοια του όρου--δεν θα μπορούσε να της την δώσει.Όποτε προσπαθούσε να σκεφτεί την ζωή του μακρυά απο την Γιάννα,η σκέψη του σταματούσε,αρνούμενη καν να πλάσει το υποτιθέμενο σενάριο.Το πρόβλημα του είχε όνομα.Λεγόταν:"Γιάννα".Για την ακρίβεια, η αγάπη του για εκείνη.Η εμμονή της όμως με την συμφωνία των Ξεχωριστών είχε καταντήσει εκνευριστική.Εντάξει όταν είχαν πρωτοξεκινήσει την γνωριμία τους.Τότε η συμφωνία δούλευε σωστά και προστάτευε όλους και όλες.Με τα χρόνια όμως είχε αναπτυχθεί μια υπέροχη,δυσεύρετη αγάπη μεταξύ τους.Και εκείνη επέμενε ακόμη να μιλάει για συμφωνίες και να"ευλογεί"τυχόν γνωριμία του και συναισθηματικό του δέσιμο με άλλη γυναίκα.Μια γνωριμία που θα τους χώριζε!Το θεωρούσε"θέμα αρχής".Κάποια στιγμή ο Γιώργος έφτασε στο σημείο να αναρωτηθεί,μήπως η Γιάννα πίστευε οτι την θέλει για τα λεφτά της και χρησιμοποιούσε την συμφωνία σαν πρόφαση για να μην δεσμευτεί.Αλλά αυτό θα ήταν βλακεία.Είχαν περάσει πάρα πολλά μαζί για να υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο και η Γιάννα μόνο χαζή δεν ήταν!Προσπάθησε λοιπόν να της δώσει αυτό που ήθελε.Να συνεχίσει την ζωή του με άλλη γυναίκα στο πλευρό του.Η Κλαίλια ήταν όμορφη και καλή κοπέλα.Θα ήταν ιδανική στον ρόλο της συντρόφου ζωής.Αλλά δεν μπορούσε εκείνος τελικά.Τα μάγια της γαλανομάτας είχαν λειτουργήσει.Έστω και με οκτώ χρόνια καθυστέρηση!
Γι αυτό δεν συμπαθούσε τα συναισθήματα.Περιπλέκουν τη ζωή,αναγκάζοντας τους ανθρώπους να μην κάνουν το αυτονόητο,το λογικό.Αυτό όμως ήταν δικό του πρόβλημα.Δεν έπρεπε να μπλέξει την Κλαίλια στα δικά του αδιέξοδα.Αν η μικρή ήθελε σχέση,θα έβρισκε πρόφαση να αρνηθεί.
"Θέλω αυτό ακριβώς που διάβασα.Και κατά προτίμηση το θέλω απο εκείνον που τα έγραψε μιάς και μου αρέσει κιόλας!"Του απάντησε γελώντας.Πιό ευθεία απάντηση δεν θα μπορούσε να δώσει!Η Κλαίλια είχε αποφασίσει επιτέλους να ανοίξει τα χαρτιά της.Ήταν σίγουρη οτι την ήθελε ο Γιώργος.Γι αυτό άλλωστε είχε αφήσει σε εκείνη να αποφασίσει τι θέλει.Οπότε και εκείνη δεν είχε πια νόημα να συνεχίσει το παιχνίδι του φλέρτ.Χρωστούσε μια σαφή απάντηση πια και τώρα την είχε δώσει.
"Ωραία...Για το τυπικό της υπόθεσης πρέπει--αν και ήδη είπες οτι σου αρέσω--να σου διευκρινήσω πως η εκπαίδευση θα μπορούσε να είναι και θεωρητική".Κανείς απο τους Ξεχωριστούς δεν θα ζητούσε ποτέ απο μαθητευόμενη να κάνει αναγκαστικά έρωτα με το άτομο που την"ανέλαβε"!Θα ήταν σωβινιστικό.Ίσως και ηθικός εκβιασμός.Και οι Ξεχωριστοί είχαν δημιουργηθεί για να αντιμετωπίσουν ακριβώς τέτοια θέματα.
"Γι αυτό και ρωτάμε κάθε φορά και γι αυτό ζητάμε σαφείς απαντήσεις."Της εξήγησε ο Γιώργος καθώς είδε την διαγραφόμενη δυσφορία στο πρόσωπο της Κλαίλιας.Η επιμονή ήταν απαραίτητη.Πρίν ξεκινήσει οποιαδήποτε εκπάιδευση,έπρεπε οι κανόνες και τα όρια να είναι ξεκαθαρισμένα.
"Η βασική ερώτηση τώρα είναι για το πως ακριβώς το θέλεις...και για να γίνω πιο συγκεκριμμένος,θέλεις σχέση και σέξ ή ελευθερία και σέξ?"Επέμεινε εκείνος.Ειδικά με την Κλαίλια η συγκεκριμμένη αποσαφήνιση ήταν απαραίτητη.Εκείνη τον κοίταξε βαριεστημένα και αναστέναξε.Αυτή η επιμονή στην αποσαφήνηση με τόση λεπτομέρεια την είχε στ αλήθεια κουράσει.
"Μη με ρωτάς...δεν ξέρω,δεν είμαι Ξεχωριστή εγώ να έχω ξεκαθαρίσει τις διαφορές.Αν όμως πρέπει να απαντήσω να τελειώνουμε...συνέχισε τη ζωή σου,ακριβώς όπως είναι τώρα.Δεν θέλω σχέση...Τώρα τουλάχιστον.Αλλά και να ήθελα,δεν θα το ήθελα έτσι--ψυχρά--σαν συμφωνία.Θα ήθελα να έρθει μια στιγμή που θα αισθανθείς για μένα κάτι τόσο δυνατό,που θα σε αναγκάσει να λύσεις εσυ--μόνος σου--το δίλλημα που μου βάζεις.Αν έρθει!Αν σου απαντήσω τώρα εγώ,τι αξία θα έχει?Θέλ..."Ο Γιώργος δεν την άφησε να συνεχίσει.Πέρασε τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού μέσα απο τον καστανόξανθο χείμαρο και ένωσε τα χείλη του με τα δικά της.
Ο Αντρέας μόλις είχε βρεί το επόμενο τραγούδι που θα έπαιζε,και ήταν σε ρυθμό salsa.Έβγαλε τα ακουστικά του και κοίταξε πρός την πίστα,περιμένοντας το τελείωμα της παραγγελιάς του φίλου του.
"Φτου γαμώτο,ή μπατσάτα τελειώνει και αυτοί φιλιούνται...Α ρε Γιώργο...δεν ξέρω σαν εραστής αλλά στο timing είσαι....τι κάνω τώρα?"Αναρωτήθηκε.Το τελευταίο πράγμα που ήθελε,ήταν να ξενερώνει ζευγάρια που χαίρονται στην πίστα με μια επιλογή του.Πόσο μάλλον τώρα που το ζευγάρι ήταν και φίλοι του!Κοίταξε στην οθόνη του και γέλασε πονηρά.
"Έτοιμο σε εχω...θα σε κάνω άρχοντα τώρα."Μονολόγησε και πάτησε το κουμπί βάζοντας το Perdóname του Pablo Alborán,μια ακόμη πιο αισθησιακή μπατσάτα.
Όλα αυτά λίγη σημασία είχαν για το ζευγάρι,που λικνιζόταν πια στον δικό του αποκλειστικό ρυθμό.Η Κλαίλια είχε κλείσει τα μάτια της και είχε χαθεί μέσα σε μια θάλασσα ψυχεδελικών φώτων,που προκαλούσαν τα φωτορυθμικά χτυπώντας στα κλειστά της βλέφαρα.Ο Γιώργος αν και είχε συνηθίσει να φιλάει με τα μάτια ανοιχτά,δεν έβλεπε τίποτα γύρω του.Για την ακρίβεια,έβλεπε φυσικά,αλλά ο εγκέφαλος δεν έμπαινε κάν στο κόπο να καταγράψει οτιδήποτε άλλο,εκτός απο την ευχαρίστηση των αισθητηρίων αφής και γεύσης.Το ζεστό σφιχτό σώμα--που τώρα πια είχε ενωθεί με το δικό του--και τα καυτά χείλη της Κλαίλιας είχαν διακόψει προσωρινά τη λήψη ερεθισμάτων απο τις υπόλοιπες τρείς αισθήσεις.Τα δάχτυλα του χεριού του έπαιζαν--κάνοντας μασάζ--με τα μαλλιά της.
Η επιστροφή στην πραγματικότητα ήρθε απότομα για το ζευγάρι.Όταν επιτέλους απομάκρυναν τα χείλη τους,συνηδειτοποίησαν οτι ήταν οι μοναδικοί που χόρευαν ακόμη μπατσάτα.Όλοι οι υπόλοιποι γύρω τους χόρευαν Salsa κοιτώντας τους ειρωνικά.
"Μπράβο παιδιά!Ήταν η πιο όμορφη μπατσάτα σε ρυθμό salsa που είδα ποτέ!Συγχαρητήρια τους φώναξε η Μαριαλλένα,που χόρευε δίπλα τους και τους κορόιδευε τώρα γελαστή.
"Είδες πρωτοτυπία βρε συ?Μόνο εμείς θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό!"Απάντησε ο Γιώργος γελώντας.
"Get a room βρέεεεεε"συμπλήρωσε η Λίλια και όλοι μαζί έσκασαν στα γέλια.
"Δίκιο έχουν μωρό μου,πάμε να φύγουμε?Θέλω να μείνουμε μόνοι!"Του ψιθύρισε στο αυτί η Κλαίλια.
"Φυσικά...με τι έχεις έρθει,με τη μηχανή σου?"
"Οχι,με έφερε η Βάσω με το αυτοκίνητο της,να την ενημερώσω μια στιγμή και φύγαμε!"Του είπε και απομακρύνθηκε ψάχνοντας στην πίστα την Βάσω,ενώ ο Γιώργος χαιρετούσε τους υπόλοιπους της παρέας.Έπειτα την βοήθησε να βάλει το μπουφάν της και έφυγαν αγκαλιασμένοι.
Δέκα λεπτά αργότερα το αυτοκινητο πάρκαρε κάτω απο το σπίτι του Γιώργου.Η Κλαίλια άνοιξε την εξώπορτα και ετοιμάστηκε να πατήσει το διακόπτη που ανοίγει το φώς του διαδρόμου,που οδηγεί στα σκαλοπάτια του κλιμακοστασίου.Ο Γιώργος έπιασε το χέρι της εμποδίζοντας της.Με μια βίαιη κίνηση την γύρισε πρός εκείνον και τράβηξε το σώμα της επάνω του,πιέζοντας την πλάτη της στον τοίχο πίσω της.
"Τι...τι κάνεις?Η πόρτα είναι γυάλινη,θα μας δούν!"Του είπε εκείνη κοιτάζοντας έξω απο την πόρτα τον φωτισμένο δρόμο.Δυόμιση ώρα το πρωί ο δρόμος ήταν φυσικά έρημος,αλλά ή Κλαίλια είχε συνηθίσει να θεωρεί οτι το σέξ γίνεται αποκλείστικά ανάμεσα σε τοίχους και συνήθως στην κρεβατοκάμαρα.Ο σκοτεινός διάδρομος με την διαφανή πόρτα την ξένιζε.Ταυτόχρονα όμως ανακάλυψε,οτι παρά την ντροπή της αισθανόταν παράξενα--και οχι απαραίτητα άσχημα--όταν σκεφτόταν τι θα γίνει αν....αν ανάψει το φώς...αν περάσει άνθρωπος στον δρόμο και κοιτάξει μέσα...αν,αν,αν.Ο Γιώργος χαμογέλασε με την παρατήρηση της.
"Πες την αλήθεια,φοβάσαι το σκοτάδι μωρό μου?"Την ρώτησε ειρωνικά.
"Όχι βέβαια,δεν φοβάμαι...εσυ?Δεν θέλεις να βλέπεις σε ποιά κάνεις έρωτα?Θα μας μπερδέψεις τόσες που είμαστε!"Του απάντησε ειρωνικά,περιμένοντας την αντίδραση του.Ο γιώργος γέλασε με την τελευταία της παρατήρηση.Ήταν τόσο μα τόσο συνηθισμένη.
Οι συνηθισμένοι πιστεύουν οτι στο σκοτάδι"πάσα γυνή ομοία",αλλά κάνουν μεγάλο λάθος.Όταν το υποστηρίζει αυτό ένας άντρας,σημαίνει πολύ απλά οτι βιώνει επιφανειακά την ομορφιά που λέγεται"κάνω έρωτα"σε μια γυναίκα.Σίγουρα δεν ξέρει να κάνει έρωτα,γιατί δεν έχει προσέξει τίποτα απο την μοναδικότητα της κάθε γυναίκας!
Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές φερορμόνες,κάνοντας ακόμη και το ίδιο άρωμα να μυρίζει διαφορετικά σε διαφορετικούς ανθρώπους.Πόσο μάλλον όταν αυτές οι φερορμόνες πολλαπλασιάζονται κατά τη διάρκεια της έξαψης που προκαλεί η ερωτική επαφή.Κανένα γυναικείο σώμα--και γυναικείο σέξ--δεν αναδύει την ίδια μυρωδιά.Καμιά γυναίκα δεν αναστενάζει ερωτικά,δεν φωνάζει και δεν τελειώνει έχοντας τις ίδιες αντιδράσεις με κάποια άλλη.Όλες τους--όπως και όλοι εμείς--είναι διαφορετικές.Έτσι,κάθε φορά που κάνεις σεξ με διαφορετική γυναίκα,γεννιέται μια διαφορετική και ξεχωριστή εμπειρία.Και στο κάτω-κάτω,αν οι συνηθισμένοι το πιστεύουν αυτό στ αλήθεια,γιατί απατούν την σύντροφο τους με οποιαδήποτε άλλη?Η δικαιολογία:"Ήθελα κάτι διαφορετικό,να μην βαρεθώ."Αυτοακυρώνεται.Ας έσβηναν απλά το φως αφού είναι όλες ίδιες!
Η Κλαίλια έβλεπε τα φώτα έξω στον δρόμο αγχωμένη.Σιγά-σιγά της φάνηκε οτι είχαν αρχίσει να τρεμοπαίζουν--αυξομειώνοντας την ένταση τους--καθώς ο Γιώργος είχε γονατίσει μπροστά της και έγλυφε αργά και αισθησιακά τις γάμπες της.Δεν ασχολήθηκε κάν με την παρατήρηση της για άλλες γυναίκες.Ό,τι θα έπρεπε να της εξηγήσει με λόγια,είχε αποφασίσει να της το δείξει με πράξεις.
Η Κλαίλια έκλεισε σιγά-σιγά τα μάτια της και ακούμπησε το κεφάλι της στον τοίχο πίσω της.Η υγρή γλώσσα του Γιώργου είχε ανέβει και σχημάτιζε μικρά οχτάρια στο εσωτερικό των μηρών της,στέλνοντας στον εγκέφαλο βασανιστική ευφορία.
"Μη μωρό μου,έχω πάει τουαλέτα,πρέπει να πλυθώ πρώτα!Έχω σκουπιστεί αλλά..."Η Κλαίλια έβαλε το χέρι της στο κεφάλι του,απομακρύνοντας τον απο την περιοχή του σεξ της.Ο Γιώργος χαμογέλασε και πίεσε τα χείλη του στα ροδαλά χειλάκια του καυτού της σέξ ρουφώντας τα με πάθος.Η μυρωδιά της είχε ενα μείγμα αντισηπτικού--προφανώς απο αντίστοιχα υγρά μαντηλάκια που χρησιμοποίησε--και την όμορφη οξεία μυρωδιά του υγρού ερεθισμού της.Άνοιξε με τα χείλη του τα καυτά ροδοπέταλα του σέξ της,σαν να ήταν τα αντίστοιχα του στόματος.Ύστερα,έβαλε την γλώσσα του όσο πιο βαθειά του επέτρεπε ή στάση των σωμάτων και η αντίσταση που προέβαλλε το χέρι της μαγεμένης απο ηδονή ερωμένης του.Η Κλαίλια άφησε ένα παραπονιάρικο ηδονικό αναστεναγμό και χαλάρωσε τελείως τις αντιστάσεις της.Τα"χείλη"της άνοιξαν έτσι περισσότερο,διευκολύνοντας την γλώσσα του να μπεί βαθύτερα,προκαλώντας της ερεθιστικό ντελίριο.Ασυναίσθητα στήριξε την πλάτη της στο τοίχο και λύγισε τα πόδια της ανοίγοντας τα,προτείνοντας έτσι καλύτερα την λεκάνη της στα χάδια του.Το χέρι της ακούμπησε και πάλι στο κεφάλι του,αλλά αυτή την φορά δεν προσπάθησε να το απομακρύνει.Απλά τον χάιδευε παίζοντας ταυτόχρονα με τα μαλλιά του.
Ο Γιώργος αισθάνθηκε στα χείλη και τα μάγουλα ενα μικρό τρέμουλο,καθώς ολόκληρο το σώμα της Κλαίλιας είχε συντονιστεί με την τρελή ηδονή που βίωνε ο εγκέφαλος της.Πήρε μια βαθειά ανάσα και άρχισε να εκπνέει ελαφριά απο την μύτη δημιουργώντας αντήχηση στο στόμα του,που μεταφραζόταν σε χαμηλής συχνότητας μπάσα"μουρμούρα".Το τρέμουλο αυτό μεταφερόταν--μέσω των χειλιών και της γλώσσας του--απ ευθείας στο εσωτερικό του γυναικείου σέξ συντονίζοντας τα εσωτερικά του τοιχώματα.Η πρωτόγνωρη γλυκιά αίσθηση είχε φτάσει τον ερεθισμό της στα ύψη.Προσπαθούσε μάταια να πάρει περισσότερο αέρα και λαχάνιαζε στιγμιαία,καθώς ο Γιώργος δεν της άφηνε κανένα διάλλειμα.Προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια της αλλά τα έκλεισε σχεδόν αμέσως.Οι διεσταλμένες κόρες και η καταιγίδα που επικρατούσε στον εγκέφαλο της πολλαπλασίαζαν το μισόφωτο του δρόμου,ζαλίζοντας την.Ο Γιώργος χαμήλωσε ακόμη περισσότερο την συχνότητα του ήχου που δημιουργούσε το στόμα του δυναμώνοντας τον,καθώς μείωνε την ταχύτητα του εκπνεόμενου αέρα.Μαζί άλλαζε αντίστοιχα και η συχνότητα των κραυγών ηδονής της Κλαίλιας,που τώρα βρισκόταν σε τρέλα.
Το κύμα της ηδονής άρχισε να απλώνεται αργά σε ολο της το κορμί και χαμογέλασε ανακουφισμένη,πιστεύοντας πως το υπέροχο βάσανο έφτανε στο τέλος του.Η ηδονή απλώθηκε κατέλαμβάνοντας και το παραμικρό εκατοστό του κορμιού της.Μη βρίσκοντας άλλη διέξοδο μαζεύτηκε--ακαριαία σχεδόν--πίσω στο σεξ της και τότε για την Κλαίλια ξέσπασε η κόλαση.Οι κραυγές ηδονής που συνόδευαν κάθε βίαιο τίναγμα του κορμιού της πολλαπλασιάζονταν με την ηχώ του κλιμακοστασίου.Ο Γιώργος σηκώθηκε και έπιασε την μέση της στηρίζοντας την επάνω του,καθώς εκείνη δεν ήξερε καν τι έκανε και καθώς δεν την κρατούσαν τα πόδια της κατέβαινε σιγα-σιγά και ετοιμαζόταν να καθήσει στο μαρμάρινο πάτωμα.Η Κλαίλια άπλωσε τα χέρια της τον αγκάλιασε σφιχτά και έμεινε σε αυτή την στάση σε ολη την διάρκεια των βίαιων σπασμών,που νόμιζε πως θα χώριζαν το κορμί της στην μέση.Άνοιξε τα μάτια της και το κοίταξε.Το βλέμμα της ήταν γεμάτο έκπληξη,καθώς προσπαθούσε να ηρεμήσει και να ξαναβρεί τον έλεγχο των λειτουργειών της.
"Αυτό...ήταν...ήταν...καταπληκτικό!Πως έγινε τόσο γρήγορα?...Τι έκανες καρδιά μου.Με πέθανες!"Του είπε ξέπνοα,ανάμεσα σε δυό βαθειές ανάσες.Ο Γιώργος κοίταξε το ρολόι του.Η ώρα είχε πλησιάσει τρείς.Χαμογέλασε,σήκωσε με το χέρι του το κεφάλι της Κλαίλιας και την κοίταξε στα μάτια.
"Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε...κυρία Αστυνόμε!"Της ψιθύρισε,τονίζοντας ιδιαίτερα τις τελευταίες λέξεις.Η Κλαίλια τινάχτηκε απότομα ακούγοντας τον βαθμό της.Αστυνόμε!
"Ήξερε λοιπόν,αλλά πως ήταν δυνατόν?"Αναρωτιόταν,ενώ οι σπασμοί του οργασμού ταλαιπωρούσαν ακόμη τον εγκέφαλο της,εμποδίζοντας την να σκεφτεί καθαρά.
"Πως...πως το έμαθες?Ποιός σου το είπε?Ο Κώστας!"Τον ρώτησε αμήχανα,προσπαθώντας ακόμη να βρεί την αυτοκυριαρχία της.
"Δεν φταίει κανείς,μην κατηγορήσεις το παιδί!Την Υπηρεσία μας να κατηγορήσεις που κάνει μαλακίες."Της απάντησε ειρωνικά κοιτάζοντας την απογοητευμένος.
"Τι...τι μαλακίες?"Ψέλλισε εκείνη σαστισμένη.
"Γλυκειά μου και όμορφη προισταμένη...κάποιος πρέπει να τους πει οτι όταν στέλνουν κάποιαν σε μυστική αποστολή,δεν την χρησιμοποιούν ταυτόχρονα και σε μέτρα τάξης σε γήπεδα.Τα γήπεδα έχουν κάμερες και χτές το βράδυ έδειξε στην τηλεόραση στιγμιότυπα απο επεισόδια στο Ο.Α.Κ.Α.Και ποιάν νομίζεις οτι είδα έξω απο την θύρα 35!...Την όμορφη,γλυκειά μου συμμαθήτρια απο τον χορό...που μπήκε ξαφνικά στη ζωή μου.Της απάντησε τονίζοντας τις λέξεις.
"Πραγματικά σου πάει η στολή,όπως και τα αστέρια στις επωμίδες."Συνέχισε ο Γιώργος.Μίλαγε ήρεμα,αργά και καθαρά.Δεν είχε θυμώσει.Συνάδελφοι ήταν άλλωστε.Ήξερε και εκείνος απο παρακολουθήσεις.Καταλάβαινε επίσης οτι η αποστολή της έφτανε σίγουρα μέχρι το σημείο του να μπεί στην ζωή του.Τα ερωτικά που ακολούθησαν δεν της τα είχε επιβάλλει κανείς.Όχι...η υπηρεσία δεν είναι προαγωγός.Μόνο σε κακής ποιότητας μελό θα χρειάζονταν ολα αυτά εξηγήσεις.
"Να σου εξηγήσω,το δικό μας δεν έχει σχέση με...."Η Κλαίλια προσπάθησε να του εξηγήσει,αλλά την διέκοψε.
"Με την δουλειά?Αυτό θες να πείς?Το πιστεύω...Δεν εχω λόγο να το αμφισβητήσω,γι αυτό δεν είμαι και θυμωμένος όπως βλέπεις.Θα μου πείς τώρα σε ποιό τμήμα είσαι και πρός τι όλο αυτό το μασκαραλήκι?"Την ρώτησε σοβαρεύοντας.Είχε έρθει πια η ώρα να ανοίξουν τα χαρτιά τους.Το παιχνίδι τελείωνε.
"Ηθών...Υποδιευθύντρια στο Ηθών είμαι.Η υπόθεση αφορά εσένα και την Γιάννα Δεληπέτρου.Κάποιος κατήγγειλε οτι...."η Κλαίλια σταμάτησε απότομα,καθώς ενα ταξί είχε σταματήσει απέναντι απο το σπίτι του Γιώργου και περίμενε τον πελάτη να πληρώσει την κούρσα.Κάποιος γείτονας γύριζε σπίτι του μετά απο γλέντι.Η Κλαίλια κοίταξε τον Γιώργο σαν να του έλεγε:"Στα είπα εγω,θα μας δούν!"Και προσπάθησε να χωθεί στην σκοτεινή πλευρά του διαδρόμου.
"Αστο για σήμερα,αρκετά μάθαμε.Αύριο το απόγευμα ελα αν θέλεις να γνωρίσεις και την Γιάννα στο σπίτι της.Πιστεύω οτι ξέρεις που βρίσκεται ε?Και αν πιστεύεις ακόμη οτι είμαστε μπλεγμένοι σε οτιδήποτε,το συζητάμε εκεί.Τώρα είναι ώρα για άλλα πράγματα!"Της είπε δείχνοντας της την σκάλα που οδηγούσε στο διαμέρισμα του.Η Κλαίλια χαμογέλασε πονηρά,έπλεξε τα δάχτυλα της στα δικά του και τον ακολούθησε.Ήταν πολύ χαρούμενη που είχε φανερωθεί η αλήθεια και που ο Γιώργος καταλάβαινε τη θέση της.Τώρα--όντας σίγουρη για την αθωότητα του--όταν ξεκαθάριζε η υπόθεση,θα μπορούσε και εκείνη να αφιερωθεί απερίσπαστη στην αναζήτηση των ορίων της στο σέξ.
Η παλιά Κλαίλια,εκείνη που μόλις μιά μέρα πρίν δεν ήξερε αν πρέπει--και αν ήθελε--να ξεπεράσει τις αναστολές που της είχαν επιβληθεί,είχε ξαφνικά εξαφανιστεί σαν να μην υπήρξε ποτέ.Είχε χαθεί για πάντα,πνιγμένη μέσα στο κύμα ηδονής που ένοιωσε σε εκείνον τον υποφωτισμένο διάδρομο.Τώρα ήταν σίγουρη πως ο,τι διάβασε για τους Ξεχωριστούς ήταν αλήθεια.Αυτό που ένοιωσε μόλις πρίν απο λίγο δεν το δημιούργησε απλά ένα στόμα και μια γλώσσα.Κάποια τεχνική.Ήταν ταυτόχρονα θέληση και πετυχημένη μετάδοση ερωτικής ενέργειας.Αυτό ήθελε απίστευτη συγκέντρωση για να επιτευχθεί.Όπως ακριβώς τα είχε διαβάσει στα κεφάλαια.
Η καινούργια ανανεωμένη Κλαίλια δεν ήταν διατεθειμένη να αφήσει κι άλλο χρόνο να γλιστρήσει ανούσια απο την--ερωτική τουλάχιστον--ζωή της.Η γνώση του να παίρνει και να δίνει ευτυχία σε άλλους ήταν πολύ σημαντική για εκείνη.Ο,τι όμορφο είχε σκέφτεί ποτέ σε όλη της ζωή στον ερωτικό τομέα,το βρήκε στους Ξεχωριστούς.
Ο Γιώργος κάθισε στον καναπέ δίπλα της και την πήρε τρυφερά στην αγκαλιά του.Δεν βιαζόταν κανείς απο τους δύο να συνεχίσει το παιχνίδι του έρωτα.Τα χείλη του πλησίασαν και πάλι.Η Κλαίλια αισθάνθηκε στην γλώσσα της την γεύση του οργασμού που είχε αφήσει λίγο πρίν στα χείλη του και αντέδρασε με ένα υπόκωφο ηδονικό βογκητό,κατευθείαν απο το διάφραγμα της.Ξαφνικά απομακρύνθηκε κοιτάζοντας τον έντρομη.Ύστερα σηκώθηκε απο την αγκαλιά του ζητώντας του συγνώμη.Αισθανόταν πολύ βρεγμένη χαμηλά και ντρεπόταν.Ήθελε να πάει στο ντούς να ξεπλυθεί απο την προηγούμενη εμπειρία,πρίν γευτεί απερίσπαστη την συνέχεια.
"Άνοιξε την πόρτα,τέρμα στον διάδρομο,μετά την κρεβατοκάμαρα.Πάρε μπουρνούζι απο την ντουλάπα στο υπνοδωμάτιο."Ο Γιώργος της έδειξε χαμογελώντας το ένα απο τα δύο μπάνια του σπιτιού και σηκώθηκε απο τον καναπέ,βρίσκοντας την ευκαιρία να κάνει και εκείνος το ίδιο στο άλλο.Η Κλαίλια προχώρησε χαρούμενη στον διάδρομο,που της είχε υποδείξει.Η πόρτα στην κρεβατοκάμαρα ήταν ανοιχτή.Μπήκε μέσα,άνοιξε το φώς και κατευθύνθηκε στην ντουλάπα του.Άνοιξε το δεξί φύλλο της,πήρε ενα μπουρνούζι και ξεκίνησε να φύγει,όταν το βλέμμα της έπεσε στην στολή του,που κρεμόταν στο διπλανό φύλο της ντουλάπας.Το πρόσωπο της φωτίστηκε.
"Μμμμ...ξέρω τι θα σου κάνω κύριε συνάδελφε!"Μουρμούρισε και έφυγε για το μπάνιο.Μερικά λεπτά αργότερα ξαναγύρισε,φορώντας το βαμβακερό μπουρνούζι πάνω στο νοτισμένο κορμί της.Πήρε μια πετσέτα,σκουπίστηκε καλά παντού και ύστερα φόρεσε το πουκάμισο της στολής του και το πηλίκιο που βρήκε πιο δίπλα.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη κρυφογελώντας.Όχι,δεν ήταν ακόμη ικανοποιημένη.Ξαναγύρισε στην ντουλάπα και ξεκρέμασε την χοντρή υπηρεσιακή ζώνη που κρεμόταν με το πιστόλι ακόμη στην θήκη της.
"Ευτυχώς είσαι προσεκτικός συνάδελφε."Σκέφτηκε καθώς έβγαζε τον γεμιστήρα του όπλου και είδε οτι ήταν άδειος.Τράβηξε όσο μπορούσε πιο απαλά--για να μην το ακούσει ο Γιώργος στο σαλόνι--το κλείστρο στην ανοιχτή θέση και βεβαιώθηκε πως δεν είχε ούτε εκεί σφαίρα.Ευχαριστημένη,ξαναέβαλε το όπλο στην θήκη και κούμπωσε την ζώνη στην μέση της,κατευθείαν στο γυμνό κορμί της.
"Ουάου...κυρία συνάδελφε!"Την υποδέχτηκε ο Γιώργος σφυρίζοντας.Το θέαμα της ημίγυμνης Κλαίλιας ήταν απίστευτα σέξυ.Το καλοκαιρινό υπηρεσιακό πουκάμισο με τα γαλόνια και η δερμάτινη ζώνη πάνω στο κατά τα άλλα ολόγυμνο σώμα της ήταν ό,τι πιο πρόστυχο είχε δεί τον τελευταίο καιρό.Όταν το ζευγάρι είναι μόνο του και κάνει έρωτα,το πρόστυχο χάνει την κακή του έννοια.Αντίθετα,είναι απολύτως απαραίτητο.Η Κλαίλια τον πλησίασε αργά,γεμάτη χάρη.Είχε διαβάσει πολύ προσεκτικά τα κεφάλαια και ήξερε πόση αξία έχει και η παραμικρή λεπτομέρεια.Ανέβηκε όρθια στον καναπέ,πέρασε τα πόδια της δεξιά και αριστερά απο τα δικά του και κάθισε απαλά πάνω του,πατώντας στα πέλματα της.
"Θα προτιμούσες να φορούσα το δικό μου πουκάμισο,έτσι δεν είναι υφιστάμενε?"Του είπε χαμηλόφωνα καθώς έσκυβε πάνω του.Ο Γιώργος χαμογέλασε.Η αναφορά στο πουκάμισο ήταν υπαινιγμός στην διαφορά βαθμού της--μιάς και ήταν ιεραρχικά ανώτερη--και σκοπό είχε να τον ιντριγκάρει.
"Καλή...πολύ καλή!"Σκέφτηκε ασυναίσθητα.Την αποπλάνηση την είχε μάθει καλά η νεαρή.
"Αυτά να μου τα πείς όταν θα με παρακαλάς να σε αφήσω να τελειώσεις!"Της είπε--και καλά απειλιτικά--και την δάγκωσε απαλά στον λαιμό,κάνοντας την να αντριχιάσει.
"Φοβήθηκα τώρα!"Του απάντησε δαγκώνοντας τα χείλια της κάθως ξέλυνε την ζώνη απο το μπουρνούζι του.
"Μμμ...έεετσι μπράβο.Αυτός τουλάχιστον ξέρει να σέβεται τις ανώτερες του!"Συνέχισε γελώντας πονηρά,καθώς είδε το σέξ του σε πλήρη στύση,να διαγράφει μια μικρή καμπύλη--ακουμπώντας στην κοιλιά του--έτσι όπως ήταν σχεδόν ξαπλωμένος.Έπιασε το αντρικό σέξ με το χέρι της και τον ακούμπησε εξωτερικά στο δικό της,χαιδεύοντας το.Με το άλλο χέρι άρχισε να χαιδεύει ταυτόχρονα το δικό της.Έκλεισε τα μάτια της ερεθισμένη.Η ερωτική εξερεύνηση του εαυτού της μόλις είχε ξεκινήσει για την αναγεννημένη Κλαίλια και οι προοπτικές φάνταζαν υπέροχες.
----------------------------------------------------------------------------------------
"Που είναι πάλι αυτή η ηλίθια?"Σκέφτηκε η Κατερίνα,καθώς το σταθερό τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα για δεύτερη φορά.Η Μαριάννα πάλι έλειπε και τώρα ήταν αναγκασμένη να βγεί απο την πισίνα για να απαντήσει.
"Παρακαλώ...έλα Γιώργο μου καλημέρα...οοοχι,οχι,δεν ξύπνησε ακόμη η κόμισσα...να της πω τίποτα...μμμ?...θα΄ρθει η Κλαίλια?Ννναι...θα της το πω!"Απάντησε η Κατερίνα έκπληκτη και έκλεισε το τηλέφωνο.Κανονικά θα έπρεπε να περιμένει να ξυπνήσει η Γιάννα για να της το πεί,αλλά την είχε κυριεύσει η περιέργεια.Κοίταξε διστακτικά πρός τον δεύτερο όροφο,το πήρε απόφαση και ανέβηκε τρέχοντας την σκάλα.Έφτασε εξω απο το κεντρικό υπνοδωμάτιο και άνοιξε απαλά την πόρτα.Έψαχνε να βρεί τρόπο να την ξυπνήσει απαλά.Πλησίασε στο κρεβάτι και κάθισε στην άκρη του.Έπειτα έσκυψε και φίλησε απαλά το μάγουλο της Γιάννας,που άνοιξε τα μάτια της χαμογελώντας.
"Αλλάξαμε τρόπο ξυπνήματος μωρό μου ε!Μπράβο!Τον προτιμάω απο το βάρβαρο άνοιγμα του εξώφυλλου που έκανες παλιά.Ίσως πρέπει να μένω έγκυος συχνότερα!"Της είπε γελώντας και πήρε και πάλι το χρησιμοποιημένο τέστ εγκυμοσύνης στα χέρια της,σαν να μην πίστευε ακόμη οτι το παραθυράκι της γονιμότητας είχε κοκκινίσει το προηγούμενο απόγευμα.Ναι,δεν ήταν όνειρο.Το τέστ βρίσκονταν εκεί,κοντά της.
"Ήταν ανάγκη...πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος και είπε...είπε οτι το απόγευμα έχει καλέσει εδώ την Κλαίλια.Δεν μου εξήγησε τίποτα,θα τα πέιτε εσείς είπε."Της είπε η μικρή και σηκώθηκε να φύγει.Λίγο πρίν φτάσει στην πόρτα σταμάτησε και γύρισε πρός το μέρος της.
"Δεν μας είπες τελικά.Θα του το πείς,έτσι δεν είναι?Θέλω να πω...πρέπει να το μάθει!"Την ρώτησε διστακτικά θεωρώντας το αυτονόητο.
"Όχι...δεν θα του πεί κανείς τίποτα!"Της απάντησε η Γιάννα σε αυστηρό ύφος,δίνοντας της να καταλάβει οτι το εννοεί.
"Έλα?Δεν κατάλαβα...πλάκα κάνεις ε?"Την ξαναρώτησε μην πιστεύοντας στ αυτιά της.
"Δεν κάνω καθόλου πλάκα.Δεν αλλάζει τίποτα η εγκυμοσύνη.Θα συνεχίσει την ζωή του.Με την Κλαίλια ή όποια άλλη θέλει!Και όποια του το πεί απολύεται...και μιλάω σοβαρά όπως βλέπεις!"Ο τόνος της φωνής και το ύφος της δεν επιδέχονταν αντίρρηση.Οποιαδήποτε συζήτηση απλά θα την σύγχυζε και στην κατάσταση της αυτό δεν έπρεπε να συμβαίνει.Η Κατερίνα κούνησε το κεφάλι της αποδοκιμαστικά,έκανε μεταβολή και έφυγε σκεφτική.
"Κάλεσε την Κλαίλια?Τα έφτιαξαν τόσο γρήγορα ή έγινε κάτι άλλο?Κάτι έγινε...αλλά τι?"Αναρωτήθηκε φωναχτά η Γιάννα και  πετάχτηκε απο το κρεβάτι βιαστική.Άνοιξε το κινητό της και τηλεφώνησε στον Γιώργο.Λίγο αργότερα έκλεινε το τηλέφωνο ευχαριστημένη.
"Συμβαίνει τίποτα?"Την ρώτησε η Κατερίνα που ειχε στο μεταξύ ξαναέρθει να στρώσει το κρεβάτι.
"Τίποτα χαρά μου...Ολα πάνε καλά.Απλώς επισπεύδονται λίγο!"Της απάντησε γελώντας και έφυγε πρός την κουζίνα.Η Κατερίνα την ακολούθησε για να της φτιάξει πρωινό.
"Δεν μου λες μωρό μου...Η Μαριάννα που είναι?Λείπει?Είναι να έρθει σήμερα η Μιρέλλα?Σου είπε τίποτα?"
"Η Μιρέλλα?Α...ναι...θα έρθει.Η Μαριάννα λέει επίσης οτι η εκπαίδευση της έχει τελειώσει.Αποκτήσαμε και άλλη Ξεχωριστή!"Της απάντησε η μικρή βοηθός ειρωνικά.
"Ασε την Μαριάννα,εσυ τι λές?Είναι έτοιμη?"
"Ναι...μια χαρά είναι.Τα έχει καταλάβει όλα και έχει μάθει και τα σημεία.Όλα καλά.Τα υπόλοιπα μόνο εμπειρικά μπορεί να τα μάθει."
"Εντάξει...όταν έρθει τότε,πες τε της οτι τελείωσε η εκπαίδευση και στείλτε την κάτω στο σχεδιαστήριο,σε εμένα.Τα γνωστά...Θα της πείτε να φορέσει ο,τι θέλει,να βαφτεί όπως θέλει, και να χρησιμοποιήσει ο,τι θεωρήσει απαραίτητο για να με σαγηνέψει.Εγώ εννοείται πως δεν γνωρίζω τίποτα και θα με αιφνιδιάσει.Είμαι περίεργη να δω τι θα κάνει με εμένα.Α...και--αν έχετε όρεξη και εσέις βέβαια--συγκάλεσε Venus 4...μισή ώρα μετά."Της είπε η Γιάννα,κλείνοντας της το μάτι πονηρά.Η Κατερίνα χαμογέλασε και αυτή,το ίδιο σκανταλιάρικα.Venus είχαν καιρό να"συγκαλέσουν",της είχε λείψει.
"Μπα,Μπα,μπαααα...θα την περάσεις εσυ εξετάσεις?Πως και έτσι?"Την ρώτησε η Κατερίνα ειρωνικά.Συνήθως η εκπαίδευση άρχιζε και τελείωνε με τον-την εκπαιδευτή.Της Μιρέλλας όμως της το είχε τάξει την πρώτη μέρα που η μικρή αποφάσισε οτι θέλει να συμμετέχει στον κόσμο των Ξεχωριστων.
"Αυτή μου αρέσει.Απο την πρώτη στιγμή που την είδα,την ήθελα!"Της απάντησε ειλικρινά.Η Κατερίνα γέλασε με την τελευταία της παρατήρηση.Σπάνια άκουγε την κυρά της να είναι ενθουσιασμένη με γυναίκα.
"Αλήθεια ε?Α...δε μου λες,την έχεις δεί βαμένη ξανθιά?"Την ρώτησε,τονίζοντας το:"ξαναθιά".
"Ξανθιά?Πότε τα έκανε ξανθά?Οχι,δεν την έχω δει...της πάνε?"Ρώτησε αιφνιδιασμένη η Γιάννα.Η Κατερίνα κούνησε το κεφάλι της καταφατικά δαγκώνοντας τα χείλη της με νόημα.
"Θα δείς,θα δείς!"Της απάντησε και έφυγε πρός την κουζίνα.
----------------------------------------------------------------------------------------
Η Μιρέλλα μόλις είχε ξυπνήσει και ετοιμαζόταν να κατέβει στην κουζίνα για πρωινό.Τον τελευταίο καιρό είχε συνηθίσει να ξυπνάει νωρίς,για να προλαβαίνει εκείνη τον ταχυδρόμο.Οι λογαριασμοί νερού,ρεύματος και τηλεφώνου πέρναγαν--τώρα πιά--πρώτα απο τα χέρια της.Η επίσημη δικαιολογία της στον Τζίμη ήταν πως ήθελε να τα ελέγχει όλα,για να μην γίνονται σπατάλες άνευ λόγου.Η ειρωνία ήταν πως ο Τζίμης είχε χαρεί που η Μιρέλλα είχε αποφασίσει να παραστήσει την κυρία του σπιτιού και δεν της έδωσε σημασία.
"Κάνε ο,τι θες!"Της είχε πεί απλά.Και απο τότε η Μιρέλλα κατέβαινε κάθε πρωί και περίμενε τον ταχυδρόμο με ανυπομονησία.Όσο πιο γρήγορα έβρισκε αυτό που της είχε ζητήσει η Γιάννα,τόσο πιο γρήγορα θα γλύτωνε απο τον Τζίμη!Είχε κατέβει την σκάλα και ετοιμαζόταν να βγεί στην αυλή να δεί αν το ταχυδρομικό κουτί είχε λογαριασμούς,όταν άκουσε ομιλίες απο το γραφείο του Τζίμη.Η Μιρέλλα δεν άντεξε.Πλησίασε την κλειστή πόρτα και ακούμπησε το αυτί της στο ξύλο.Άκουσε τον Τζίμη να μιλάει με κάποιον στο τηλέφωνο με τα σπαστά Ελληνοαγγλικά του.
"Hello...Robert!Χαίρομαι που σε ακούω,τι...?Τι έγινε?...Σε έκλεψαν?...Ποιός σε έκλεψε και τι σου έκλεψε ρε Ρόμπερτ.Το σημειωματάριο?Είχες και το όνομα μου μέσα σε αυτό?Μπράβο ρε μαλάκα...Που είσαι τώρα?Ναι...φυσικά...έλα απο εδώ.Ναι ρε θα σε κρύψω εγω...μας υποχρέωσες μαλάκα!"Μονολόγησε στα Ελληνικά,καθώς έκλεινε το ακουστικό με δύναμη.Η Μιρέλλα άκουσε την καρέκλα να τραβιέται βίαια,κατάλαβε οτι είχε σηκωθεί ο Τζίμης και φοβήθηκε πως θα την ανακάλυπτε.Απομακρύνθηκε βιαστικά απο την πόρτα και κάνοντας μεταβολή κατευθύνθηκε πάλι πρός εκείνη.Μόλις έφτασε απ έξω και ετοιμάστηκε να την ανοίξει,η πόρτα άνοιξε και ενας μαινόμενος Τζίμης έβριζε,φωνάζοντας τον Μιχάλη τον βοηθό του.
"Τι είναι αγάπη μου...τι έπαθες πρωί-πρωί?"Τον ρώτησε αγκαλιάζοντας τον τρυφερά.Ο Τζίμης έπιασε τα χέρια της και έλυσε την αγκαλιά της απότομα,φωνάζοντας και πάλι τον Μιχάλη.
"Συγνώμη μωρό μου,οχι τώρα,έχω δουλειά...αργότερα!Πήγαινε μέσα.Έχω να μιλήσω για δουλειές με τον Μιχάλη και καλύτερα να μην ξέρεις τίποτα.Είναι πιο υγιεινό για σένα."Της είπε.
"Ελα Τζίμη,τι είναι...τι φωνάζεις?"Ο Μιχάλης φάνηκε στην πόρτα του διαδρόμου,τρωγόντας το τελευταίο κομμάτι απο το κρουασάν που κρατούσε.
"Μαλακίες του Ρόμπερτ,αυτό έγινε.Πήγε μια πουτάνα και του έκλεψε τα πάντα απο το χρηματοκιβώτιο."Του απάντησε θυμωμένος και ξαναγύρισε στο γραφείο.
"Ε...και?Τι έγινε?Τι μας νοιάζει εμάς ρε Τζίμη...αφού είναι μαλάκας,καλά να πάθει!"Του απάντησε εκείνος ακολουθώντας τον.
"Μέσα στο χρηματοκιβώτιο είχε και το καρνέ που έγραφε όλες του τις συναλλαγές!Και τις δικές μας ηλίθιε...Πρέπει να προσέχουμε για λίγο καιρό.Ο Ρόμπερτ είναι ήδη Αθήνα και με παρακάλεσε να τον κρύψω.Σε μισή ώρα θα είναι εδώ,να δούμε τι θα κάνουμε τώρα πιά!"Του εξήγησε ανυπόμονα κλείνοντας βίαια την πόρτα.
"Δεν είναι επικίνδυνο να τον κρύψεις εδώ αφεντικό?Θα μπλέξουμε όλοι αν τον ανακαλύψουν."Του απάντησε ο μπράβος,σκουπίζοντας τα χέρια του.
"Δεν κατάλαβες,προτιμώ να τον έχω εδώ.Δεν νομίζω να τον ψάχνει η αστυνομία απο τώρα...άλλους φοβάται.Και αυτοί οι άλλοι δεν μας ξέρουν εμάς.Στην τελική--αν γίνει επικίνδυνος για εμάς--τον εξαφανίζουμε!"Είπε ο Τζίμης όλο νόημα.
"Ηλεκτρικό σπιτιού...νερό..τηλέφωνο...τα ίδια και τα ίδια!"Μουρμούρισε η Μιρέλλα απογοητευμένη καθώς ξεφύλλιζε την πρωινή  αλληλογραφία.Ξαφνικά είδε έναν φάκελο που δεν είχε ξαναδεί.Ήταν απο το Υπουργείο Οικονομικών.Η Δ.Ο.Υ Χαλκίδας καλούσε τον κ.Δημήτρη Θεοδωρόπουλο να τακτοποιήσει φορολογικές εκκρεμότητες που αφορούσαν ενα ακίνητο που βρισκόταν στο Βαθύ Ευβοίας.Η Μιρέλλα χαμογέλασε πονηρά.Είχαν έρθει και στο παρελθόν ειδοποιήσεις απο Δ.Ο.Υ και Πολεοδομία Χαλκίδος,αλλά η μικρή δεν είχε δώσει ποτέ σημασία στο τι έγραφαν οι φάκελοι.Απλά τους έδινε στον Τζίμη και τους ξεχνούσε.Άνοιξε βιαστικά τον φάκελο και διάβασε το περιεχόμενο.Αφορούσε ενα μικρό ακίνητο μέσα σε αγρό έξι στρεμμάτων.Το είχε νομιμοποιήσει πρίν λίγο καιρό ο Τζίμης για να μην το γκρεμίσουν.Η Μιρέλλα κοίταξε γύρω της,ύστερα πήρε την ειδοποίηση και έτρεξε στον υπολογιστή της.Το google map θα της φαινόταν για άλλη μια φορά χρήσιμο.Έβαλε την διεύθυνση στο ειδικό κουτί και πάτησε την ένδειξη"δορυφόρος"του χάρτη.
Όντως!Στην συγκεκριμένη διεύθυνση,ο χάρτης έδειχνε ενα μικρό τετράγωνο κτίσμα,μέσα σε ένα μεγάλο άδειο οικόπεδο.
"Αυτό πρέπει να είναι...Σε έπιασα καριόλη!"Μονολόγησε ευχαριστημένη και έκλεισε τον υπολογιστή.Έβαλε την ειδοποίηση πίσω στον φάκελο και τον έβαλε προσεκτικά στην τσάντα της.Σε μία ώρα περίπου θα πήγαινε στην Γιάννα.Και αυτή τη φορά είχε ανακαλύψει κάτι.Ήταν σίγουρη.Άρχισε λοιπόν να ντύνεται σιγοτραγουδώντας.Ήθελε να ετοιμαστεί να φύγει για την Γιάννα όσο πιο γρήγορα μπορούσε.Είχε αποροφηθεί τόσο πολύ στις σκέψεις της,που το διακριτικό χτύπημα στην πόρτα την τρόμαξε.
"Μιρέλλα...ο Τζίμης λέει να μην φύγεις ακόμη.Θα έρθει σε λίγο ένας καλεσμένος και θέλει να σε γνωρίσει πρώτα."Της είπε ο Μιχάλης μόλις άνοιξε την πόρτα.
"Ωωωω...Τι να με κάνει?Με γνωρίζει?"Του απάντησε εκείνη εκνευρισμένη.
"Δεν σε ξέρει,ο Τζίμης του έχει όμως μιλήσει για σένα και θέλει να δείχνετε σαν οικογένεια."Της απάντησε χαμηλώνοντας την φωνή του.
"Δεν κάθομαι εγώ να περιμένω κάποιον που δεν γνωρίζω,για να παραστήσω την καλή νοικοκυρά...έφυγα πες του!"Ο Μιχάλης κοίταξε μέσα στα πανέμορφα πράσινα μάτια της και αναστέναξε.Αν την άφηνε να φύγει,ο Τζίμης θα της έκανε κακό μετά και το ήξερε.Έπρεπε να την μεταπείσει.
"Μην είσαι πεισματάρα.Κάθησε για λίγο και μόλις έρθει ο Ρόμπερτ,τον χαιρετάς,φτιάχνουμε δύο καφέδες και φεύγεις.Αν φύγεις τώρα,θα σε χτυπήσει πάλι και δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα.Σε... παρακαλώ,μη του δίνεις αφορμές να σε χτυπάει...δεν το αντέχω!"Ο Μιχάλης αιφνιδιάστηκε και ο ίδιος με το θάρρος του.Μόνο οτι ήταν ερωτευμένος μαζί της δεν της είπε.Αλλά το είχε εννοήσει φανερά.Τώρα είχε θυμώσει με τον εαυτό του που το είπε,αλλά και με την Μιρέλλα που τον είχε αναγκάσει να το κάνει.Χωρίς να περιμένει απάντηση έκλεισε απότομα την πόρτα και έφυγε βιαστικά πρός τον διάδρομο βρίζοντας τον εαυτό του.
Η Μιρέλλα είχε μείνει ακίνητη μπροστά στην κλειστή πόρτα.Ήταν τόση η έκπληξη της,που δεν ήξερε αν θέλει να γελάσει ή να κλάψει με την κατάσταση.Μάλιστα!Ο Μιχάλης ερωτευμένος μαζί της!Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια τελικά!Αναστέναξε χαμογελώντας και ξανακάθισε στην άκρη του κρεβατιού.Θα περίμενε.Ο Μιχάλης είχε δίκιο.Δεν θα άλλαζε τίποτα αν πήγαινε στην Γιάννα δέκα λεπτά αργότερα.Έπρεπε να κάνει υπομονή.Ένοιωθε οτι σε λίγο όλα θα τέλειωναν.Δεν είχε λόγο να βιάζεται.Πήρε μια βαθειά ανάσα,σηκώθηκε απο το κρεβάτι,βγήκε στον διάδρομο και κατέβηκε την μεγάλη σκάλα πρός το σαλόνι.Λίγο πριν χτυπήσει την πόρτα κοντοστάθηκε ακούγοντας--σε έντονο ύφος--ομηλίες απο το καθιστικό.Ο Τζίμης μιλούσε στα Αγγλικά με ένα άλλο άτομο,προφανώς το άτομο που την είχε ενημερώσει ο Μιχάλης οτι περίμενε.Ο καυγάς αφορούσε σε κάποιο σημειωματάριο που κλάπηκε απο το σπίτι του ξένου και αφορούσε και τον Τζίμη,ο οποίος ήταν έξαλλος με τον φίλο του.Η Μιρέλλα απομακρύνθηκε λίγο απο την κλειστή πόρτα,άλλαξε ύφος και άνοιξε την πόρτα χαιρετώντας τους γελαστή.
"Α..καλώς την.Δεν σου εχω πεί να χτυπάς πρίν μπείς?Τελώσπαντων...Απο δω ο Ρόμπερτ απο τη Γαλλία,θα το φιλοξενήσουμε για λίγο."Της είπε ο Τζίμης σε έντονο ύφος
"Μιρέλλα,χαίρομαι που σας γνωρίζω"του είπε σε άπταιστα Αγγλικά,προτείνοντας του το χέρι της.
"Εγω χαίρομαι περισσότερο δεσποινίς.Ο,τι και αν μου έχει πεί για εσάς ο Τζίμης είναι λίγο μπροστά στην ομορφιά σας!"Της απάντησε ο Ρόμπερτ ενω ταυτόχρονα έπιασε τα δάχτυλα του χεριού της και φίλησε απαλά τις μεσαίες αρθρώσεις τους.Ο Τζίμης αντέδρασε αμέσως με έναν μορφασμό δυσαρέσκειας.
"Έλα,αφήστε τις μαλακίες τώρα...Εσυ σήμερα δεν έχεις πρόβα με την άλλη?Πήγαινε φτιάξε δυό καφέδες και μετά φύγε.Έχω να μιλήσω για δουλειές με τον μαλάκα απο δω!"Της είπε εκνευρισμένος δείχνοντας της με το βλέμμα τον απορημένο Ρόμπερτ,που δεν καταλάβαινε λέξη Ελληνικά.Εκτός απο το:"μαλάκας",που άκουγε συχνά απο τον φίλο του.Η Μιρέλλα άλλο που δεν ήθελε.Γύρισε την πλάτης της,κοίταξε απαξιωτικά τον Τζίμη και έφυγε βιαστικά απο το δωμάτιο,κλείνοντας πίσω της την πόρτα.
Ο Τζίμης σηκώθηκε και άνοιξε την πόρτα του γραφείου,ψάχνοντας τον Μιχάλη.Τον είδε να στέκεται στην εξώπορτα καπνίζοντας σκεφτικός.
"Μιχάλη...Πίσω της,όπως πάντα ε?Μην έχουμε άλλα!"Του φώναξε και ετοιμάστηκε να ξανακλείσει την πόρτα.Ο Μιχάλης δεν απάντησε αμέσως.
"Δεν γίνεται αφεντικό.Τουλάχιστον οχι μέχρι έξω απο το σπίτι.Εδώ και τρείς ημέρες,αράζει κοντά στο σπίτι ενα ασφαλίτικο με δύο μπάτσους μέσα.Για κάποιο λόγο παρακολουθούν την σχεδιάστρια νομίζω."Του απάντησε τελικά.Ο Τζίμης έκανε ένα μορφασμό έκπληξης μαθαίνοντας αυτά τα νέα.
"Τι να έχει κάνει άραγε η Δεληπέτρου και την παρακολουθούν?"Σκέφτηκε,αλλά δεν πρόλαβε να συνεχίσει.Ο Ρόμπερτ είχε φανεί στην πόρτα του γραφείου και τον καλούσε φανερά ανυπόμονος.Ο Τζίμης επανήλθε στην παραγματικότητα,μορφάζοντας με δυσαρέσκεια.Τώρα είχε να λύσει το πρόβλημα με τον Ρόμπερτ.Μετά θα έψαχνε να βρεί γιατί ενδιαφέρεται η Αστυνομία για την μοδίστρα της γυναίκας του.Ίσως ο,τι μάθαινε να του φαινόταν χρήσιμο.Έκανε νόημα στον Ρόμπερτ να περιμένει και κατευθύνθηκε πρός την κουζίνα.
"Δεν μου λες μωρό μου,συμβαίνει τίποτα εκεί στην Δεληπέτρου που πηγαίνεις συχνά πυκνά τώρα τελευταία?"Την ρώτησε απότομα.Η Μιρέλλα λίγο έλλειψε να αφήσει τον δίσκο με τους καφέδες που κρατούσε στα χέρια της.Γιατί ρωτούσε ξαφνικά?Υποψιαζόταν τίποτα?
"Όχι Θεέ μου,όχι τώρα που έχω φτάσει τόσο κοντά."Σκέφτηκε τρομοκρατημένη.Μόλις το προηγούμενο βράδυ είχε συναντηθεί για πολλοστή φορά με την Ιόλη στην έπαυλη της Γιάννας.Όλο αυτό τον καιρό--παράλληλα με την"εκπαίδευση"της--συναντούσε εκεί και την Ιόλη και είχαν αρχίσει να χτίζουν μια όμορφη σχέση.Είχαν μιλήσει για όλα και ταίριαζαν.Η Ιόλη ήταν όπως ακριβώς την περιέγραφε η Γιάννα.Μια όμορφη καλλιεργημένη γυναίκα που έψαχνε ακριβώς ο,τι και αυτή.Έναν άνθρωπο--μια γυναίκα--που θα μπορούσε άφοβα να μοιραστεί μαζί της την ιδιαιτερότητα τους.Καμιά έπαρση--λόγω κύρους και κοινωνικής θέσης--δεν είχε θέση στην ζωή της δυναμικής παραγωγού.Η Γιάννα δεν θα άφηνε ούτως ή άλλως τα χρήματα και τη δύναμη που είχε αποκτήσει η Ιόλη,να στρεβλώσουν τον χαρακτήρα της φίλης της.Η Μιρέλλα ήταν ενθουσιασμένη,αν και δεν είχαν προχωρήσει ακόμη ερωτικά.Σαν ήδη εκπαιδευμένη Ξεχωριστή είχε μάθει καλά,οτι στο σεξ η βιασύνη δεν έχει θέση.Έτσι και αλλιώς η Ιόλη θα άφηνε την μικρή μέλλουσα ερωμένη της,να ολοκληρώσει την εκπαιδευσή της με την ησυχία της.Ήξερε οτι αυτό θα μεταφραζόταν αργότερα σε περισσότερη ευτυχία μεταξύ τους.Και για μια τέτοια προοπτική,ήταν διατεθειμένη να περιμένει όσο χρειαστεί!
"Οχι...γιατί ρωτάς?"Του απάντησε διστακτικά.
"Δηλαδή δεν ξέρεις οτι έξω απο το σπίτι της,υπάρχει σε εικοσιτετράωρη βάση,ασφαλίτικο περιπολικό απ έξω?"Την ξαναρώτησε κοιτώντας την βαθειά στα μάτια της,περιμένοντας την αντίδραση της.
"Όχι!Αλήθεια λές τώρα?"Τον ρώτησε,γνήσια έκπληκτη και φοβισμένη.Φοβόταν οτι τώρα--με την αστυνομία έξω απο το σπίτι της Γιάννας--ο Τζίμης δεν θα την άφηνε να φύγει.Ο Τζίμης όμως--βλέποντας το ύφος της--έχασε κάθε όρεξη για ανάκριση.Η Μιρέλλα προφανώς δεν είχε ιδέα.Σκέφτηκε για λίγο,πήρε τον δίσκο απο τα χέρια της και της έκανε νόημα οτι μπορεί να φύγει.Λίγο πριν βγεί απο την εξώπορτα την φώναξε ξανά.Η Μιρέλλα ξαναπλησίασε αμίλητη,δαγκώνοντας τα χείλη της απο αγωνία.
"Να έχεις το νού σου εκεί που πηγαίνεις.Αν ακούσεις τίποτα,για οτιδήποτε,θα μου το πείς αμέσως.Συνεννοηθήκαμε μικρή?"Για λίγο είχε σκεφτεί να μην την αφήσει να ξαναπάει στην Γιάννα.Μετά όμως άλλαξε γνώμη,πιστεύοντας οτι η γνωριμία της Μιρέλλας με την Γιάννα μπορεί και να του φαινόταν χρήσιμη κάποτε.
"Έρχομαι ρε μαλάκα...έρχομαι,γαμώ την Αγγλία σου!"Ούρλιαξε σε άπταιστα Ελληνοαγγλικά,πρός τον Ρόμπερτ που είχε βγεί και πάλι στην αυλή και τον έψαχνε.
Η Μιρέλλα μπήκε στο αυτοκίνητο της και ανέπνευσε ανακουφισμένη.Ακόμη και τώρα που είχε ξεκινήσει,φοβόταν οτι θα έβγαινε ο Τζίμης στην πόρτα έχοντας αλλάξει γνώμη και θα την σταματούσε.Λίγο πρίν στρίψει στον δρόμο που οδηγούσε στην λεωφόρο Διονύσου κοίταξε άλλη μια φορά πρός το σπίτι με έκπληξη.Ο Μιχάλης ήταν ακόμη στην αυλή και απλά την κοιτούσε να φεύγει.Δεν θα την ακολουθούσε λοιπόν!Η Μιρέλλα χαμογέλασε με ανακούφιση.Ήταν επιτέλους για πρώτη φορά ελέυθερη?Ναι!Με την Αστυνομία έξω απο το σπίτι της Γιάννας ο Τζίμης δεν τολμούσε να στείλει το τσιράκι του να την παρακολουθήσει.Ήταν ελέυθερη να κάνει ο,τι θέλει!Και αυτό που ήθελε--όλο τον τελευταίο καιρό--ήταν να βρεθεί με την Ιόλη εκτός έπαυλης.Χωρίς άγχος.Στην αρχή σκέφτηκε να την πάρει τηλέφωνο να συναντηθούν για καφέ.Αλλά δεν είχαν χρόνο για τέτοια.Έπρεπε να πάει στην Γιάννα μέσα στο επόμενο μισάωρο.Ο Τζίμης μπορεί να έπαιρνε τηλέφωνο εκεί και να την ζητούσε.Ξαφνικά το πρόσωπο της φωτίστηκε.Θα πήγαινε να την δεί στο γραφείο της!Θα της έκανε την απόλυτη έκπληξη.Έστω και για δέκα-δεκαπέντε λεπτά.Και μόνο την χαρά που θα της έδινε,άξιζε!
Δέκα λεπτά αργότερα πάρκαρε το αυτοκίνητο έξω απο την δισκογραφική εταιρία της Ιόλης.Κοιτάχτηκε στα γρήγορα στον εσωτερικό καθρέφτη και ετοιμάστηκε να κατέβει.Αλλά το μετάνοιωσε.Η εκπαίδευση της έφτανε όπου νάναι στο τέλος της.Τα βασικά τα είχε μάθει απο καιρό.Τώρα που αισθάνθηκε έστω και για λίγο ελεύθερη,ανακάλυψε οτι σκεφτόταν και ένοιωθε ήδη σαν"Ξεχωριστή".Θα έδινε λοιπόν στον έρωτα της την τέλεια αποπλάνηση.Κοίταξε γύρω της και μόρφασε απογοητευμένη.Το πάρκινγκ ήταν ανοικτό και δεν είχε πουθενά μέρος να κρυφτεί.Ευτυχώς που φορούσε φούστα.Με μια απότομη κίνηση πάτησε τον λεβιέ που ρίχνει το κάθισμα του οδηγού,κάνοντας το αυτοκίνητο κρεβάτι.Σήκωσε λίγο την φούστα της και τράβηξε βιαστικά το μικροσκοπικό εσώρουχο που φορούσε.Αυτό όμως ήταν το εύκολο μέρος.Κοίταξε άλλη μια φορά γύρω της και σιγουρεύτηκε οτι δεν είναι κανείς εκει κοντά.Πήρε μια βαθειά ανάσα και έβγαλε με γρήγορες κινήσεις το σακάκι ταγιέρ που φορούσε.Σειρά είχε το σουτιέν.Η καρδιά της πήγαινε να σπάσει απο τον φόβο μην την δούνε.Άνοιξε τα κουμπιά του πουκαμίσου και ελευθέρωσε τα κλίπ που κρατούσαν το σουτιέν σταθερό στην πλάτη της.Ευτυχώς είχε διαλέξει ένα λευκό σατέν συνολάκι χωρίς ραντάκια και τώρα αυτό την διευκόλυνε.Ανακουφισμένη που τα κατάφερε χωρίς να γίνει αντιληπτή,κούμπωσε το πουκάμισο μέχρι το στέρνο της αφήνοντας επίτηδες το πλούσιο ντεκολτέ της ελέυθερο.Έπειτα ξανάβαλε το σακάκι της οσο πιο γρήγορα μπορούσε,κουμπώνοντας το με ολα τα κουμπιά του,ώστε να εφαρμόσει επάνω στο σώμα της.Επιτέλους είχε τελειώσει.Ανέβασε το κάθισμα στην κανονική του θέση,άφησε ο,τι έβγαλε στην θέση του συνοδηγού και βγήκε απο το αυτοκίνητο.Κοιτάχτηκε μια τελευταία φορά στον εξωτερικό καθρέφτη και χαμογέλασε αυτάρεσκα.Το στήθος της αν και δεν ήταν μεγάλο,φαινόταν πολύ σέξυ,έτσι που διαγραφόταν κάτω απο τη λευκή γυαλιστερή λύκρα του πουκαμίσου.Ευτυχώς,το σακάκι θα έκρυβε απο τα αδιάκριτα βλέματα,τις ορθωμένες απο την ένταση και αναμονή θηλές της.Ήταν έτοιμη!Κλείδωσε την πόρτα του αυτοκινήτου και κατευθύνθηκε στην είσοδο του κτηρίου.
"Κυρία Δάβαρη...είναι μια κοπέλα στην είσοδο και θέλει να σας δεί,είναι λέει ανάγκη απόλυτη!"Η φωνή της Ρένας--απο την γραμματεία--στην ενδοσυνεννοήση έκανε την απορροφημένη στα αρχεία της Ιόλη να τιναχτεί.
"Ποιά είναι,πως την λένε...είναι σίγουρα τόσο σημαντικό?Εχω πολλή δουλειά!"Απάντησε πατώντας το κουμπί,μορφάζοντας με δυσφορία.
"Μιρέλλα Δεμίρη λέγεται...να..."Στο άκουσμα του ονόματος η Ιόλη άφησε άθελα της το κουμπί,διακόπτοντας απότομα την συνομηλία.
"Η Μιρέλλα μου?"Είναι δυνατόν?"Αναρωτήθηκε ταραγμένη.
"Να περάσει...να περάσει Ρένα...με άκουσες?Και να μην με ενοχλήσει κανείς και για τίποτα!"Απάντησε αμέσως και τινάχτηκε απο την πολυθρόνα της.Με γρήγορα βήματα έφτασε στην άκρη του γραφείου της.Άνοιξε την πόρτα της τουαλέτας βιαστικά και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.Πέρασε μια καινούργια στρώση κραγιόν στα χείλη της και πήγε να φύγει,αλλά μετάνοιωσε.Ξαφνικά δεν της άρεσαν τα μαλλιά της έτσι όπως έπεφταν χύμα στους ώμους.Με μια απότομη κίνηση έσκυψε μπροστά,έπιασε στην παλάμη της τον πλατινέ χείμμαρο και με μια περίτεχνη κίνηση έφτιαξε έναν απλό κότσο,τον οποίο στερέωσε με φουρκέτες και ένα μεγάλο κινέζικο ξυλάκι.Κοιτάχτηκε άλλη μια φορά στον καθρέφτη και χαμογέλασε αυτή την φορά ευχαριστημένη.
"Τώρα μάλιστα!Τώρα μοιάζεις με σοβαρή επιχειρηματία κυρία Δάβαρη."Μουρμούρισε και ξαναγύρισε βιαστικά στην πολυθρόνα της.
"Σαν μαθήτρια στο πρώτο ραντεβού κάνεις!Ηρέμησε γαμώτο!"Μονολόγησε και πήρε δυό τρείς βαθειές ανάσες για να ηρεμήσει.Το εκνευριστικό μπίπ απο το λάπτοπ της υπενθύμισε οτι είχε αφήσει τη συζήτηση με τον Γερμανό μάνατζερ στη μέση.Στην αρχή σκέφτηκε να διακόψει ευγενικά την τηλεδιάσκεψη και να το κλείσει.Αλλά τελικά συνειδητοποίησε οτι η συζήτηση με τον Χάνς θα την βοηθούσε να απασχολήσει την σκέψη της,που είχε κολλήσει στην επικείμενη επίσκεψη.Δεν ήθελε να δεί η μικρή ερωμένη της την ταραχή που της προκαλούσε η όμορφη έκπληξη που της έκανε.Ο ρόλος της"ώριμης"και σοβαρής ανάμεσα στις δύο τους,ένοιωθε οτι είχε ανατεθεί σε εκείνην.Λόγω ηλικίας ίσως.Στην πραγματικότητα μόνο εκείνη το ένοιωθε αυτο.Ούτε η Μιρέλλα και φυσικά ούτε η Γιάννα--σαν σύμβουλος--δεν της είχαν ζητήσει κάτι τέτοιο.Για κάποιο περίεργο λόγο,το θεωρούσε απλά αυτονόητο!Αισθανόταν βέβαια τα μάγουλα της να καίνε,αλλά τελικά θα κατάφερνε να δείχνει ήρεμη.
Άνοιξε ξανά το Skype και προσπάθησε να απορροφηθεί στην συζήτηση,όταν ακούστηκε το διακριτικό χτύπημα στην πόρτα.
"Περάστε!"Απάντησε και στην μισάνοιχτη πόρτα φάνηκε η Ρένα η γραμματέας της.Πίσω της διέκρινε το χαμογελαστό πανέμορφο προσωπάκι,που όποτε έβλεπε της έφτιαχνε η διάθεση,χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει ποτέ ακριβώς τον λόγο.Απλά εξέπεμπε φώς?Εκείνη ήταν ερωτευμένη?Δεν ήξερε--αλλά απο την άλλη--δεν την ένοιαζε κιόλας.Γι αυτό που ήταν 100% σίγουρη,ήταν πως την ήθελε στην ζωή της.
"Κυρία Δάβαρη...η κυρία Δεμίρη."Ανήγγειλε η Ρένα και αποσύρθηκε διακριτικά.Τώρα είχαν μείνει οι δυό τους--αμίλητες--κοιτώντας η μία την άλλη,σαν να μη πίστευαν οτι βρίσκονταν εκεί,μαζί!Η Ιόλη σηκώθηκε απο την πολυθρόνα της θέλοντας να την υποδεχτεί όρθια και πήγε πρός το μέρος της για να την αγκαλιάσει.Η μικρή την σταμάτησε με ένα νεύμα πρίν φτάσει κοντά της.Την πλησίασε και την έσπρωξε τρυφερά,δείχνοντας της την πολυθρόνα του γραφείου.Η Ιόλη υπάκουσε αμέσως αμίλητη.Ήταν φανερό οτι η μικρή της ερωμένη χρησιμοποιούσε τις πρόσφατες--Ξεχωριστές--γνώσεις της.Το σενάριο λοιπόν ήταν της Μιρέλλας και εκείνη δεν είχε κανένα σκοπό να της το χαλάσει.Την άφησε λοιπόν να το ξετυλίξει,υπακούοντας στις οδηγίες της.Η Μιρέλλα κοίταξε το έπιπλο του γραφείου και την Ιόλη και χαμογέλασε πονηρά.Ανέβασε το γόνατο της πάνω του,στηρίχτηκε,και με μια κίνηση ανέβηκε και έμεινε γονατιστή απέναντι της.Στην προσπάθεια της παραμέρισε το λάπτοπ και ο,τι άλλο είχε το γραφείο πάνω του.Κοίταξε υποτιμιτικά το--ανοικτό ακόμη--λάπτοπ και την Ιόλη και με μια επιδεικτική κίνηση του μεσαίου της δάχτυλου το έκλεισε απότομα,και το πέταξε στην παχιά μπορντώ μοκέττα που κάλυπτε το γραφείο.
"Ούπς...έκανα ζημιά?Πολύ λυπάμαι!"Της είπε αυθάδικα με ειρωνικό ύφος.Η Ιόλη την έβλεπε έτσι γονατιστή--με τα ρούχα--πάνω στο γραφείο της και ήθελε να ουρλιάξει απο ανυπομονησία.Σε κάθε απότομη κίνηση της μικρής,το όμορφο φυσικό της στήθος παλλόταν ηδονικά.Το όλο θέαμα έκανε την Ιόλη να τρελαίνεται και μόνο στην σκέψη του να το έχει στο στόμα της.
"Δεν πειράζει αγάπη μου,κάνε ο,τι θέλεις!"Της απάντησε--με αρκετή καθυστέρηση--κοιτώντας την ερεθισμένη.
"Γιατί...σε ρώτησα?"Της απάντησε η Μιρέλλα ξανά και την κοίταξε πρόστυχα δαγκώνοντας τα χείλη της.Το αριστερό της χέρι κατέβηκε στο πάνω κουμπί του σακακιού και το άνοιξε.Πήρε επίτηδες μια βαθιά ανάσα που έκανε το στήθος της να φουσκώσει,σαν να προσπαθούσε να σπάσει τα κουμπιά της ελαστικής λύκρας του πουκαμίσου της.Η Ιόλη άφησε να της ξεφύγει ένας παραπονιάρικος αναστεναγμός.Η αληθινή ζωή δεν είναι ταινία πορνό.Στίς ταινίες,οι γυναίκες που κάνουν  έρωτα με γυναίκες,είναι θηλυκότατες κουκλάρες.Η αληθινή ζωή έκρυβε για γυναίκες σαν την Ιόλη μια δυσάρεστη--ως επί το πλείστον--έκπληξη.Και τώρα είχε μπεί στην ζωή της η πανέμορφη,εξωτική Μιρέλλα.Η σκέψη και μόνο οτι θα έκανε έρωτα με αυτό το ερωτικό"Ξεχωριστό"πλάσμα μετέδιδε κύματα ηδονής σε όλο της το είναι.Η Μιρέλλα βλέποντας τις αντιδράσεις της,σιγουρεύτηκε οτι η αποπλάνηση λειτουργούσε στην εντέλεια και πήρε θάρρος.Αποφάσισε λοιπόν να το φτάσει στο τέρμα.Θα έδινε στην αγαπημένη της ένα θέαμα που θα της έμενε αξέχαστο.Άνοιξε περισσότερο τα πόδια της για να στερεωθεί καλύτερα στα γόνατα της.Έπειτα ξεκούμπωσε το τελευταίο κουμπί και άφησε το σακάκι να πέσει πίσω της,χωρίς να βγάλει τα μανίκια.Σε κάθε κίνηση της σταματούσε για να εκτιμήσει τις αντιδράσεις της Ιόλης.Το ελαστικό ύφασμα του πουκαμίσου,περισσότερο τόνιζε παρά έκρυβε τις καμπύλες του λεπτού της κορμιού της νεαρής Ξεχωριστής.Μπορούσε τώρα πια να ακούσει καθαρά την βαριά ακανόνιστη ανάσα της Ιόλης που διακοπτόταν απο βραχνά,ηδονικά αναφυλλητά ερεθισμού.Και εκείνη είχε ερεθιστεί πολύ.Αισθανόταν το--γυμνό μέσα απο την φούστα--φρεσκοξυρισμένο της σέξ να καίει το εσωτερικό των μηρών της.Αλλά αυτό που έβλεπε απέναντι της δεν είχε καμιά σχέση με απλό ερεθισμό σαν τον δικό της.Η Ιόλη αντιδρούσε σαν όλη αυτή την ώρα να χαιδευόταν.Στην πραγματικότητα ειχε παραμείνει ακίνητη--απο την στιγμή που είχε καθίσει στην πολυθρόνα--και την παρακολουθούσε.Ήρθαν στο μυαλό της πράγματα που της έλεγε η Μαριάννα στην εκπαίδευση,όταν η απορία της ήταν το:"Ως που μπορεί να φτάσει η ηδονή?"Σε γενικές γραμμές--απ ο,τι είχε καταλάβει--εκείνη,όπως η Μαριάννα,η Κατερίνα και οι περισσότερες"εκπαιδευμένες Ξεχωριστές"βρίσκονταν στο επίπεδο Ένα.
Για το Δεύτερο επίπεδο,η Μαριάννα της εξήγησε--χωρίς πολλές λεπτομέρειες--για γυναίκες και άντρες που μπορούν να έρθουν σε οργασμό χωρίς καν να χαιδευτούν!Σε αυτό το επίπεδο βρίσκονται λίγοι απλά"εκπαιδευμένοι Ξεχωριστοι" και Ξεχωριστές.Όπως και οι περισσότεροι-ες απο τους"γεννημένους Ξεχωριστούς-ες".
Υπήρχε και το Τρίτο επίπεδο,αλλά εκεί έχουν φτάσει μόνο μερικοί και μερικές απο τους γεννημένους.Όπως η Γιάννα που ήταν και Τομεάρχης...και η Ιόλη της!
Το τι συμβαίνει εκεί δεν μπορούσε ούτε να το φανταστεί η νεαρή Ξεχωριστή και δεν ήταν του παρόντος να της το εξηγήσουν.Αν ανακάλυπτε στην πορεία της ζωής της οτι είναι γεννημένη και οχι απλή Ξεχωριστη και αν ασχολιόταν με την εσωτερική της αναβάθμιση,τα όρια της ηδονής--αλλά και της αυτοβελτίωσης του χαρακτήρα της--ήταν στο δικό της χέρι.Ή έννοια του"Ξεχωριστού"δεν είναι τίτλος να απονέμεται,δεν σημαίνει κάν ανώτερος απο κάποιον άλλον.Απλά συμπυκνώνει σε μια λέξη ολη αυτή την διαφορετική νοοτροπία--σε σχέση με τους"συνηθισμένους"--που περιγράφεται στην εκπαίδευση.Έτσι και στα επίπεδα,δεν παίρνεις γαλόνια όταν ανεβαίνεις.Είναι απλά μια αναγνώριση των υπολοίπων στην προσπάθεια αυτοβελτίωσης σου.Όσο περισσότερο"ανεβαίνουν"εσωτερικά τα μέλη,τόσο περισσότερο αναπτύσεται και ολη η θεωρία των Ξεχωριστών.Αλοίμονο στην θεωρία που δεν εξελλίσεται.Και ειδικά μια θεωρία που αφορά κάτι αεικίνητο σαν το:"ΚΑΝΩ ΕΡΩΤΑ!ΔΙΝΩ ΕΥΤΥΧΙΑ!"
Η Μαριάννα της είχε πεί να μην μένει πιστή στο αρχικό σενάριο που είχε πλάσει.Αφού αφορά και άλλον άνθρωπο,οι απρόβλεπτες αντιδράσεις--του δεύτερου ατόμου--αναγκάζουν το σενάριο να εκτελείται με συνεχείς προσαρμογές.Η Μιρέλλα δεν είχε σκοπό να φτάσει τόσο μακρυά όταν το σκεφτόταν πρίν δέκα λεπτά.Το υπέροχο θέαμα της ερεθισμένης Ιόλης όμως,δεν της άφηνε πια περιθώρια να σταματήσει.Το βλέμμα της έπεσε στο--πεσμένο πάνω στο γραφείο--μπουκάλι με το εμφιαλωμένο νερό.Εξωτερικά στα τοιχώματα του,είχε σχηματιστεί υγρασία.Σημάδι οτι το νερό μέσα πρέπει να ήταν κρύο.Δεν το σκέφτηκε καθόλου.Η γυναίκα της ζωής της το άξιζε και με το παραπάνω.Πήρε το μπουκάλι ανοίγοντας το ταυτόχρονα και στερέωσε το στόμιο κάτω απο το σαγόνι της.Με μια απότομη κίνηση,άφησε το κρύο νερό να κυλήσει στο λαιμό και το στήθος της.Απο εκεί χαμηλά στην κοιλιά και τελικά στο σέξ της στάζοντας ερεθιστικά πάνω στο έπιπλο του γραφείου.Η Μιρέλλα ανατρίχιασε.Περιέργως όμως δεν ήταν απο το κρύο όπως περίμενε.Ανατρίχιασε ηδονικά.Ήταν τόσο καυτό το κορμί της τώρα πια,που η αίσθηση του κρύου δεν διήρκεσε παρά λίγα δευτερόλεπτα.Οι ήδη ερεθισμένες θηλές της φούσκωσαν απότομα και διαγράφονταν πεντακάθαρα στο--διαφανές πιά--μουσκεμένο ύφασμα.Άνοιξε τα χέρια της και άφησε το σακάκι να πέσει τελείως πίσω της.Μετά ένωσε τα χέρια της μπροστά,ανάμεσα στα πόδια της συμπιέζοντας ταυτόχρονα το στήθος της ανάμεσα στους βραχίονες των χεριών της.Ύστερα έσκυψε--χωρίς να αλλάξει στάση--πρός την Ιόλη πλησιάζοντας το πρόσωπο στο δικό της.Η Ιόλη αναστέναξε για άλλη μια φορά ηδονικά και ανασηκώθηκε απο την θέση της με σαφή σκοπό να την φιλήσει.Η Μιρέλλα την άφησε να πλησιάσει τα χείλη της και τραβήχτηκε απότομα,παραμένοντας σκυμμένη και σε μικρή απόσταση απο τα υγρά χείλη της ερωμένης της.
"Δεν τέλειωσα ακόμη μωρό μου.Σου χω άλλη μια έκπληξη!"Της ψιθύρισε,γελώντας πονηρά.
"Δεν με λυπάσαι πια?Τι άλλο θα μου κάνεις!Σε θέλω αγάπη μου.Θέλω να σου κάνω έρωτα!"Της απάντησε ξεψυχισμένα η Ιόλη.Η Μιρέλλα ανατρίχιασε και μόνο με την ερεθισμένη χροιά της φωνής της.Αλλά δεν μπορούσε να γίνει αυτό που και εκείνη ήθελε τόσο πολύ!Είχαν περάσει ήδη τα δέκα απο τα είκοσι λεπτά που είχε στην διάθεση της,πρίν αναγκαστεί να φύγει για την Γιάννα.Η Ιόλη είχε δίκιο να το ζητάει,δεν ήξερε όμως πόση ώρα είχε εκείνη στην διάθεση της.
"Δεν γίνεται αγάπη μου...δεν έχω όση ώρα χρειαζόμαστε για να σου δώσω την ευτυχία που σου αξίζει!"Της είπε και την έσπρωξε τρυφερά πίσω στην πολυθρόνα της.Έπειτα ανασηκώθηκε και έβαλε πρόστυχα τα δύο μεσαία δάχτυλα του δεξιού της χεριού στο στόμα,γλύφοντας τα.Τα γέμισε σάλιο και τα έδειξε στην Ιόλη.Με το αριστερό της χέρι ανασήκωσε την φούστα της στους γοφούς της,και έριξε το κορμί της πίσω.Χαμογέλασε στην σύντροφο της τρυφερά και έβαλε τα υγρά δεξιά της δάχτυλα βαθειά μέσα στο μουσκεμένο απο ώρα σεξ της.
Η Ιόλη που τον τελευταίο καιρό που συναντούσε την Μιρέλλα δεν την είχε δεί καν γυμνή,δεν άντεχε άλλο σε αυτό που εξελλισόταν μπροστα στα μάτια της.Τα δάχτυλα της μικρής άνοιγαν σε κάθε τους κίνηση τα ροδαλά χείλη της ηδονής,ενω ταυτόχρονα έβγαζε ηδονικούς αναστεναγμούς αυξανόμενης έντασης.Η ώριμη επιχειρηματίας έκλεισε τα μάτια της και κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού που φορούσε.
"Πως σου ΄ρθε να φορέσεις σήμερα παντελόνι γαμώτο!"Αναρωτήθηκε,καθώς το συγκεκριμμένο ρούχο προέκυψε εντελώς άβολο.Χωρίς να σηκωθεί απο την πολυθρόνα ανασήκωσε την λεκάνη της,προσπαθώντας να κατεβάσει το παντελόνι στα γόνατα.
Η Μιρέλλα δεν την άφησε.Σταμάτησε να χαιδεύεται και κατέβηκε απο το γραφείο.Πέρασε τα πόδια της δεξιά και αριστερά απο της Ιόλης--έτσι όπως ήταν ξαπλωμένη στην πολυθρόνα--και κάθισε στους μηρούς της.Ξανάβαλε τα δάχτυλα στο σεξ της,έπαιξε για λίγο και έπειτα τα έβγαλε και τα ακούμπησε απαλά στα χείλη της ώριμης Ξεχωριστής.Η Ιόλη έκλεισε τα μάτια της και άρχισε να γλύφει απαλά την ημιδιάφανη κολλώδη ηδονή με την οποία είχε πασαλείψει η Μιρέλλα τα δάχτυλα της.
"Ναι μωρό μου γλύψτα...σου αρέσει η γεύση μου?Μπορώ να στην δίνω για όλη την υπόλοιπη ζωή μας αν το θες και εσυ!"Της ψιθύρισε.Έπειτα πήρε τα δάχτυλα της Ιόλης,τα έγλυψε ενα-ενα πρόστυχα και τα οδήγησε στο σεξ της,ενω ταυτόχρονα έσκυψε πρός το μέρος της Ιόλης και ένωσε τα χείλη με τα δικά της.Η Ιόλη θα μπορούσε τώρα να διοχετεύσει τον άκρατο ερεθισμό της πίσω στην μικρή ερωμένη που τα προκάλεσε όλα!Γύρισε τα δάχτυλα της μαζεύοντας τα και τα δυό πάνω στο σημείο G της Μιρέλλας.Εκείνη αντέδρασε με ένα μακρόσυρτο βογκητό ηδονής.Η Ιόλη συγκεντρώθηκε,αύξησε ταχύτητα και σχεδόν αμέσως κατάλαβε--απο το τρέμουλο του κορμιού της--οτι η μικρή θα έφτανε σε λίγο σε οργασμό.
"Φίλα με μωρό μου...θέλω να αισθανθώ την ένταση του οργασμό σου μέσα απο τα χείλη σου!"Της είπε και επιτάχυνε περισσότερο την κίνηση των δαχτύλων της.Η Μιρέλλα βίωσε έναν απότομο και βίαιο οργασμό που την έκανε να τινάζει το κορμί της ανεξέλεγκτα.Αν τα χείλη της δεν ήταν απασχολημένα στο παθιασμένο τους φιλί η μόνωση του γραφείου ίσως να μην ήταν αρκετή για να συγκρατήσει τις άναρθρες κραυγές της.Όταν πέρασε το πρωτο βίαιο κύμα η Μιρέλλα άνοιξε απότομα τα μάτια της.Κάτι δεν πήγαινε καλά.Στο στόμα της είχε την γεύση του αίματος,αναμεμειγμένη με αυτή της ηδονής της.Απομάκρυνε τα χείλη της τρομαγμένη και είδε τα χείλη της Ιόλης κατακόκκινα.Κοίταξε λίγο πιο προσεκτικά και τότε κατάλαβε.Κατά τη διάρκεια του βίαιου οργασμού,είχε κλείσει τα δόντια της γύρω απο το κάτω μέρος των χειλιών την Ιόλης,κάνοντας τους μια μικρή τρυπούλα.Απο εκεί ανέβλυζε λίγο λίγο το αίμα που είχαν στα χείλη τους.Η Ιόλη πρέπει να είχε πονέσει πολύ,αλλά δεν είχε διακόψει το φιλί τους.Η Μιρέλλα την κοίταξε τρυφερά,γεμάτη αγάπη.
"Και δεν είπες τίποτα!Ούτε καν σταμάτησες να με φιλάς...συγνώμη καρδούλα μου.Είμαι ηλίθια.Ωραία Ξεχωριστή είμαι αν δεν μπορώ να συγκρατήσω το ξέσπασμα μου.Την επόμενη φορά δηλαδή,τι θα σου κάνω?"Της είπε στεναχωρημένη.Η Ιόλη της χαμογέλασε,ανασηκώθηκε στην πολυθρόνα και την αγκάλιασε τρυφερά.
"Μην είσαι χαζούλι,αίμα έχω πολύ.Αυτό που μου έδωσες εσυ σήμερα είχα ανάγκη χαρά μου!Άσε που τώρα μπορούμε να πούμε οτι έχουμε και δεσμό αίματος ε?"Της απάντησε γελώντας και την αγκάλιασε ξανά.
"Φοράω ακόμη το βρεμένο πουκάμισο,θα σε κάνω χάλια.Πως θα πάω αλήθεια έτσι στην Γιάννα?"Αναρωτήθηκε φωναχτά η Μιρέλλα χωρίς να φύγει απο την αγκαλιά της.
"Έχω ντουλάπι εδώ,θα σου δώσω να φορέσεις κάτι και στεγνώνεις το πουκάμισο σου όταν πας στην Γιάννα."Της είπε η Ιόλη και ξαναξάπλωσε.Ήταν η σειρά της να δώσει στην μικρή ένα Ξεχωριστό θέαμα.Την κοίταξε βαθειά στα όμορφα μάτια της χαμογελώντας πονηρά.ύστερα έπιασε τα χέρια της μικρής και τα ακούμπησε στην κοιλιά της--στο ύψος της μήτρας--με τις παλάμες ανοικτές.Αφού της έδωσε να καταλάβει οτι θέλει απο εκείνη να πιέζει σταθερά---αλλά οχι βίαια--το σημείο και με τις δυό της παλάμες,ξάπλωσε στην δερμάτινη πολυθρόνα χαλαρώνοντας.Η Μιρέλλα έμεινε στην θέση που της ζήτησε,παρακολουθώντας κάθε κίνηση της συντρόφου της.Η Ιόλη πήρε μερικές βαθείες αναπνοές χαλάρωσης και άνοιξε τα μάτια της.
"Τώρα θα δείς πόσο σε θέλω αγάπη μου!"Της είπε και έμεινε ακίνητη,με τα χέρια της χαλαρά δίπλα στο σώμα της.Στην αρχή δεν γινόταν τίποτα και η Μιρέλλα είχε αρχίσει να ανυπομονεί.Τι να δεί...δεν γινόταν τίποτα.Μήπως κάτι δεν έκανε εκείνη σωστά?
"Μήπως...."δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την σκέψη της.Η αναπνοή της Ιόλης άρχισε να γίνεται ακανόνιστη,ενω μικρές σταγόνες ιδρώτα άρχισαν να εμφανίζονται στο πρόσωπο και το σώμα της.Ταυτόχρονα η Μιρέλλα ένοιωσε τους κοιλιακούς της ερωμένης της να τρέμουν κάτω απο τις παλάμες της με αυξανόμενη ένταση.Ήταν φανερό--όσο απίστευτο και να φαινόταν--πως η Ιόλη έκανε έρωτα στον εαυτό της,χωρίς καν να χαιδεύεται.Αλλά πως ήταν δυνατόν!Η εκπάιδευση της μικρής δεν είχε φτάσει σε αυτά τα επίπεδα.Η Μαριάννα δεν θεώρησε σκόπιμο να της εξηγήσει οτιδήποτε πίστευε πως η Μιρέλλα θα αργούσε έτσι και αλλιώς να βιώσει.Ήταν εντελώς απροετοίμαστη λοιπόν για το θέαμα που παρακολουθούσε.Και αυτό που έβλεπε ήταν μαγικό.Οι παλάμες της είχαν αρχίσει πια να καίνε,αλλά δεν κουνήθηκε απο την θέση της.Ο,τι και αν συμβαίνει,ήταν αποφασισμένη να δεί την κατάληξη.
Η Ιόλη είχε--εν τω μεταξύ--"χαθεί"τώρα σε σύννεφα ηδονής.Τα χείλη της έτρεμαν σαν να κρύωνε και σταγόνες ιδρώτα κυλούσαν πάνω στο όμορφο πρόσωπο της.Έκλεισε τα μάτια της και σε λίγο αφέθηκε στον άγριο οργασμό που την κατέκλυε.Η Μιρέλλα είχε μείνει ακίνητη--σχεδόν παγωμένη --και την παρακολουθούσε,χωρίς να πιστεύει αυτό που έβλεπε με τα μάτια της.
Αισθάνθηκε τόσο όμορφα που βοήθησε--με όποιο τρόπο βοήθησε--στο να το αισθανθεί αυτό η Ιόλη!Ύστερα έσκυψε επάνω της συγκινημένη,περιμένοντας την να ηρεμήσει.Η Ιόλη άνοιξε τα μάτια της και είδε την μικρή που είχε ξαπλώσει πάνω στο στήθος της να έχει δακρύσει.
"Είσαι καλά μωρό μου?Τι έπαθες?"Την ρώτησε.Η Μιρέλλα δεν απάντησε.Χώθηκε στην αγκαλιά της και άρχισε να την φιλάει τρυφερά.
"Τι ήταν αυτό?Τι έκανες?Είσαι γεννημένη Ξεχωριστή,έτσι δεν είναι?"Την ρώτησε διστακτικά.Η Ιόλη της χαμογέλασε και της έδειξε το μεγάλο ρολόι του γραφείου,υπενθυμίζοντας της οτι έχει λίγα χρονικά περιθώρια και και έπρεπε να φύγει.
"Θα τα πούμε άλλη φορά αυτά αγάπη μου!Τώρα πρέπει να φύγεις."Της απάντησε τρυφερά.Την φίλησε ακόμη μια φορά και της έκανε νόημα να σηκωθεί απο την πολυθρόνα.
Η Μιρέλλα σηκώθηκε απρόθυμα,έβγαλε με γρήγορες κινήσεις το πουκάμισο της και ετοιμάστηκε να φορέσει αυτό που εν τω μεταξύ της έδωσε η Ιόλη.
"Ενα λεπτό μωρό μου!Θέλω να φιλήσω έστω και για λίγο αυτές τις δύο ομορφιές!"Της είπε η Ιόλη δείχνοντας το στήθος της.Η Μιρέλα γέλασε αυτάρεσκα.
"Ναι...ειναι τα καμάρια μου!"Απάντησε γελώντας,ανασηκώνοντας τα με τα χέρια της.Η Ιόλη την πλησίασε,πέρασε τις παλάμες της γύρω τους και άρχισε να γλύφει εναλάξ τις θηλές της οι οποίες ανταποκρίθηκαν αμέσως στην όμορφη αίσθηση που προκαλούσε η έμπειρη γλώσσα που έπαιζε μαζί τους.
"Σταμάτα...σε παρακαλώ!Δεν πρόκειται να φύγω ποτέ απο εδω έτσι που το πάς!"Παρακάλεσε η Μιρέλλα,γνωρίζοντας οτι αν η Ιόλη συνέχιζε λίγο ακόμη δεν θα είχε πια την δύναμη να την σταματήσει.Η Ιόλη σταμάτησε αναστενάζοντας απογοητευμένη.Ύστερα την βοήθησε να ολοκληρώσει το ντύσιμο και την συνόδεψε στην πόρτα.
"Γεια σου μωρό μου.Ελπίζω να σου άρεσε η έκπληξη μου και...συγνώμη για τα χείλια σου ε?"Της είπε η μικρή,με βαριά καρδιά.
"Ήσουν...απλά καταπληκτική αγάπη μου!Χρειάζεται να πω κάτι άλλο?Σε ευχαριστώ για όλα.Ζω για την μέρα που δεν θα έχεις πρόβλημα χρόνου και θα είμαστε μαζί.Μέχρι τότε να προσέχεις...στο καλό!"Της απάντησε η όμορφη παραγωγός και δίνοντας της ένα τελευταίο φιλί της άνοιξε την μαγνητική πόρτα.
Η Μιρέλλα έφτασε στο πάρκινγκ,άνοιξε το αυτοκίνητο και μπήκε μέσα.Τα αισθήματα της ήταν ανάμεικτα.Απο την μιά χαιρόταν γι αυτό που είχε κάνει.Είχε αποδειχτεί πολύ όμορφη ιδέα.Και ο οργασμός της Ιόλης!
"Θεέ μου...τι υπέροχο θέαμα!"Σκεφτόταν ξανά και ξανά.Απο την άλλη ήταν στεναχωρημένη που έπρεπε να τελειώσει τόσο γρήγορα.Κοίταξε δίπλα της να βρει το σουτιέν και το βλέμμα της έπεσε πάνω στον φάκελο της Εφορίας με την διεύθυνση του ακίνητου.Αυτό της έφτιαξε λίγο την διάθεση.Άνοιξε το παράθυρο του οδηγού και κοίταξε ψηλά πρός το γραφείο της Ιόλης.Το πρόσωπο της φωτίστηκε.Η Ιόλη ήταν στο παράθυρο και κοιτούσε πρός το πάρκινγκ.Έβγαλε το χέρι της απ το παράθυρο και οδήγησε μέσα στο πάρκινγκ,οσο πιο κοντά στο κτήριο μπορούσε.Είδε την Ιόλη να της χαμογελάει μέσα απο το κλειστό τζάμι.Σήκωσε το χέρι της και της έστειλε ενα φιλί.
"Σύντομα μωρό μου.Σύντομα θα είμαι δική σου!"Μονολόγησε σφίγγοντας τον φάκελο στο χέρι της.-

Σίμος Α.