Οι Ξεχωριστοί: "Λάχεσις" (Κεφάλαιο 8 / Μέρος Α)


Τρείς εβδομάδες αργότερα......................


Η Κλαίλια βημάτιζε νευρικά γύρω απο το γραφείο της κοιτώντας συνέχεια το ρολόι της.
"Άντε βρε Νάντια,πάνε σχεδόν πέντε ώρες που στο έδωσα.Ακόμη να το διαβάσεις?"Μονολόγησε ψυθιριστά,σαν κάποιος να μπορούσε να την ακούσει.Περπάτησε για πολλοστή φορά πρός το παράθυρο και κοίταξε έξω.Ήταν σχεδόν μεσημέρι και ο ήλιος--που χτυπούσε υπο γωνία στο παράθυρο--λειτουργούσε σαν καθρέφτης,προβάλλοντας το είδωλο της.Η Κλαίλια χαμογέλασε σκανταλιάρικα κοιτώντας την εικόνα της.Ασυναίσθητα,τίναξε το κεφάλι της,πέρασε τα μαλλιά της στο αριστερό της ώμο και ξανακοιτάχτηκε.Ο μακρύς εκτεθειμένος λαιμός της έδειχνε υπέροχος έτσι,αλλά κάτι δεν της άρεσε.Δεν ήταν απόλυτα ευχαριστημένη,κάτι έλειπε.Έπιασε με το δεξί της χέρι την αρχή του κοντομάνικου που φορούσε και τράβηξε ολο το άνοιγμα του λαιμού της μπλούζας πρός τον δεξί της ώμο και ξανακοιτάχτηκε.

"Α...Ώστε αυτό σ'αρέσει ε?"Αναρωτήθηκε,καθώς γύριζε το σώμα της ανφάς και προφίλ,κοιτώντας το θέαμα που παρουσίαζε έτσι.Όφειλε να παραδεχτεί οτι ο Γιώργος είχε δίκιο.Μια απλή μπλούζα μετατρεπόταν σε σέξυ ένδυμα,με μια απλή μετατόπιση της λαιμόκοψης.Έκανε έναν μορφασμό δυσφορίας και σοβαρεύτηκε απότομα.Η σκέψη της περιστράφηκε για άλλη μια φορά γύρω απο τον Γιώργο και αυτό δεν της άρεσε καθόλου.Της προκαλούσε αμηχανία και η αμηχανία προκαλεί εκνευρισμό.
Είχαν περάσει μόνο τρείς εβδομάδες απο τότε που ανέλαβε την αποστολή,αλλά μέσα σε αυτές τις εβδομάδες οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες.Δεν είχε χρειαστεί να καταβάλει καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια--τελικά--για να γνωριστεί μαζί του.Με το που πάτησαν--με τον Κώστα--το πόδι τους στη σχολή για το πρώτο μάθημα,οι πρώτοι που γνώρισαν ήταν ο Γιώργος και η παρέα του.Μια πολύ όμορφη παρέα,αποτελούμενη απο διάφορες ηλικίες,που περιέργως λειτουργούσε αρμονικά.Τόσο αρμονικά,που θα μπορούσες εύκολα να ξεχάσεις οτι τον μεγαλύτερο απο τον μικρότερο της παρέας,χώριζαν εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια.Αστεία,φωνές,πειράγματα και στην μέση ο συνάδελφος,που περιέργως δεν ήταν όπως τον είχε φανταστεί η Κλαίλια όταν διάβασε στον φάκελο του ηλικία,χρόνια παραμονής στο σώμα κ.λ.π.Φυσικά δεν ήταν κάτι το συνταρακτικό,αλλά μπροστά στις μπυροκοιλιές και τα χάλια που φανταζόταν εκείνη,ο Γιώργος ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη.Τον είχε συμπαθήσει λοιπόν απο την πρώτη στιγμή.Και αν εκείνη τον είχε απλά συμπαθήσει,ο Κώστας είχε ήδη γίνει κολλητός με όλους στην παρέα και με τον Γιώργο ακόμη περισσότερο.Η μεταξύ τους διαφορά ηλικίας τον είχε αναβαθμίσει σε φίλο και σύμβουλο ταυτόχρονα.Στην αρχή εκείνη φρόντιζε να υπενθυμίζει στον νεαρό Αρχιφύλακα,ότι ο Γιώργος είναι ύποπτος πρός διερεύνηση και έχουν μια δουλειά να κάνουν.Η αλήθεια όμως είναι οτι ήδη μετά την πρώτη εβδομάδα της γνωριμίας τους και εκείνη θεωρούσε απίστευτο,πως ο Γιώργος που γνώρισαν θα μπορούσε να είναι σωματέμπορας ή κάτι αντίστοιχο.Η υπόθεση ήταν"φούσκα"όπως είχε υποπτευθεί απο την αρχή.Αλλά η έρευνα δεν θα σταματούσε αν δεν σιγουρευόταν εκατό τοις εκατό για την αθωότητά του.
Ύστερα ήρθαν τα τέσσερα κεφάλαια των"Ξεχωριστών"να αλλάξουν για πάντα την γνώμη της για τους άντρες.
Απο την αρχή της γνωριμίας της με την παρέα,τα πειράγματα όποτε κάποιος αναφερόταν σε τσάι,σέξ,σημεία G κ.λ.π έδιναν και έπαιρναν.Και ολα μαζί κατέληγαν στον Γιώργο ο οποίος ανέφερε συχνά τον όρο"Ξεχωριστοί".Απο τα συμφραζόμενα έβγαινε το νόημα οτι αυτοί ήταν κάποια μυστική κοινότητα,οργάνωση ή κάτι τέτοιο.Το αστυνομικό μυαλό της Κλαίλιας είχε φτάσει στο σημείο να εξετάζει και την πιθανότητα όλη η παρέα να είναι στο κόλπο,το τσάι κάποιο είδος κώδικα και οι"Ξεχωριστοι"να είναι όνομα συμμορίας!
Η Κλαίλια δάγκωσε τα χείλη της και κούνησε το κεφάλι της υποτιμητικά στο είδωλο της απέναντι.Πόσο ντρεπόταν τώρα γι αυτά που σκέφτηκε.Στην πρώτη της απόπειρα να συμμετάσχει στην συζήτηση,ο Γιώργος ήταν διατεθειμένος να  της εξηγήσει τα πάντα.Και δεν χρειάστηκε να της εξηγήσει πολλά.Της είχε δώσει--για αρχή--να διαβάσει τα πρώτα τέσσερα κεφάλαια απο ένα μυθιστόρημα που έγραψε.Και απλά της είχε ζητήσει όταν το διαβάσει--και αν ήθελε--να συζητήσει μαζί του όποια απορία προέκυπτε.Ενα μυθιστόρημα που όπως της είχε εξηγήσει αναφερόταν σε σχέσεις και σέξ και που ήταν αληθινή ιστορία!Πόσο παράξενο της είχε φανεί.Γνωρίζονταν δύο εβδομάδες μόνο και εκείνος της είχε ζητήσει--με το πιο άνετο ύφος του κόσμου--να μιλήσει μαζί του για σέξ.Αν μη τι άλλο,ο συνάδελφος είχε ενδιαφέρον.Συγγραφέα-σωματέμπορα δεν είχε ξανασυναντήσει στην καριέρα της.Και στην περίπτωση του Γιώργου η πρόβλεψη της ήταν οτι μάλλον δεν θα γνώριζε ούτε τώρα.Το μεγάλο πρόβλημα άρχισε μόλις ξεκίνησε να το διαβάζει.Απο καθαρά επαγγελματικής άποψης,το διήγημα έδινε--χωρίς να είναι αυτός ο σκοπός του--μια πειστική εξήγηση για όλα όσα θεωρούνταν ύποπτοι οι δύο εραστές.Η πρωταγωνίστρια ήταν προφανώς η Δεληπέτρου και οι"Ξεχωριστοί"ήταν κοινότητα που είχε σαν σκοπό την αλλαγή της νοοτροπίας--των αντρών κυρίως--στο σέξ.Ο μυστικισμός--που θεωρήθηκε στην αρχή ύποπτος--ήταν τελικά απαραίτητος.Όταν είσαι"αναγνωρίσιμος"και ασχολείσαι εμφανώς με τετοιου είδους θέματα,θα πρέπει να απαντάς συνέχεια σε ερωτήσεις.Καταλάβαινε λοιπόν απόλυτα την απροθυμία της Δεληπέτρου να μπλέξει με δημοσιογράφους.Απο αστυνομικής πλευράς λοιπόν,η υπόθεση πλησίαζε--εκτός συγκλονιστικού απροόπτου--στο κλείσιμο της.Απο τις αναφορές των συνεδέλφων που παρακολουθούσαν την κίνηση έξω απο την έπαυλη,δεν προέκυπτε τίποτα ανησυχητικό.Εκτός απο τις συχνές επισκέψεις,μιάς τραγουδίστριας,της Μιρέλλας Δεμίρη,στην έπαυλη επικρατούσε ησυχία.
Η Δεμίρη όμως ήταν προστατευομένη και σύντροφος του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου,γνωστού στο ηθών απο παλιές υποθέσεις και μόνιμου ύποπτου σε υποθέσεις μαστρωπείας και διακίνησης γυναικών.Αυτό ήταν και το μόνο--για την ώρα--σημείο που έπρεπε να διευκρινιστεί.Θα μπορούσε βέβαια,απλά να παραγγέλνει απο την σχεδιάστρια βραδυνές τουαλέτες για τις εμφανίσεις της.Αλλά ποτέ δεν ξέρεις!Κανονικά λοιπόν η νεαρή Αστυνόμος θα έπρεπε να ήταν χαρούμενη.Κόντευε να κλείσει την υπόθεση που της είχαν δώσει--ως πρός τους δύο ύποπτους έστω--και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ.Αλλά δεν ήταν!
Αν δεν ήταν ένοχοι οι δικοί της ύποπτοι,κάποιοι άλλοι ήταν.Νεαρές ανήλικες περίμεναν απο εκείνην να τις βρεί.Και έπρεπε να το κάνει όσο πιο γρήγορα μπορούσε.Και μέσα σε όλα,είχε προκύψει στην ζωή της και το μυθιστόρημα.Αυτό το διαβολομυθιστόρημα,είχε ήδη επηρρεάσει την ζωή της καταλυτικά.Την πρώτη φορά διάβασε τα κεφάλαια σαν Αστυνόμος και χαμογέλασε ευχαριστημένη.Μέσα στο κείμενο εξηγούνταν πολλά απο τα θέματα που καθιστούσαν ύποπτους τον Βενιέρη και την Δεληπέτρου,δημιουργώντας μια άισθηση αθωότητας.Ήσυχη πιά,το ξαναδιάβασε σαν μυθιστόρημα,εστιάζοντας στην ιστορία που αφηγείται και της φάνηκε όμορφη.Την τρίτη φορά επικεντρώθηκε στα ερωτικά κομμάτια του κειμένου,προσέχοντας τις λεπτομέρειες και ψάχνοντας στο ίντερνετ γιa επιστημονική στήριξη όσως αναφέρονταν μέσα.Αν και κατά την διάρκεια της ανάγνωσης ένοιωσε συχνά--και μερικές φορές έντονα-ερωτική διάθεση,όταν τέλειωσε την ανάγνωση,αυτό που της είχε μείνει απο το μυθιστόρημα,ήταν τα νοήματα που προσπαθούσε να περάσει ο συγγραφέας του.Όταν εμβάθυνε περισσότερο,ανακάλυψε οτι της άρεσαν πάρα πολύ οι"Ξεχωριστοί"και οι θέσεις τους.Αν αυτά που έγραψε ο Γιώργος είναι αλήθεια,οι"Ξεχωριστοί"έκαναν ένα είδος"ερωτικής επανάστασης".Όλα τα ηφαίστεια του σέξ που φανταζόταν στην εφηβεία της--και είχε αναγκαστεί να απορρίψει ως μη εφικτά--ίσως τελικά και να υπήρχαν.Τα είχε μπροστά της,γραμμένα σε τέσσερα κεφάλαια,απο έναν ερασιτέχνη συνάδελφο-συγγραφέα.
Τι υπέροχο σκεπτικό ήταν αυτό?
"Αγάπη είναι να θες ο άλλος να είναι ευτυχισμένος"!Έτσι.Ορθά-κοφτά.Χωρίς όρους και χωρίς εγωισμό.Με οποιοδήποτε προσωπικό τίμημα!Φυσικά στην πράξη έβρισκε εξαιρετικά δύσκολη την εφαρμογή του.Προυπέθετε απόδραση απο τα δεσμά του εγωισμού και της ζήλειας.Έδινε όμως σε αντάλλαγμα ψυχική ηρεμία.Ούτε αναξιοπρεπείς καψούρες,ούτε"πληγές"χωρισμού είχαν πια θέση στην ανθρώπινη ψυχή.
"Σεξ είναι να δίνεις ευτυχία στον άλλον,οχι να προσπαθείς να ικανοποιήσεις τον εαυτό σου".Τι όμορφο που της φάνηκε όταν το διάβασε!Και απλό...εξαιρετικά απλό.Αν το εφάρμοζαν αυτό όλοι οι εραστές,τελικά θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι!Ίσως τελικά να είχε άδικο που είχε"καταδικάσει"μέσα της όλους τους άντρες σαν εγωιστές φαλλοκράτες.Αν υπήρχε ένας που να σκέφτεται έτσι,αν υπήρχαν οι"Ξεχωριστοί",θα υπάρχουν και άλλοι.Αυτή η προοπτική την αναστάτωνε.Ο Γιώργος της άρεσε σαν άντρας,δεν υπήρχε περίπτωση λοιπόν να μην προσπαθήσει να μάθει επιτέλους αν είχε δίκιο.κια μάλιστα απο την πηγή!Η αποστολή της σαν Αστυνόμος κόντευε να κλείσει.Τώρα είχε μια άλλη αποστολή.Αυτή την φορά ως γυναίκα.Υπήρχαν όμως μεγάλα προβλήματα σε αυτό.Στην καριέρα της στην Αστυνομία--και ειδικά στο Ηθών--είχε καταφέρει να μην εμπλέκεται συναισθηματικά με τις υποθέσεις που αναλάμβανε.Σε αυτή την δουλειά την είχαν διδάξει να ξεχωρίζει την αποστολή απο τα προσωπικά γιατί αλλιώς θα κινδύνευε η αποστολή.Και το κυριότερο,θα κινδύνευε η ζωή της.Στην συγκεκριμμένη βέβαια περίπτωση,δεν διέτρεχε τέτοιο κίνδυνο απο τον Γιώργο.Όχι,η ζωή της δεν κινδύνευε.Το πρόβλημα της ήταν το αν θα έπρεπε να συνεχίσει με τα ψέματα που του είχε πεί ή να του πεί όλη την αλήθεια για την ιδιότητα της,ρισκάροντας να τον χάσει εντελώς απο την ζωή της.Θα καταλάβαινε άραγε εκείνος ή θα τον έχανε ακόμη και απο φίλο?
Το δυνατό χτύπημα του τηλεφώνου διέκοψε απότομα τις σκέψεις της,τρομάζοντας την.Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η φίλη της η Νάντια,ψυχολόγος και διαπραγματεύτρια της αστυνομίας που είχε το γραφείο της ένα όροφο πιο κάτω.Η Κλαίλια έκλεισε το τηλέφωνο σχεδόν αμέσως και όρμησε στην πόρτα.Δεν είχαν προλάβει να πούν σχεδόν τίποτα στο τηλέφωνο.Η Νάντια της ζήτησε να κατέβει στο γραφείο της να μιλήσουν απο κοντά.Σε λιγότερο απο δύο λεπτά βρισκόταν έξω απο το γραφείο της φίλης της και χτυπούσε διακριτικά την πόρτα.
"Πέρασε..καλώς την,για κάτσε να τα πούμε"της είπε η Νάντια γελαστά.Η Κλαίλια απάντησε με ενα μηχανικό χαμόγελο και κάθισε βιαστικά στην πολυθρόνα που της υπέδειξε η φίλη της.
"Λοιπόν?Τι λες τώρα που το διάβασες....για τον συγγραφέα εννοώ,πως σου φαίνεται?"Την ρώτησε χωρίς περιστροφές,με έκδηλη αγωνία.Η Νάντια άνοιξε τον ντοσιέ που είχε μπροστά της,έβγαλε το εκτυπωμένο κείμενο και το άνοιξε σε συγκεκριμμένες σελίδες που είχε σημειώσει.Ύστερα κοίταξε την Κλαίλια με περιέργεια.
"Αστυνομικά σε ενδιαφέρει ο συγγραφέας αναδυομένη μου ή προσωπικά?Την αλήθεια σε εμένα!Εκτός απο συνάδελφοι,είμαστε και φίλες.Λοιπόν..λέγε!"Ο τόνος της ήταν σοβαρός αλλά ευχάριστος,προσπαθούσε να κάνει την αγχωμένη φίλη της να χαλαρώσει.
"Αστυνομικά"της απάντησε μονολεκτικά εκείνη κοιτώντας τις παλάμες της.
"Ναι...θα αφήσουμε τώρα τις μαλακίες,να μιλήσουμε σοβαρά?Στο κάτω κάτω εσύ ζήτησες τη βοήθεια μου!"Της απάντησε σε έντονο ύφος η Νάντια.
"Πρώτα πρώτα εδω μέσα δεν έχει τίποτα που να μπορεί να σε ενδιαφέρει υπηρεσιακά.Αντίθετα...έχει πάρα πολλά που θα πρέπει να σε ενδιαφέρουν σαν γυναίκα.Λοιπόν ξέρασε τα όλα.Ποιός είναι ο συγγραφέας?Ο Γιώργος του μυθιστορήματος?Θα σε ρωτούσα αν το έγραψε η Γιάννα,αλλά όταν μου το έδωσες μου ζήτησες να κρίνω ΤΟΝ συγγραφέα.Αρα--αν και εξαιρετικά πρωτότυπο αν κρίνω απο το περιεχόμενο--το έγραψε άντρας.Ισχύει?Τον γνωρίζεις προσωπικά?"Η Νάντια έκανε απανωτές τις ερωτήσεις για να μην αφήσει περιθώρια στην Κλαίλια να σκεφτεί τις απαντήσεις.Ήθελε να απαντάει αυθόρμητα και να καταλάβει--απο την αρχή της συζήτησης--οτι θα ήταν βλακεία να προσπαθεί να της κρύψει την αλήθεια.
"Και αν σου πω οτι υπάρχει...και οτι ναι το έγραψε αυτός?"Της απάντησε κοιτώντας την αυτή τη φορά στα μάτια.
"Είναι ο Γιώργος λοιπόν!"Η Νάντια σηκώθηκε απο την πολυθρόνα της,πλησίασε την φίλη της και της έπιασε τρυφερά τα χέρια.
"Σου αρέσει?Σαν άντρας εννοώ."Την ξαναρώτησε χαμογελώντας.
"Καλός είναι."Της απάντησε η Κλαίλια διστακτικά.
"Μη με νευριάζεις μαλακισμένο!Το:"Καλος είναι"θα ήταν απάντηση αν σε ρώταγα για τον καφέ που πίνεις.Οχι για άντρα.Με λίγα λόγια--αφού το θέλεις έτσι--θα τον πήδαγες Κλαίλια μου?"Την ρώτησε σοβαρά αυτή τη φορά.Η Κλαίλια τινάχτηκε απ την θέση της και προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί,αλλά το ύφος της φίλης της δεν της άφηνε περιθώρια.
"Ναι...ίσως..ναι..εντάξει...ναι πανάθεμα σε...ΝΑΙ!Ευχαριστήθηκες τώρα?"Της απάντησε τελικά.Η Νάντια γέλασε με την παιδική αντίδραση της Κλαίλιας και προσπάθησε να αποφορτίσει το άγχος της.
"Τότε Κλαίλια μου,απορώ τι κάνεις εδω!Τρέχα βρές τον άνθρωπο και πέσε στην αγκαλιά του,γιατί αν δεν το κάνεις εσυ,θα χωρίσω τον αχαίρευτο τον Νίκο και θα το κάνω εγώ,στο ορκίζομαι στα παιδιά μου!"Της απάντησε χαμογελώντας και της χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο.
"Το...απόγευμα,σήμερα...θα πάμε για καφέ να συζητήσουμε για το μυθιστόρημα."Είπε η Κλαίλια κοκκινίζοντας σαν κοριτσάκι που το συνέλαβαν να κάνει αταξίες.
"Ααα...ραντεβουδάκι λοιπόν.Τότε γιατί με παιδεύεις μωρή?Αει στο διάολο και είπα και εγω.Τι έπαθε η φίλη μου!Δεν χρειάζεται να είσαι ψυχολόγος κούκλα μου για να καταλάβεις οτι και το δέκα τοις εκατό των όσων γράφει να πιστεύει,το ενδιαφέρον του για την ευτυχία σου θα είναι δεδομένο.Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι ΓΕΝΙΚΑ ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου.Τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ.Πάντως στο συγκεκριμμένο θέμα πιστεύω πως...θα περάσεις καλά,αν καταλαβαίνεις τι εννοώ!"Της είπε η Νάντια γελώντας πονηρά.
"Οχι μωρέ...δεν είναι ραντεβού--μακάρι να ήταν--φυσικά.Απο ο,τι ξέρω σε όποιον--και όποιαν--το έχει δώσει να το διαβάσει,αυτό κάνει.Και απ'οτι γνωρίζω δεν τα έχει φτιάξει με καμία.Δεν είναι κόλπο.Η αλήθεια είναι οτι του αρέσω--αυτό μου το έδειξε απο την πρώτη στιγμή--αλλά η πρόταση για σήμερα είναι για καφέ κανονικά.Εκτός αυτού,αφού υπάρχει Γιώργος,δεν υπάρχει και Γιάννα?Και όπως διάβασες--για να την αφήσει--θα πρέπει εγω να θεωρηθώ γυναίκα της ζωής του,αλλιώς δεν έχει λόγο να φύγει απο κοντά της!"Της απάντησε η Κλαίλια ανακουφισμένη και απογοητευμένη ταυτόχρονα.
"Μμμ...κοίτα,εδω έχουμε ενα πρόβλημα.Αν διάβασες καλά,η Γιάννα ολα αυτά τα χρόνια του έχει γνωρίσει πολλές και πολύ όμορφες κοπέλες.Το όμορφες χέστο.Ο Γιώργος που περιγράφεται εκεί μέσα,θέλει η σύντροφος του να είναι σχετικά όμορφη,αλλά δεν θα κάνει και καλλιστεία για να την βρεί.Αυτό το έχεις.Όμορφη είσαι.Το πολλές είναι το πρόβλημα.Όχι στο αριθμό.Στον τρόπο που γνωρίστηκαν.Απλά,όλες αυτές--με πρώτη την Γιάννα--ήξεραν τι ήθελαν απο εκείνον και το ζήτησαν στα ίσα.Ούτε υπεκφυγές,ούτε παιχνίδια φλέρτ,ούτε ποιός θα κάνει το πρώτο βήμα κ.λ.π,καταλαβαίνεις τι εννοώ.Να σου πω και την αλήθεια,εγω ήμουν πάντα υπέρ αυτής της προσέγγισης.Έτσι και αλλιώς!Μιλάμε για ισότητα,αλλά θέλουμε και τον άντρα κυνηγό.Μας αρέσει κάποιος και κάνουμε τις αδιάφορες για να τον"καψουρέψουμε"κ.λ.π....
"Και τι θές?Εγω δεν είμαι τσούλα σαν και αυτές,να πάω να του πω:Θέλω τον πούτσο σου,δώστον μου!"Την διέκοψε η Κλαίλια τσαντισμένη.Η Νάντια κούνησε το κεφάλι της απογοητευμένη απο την αντίδραση της.
"Πρώτον!Αυτές που αποκαλείς εσυ τσούλες,για μένα--και προφανώς για εκείνον,αν κρίνω απο την τρυφερότητα με την οποία τις περιγράφει--είναι απλά γυναίκες που ξέρουν τι τους λείπει και έχουν το θάρρος να το ζητήσουν.Και το ζητάνε απο έναν άντρα που επιτέλους μπορούν να εμπιστευτούν!Όχι απο οποιονδήποτε.Η Γιάννα--που τους φέρνει σε επαφή--λειτουργεί ως εχέγγυο.Έχει μεγάλη διαφορά αυτό.
Δεύτερον!Εσυ--που δεν είσαι τσούλα--για πες μου ειλικρινά.Ας πούμε οτι πρίν το διαβάσεις,απλά σου άρεσε εμφανησιακά ο Γιώργος.Όταν το διάβασες το πρώτο που σκέφτηκες τι ήταν?Να ένα καλό παιδί που θά΄θελα να κάνω τρία παιδιά μαζί του σε ενα σπίτι με πέντε κότες και μια κατσίκα?Και για να μη σε τρομάξω--σε περίπτωση που αργότερα έστω τον σκεφτείς σαν σύντροφο ζωής---ναι,μπορεί να τα κάνει και αυτά.Αλλά ειλικρινά πες μου.Μόνη σου,σπίτι σου που το διάβασες,δεν φαντάστηκες ούτε για μία στιγμή,πως θα ήταν άραγε αν ήταν εκεί,ανάμεσα στα πόδια σου και έγλυφε την κλειτορίδα σου,με τον τρόπο που περιγράφει με τόση λεπτομέρεια?"Της είπε η Νάντια χρωματίζοντας την φωνή της με πάθος.Η Κλαίλια είδε την Νάντια να πλησιάζει το πρόσωπο της στο δικό της και έμεινε ακίνητη για λίγο μην ξέροντας τι να κάνει.
"Μα τι κάνεις...σταμάτα."Της φώναξε και υποχώρησε στην άκρη του καναπέ που καθόταν.Η Νάντια ξέσπασε σε γέλια βλέποντας την αντίδραση της.
"Ελα εδω βρε χαζή,μη φοβάσαι,δεν στην πέφτω.Απλά ήθελα να δείς την αλλαγή έκφρασης που περιγράφει ο Γιώργος--σε μερικά σημεία του μυθιστορήματος--εκεί που αναφέρεται στην Γιάννα.
Αν συναντούσες την Γιάννα,θα στο έκανε και εκείνη.Και εκείνη δεν θα σταματούσε αμέσως όπως εγώ.Όπως διάβασα--και υποθέτω οτι είναι αλήθεια--η Γιάννα έχει σπουδάσει ψυχολογία.Υπάρχουν πολλοί τρόποι να"γνωρίσεις"γρήγορα έναν άνθρωπο.Και ένας απο αυτούς είναι να δείς την αντίδραση του σε καταστάσεις ελεγχόμενου άγχους.Θα σε δοκίμαζε λοιπόν.Δεν θα στην έπεφτε.Να το θυμάσαι αυτό,ίσως σου χρειαστεί,αν ποτέ την γνωρίσεις.Και για να μην το ξεχάσω.Αν σε ενδιαφέρει ο Γιώργος πρόσεχε τις εκφράσεις σου.Αυτοί οι"Ξεχωριστοί"έχουν αναγάγει το σέξ σε συναίσθημα.Η κλισέ απορία για το πως μπορούν να κάνουν σεξ χωρίς συναίσθηματα τα θεωρούν βλακείες.Όπως και οτι το συναίσθημα είναι καν απαραίτητο για να κάνεις σωστά έρωτα.Απο την στιγμή που πιστεύουν οτι όταν κάνεις σέξ δίνεις ευτυχία σε άλλον,το ίδιο το σέξ έχει εξελιχτεί σε συναίσθημα.Δίνεις συναίσθημα σε όποιον είναι δίπλα σου στο κρεβάτι.Είναι δυό πράγματα αλληλένδετα,αχώριστα,αλληλοσυμπληρώμενα!Αυτά περιγράφει μέσα και--χωρίς πλάκα--ο,τι και να κάνεις μαζί του,θέλω να τον φέρεις να τον γνωρίσω.Θα χαρώ πάρα πολύ να μιλήσω μαζί του."Της είπε η Νάντια και σηκώθηκε,για να της αφήσει χώρο.Ήταν φανερά απογοητευμένη απο την φίλη της.Είχε καταλάβει οτι οι θέσεις των"Ξεχωριστών"άρεσαν στην Κλαίλια.Την είχαν εντυπωσιάσει ίσως,ήταν φανερό.Αλλά αν δεν άλλαζε το κλισέ σκεπτικό της,θα έχανε την ευκαιρία να αλλάξει την ζωή της.Με τον Γιώργο ή χωρίς ήταν άσχετο.Έπρεπε να αλλάξει την νοοτροπία της,έστω και μόνη.Άνοιξε το ντοσιέ,πήρε το εκτυπωμένο μυθιστόρημα και το έδωσε στην φίλη της που ετοιμαζόταν να φύγει.
"Αυτό είναι δικό σου.Εγω το εχω σε φωτοτυπίες.Α...και θα σε συμβούλευα--τώρα που τα είπαμε--να το ξαναδιαβάσεις.Ειδικά αν τελικά σε ενδιαφέρει ο Γιώργος."Της είπε συνοδεύοντας την στην πόρτα του γραφείου.Η Κλαίλια δεν απάντησε,είχε πολλά να σκεφτεί.Το χειρότερο ήταν οτι δεν ήξερε ούτε εκείνη τι ήθελε.Το απόγευμα,στον καφέ θα προσπαθούσε να εξακριβώσει τις επιλογές της,μέσα απο την συζήτηση που θα είχε μαζί του.Ήξερε οτι δεν είχε απεριόριστο χρόνο.Αν διατυπωνόταν η διαφενόμενη πρόταση του Γιώργου,θα έπρεπε κάτι να απαντήσει και στην προκειμένη περίπτωση η επιλογή δεν ήταν απλά:"Θέλω-δεν θέλω",ήταν το:"Θέλω,αλλά πώς!"Σαν ερωμένη τύπου εκπαιδευμένη Ξεχωριστή ή σαν σύντροφος του?Η κάθε περίπτωση είχε τα υπέρ και τα κατά της.Στην πρώτη περίπτωση θα περνούσε όμορφα,θα έκανε το σέξ που πάντα ονειρευόταν και θα ήταν ελεύθερη--όπως και εκείνος--να κάνει παράλληλα και την ζωή της χωρίς άγχος για ζήλιες και χωρίς τις δεσμέυσεις που συνεπάγεται μια σχέση.Αλλά αυτό ήταν έξω απο τις μέχρι τώρα συνήθειες της.Άκουγε για ελεύθερες σχέσεις γύρω της,αλλά κάθε φορά αυτό αποδεικνυόταν πρόσχημα για να αλληλοαπατώνται τα ζευγάρια χωρίς γκρίνια.Εύκολα λοιπόν τις είχε απορρίψει ως ιδέα.Εδω όμως δεν ίσχυε αυτό.Εδω ήταν αληθινές ελεύθερες σχέσεις και όχι υποκρισία.Αλλά απο την άλλη,δεν θα ήταν δικός της.Θα ζούσε σαν ερωτευμένη τις ώρες που θα έκαναν έρωτα και μετά δεν θα μπορούσε να έχει έλεγχο σε τίποτα άλλο.Και η έλλειψη ελέγχου στην ζωή της ήταν για την Κλαίλια"αιτία πολέμου".Ίσως να είχαν δίκιο οι αστρολόγοι,ίσως να έφταιγε το ζώδιο της.Πάντως στο οτι εκείνη--σαν Παρθένος--ήθελε να έχει έλεγχο πάνω σε όλα,είχαν δίκιο.Και δεν ήταν μόνο θέμα ελέγχου.Στην τελική δεν ήξερε κατά πόσο θα μπορούσε εκείνη να ανέχεται το οτι εκείνος πηγαίνει και με άλλες και να είναι άνετη.
Στην δεύτερη περίπτωση,όλα φαίνονταν ιδανικά.Θα είχε και τον έρωτα του και την αποκλειστικότητα.Αλλά ταυτόχρονα θα έπρεπε να του παραχωρήσει και εκείνη,αντίστοιχα δικαιώματα ελέγχου επάνω της.Και στο παρελθόν αυτό δεν λειτούργησε ποτέ καλά με εκείνη.Θα έπρεπε ίσως να βασιστεί στο οτι ο Γιώργος--έχοντας συνηθίσει να έχει λίγο έλεγχο με τις ελεύθερες ερωμένες του--δεν θα ξεπερνούσε με εκείνη τα όρια.
"Σκατά γαμώτο!Σκατά!Τι μαλακίες σκέφτεσαι?"Αναρωτήθηκε.Η Νάντια είχε δίκιο.Σκεφτόταν πολύπλοκα και δεν έβγαζε άκρη.Για πρώτη φορά στην ζωή της έπρεπε να βασιστεί στο ένστικτο.Σε αυτό που ένοιωσε όταν διάβασε το μυθιστόρημα και αισθάνθηκε ερωτικά.Η Κλαίλια σηκώθηκε απο το γραφείο της,πήρε το κράνος της και κατέβηκε στο γκαράζ.Μέχρι το απόγευμα που θα πήγαινε για καφέ με τον Γιώργο,έπρεπε να ξέρει τι θέλει να τον ρωτήσει για το μυθιστόρημα.Αν τα έχανε,θα γινόταν ρεζίλι.Ξαφνικά χαμογέλασε,παραλίγο να το ξεχάσει.Έπρεπε να περάσει και απο το κομμωτήριο,να κλείσει ραντεβού για την επομένη το μεσημέρι.Το  βράδυ της επομένης ήταν το μεγάλο πάρτυ της σχολής χορού τους και η Κλαίλια θα χόρευε την πρώτη της ομαδική χορογραφία.Και θα την χόρευε μπροστά του!
"Ορίστε,πως σου ήρθε τώρα αυτό?Και τι σε νοιάζει που θα το χορέψεις μπροστά του?Ή μήπως σε νοιάζει?"Αναρωτήθηκε και καβάλησε την μαύρη αγάπη της.
----------------------------------------------------------------------------------------
Την ίδια στιγμή στην έπαυλη στα βόρεια προάστεια η Γιάννα έκλεινε το τηλέφωνο γελώντας ειρωνικά.Μετά κατευθύνθηκε πρός την πισίνα--γνωρίζοντας οτι εκεί θα είναι τα κορίτσια της--και κάλεσε την Μαριάννα κοντά της.
"Λοίπον κούκλα μου,έχουμε εξελίξεις.Εδω και δύο εβδομάδες είμαστε επίσημα ύποπτοί του Ηθών για μαστρωπεία και άλλα πολλά.Όλοι μας!"Είπε γελώντας,καθώς βοηθούσε την έκπληκτη Μαριάννα να φορέσει το μπουρνούζι της.
"Και γελάς?Τρελάθηκες?Ποιός το έκανε αυτό?Γιατί?Τι θα κάνουμε"την ρώτησε εκείνη αγχωμένη.
"Τίποτα δεν θα κάνουμε.Είσαι ένοχη για τίποτα και δεν το γνωρίζω?Η πλάκα ξέρεις πια είναι?Θυμάσαι μήπως πως είπε ο Γιώργος οτι λένε την καινούργια κοπέλα στην σχολή?Αυτή που μάλλον προορίζεται για"νύφη"μας?"Την ξαναρώτησε με το ίδιο γελαστό ύφος που έκανε την Μαριάννα να νευριάζει μαζί της.
"Ναι...Κλαίλια νομίζω,γιατί?Τι τρέχει με δαύτη!"Την ρώτησε ανυπόμονα.
"Λες να είναι σύμπτωση το οτι η Αστυνόμος που μας ανέλαβε λέγεται Κλαίλια Ρανιέρη?"Της απάντησε η Γιάννα,ξεσπώντας για άλλη μια φορά σε γέλια.Η Μαριάννα την κοίταζε αποσβολωμένη.
"Ω γαμώτο!Και γελάς?Τον κακομοίρη τον Γιώργο...πρέπει να του το πούμε τώρα που είναι νωρίς.Πρέπει να τον προειδοποιήσουμε."Απάντησε η Μαριάννα νευριασμένη.
"Δεν θα κάνουμε τίποτα.Θα αφήσουμε το ερωτικό να αναπτυχθεί--αν αναπτυχθεί-- χωρίς παρέμβαση.Είναι δική της δουλειά το πότε θα του το πεί.Βέβαια δεν θα της δώσουμε και απεριόριστο χρόνο.Πάντως για την ώρα θα της δώσουμε την ευκαιρία να του πεί την αλήθεια μόνη της."Της είπε η Γιάννα και έκοψε την κουβέντα σοαβρεύοντας απότομα.
"Τι να αναπτυχθεί έτσι και αλλιώς!Εκείνος αγαπάει εσένα."Της είπε η Μαριάννα πεισμωμένη.Θεωρούσε πολύ ωραίες τις ιδέες των ελεύθερων σχέσεων,αλλά η κυρά της το είχε παρακάνει πιά!
"Ναι...το ξέρω...και εγω τον αγαπώ,αλλά πρέπει να συνεχίσει την ζωή του.Μη το ξεχνάς ποτέ αυτό.Άλλωστε...εγω έχω δεσμευτεί με τους"Ξεχωριστούς".Και έχουμε ένα σκοπό σαν Ξεχωριστοί.Επειδή πέρασαν χρόνια,δεν μπορώ να το χρησιμοποιήσω σαν άλοθι και να πατήσω την συμφωνία μας με τον Γιώργο.Και η συμφωνία λέει οτι πρέπει να είναι ελεύθερος.Και αν τον αγαπάμε εμείς,πρέπει να τον βοηθήσουμε όσο μπορούμε.
Κατά τα άλλα θα αφήσουμε την Ελληνική Αστυνομία να μας βοηθήσει άθελα της και θα κάνουμε την δουλειά μας."Της εξήγησε το σκεπτικό της η Γιάννα.Η αλήθεια ήταν αυτή που μόλις είχε πεί.Πρίν χρόνια,ο σύζυγος της την είχε μυήσει στους"Ξεχωριστούς",αλλάζοντας της την ζωή.Και οχι μόνο στα θέματα του σεξ.Όλη της η μετέπειτα εξέλιξη της βασίστηκε στις γνωριμίες των μελών του κοινότητας.Αν δεν ήταν αυτοί δεν θα είχε ποτέ σπουδάσει την μεγάλη της αγάπη άλλωστε.Και μάλιστα σε παράρτημα της Σορβόνης.
"Τι εννοείς?Σε τι μας βολεύουν οι μαλακίες που μας κατηγορούν?"Την ρώτησε η Μαριάννα διακόπτωντας τις σκέψεις της.
"Έλα βρε μωρό μου!Πότισε η χλωρίνη της πισίνας την ρίζα?Εσυ ήσουν αητός κάποτε!'Της απάντησε εκείνη με ενα μορφασμό δυσφορίας.Πήρε ένα ζευγάρι κυάλια απο το συρτάρι του μπουφέ και πλησίασε το παράθυρο που έβλεπε στον κήπο και στον δρόμο απ έξω.Κάλεσε κοντά της την Μαριάννα κάνοντας της νόημα με το χέρι.
"Πρώτα πρώτα,αν κοιτάξεις με τα κυάλια στο δασάκι απέναντι μας θα δείς ένα octavia με συμβατικούς αριθμούς.Αν η πληροφορία είναι ακριβής,πρέπει να είναι ασημί--μα καμιά πρωτοτυπία πια?Και μέσα πρέπει να είναι ενα--και καλά--ζευγαράκι."Της είπε και της έδωσε τα κυάλια.
"Α...ναι,τώρα που το λές,το έχω δεί αλλά δεν πήγε το μυαλό μου."Της είπε η Μαριάννα,καθώς κοίταζε πρός το μέρος που της υπέδειξε.
"Μμμμ...ωραία σωματοφύλακα έχω.Θα μας φάνε καμιά μέρα οι κακοποιοί και θα πάμε άκλαφτες με εσένα!Τέλωσπάντων...Με το Ηθών απ'έξω βλήμα μου,ο Τζίμης δεν θα μπορεί να στείλει το τσιράκι του πίσω απο την Μιρέλλα και αυτό μας βολεύει πάρα πολύ.Όταν θα είμαστε έτοιμες--και θα έχουμε τις αποδείξεις--θα καλέσουμε την κυρία Ρανιέρη να μας βοηθήσει και να λύσει και την υπόθεση,πιάνοντας τους αληθινούς ενόχους!Ασε που έτσι έχουμε και τσάμπα σωματοφύλακες,σε εικοσιτετράωρη βάση.Τι άλλο να ζητήσω?Ζήτω στην Ελληνική Αστυνομία με τους υπόπτους της!Κατάλαβες τώρα γιατί γελάω?"Την ρώτησε χαρούμενη και ξέσπασαν σε τρανταχτά γέλια.Η Γιάννα αισθάνθηκε ξαφνικά αδιάθετη και σταμάτησε απότομα να γελάει.Άφησε τα κυάλια που κρατούσε και παραπάτησε ζαλισμένη,αναγκάζοντας την Μαριάννα δίπλα της να τρέξει να την συγκρατήσει.
"Τι έχεις Γιάννα μου?Τι αισθάνεσαι?Δεν είσαι καλά?"Την ρώτησε ανήσυχη.Η Γιάννα έπιασε με το ένα χέρι την κοιλιά της και με το άλλο έκλεισε το στόμα της,καθώς έτρεχε πρός την τουαλέτα.Η Μαριάννα έτρεξε πρός την ενδοσυνεννόηση και πάτησε το κουμπί επίμονα.
"Κατερίνα...τρέξε...η Γιάννα...κάτι έχει...δεν ξέρω μωρή ηλίθια...τώρα το έπαθε!"Η Κατερίνα άκουσε το δραματικό τόνο στη φωνή της φίλης της και κατάλαβε οτι δεν κάνει πλάκα.Άφησε το κουμπί και άρχισε να τρέχει στις σκάλες,πρός το δωμάτιο της κυρίας της.Όταν έφτασε,η Γιάννα είχε ηδη γυρίσει και είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι της.Η Μαριάννα είχε καθήσει δίπλα της και της έτριβε απαλά τους καρπούς.Η Κατερίνα ανέβηκε στο κρεβάτι και πήρε την Γιάννα στην αγκαλιά της γεμάτη αγωνία.
"Τι αισθάνεσαι...να φωνάξουμε γιατρό!Αλλά τι να του πούμε οτι νοιώθεις!Μίλησε μου αγάπη μου.Μη μου το κάνεις αυτό!"Της είπε δακρυσμένη.
"Δεν..δεν ξέρω...αισθάνθηκα μια αδιαθεσία και ήθελα να κάνω εμετό."Της απάντησε εκείνη,ενω είχε αρχίσει να συνέρχεται.
Η Κατερίνα έμεινε για λίγο σκεφτική και μετά χαμογέλασε.
"Δεν μου λες εσυ!Στις δέκα περίπου του κάθε μήνα δεν έχεις περίοδο?Το θυμάμαι γιατί εγω σου φέρνω τα παυσίπονα."Την ρώτησε ξαφνικά,ενω άρχισε να χαμογελάει νευρικά.
"Λες να άλλαξε ο κύκλος μου μικρή?"Την ρώτησε η Γιάννα προσπαθώντας και εκείνη να χαμογελάσει.
"Οχι..λέω πως θα κάνεις να ξαναδείς κύκλο...κανά οκτάμηνο!Αυτό λεω!"Της απάντησε ξανά η Κατερίνα και την αγκάλιασε.Η Γιάννα ανατρίχιασε.Είχε ξεχάσει απο πότε είχαν να κάνουν έρωτα με προφυλακτικό με το Γιώργο.Μεταξύ τους έκαναν πάντα ελεύθερο έρωτα,μετά απο εκείνο το ονειρεμένο Αυγουστιάτικο βράδυ.Αφού δεν είχε συλλάβει παιδί τον πρώτο καιρό,το είχαν βγάλει τελείως απο το νού τους σαν ενδεχόμενο .
"Πάω στο φαρμακείο για τέστ.Ηλίθια,μας τρόμαξες τσάμπα!"Της είπε η Μαριάννα αγκαλιάζοντας την τρυφερά.Έπειτα σηκώθηκε απότομα και άρχισε να τρέχει στις σκάλες.Βιαζόταν βέβαια να δεί το αποτέλεσμα του τέστ,αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.Είχε φύγει για να μην δούν οι φίλες της οτι έκλαιγε απο ευτυχία στο ενδεχόμενο η Κίρκη τους να είναι έγκυος.
.......................................................................................................................
Η Στέλλα τακτοποιούσε τα τελευταία πράγματα στο σακ βουαγιάζ της όταν άκουσε το κινητό της να χτυπάει.Κοίταξε το φωτεινό καντράν και χαμογέλασε.
"Ρόμπερτ!Τι έγινε αγάπη μου?Συμβαίνει κάτι?Πρίν μισή ώρα τα είπαμε...Οχι μωρό μου,δεν σε βαρέθηκα απο τώρα...Όχι,δεν χρειάζεται να έρθεις,θα έρθω με το δικό μου,σε λίγο ξεκινάω απο Παρίσι,υπολογίζω περίπου σε τρία τέταρτα να είμαι στο Verlain....Ναι αγάπη μου και εμένα μου λείπεις...σκέψου όμως οτι θα είμαι δική σου για δύο ολόκληρες μέρες.Εντάξει?Φιλάκια,τα λέμε σε λίγο."Η Στέλλα έκλεισε το τηλέφωνο και σοβαρεύτηκε.Αυτές οι γλυκανάλατες κρυάδες επιβεβαίωσης που έχουν ανάγκη να ακούσουν οι άντρες--σε μονότονη επανάληψη--όποτε κάνουν σχέση με γυναίκα,της έφερναν στομαχικές διαταραχές.Αλλά δεν γινόταν αλλιώς.Μερικές φορές ήταν--στην δουλειά της--υποχρεωμένη να λέει τις ίδιες βλακείες ακόμη και σε άντρες που κατά καιρούς συνόδευε!Ο πελάτης την πλήρωνε για την παρέα της και φυσικά δεν υπήρχε κανένα συναίσθημα.Και όμως,και πάλι ήθελαν να τους λέει:"Ναι αγάπη μου,μου λείπεις μωρό μου...ναι αγάπη μου,σε σκέφτομαι συνέχεια!"Η Στέλλα ξεφύσησε απογοητευμένη.Δεν είχε πια καμμιά ελπίδα οτι θα μπορούσε να καταλάβει τους άντρες.
Και ο Ρόμπερτ?Τα ίδια και αυτός και ας ήταν Ξεχωριστός και μάλιστα γεννημένος.Εντάξει,εκείνος δεν την πλήρωνε,νόμιζε οτι την φλέρταρε επιτυχημένα εκείνο το βράδυ--πρίν τρείς εβδομάδες--στην πάμπ που σύχναζε.Είχε κόψει κοντά τα μαλλιά της--κάτι ανάμεσα στην κόμμωση της Victoria Beckham και της Sharon Stone --και τα είχε βάψει για την αποστολή που της είχε αναθέσει η Γιάννα,ξανθά πλατινέ.
"Μεγάλη επιτυχία ομολογουμένως!"Σκέφτηκε και γέλασε.Όταν μπήκε ασυνόδευτη και με αέρα στην πάμπ,δημιούργησε την πιο θορυβώδη ησυχία που θα μπορούσε να φανταστεί.Πέρασε με ύφος ανάμεσα στους θαμώνες και κατευθύνθηκε στο μπάρ.Κοίταξε γύρω της και αισθάνθηκε οτι μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις τους στα πρόσωπα που την κοίταζαν,καθώς άνοιγαν για να περάσει ανάμεσα τους.Οι άντρες--στην σκέψη τους--την πηδούσαν άγρια πάνω στο τραπέζι και το μπάρ και οι γυναίκες την ξεμάλλιαζαν σαδιστικά--εκτός απο κανναδυό απο αυτές,που θα συμμετείχαν ευχαρίστως και στις αντρικές φαντασιώσεις--δίνοντας της τα μαλλιά να τα φάει καταίφι.Δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να γνωρίσει τον Ρόμπερτ,που καθόταν με δύο φίλους του στην άκρη του μπαρ και διασκέδαζαν.Τα πάντα εξελίχτηκαν όπως θα περίμενε κανείς σε ανάλογη περίπτωση.Την πλησίασε εκείνος,την κέρασε το ποτό της και μέχρι το τέλος της βραδυάς είχαν αλλάξει τηλέφωνα.Μετά είχε φύγει μόνη της--όπως είχε πάει--χωρίς να ενδώσει στο κουταβίσιο βλέμμα του Ρόμπερτ,που θα έκανε τα πάντα για να πάει την ίδια νύχτα μαζί της.Το κλισεδάκι:"Δεν παίρνουμε ποτέ την άλλη μέρα τηλέφωνο"δούλεψε και σε αυτή την περίπτωση περίφημα.Τρείς μέρες αργότερα το τηλέφωνο της χτύπησε και ένας αγχωμένος απο την προσμονή Ρόμπερτ της ζητούσε να συναντηθούν για καφέ,δείπνο,ή ό,τι άλλο ήθελε.Τόσο προβλέψιμος!Η Στέλλα γέλασε καθώς θυμήθηκε κάτι που της είχε πεί η Γιάννα για τον Γιώργο.Παλιά,στην αρχή της γνωριμίας τους,είχαν κάνει ο,τι είχαν κάνει επι μία εβδομάδα και η Γιάννα θέλησε να τον δοκιμάσει,να παίξει παιχνίδια ή κάτι τέτοιο και αποφάσισε να μην το πάρει τηλέφωνο αν δεν την πάρει εκείνος.Το αποτέλεσμα ήταν να περάσει μιάμιση εβδομάδα και να αναγκαστεί να τον πάρει εκείνη βρίζοντας.Αυτό το παιχνίδι θα της άρεσε περισσότερο.Τουλάχιστον ο Γιώργος δεν θα ήταν τόσο μα τόσο μονότονα προβλέψιμος.Στην σκέψη του Γιώργου χαμογέλασε.Τον εκτιμούσε τόσο πολύ για την διακριτικότητα του.Τόσα χρόνια γνωριμίας και δεν της είχε ανοίξει ποτέ συζήτηση για το επάγγελμα της,δεν την έκρινε όπως οι άλλοι.Και πάνω απ'ολα,είχε εναν παράξενο τρόπο να την κάνει κάθε φορά που έκαναν έρωτα,να αισθάνεται σαν κορίτσι του.Έστω και για μερικές ώρες ευτυχίας.
Κοίταξε ξανά το σακ βουαγιάζ πρίν το κλείσει.Είχε την αίσθηση οτι κάτι έχει ξεχάσει.Κάτι βασικό.
"Ηλίθια!"Μονολόγησε και ανοιξε το συρτάρι απέναντι της.Εβγάλε απο μέσα μια μικροκάμερα λίγο μεγαλύτερη απο αναπτήρα zippo  και την άνοιξε.Βεβαιώθηκε οτι είχε φορτισμένες μπαταρίες και έκανε μια δοκιμή μετάδοσης εικόνας στο κινητό της.Η εικόνα φαινόταν πεντακάθαρα και μάλιστα σε υψηλή ανάλυση.Ευχαριστημένη την έκλεισε και την έβαλε προσεκτικά στην τσέπη της.Το σχέδιο έμπαινε στην τελική ευθεία και έπρεπε να είναι προσεκτική.Είχε δύο ολόκληρες μέρες περιθώριο στη διάθεση της για να βρεί τον συνδυασμό για το χρηματοκιβώτιο του σπιτιού του Ρόμπερτ.Η ειρωνία ήταν οτι το διήμερο το πρότεινε εκείνος.Και εκείνη φυσικά είχε δεχτεί.Όσο πιο γρήγορα την ξαναπήγαινε στο εξοχικό του,τόσο καλύτερα για εκείνη.Θα ξεμπέρδευε μια ώρα αρχύτερα.Την πρωτη φορά είχε προλάβει να βρεί το χρηματοκιβώτιο,αλλά είχε φύγει άπρακτη.
Όχι οτι περνούσε και άσχημα μαζί του βέβαια.Ο Ρόμπερτ μπορεί να ήταν ο,τι ήταν αλλά δεν έπαυε να είναι πάντα ένας γεννημένος Ξεχωριστός.Δύο εβδομάδες τώρα η Στέλλα περνούσε υπέροχα στην αγκαλιά του.Το μόνο που έπρεπε να προσέχει ήταν να μην του δείξει εκείνη την"ξεχωριστή"της εκπαίδευση.Και η αλήθεια είναι πως τελικά χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να παραστήσει την αδέξια συνηθισμένη ερωμένη.Αν δεν εμπιστευόταν εκατό τοις εκατό την Γιάννα και την κρίση της,θα αμφέβαλλε πολύ για το αν μπορεί ο ίδιος αυτός άντρας--που την έκανε ευτυχισμένη--ταυτόχρονα να εκβιάζει και να διακινεί γυναίκες.Αυτή η σκέψη και μόνο την προστάτευε απο τον κίνδυνο του να ερωτευτεί την"αποστολή"της.Η Στέλλα αναστέναξε.Η ζωή παίζει τα πιο απαίσια παιχνίδια και μας χρησιμοποιεί σαν πιόνια για την πλάκα της.Αν ήταν διαφορετικός ο Ρόμπερτ....
"Ωωω ηλίθια...αν...αν...αν."Δεν έβγαζε άκρη έτσι και το ήξερε.Η μόνη της ελπίδα ήταν ο Ρόμπερτ να ήταν θύμα παρεξήγησης και να μην έχει κάνει τίποτα απο αυτά που τον κατηγορεί η Γιάννα.Αυτό δεν άλαζε όμως την αποστολή της.Έτσι και αλλιώς όταν θα άνοιγε το χρηματοκιβώτιο,θα διαπίστωνε και μόνη της τα πάντα.Έκλεισε το σακ βουαγιάζ και κατευθυνθηκε βιαστικά πρός το αυτοκίνητο της.
Σαράντα λεπτά αργότερα ένας γελαστός Ρόμπερτ την υποδεχόταν στην είσοδο της βίλλας του στο Verlain.Αυτή η βίλλα ήταν το πατρικό του και ήταν το μόνο περουσιακό του στοιχείο που δεν ήταν υποθηκευμένο στις τράπεζες.Γι αυτό το σπίτι και για να μην αναγκαστεί να αποχωριστεί την πλούσια ζωή που είχε συνηθίσει είχε δεχτεί την--μοναδική άλλωστε--επιλογή που είχε,όταν τον στρίμωξε ο Αλαίν ζητώντας τα χρήματα του.
"Καλώς ήρθες αγάπη μου!"Της είπε καθώς έπαιρνε απο τα χέρια της το σακ βουαγιάζ που κρατούσε.Σαν στο σπίτι σου.Η γυναίκα μέσα στην κουζίνα είναι η κυρία Σολάνζ.Ό,τι θελήσεις έχει οδηγίες να στο προσφέρει.Εγω πάω να κανονίσω κάτι δουλειές της τελευταίας στιγμής και μετά μωρό μου θα είμαι δικός σου!"Ο Ρόμπερτ τελείωσε την φράση του και δίνοντας της ένα πεταχτό φιλί κατευθύνθηκε βιαστικά πρός το γκαράζ της βίλλας.Η Στέλλα περίμενε να φύγει και έκανε έναν μορφασμό δυσαρέσκειας.Την προηγούμενη φορά που είχαν έρθει στην βίλλα ήταν μόνοι τους.Που βρέθηκε τώρα η οικονόμος?Τρία μόλις βράδια πρίν είχαν πάει για δείπνο και μετά τον είχε ακολουθήσει στο σπίτι του.Ήταν καλή ευκαιρία να κατοπτεύσει τον χώρο που θα δρούσε,ώστε να μπορεί να σχεδιάσει την τελική φάση.Όπως είναι φυσικό,εκείνος την είχε ξεναγήσει σε όλο το σπίτι.Περνώντας απο το καθιστικό--που χρησιμοποιούσε και σαν γραφείο του--η Στέλλα είχε βρεί αυτό που αναζητούσε.Το εντοιχισμένο χρηματοκιβώτιο ήταν πίσω απο το γραφείο του και άνοιγε ηλεκτρονικά με ενα συνδυασμό τεσσάρων ψηφίων απο τα εννέα που είχε το πληκτρολόγιο του.Όλα θα ήταν πιο εύκολα αν ήταν οι δυό τους μέσα στο σπίτι.
"Καλησπέρα σας,η κυρία Σολάνζ αν δεν κάνω λάθος?"Είπε στην ηλικιωμένη οικονόμο,επιστρατεύοντας όλη της την ευγένεια.
"Ναι κορίτσι μου...και εσένα?Πως σε λένε?"
"Εστέλ,χαίρομαι πολύ"
"Λοιπόν Εστέλ,τι θα ήθελες να σου φτιάξω?Είναι νωρίς για φαγητό.Καφέ με κρουασάν και βούτυρο?"
"Οχι,μην ενοχλήστε,απλά θα ήθελα να σας ρωτήσω αν υπάρχει κάποιο κομπιούτερ στο σπίτι.Θέλω να παρακολουθήσω κάποιες μετοχές στο χρηματιστήριο και αφού λείπει και ο Ρόμπερτ θα ήταν καλή ευκαιρία.Μετά θα είμαστε μαζί και καταλαβαίνετε,δεν θα ήταν σωστό!"Η Στέλλα πρόφερε την τελευταία πρόταση με τόση γλύκα που η ηλικιωμένη υπηρέτρια δεν κρατήθηκε να μην γελάσει.
"Ναι κορίτσι μου,καταλαβαίνω.Ήμουν και εγω νέα κάποτε και ήμουν σαν και εσένα.Λοιπόν,κομπιούτερ θές.Στο καθιστικό,στο γραφείο του Ρόμπερτ έχει.Θα κάνουμε μια συμφωνία όμως.Εσυ θα φάς τα κρουασάν που θα φέρω και εγω μετά δεν θα σε ξαναενοχλήσω μέχρι να τελειώσεις.Εντάξει?Σύμφωνες?"Της είπε γελαστά και κάνοντας μεταβολή χάθηκε πρός την κουζίνα.Η Στέλλα χαμογέλασε πονηρά.Τα πράγματα πήγαιναν ακριβώς όπως τα ήθελε.Ευχαριστημένη με τον εαυτό της ανέβηκε τα σκαλιά και χάθηκε στον διάδρομο που οδηγούσε στο γραφείο του Ρόμπερτ.
"Λοιπόν,διακόπτης στο stand by,bluetooth ανοικτό...Ο.κ."Μονολόγησε για να μην τα ξεχάσει.Η μικροκάμερα ήταν ενεργοποιημένη και έτοιμη να καταγράψει,μόλις λάμβανε σήμα.Τώρα έπρεπε να την βάλει σε μια θέση που να διαβάζει το καντράν χωρίς να μπαίνει μπροστά το σώμα του Ρόμπερτ.Η Στέλλα κοίταξε γύρω της.Όλο το γραφείο έμοιαζε να είναι φτιαγμένο για κατασκόπους και κρυψώνες.Η τεράστια βιβλιοθήκη στο διπλανό απο το χρηματοκιβώτιο τοίχο ήταν ο,τι έπρεπε.Παραμέρισε δύο βιβλία κάνοντας χώρο για την μικρή κάμερα και άνοιξε το κινητό της στο πρόγραμμα ελέγχου της κάμερας απο μακρυά.Ρύθμισε την εικόνα και την έκλεισε.Όλα τώρα ήταν έτοιμα για την παγίδα που θα έστηνε στην"αγάπη"της.Ετοιμαζόταν να φύγει απο το γραφείο όταν ξαφνικά κοντοστάθηκε.Και αν ο Ρόμπερτ μάθαινε απο την υπηρέτρια τις της ζήτησε και πήγαινε να ελέγξει το κομπιούτερ του?Θα φαινόταν οτι δεν το χρησιμοποίησε.Γύρισε στο γραφείο,άνοιξε τον κομπιούτερ και μπήκε στο ίντερνετ.Θυμόταν απο έναν πελάτη της που παρακολουθούσε χρηματηστήριο--ακόμη και όταν έκαναν έρωτα--μια διεύθυνση παρακολουθησης μετοχών και την έγραψε στην αντίστοιχη μπάρα.Πάτησε το enter και άφησε την σελίδα ανοιχτή.Δεν ήξερε τίποτα απο μετοχές.Έτσι διάλεξε στην τύχη μία που της άρεσε σαν όνομα--μιας και τέλειωνε σε"enterprises"--σημείωσε την αξία που έγραφε στην οθόνη και έκλεισε τα πάντα.Τώρα στο ιστορικό θα ήταν καταγεγραμμένη η κίνηση της.Και να κοίταζε ο Ρόμπερτ,δεν θα υποψιαζόταν τίποτε.Όταν εκείνη κατάφερνε να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο ο Ρόμπερτ θα τα καταλάβαινε όλα,αλλά θα ήταν αργά πια!
Η Στέλλα είχε κατέβει τα μισά σκαλοπάτια πρός το καθιστικό,όταν άκουσε την φωνή του Ρόμπερτ που την έψαχνε.Οπλίστηκε με το πιο γλυκό της χαμόγελο και έτρεξε κοντά του.
"Εδω είμαι αγάπη μου...γύρισες κιόλας?"Του είπε και χάθηκε στην αγκαλιά του φιλώντας τον με πάθος.
"Ναι μωρό μου,είχα κάτι δουλειές να τελειώσω με εναν φίλο και μετά να αφοσιωθώ σε εσένα και μόνο!"Της απάντησε γελαστός και την ξαναπήρε στην αγκαλιά του χαρούμενος.Η Στέλλα πιάστηκε απο την τελευταία του πρόταση για να βρεί την δικαιολογία που ήθελε.
"Μα δεν είμαστε μόνοι μας....Εσυ είχες υποσχεθεί οτι θα είμαστε οι δυό μας...Τώρα τι θα γίνει,αν θελήσω να ουρλιάξω απο ηδονή κάθώς θα κάνουμε έρωτα.Θα πρέπει να σκέφτομαι την κυρία Σολάνζ και το τι θα ακούει?Και εγώ--απο οτι είδες αυτές τις μέρες--φωνάζω πάρα πολύ έτσι που με γαμάς,πρόστυχο μωρό μου!"Του είπε παραπονιάρικα κοιτώντας τον πονηρά.Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε--δεν θα μπορούσε να της χαλάσει άλλωστε χατήρι--και απλά κάλεσε την ηλικιωμένη οικονόμο στο καθιστικό.
"Τι ώρα θα είναι έτοιμο το φαγητό κυρία Σολάνζ?"Την ρώτησε κοιτώντας την Στέλλα που τον κοίταζε χαμογελώντας παιχνιδιάρικα,περιμένοντας να δει τι θα κάνει.
"Σε μισή ώρα περίπου κύριε Ρόμπερτ"Του απάντησε εκείνη.
"Ωραία...Μόλις ετοιμαστεί δεν θα σας χρειαστούμε άλλο,μπορείτε να φύγετε.Θα πληρωθείτε κανονικά,ολόκληρη μέρα."Η Μαντάμ Σολάνζ χαμογέλασε πονηρά στην Στέλλα και έφυγε πρός την κουζίνα της.
"Ευχαριστημένη τώρα?Έτσι θα μπορείς να φωνάξεις όσο δυνατά θέλεις ομορφούλα μου!"Η Στέλλα πλησίασε ξανά κοντά του με ύφος γεμάτο υποσχέσεις.Το αριστερό της χέρι κατέβηκε χαμηλά και πέρασε μέσα απο το άνοιγμα του παντελονιού του αγγίζοντας με τα νύχια της την γυμνή του σάρκα που την αισθάνθηκε να τινάζεται σκληραίνοντας.
"Θέλω και κάτι άλλο αγάπη μου."Του είπε χωρίς να σταματήσει το ηδονικό της παιχνίδι.Έσκυψε επάνω του και δάγκωσε βίαια τα χείλη του.
"Εχω φέρει μαζί μου μερικά κοσμήματα για να φορέσω όταν βγούμε έξω.Πες με τρελή,υποχόνδρια,πες με ο,τι θέλεις,αλλά....ειναι οικογενειακά κειμήλια,είναι αξίας και δεν θέλω να τα έχω στην τσάντα μου μέχρι να τα φορέσω.Μπορείς να τα ασφαλίσεις κάπου μωρό μου?"Τον παρακάλεσε,επιστρατεύοντας όλη της την γοητεία.
"Φυσικά αγάπη μου,δώστα μου να τα κλειδώσω στο συρτάρι του γραφείου.Θα είναι ασφαλή εκεί!Δώστα μου."Της απάντησε εκείνος χαμογελαστός.
"Σε συρτάρι?Όχι...Οχι σε συρτάρι!Θέλω να τα νοιώθω ασφαλή.Σου είπα,είμαι τρελή με αυτά,σε παρακαλώ...κάτι πιο ασφαλές."
"Εντάξει θεότρελη μου αγάπη.Δώσε μου τα να τα βάλω στο χρηματοκιβώτιο.Εκεί δεν πιστεύω να φοβάσαι ε?"Της απάντησε κάνοντας έναν μορφασμό ανυπομονησίας.Η Στέλλα του χαμογέλασε γλυκά και ανοίγοντας την τσάντα της του έδωσε δύο πλήρη σέτ κοσμημάτων.Ο Ρόμπερτ τα πήρε στα χέρια του και τα κοίταξε προσεκτικά.Η εμπλοκή του με την υψηλή κοινωνία του Παρισιού του είχε δώσει την δυνατότητα να ξεχωρίζει τα αληθινά κοσμήματα απο τα ψεύτικα.Και αυτά φαίνονταν αληθινά και φυσικά ακριβά.
"Είναι πολύ όμορφα!Αλήθεια,τι δουλειά είπαμε οτι κάνεις εσυ γλυκειά μου?"Την ρώτησε γεμάτος περιέργεια.
"Α...εγω τίποτα.Ο πατέρας μου έχει χρηματηστηριακό γραφείο στην Αμβέρσα και ανταλλάσει και πολυτιμους λίθους!"Του είπε απλά.Ο Ρόμπερτ ξανάκλεισε τις δερμάτινες θήκες με το οικόσημο και έφυγε πρός τον διάδρομο.
"Εχει λεφτά το κοριτσάκι ε?"Σκέφτηκε ευχαριστημένος καθώς βάδιζε πρός το γραφείο του.Ενδιαφέρουσα προοπτική.Θα μπορούσε να το εκμεταλευτεί πρός όφελος του.Ήδη το σχέδιο σχηματιζόταν στο μυαλό του.Έφτασε στο γραφείο του,πληκτρολόγησε τον συνδυασμό και άνοιξε το χρηματοκιβώτιο.΄Εβαλε τα κοσμήματα της Στέλλας σε μια θήκη,το έκλεισε και έκανε μεταβολή,κατευθυνόμενος πρός την κεντρική κρεβατοκάμαρα.Απέναντι απο το μεγάλο διπλό κρεβάτι,υπήρχε μια τεράστια εντοιχισμένη ντουλάπα που κάλυπτε όλο τον απέναντι τοίχο.Ανάμεσα στα κανονικά φύλλα της ντουλάπας ήταν κρυμμένη μια θήκη,που έκρυβε έντεχνα μια μικρή ψηφιακή κάμερα με remote control.Και αυτή η κάμερα"σκόπευε"κατευθείαν στο κρεββάτι.Την άνοιξε και πάτησε στο τηλεκοντρόλ την ένδειξη"stand by",έκλεισε την θήκη και έφυγε πρός το ισόγειο.Το σχέδιο εκβιασμού ήταν έτοιμο.Η μικρή ή ο πατέρας της θα πλήρωναν αρκετά χρήματα,για να μην βγούν οι ερωτικές επιδόσεις της στο ίντερνετ.Την ίδια στιγμή,στην κουζίνα,η Στέλλα πάτησε το play στο κινητό της χαμογελώντας θριαμβευτικά.Βρήκε το σημείο που ήθελε και το ξαναέκλεισε γρήγορα αποστηθίζοντας τον τετραψήφιο κωδικό που είχε πληκτρολογήσει ο Ρόμπερτ λίγο πρίν σε ζωντανή μετάδοση.Το δεύτερο μέρος του σχεδίου της είχε πετύχει.Όσο για το τρίτο μέρος,δεν βιαζόταν.Την επόμενη μέρα θα έβρισκε μια ευκαιρία και θα έπαιρνε τα κοσμήματα της και ο,τι άλλο χρειαζόταν απο το χρηματοκιβώτιο,χωρίς καν να κινήσει υποψίες.Όταν θα το καταλάβαινε οΡόμπερτ,εκείνη θα ήταν ήδη μακρυά.Για την ώρα θα απολάμβανε την φιλοξενία και τον έρωτα του οσο μπορούσε καλύτερα.
"Μωρό μου που είσαι?Θα'ρθεις να φάμε επιτέλους?Πείνασα!"Ο Ρόμπερτ είχε καθήσει ήδη στο σερβιρισμένο τραπέζι και την φώναζε.Η μαντάμ Σολάνζ είχε μόλις φύγει και τώρα ήταν οι δυό τους μόνοι στο σπίτι.
"Ερχομαι μωρό μου...να αλλάξω μια στιγμή και σου ρχομαι,ξεκίνα εσυ,μη με περιμένεις."Του απάντησε εκείνη και ανέβηκε οσο πιο γρήγορα μπορούσε στην κρεβατοκάμαρα.Άνοιξε το σακ βουαγιάζ και έβγαλε απο μέσα ενα μπορντώ δαντελωτό κορμάκι.Πήγε στον μεγάλο καθρέφτη του δωματίου και γδύθηκε με γρήγορες κινήσεις.Έπειτα φόρεσε το κορμάκι,μαζί με ενα διχτυωτό καλσόν και δωδεκάποντες κατακόκκινες μπότες.Δάγκωσε πονηρά τα χείλη της καθώς κοίταξε το είδωλο της στον καθρέφτη απέναντι.Αυτό που έβλεπε την αναστάτωνε.Δεν είχε καμιά όρεξη για φαγητό.Ολο αυτό το κατασκοπικό παιχνίδι,ο κίνδυνος και η αγωνία της να πετύχει,είχαν εξάψει τις αισθήσεις της.Μια γλυκιά ανατριχίλα είχε απλωθεί ανάμεσα στα πόδια της,κάνοντας την να τρέμει.Κοίταξε την τσάντα της και χαμογέλασε πονηρά.
"Ελα μωρό μου επιτέλους.....που....."η πρόταση κόπηκε απότομα καθώς γύρισε να κοιτάξει πρός το μέρος που άκουγε τα ελαφρά βήματα της ερωμένης του.
"Είσαι πανέμορφη...είσαι...."ούτε αυτή την πρόταση κατάφερε να ολοκληρώσει,καθώς η Στέλλα του έκανε νόημα με το δάχτυλο της να σταματήσει να μιλάει.Τον πλησίασε και χωρίς να μιλήσει γονάτισε και πέρασε κάτω απο το τραπέζι πρός το μέρος του,έφτασε ανάμεσα στα πόδια του και ακούμπησε το κεφάλι της στο σέξ του,τρίβοντας την περιοχή με το πρόσωπο της.Ο Ρόμπερτ αισθάνθηκε το σεξ του να τινάζεται μέσα απο το παντελόνι του,αλλά δεν κουνήθηκε.Η Στέλλα έβγαλε έξω την γλώσσα της,σήκωσε με αυτή το φερμουάρ του παντελονιού του και το δάγκωσε σφιχτά κατεβάζοντας ταυτόχρονα το κεφάλι της.Ο Ρόμπερτ απλά χαλάρωσε στην καρέκλα του και την άφησε να φτιάξει το σενάριο της.
Η ειρωνία ήταν οτι για να μην καρφωθεί η Στέλλα οτι ήταν εκπαιδευμένη Ξεχωριστή--και κινήσει υποψίες--έπρεπε να κάνει την αδέξια συνηθισμένη.Η Γιάννα της το είχε τονίσει ιδιαίτερα.Να προσέξει να μην ξεχαστεί όταν θα κάνουν έρωτα και την καταλάβει ο Ρόμπερτ.
Έπιασε με το χέρι της το ορθωμένο του σεξ και το έβαλε στο στόμα της.Έτσι,τελείως απλά.Χωρίς να βγάλει σάλιο,χωρίς να το χαιδέψει ή να παίξει μαζί του.Έκανε ακριβώς οτι θα έκανε οποιαδήποτε συνηθισμένη ερωμένη,που νομίζει πως έτσι ικανοποιεί τον σύντροφο της.Μετά κατέβασε το κεφάλι της απότομα,στέλνοντας άτσαλα το αντρικό σεξ βαθειά στο λαρύγγι της,όπως απαιτούσε το σενάριο της αδέξιας.Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα και αναγκάστηκε να σηκώσει το κεφάλι της βήχοντας ταυτόχρονα.Το θέαμα μόνο στις πορνό ταινίες--εξυπηρετώντας κάποιο περίεργο αντρικό βίτσιο ίσως--θεωρείται ερωτικό.Στην πραγματικότητα είναι αξιολύπητο.Η Στέλλα ήταν σίγουρη πως μετά απο αυτό ο Ρόμπερτ δεν υπήρχε περίπτωση να την θεωρήσει ούτε κατα διάνοια"Ξεχωριστή!"Το σχέδιο είχε 100% επιτυχία.Και είχε δίκιο.
Ο Ρόμπερτ την έπιασε απαλά απο τους ώμους και την σταμάτησε.Θεωρούσε την Στέλλα σαν άλλη μια συνηθισμένη κοπέλα και δεν είχε κανέναν σκοπό να αφήσει μια αδέξια συνηθισμένη να ταλαιπωρείται,και μάλιστα χωρίς επιτυχία.
"Δεν το κάνω καλά ε?Με συγχωρείς."Του είπε εκείνη,δήθεν απογοητευμένη.Ο Ρόμπερτ της χαμογέλασε τρυφερά.
"Μια χαρά το κάνεις...αλλά θέλω να σου κάνω έρωτα!"Της απάντησε,προσπαθώντας να μη την αφήσει να αισθανθεί ενοχές.Η Στέλλα χαμογέλασε πονηρά, και πέρασε τα πόδια της δεξιά και αριστερά απο τα δικά του,έτσι όπως εκείνος καθόταν ακόμη στην καρέκλα.Παραμέρισε το λεπτό ύφασμα του εσώρουχου της,έβγαλε ενα προφυλακτικό--που είχε στερεώσει στην σιλικόνη του διχτυωτού καλσόν--το πέρασε στον αντρικό σέξ και κάθισε απαλά πάνω του,οδηγώντας το βαθειά μέσα της.
"Τι θα μου κάνεις είπες μωρό μου?Έρωτα είπες?Ίσως...αργότερα στο κρεβάτι.Τώρα θα μέλω να με γαμήσεις!"Του ψιθύρισε στο αυτί και άρχισε να λικνίζει την λεκάνη της.Ο Ρόμπερτ την τράβηξε απότομα κοντά του και έτριψε το πρόσωπο του στο πλούσιο στήθος της,δαγκώνοντας απαλά τις θηλές της.Εκείνη απομάκρυνε απότομα το πρόσωπο του απο το στήθος της και τον χτύπησε με την παλάμη της στο μάγουλο,κοιτώντας τον άγρια.Ύστερα έπιασε με το δεξί της χέρι το κεφάλι του και το έτριψε βίαια στο στήθος της.
"Μη με λυπάσαι μωρό μου.Δάγκωσε τα...θέλω να με πον..."Η Στέλλα δεν πρόλαβε να τελειώσει την παράκληση της καθώς ο Ρόμπερτ είχε βάλει την θηλή της ανάμεσα στα δόντια του και την δάγκωνε άγρια,τραβώντας την ταυτόχρονα ελαφρά.
Ύστερα σηκώθηκε απο την καρέκλα με την Στέλλα επάνω του,περπάτησε μερικά βήματα και χτύπησε με βία την πλάτη της στον τοίχο.Η Στέλλα ούρλιαξε αγριεμένα και έπλεξε τα πόδια της πιο σφιχτά γύρω απο την μέση του.Ο Ρόμπερτ έμεινε ακίνητος μέσα της,αφήνοντας εκείνη να κατευθύνει την συνέχεια.Στερέωσε την πλάτη της στον τοίχο και άρχισε να κάνει με το σώμα της κύματα που έσκαγαν χαμηλά,στην ερωτική τους ένωση και προκαλούσαν άλλα κύματα,ηδονικά,που απλώνονταν γλυκά σε όλο της το σώμα.Η Στέλλα επιτάχυνε όλο και περισσότερο.Τα τρυφερά ηδονικά βογκητά που έβγαιναν απο μέσα της στην αρχή,είχαν μετατραπεί σε άγριες κραυγές ηδονικής"αγωνίας"!Το αχόρταγο κέντρο ευχαρίστησης στον εγκέφαλο της ζητούσε συχνότερα την ηδονική αίσθηση και σε μεγαλύτερη ένταση.Οσο επιτάχυνε,τόσο περισσότερο ζητούσε και η ένταση συνεχώς ανέβαινε.Ευτυχώς ο εγκέφαλος έχει μια δικλέιδα ασφαλείας που την αποκαλούμε Οργασμό και λυτρώνει ψυχη τε και σωματι.Και στην Στέλλα η δικλείδα λειτούργησε,δίνοντας της για μια ακόμη φορά την ζεστή και γλυκειά εμπειρία του απόλυτου οργασμού.Ο Ρόμπερτ την άφησε λίγο να ηρεμήσει και παίρνοντας την στην αγκαλιά του την άφησε απαλά στον καναπέ και κάθισε δίπλα της χαιδευόντας τα μαλλιά της.Οι αντιδράσεις της στην διάρκεια του σέξ,τα κύματα με το σώμα και προπαντώς ο οργασμός υπερπαραγωγή,θύμιζαν έντονα Ξεχωριστή.Η αλήθεια είναι οτι για λίγο σκέφτηκε να την ρωτήσει,αλλά μετά του φάνηκε τόσο απίστευτο που φοβήθηκε οτι θα ακουστεί γελοίος.Χάρηκε όμως.Η πανέμορφη γυναίκα που είχε μπεί αναπάντεχα στην ζωή του,είχε τελικά προοπτικές να γίνει το λιγότερο"εκπαιδευμένη Ξεχωριστη!"Ίσως να έπρεπε να αναβάλλει τα σχέδια του εκβιασμού της για αργότερα.Ίσως είχε έρθει και η στιγμή να κρατήσει μια γυναίκα για σύντροφο του,να την αφήσει έξω απο τις βρωμοδουλειές του.Το χαμόγελο πάγωσε στο πρόσωπο του στην τελευταία σκέψη.Οι κοπέλες,ο Αλαίν!Του είχε πεί οτι θα τον έπαιρνε τηλέφωνο και με το σεξ είχε ξεχαστεί.Έσκυψε και φίλησε την υπέροχη γυναίκα που καθισμένη δίπλα του στον καναπέ προσπαθούσε ακόμη να συνέλθει και σηκώθηκε κατευθυνόμενος πρός την κρεβατοκάμαρα του.Για την ώρα το σχέδιο:Εκβιασμός--της συγκεκριμμένης κοπέλας--αναβαλλόταν.Άνοιξε την θήκη,πήρε απο μέσα την κάμερα που είχε κρύψει και την έκλεισε χαμογελώντας.
"Πλάκα θα χει να ερωτεύτηκες!"Ρώτησε τον εαυτό του περνώντας απο τον καθρέφτη.Το επίμονο χτύπημα του κινητού του,τον συνέφερε απο τις όμρφες σκέψεις περί έρωτος,με τον χειρότερο τρόπο.
"Allο!Ναι Αλαίν...Ο,τι ερχόμουν...ναι..σε δέκα λεπτά θα είμαι εκεί!"Απάντησε ο Ρόμπερτ φοβισμένος.Πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου του και έφυγε βιαστικά χωρίς καν να προλάβει να χαιρετήσει την Στέλλα.
Η Στέλλα είχε συνέλθει πια απο την γλυκειά μέθη και καθισμένη στο τραπέζι περίμενε τον Ρόμπερτ--πιστεύοντας οτι ήταν ακόμη στο σπίτι--για να φάνε το κρύο πια φαγητό τους.Όμορφες σκέψεις περνούσαν απο το μυαλό της και όλες είχαν σαν προυπόθεση ο Ρόμπερτ να μην έκανε αυτά που έλεγε η Γιάννα.Εκείνης της φερόταν ευγενικά,ήταν αστείος.Την έκανε να γελάει,αλλά ήταν ταυτόχρονα και απίστευτα σέξυ.Ένας τέλειος Ξεχωριστός.Αρκει να μην.....
"Μα που είναι...Ρόμπερτ...αγάπη μου...που είσαι?"Η Στέλλα είχε αρχίσει να ανησυχεί.Έφυγε χωρίς να της πεί τίποτα?Δεν μπορούσε να το πιστεψει αυτό.Και τώρα?
"Τώρα...αντί να αναλώνεσαι σε σκέψεις που μπορεί να αποδειχτούν ανέφικτες,κάνε ο,τι είναι να κάνεις μια ώρα αρχύτερα.Έτσι θα σταματήσεις να αναρωτιέσαι και για το ποιόν κινδυνεύεις να ερωτευτείς!"Μονολόγησε και σηκώθηκε απο το τραπέζι,κατευθυνόμενη πρός τη σκάλα που οδηγεί στο γραφείο του.
Έπρεπε να βιαστεί.Ο Ρόμπερτ θα γύριζε ίσως απο στιγμή σε στιγμή και μέχρι τότε--τώρα που αποφάσισε να κάνει την κίνηση της--εκείνη έπρεπε να βρίσκεται μακρυά.Πολύ μακρυά!Ανέβηκε βιαστικά την σκάλα προς το δωμάτιο που είχε αφήσει τα πράγματα της.Άρπαξε το σακ βουαγιάζ της και κατέβηκε τρέχοντας την σκάλα προς το γραφείο του Ρόμπερτ.Μάζεψε την μίνι κάμερα και άνοιξε το χρηματοκιβώτιο,χρησημοποιώντας τον τετραψήφιο κωδικό που τώρα πια είχε.Τι απογοήτευση!Μέσα βρήκε γύρω στις 30 βιντεοκασέτες,μερικά DVD και τρία στικάκια.'Ολα με γυναικεία ονόματα γραμμένα πρόχειρα επάνω τους.Ανάμεσα τους είδε και αυτό για το οποίο είχε στηθεί ολη αυτή η παγίδα.Σε ενα κουτί παπουτσιών,ξεχωριστά απο τα άλλα ονόματα,η ετικέτα έγραφε:"Ενριέττα Νίλσεν".Η Στέλλα άνοιξε προσεκτικά το κουτί για να βεβαιωθεί.Μέσα βρήκε φιλμάκια 8mm,dvd και βιντεοκασέτες.Όλα αυτά που της περιέγραφε η Γιάννα.
"Κάθαρμα!"Η Στέλλα αναστέναξε απογοητευμένη.Μέσα της είχε μια μικρή ελπίδα πως δεν θα τα έβρισκε,πως ολα ήταν παρεξήγηση.Αηδιασμένη άνοιξε τον σάκο της και πέταξε μέσα ο,τι έγραφε επάνω του γυναικείο όνομα.Η Γιάννα την είχε στείλει αποκλειστικά για τα περιεχόμενα που αναφέρουν την Ενριέττα.Αλλά ήταν σίγουρη οτι αν ή Γιάννα ήξερε τι είχε βρεί,θα συμφωνούσε μαζί της και θα της ζήταγε να τα πάρει όλα!Πίσω απο τα dvd υπήρχαν μερικές δεσμίδες με χαρτονομίσματα των 50 Ευρώ και σφηνωμένο ανάμεσα τους ένα μικρό δερμάτινο ημερολόγιο.Το πρόσωπο της Στέλλας φωτίστηκε καθώς ανοίγε το ημερολόγιο.Όλες οι βρωμοδουλειές του Ρόμπερτ ήταν γραμμένες μέσα αναλυτικά.Ο Ρόμπερτ είχε προτιμήσει αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο να κρατάει σημειώσεις,καθώς σε ηλεκτρονική μορφή--τώρα πια,με την τεχνολογία των σωμάτων ηλεκτρονικής δίωξης--είχε καταντήσει πιο επικίνδυνο!
"Τώρα μωρό μου θα σε γαμήσω στ αλήθεια!"Σκέφτηκε ευχαριστημένη,έκλεισε το ημερολόγιο και το έβαλε και αυτο στον σάκο της.Η"επιχείρηση"είχε μεγαλύτερη επιτυχία απο οτι περίμεναν.Η Γιάννα θα πετάξει απ τη χαρά της με ο,τι ανακάλυψε.Η Στέλλα έκλεισε τον σάκο της και ετοιμάστηκε να φύγει.Φτάνοντας στην έξοδο κοντοστάθηκε.Δεν θα έφευγε έτσι.Έκοψε ένα όμορφο τριαντάφυλλο απο τον κήπο και γύρισε πίσω στο καθιστικό.Ύστερα πήρε απο τον εκτυπωτή μιά λευκή σελίδα και του άφησε σημείωμα χαμογελώντας χαιρέκακα:
"Αγαπητέ Ρόμπερτ.Λυπάμαι πολύ που θα σε απογοητεύσω,αλλά ο πατέρας μου δεν είναι χρηματιστής.Κλείσε λοιπόν την κάμερα στο υπνοδωμάτιο για να κάνεις οικονομία,μιάς και απο εμένα δεν πρόκειται να έχεις όφελος.Επίσης,επειδή σε λίγο θα χρειαστείς μέχρι και το τελευταίο σέντ που διαθέτεις,δεν πήρα τις δεσμίδες με τα Ευρώ που βρήκα μαζί με την υπέροχη συλλογή σου.Ξέρω πόσο θα ήθελες να με προσθέσεις και εμένα σε αυτήν την συλλογή και λυπάμαι αφάνταστα που δεν θα μπορέσω να σε ικανοποιήσω.
Αν έπρεπε να σου δώσω μια συμβουλή,αυτή θα ήταν να εξαφανιστείς όσο γρηγορότερα μπορείς.Οι πάσης φύσεως"ακόλουθοι"της Ολλανδικής πρεσβείας θα θέλουν να συζητήσετε κάποια θέματα που προέκυψαν.Φιλάκια πολλά!
Στέλλα-Εκπαιδευμένη"Ξεχωριστή"
Η Στέλλα ξαναδιάβασε το σημείωμα και γέλασε φωναχτά.Της άρεσε ιδιαίτερα το σημείο με την υπογραφή της.Το δίπλωσε στην μέση και το άφησε επάνω στο τραπεζάκι μαζί με το τριαντάφυλλο.Βγήκε απο το εξοχικό,μπήκε στο αυτοκίνητο της και έφυγε γρήγορα πρός τον δρόμο που οδηγούσε στο Παρίσι.Μέσα στην εβδομάδα θα έστελνε τα πάντα στην Αθήνα ή θα τα πήγαινε κατ ιδίαν.
Μισή ώρα αργότερα ο Ρόμπερτ  πάρκαρε το αυτοκίνητο του έξω απο το σπίτι,το κλείδωσε και βγήκε περπατώντας βιαστικά πρός την είσοδο.Η μικρή"επανάσταση"των νεαρών κοριτσιών--για την οποία τον είχε ειδοποιήσει ο Αλαίν--κατεστάλη εύκολα με χρήση ναρκωτικών και χειροπέδες.Θα τις άφηναν έτσι,δεμένες και πεινασμένες όλη την υπόλοιπη ημέρα και οποιαδήποτε διάθεση για επαναστάσεις θα έφευγε.Το θέμα τακτοποιήθηκε γρήγορα και ο Ρόμπερτ βιαζόταν να γυρίσει στην όμορφη σύντροφο του,που τον περίμενε έτοιμη να του δώσει ηδονή!
"Στέλλα....μωρό μου γύρισα...Στέλλα..."Στο σπίτι επικρατούσε άκρα ησυχία.Ανέβηκε ανήσυχος την σκάλα πρός την κρεβατοκάμαρα και κοίταξε μέσα.Τα ρούχα και ο σάκος της Στέλλας έλειπαν. Ξανακατέβηκε τρέχοντας την σκάλα πρός την κουζίνα.Περνώντας απο το καθιστικό κοντοστάθηκε καθώς είδε επάνω στο τραπέζι το σημείωμα με το τριαντάφυλλο.Το άνοιξε και το βλέμμα του σκοτείνιασε.Είχε πέσει σε παγίδα!Η Στέλλα ήταν πράκτορας και του την είχε φέρει.Πράκτορας,αλλά απο ποιόν? Έτρεξε πρός το γραφείο του ελπίζοντας...Η πόρτα του χρηματοκιβωτίου ήταν ανοικτή.Και απο το σημειο που στεκόταν ο Ρόμπερτ φαινόταν οτι το αρχειακό υλικό που μάζευε για εκβιασμούς είχε κάνει φτερά.Αυτό έγινε μετά την συνάντηση που είχε με την Ενριέττα στο Ξενοδοχείο της.Η Ενριέττα?Αυτή τον φοβόταν πολύ--ή έτσι έδειχνε τουλάχιστον--για να συλλάβει και να εκτελέσει τέτοιο σχέδιο εις βάρος του.
Αν δεν υπήρχε η αναφορά της Στέλλας για"ακόλουθους"της Ολλανδικής Πρεσβείας στο σημείωμα,θα ορκιζόταν οτι ήταν ανακατεμένη για άλλη μια φορά η Ελληνίδα μάγισσα.Στην σκέψη της Γιάννας το πρόσωπο του σκλήρυνε.Αυτά θα τα ξεκαθάριζε όταν θα ήταν ήρεμος.Για την ώρα η Στέλλα στο σημείωμα είχε δίκιο.Έπρεπε να κρυφτεί μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει.Δεν ήταν μόνο η Ολλανδική πρεσβεία που ανέφερε εκείνη.Πολύ πιο επικίνδυνος ήταν ο Αλαίν ο μαφιόζος.Αν μάθαινε οτι"έχασε"το ημερολόγιο"και οτι μέσα σε αυτό ήταν γραμμένες όλες οι βρωμοδουλειές τους,ήταν σίγουρα νεκρός.
Ο Ρόμπερτ πάγωσε στην σκέψη του Αλαίν.Έβαλε σε ενα σάκο τα χρήματα που του είχε αφήσει στο χρηματοκιβώτιο ή Στέλλα,πήρε το διαβατήριο,ένα πιστόλι απο το συρτάρι του γραφείου και οσα ρούχα βρήκε μπροστά του και έφυγε απο το σπίτι τρέχοντας.Η εκδίκηση μπορούσε να περιμένει.Αυτό που είχε τώρα σημασία ήταν να παραμείνει ζωντανός.

Σίμος Α.