Οι Ξεχωριστοί: "Λάχεσις" (Κεφάλαιο 7 / Μέρος Γ)



Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω,στο ψηλό κτήριο της Γενικής ασφάλειας η Λίζα βημάτιζε νευρικά μέσα στο γραφείο της στον 8ο όροφο του μεγάρου.Το βλέμμα της σταμάτησε στο βαρύ πρες παπιέ στην άκρη του,που έγραφε με μεγάλα σκαλιστά γράμματα:"Ελισάβετ Παλαιολόγου-Αστυνομικός Υποδιευθυντής".
"Αμ δεν σε βλέπω για παραπάνω,μέχρι εδω ήταν!"Μονολόγησε,εννοώντας την καριέρα της στο Αστυνομικό σώμα.Η ματιά της περιπλανήθηκε στην πολύβουη λεωφόρο κάτω απο το Μέγαρο.
"Ε και?Τι θα πάθω?Καλύτερα,να ησυχάσω κιόλας.Κάθε μέρα τα ίδια!Βαρέθηκα...Να πάρω σύνταξη,να πάω στο χωριό να ηρεμήσω επιτέλους!"Σκεφτόταν η Λίζα,απηυδησμένη απο το θέαμα που αντίκρυζε.Η κίνηση ήταν απελπιστική.Ευτυχώς το χοντρό τζάμι του γραφείου της φίλτραρε τις βρισιές των οδηγών και τα φρενήρη κορναρίσματα.
"Και έχεις και τον υπαρχηγό...Λίζα τούτο,Λίζα εκείνο.Πρέπει να κάνουμε αυτό,εκείνο,το άλλο.'Ολες τις μαλακίες και τα δύσκολα στην Λίζα τα χρεώνουν!"Φυσικά δεν θα τολμούσε ποτέ να του το πεί ζωντανά.Απλά είχε συνηθίσει να εκτονώνεται μιλώντας για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο.Κάπου είχε διάβασει οτι αυτό συνιστά μιά--ελαφριά εστω--μορφή ψυχολογικής διαταραχής,αλλά σε εκείνη λειτουργούσε θεραπευτικά--εκτονώνοντας το στρές--και το είχε συνηθίσει πιά!Χωρίς να σταματήσει ούτε για ένα λεπτό να βρίζει,πέταξε τον φάκελο που κρατούσε ολη αυτή την ώρα στο χέρι της πάνω στο γραφείο και πάτησε το κουμπί της ενδοσυνεννόησης.
"Κώστα?Είναι μαζί σου η αναδυομένη?"Ρώτησε τον νεαρό αρχιφύλακα που απάντησε στην κλήση της.
"Οχι κυρία διευθύντρια,κάπου εχει πεταχτεί.Δεν ξέρω που είναι."
"Μπα!Εσυ...και δεν είσαι απο πίσω της!...Δεν ξέρεις που βρίσκεται.Κάποιος φούρνος θα γκρέμισε!"Σκέφτηκε χαμογελώντας η Λίζα.
"Καλώς...ψάξε σε πάρακαλώ να την βρείς και στείλτην στο γραφείο μου...Τώρα όμως ε?Μην αρχίσεις να χαζολογάς στα γραφεία όπως συνήθως!"Τον διέταξε και άφησε το κουμπί.
"Μάλιστα,πηγαίνω"απάντησε αγχωμένος ο νεαρός αρχιφύλακας.Η Λίζα είχε ανοίξει τον φάκελο και είχε αρχίσει να διαβάζει λεπτομέρειες για την καινούργια υπόθεση που είχε αναλάβει το τμήμα της.Την  προσοχή της απέσπασαν οι φωνές του Κώστα,που--ακόμη και μέσα απο τα διπλά τζάμια του γραφείου της--ακουγόταν να φωνάζει την νεαρή Αστυνόμο που ή Λίζα αποκάλεσε πρίν:"Αναδυομένη".Το παρατσούκλι ήταν ταιριαστό,καθώς το μικρό όνομα της Αστυνόμου Ρανιέρη που έψαχνε ο νεαρός Αρχιφύλακας--αναστατώνοντας με τις φωνές του όλο τον όροφο--ήταν Κλαίλια.Το"αναδυομένη"παρέπεμπε στην κοντεσσίνα Κλαίλια,την δραματική ηρωίδα του ομώνυμου διηγήματος του Γρηγορίου Ξενόπουλου.Η Λίζα δαγκώθηκε για να μην ουρλιάξει απο τα νεύρα της.Ήταν ηδη απο νωρίς--απο την ώρα που της ανέθεσαν την καινουργια υπόθεση--στα προθυρα διάπραξης φόνου.Με τις φωνές του Κώστα,το ποτήρι ξεχείλησε!Μη μπορώντας να συγκρατήσει τα νεύρα  της,άνοιξε την πόρτα του γραφείου της απότομα:
"Κώστα!"Η φωνή της ακούστηκε δυνατή στον διάδρομο.
"Ελα εδω σε παρακαλώ παιδί μου"συνέχισε η Λίζα κάνοντάς του νόημα με το δάχτυλό της.Ο Κώστας πλησίασε με γρήγορα βήματα προς την προισταμένη του.
"Δεν μου λές αγόρι μου,τι σου ζήτησα να κάνεις?"Τον ρώτησε χαμηλόφωνα,συγκρατώντας την οργή της.
"Να βρω την Κλαίλια και να της πω οτι την ζητάτε"απάντησε ο νεαρός.
"Ωραία...Σου ζήτησα εγω αστέρι μου,να αναστατώσεις ολο το μέγαρο με τις αγριοφωνάρες σου?Σουτ!..Ρητορική ήταν η ερώτηση!"Tον σταμάτησε πριν αρχίσει να απολογείται.
"Λοιπόν...πήγαινε κάνε αυτό που ζήτησα.Αλλά ήσυχα,δε θέλω ν ακούσω τίποτα.Α...και κάτι άλλο.Δε μου λές?Ψάχνεις την Αστυνόμο και σε ακούνε τα άλλα τμήματα να τη φωνάζεις Κλαίλια,Λία και ο,τι άλλο σου κατέβει?Πρόσεξε με λίγο...μεταξύ μας--στο τμήμα μας,--μπορεί να αποκαλούμε ο ενας τον άλλον όπως θέλουμε.Και αυτό...ανάλογα με το δικαίωμα που έχουμε δώσει ο ένας στον άλλο.Για τους υπόλοιπους...η Αστυνόμος λέγεται Κλαίλια Ρανιέρη.Οταν δεν είμαστε μεταξύ μας,εκείνη είναι η Ρανιέρη,εσυ είσαι ο Αρχιφύλακας Μητρόπουλος και εγω η Ελισάβετ Παλαιολόγου...κατανοητό?Αντε μη πάρεις καμια μετάθεση για την Ομόνοια να ταίζεις χρυσόψαρα με βάρδιες!Φύγε και όπως είπαμε."Του είπε χαμηλόφωνα και γύρισε προς το γραφείο της.
"Κυρία Διευθύντρια?"Ο Κώστας είχε προχωρήσει μερικά βήματα προς τον διάδρομο,φροντίζοντας να απoκτήσει κάποια απόσταση ασφαλείας απο την προισταμένη του."
"Τι είναι ρε Κώστα?"Απάντησε εκείνη συγκρατώντας τα νεύρα της.
"Συγνώμη,αλλα...πόσο καιρό έχετε να περάσετε απο την Ομόνοια?Τα συντριβάνια έχουν φύγει προ πολλού απο τη πλατεία!"Την ξαναρώτησε σχηματίζοντας  στο πρόσωπό του μια έκφραση-μείξη ειρωνίας και αφέλειας.
"Φύγε ρε απο δώ,μη σε σκοτώσω!"Του απάντησε εκείνη προσπαθώντας να μη χαμογελάσει.Αυτός ήταν ο Κώστας Μητρόπουλος...λίγο αθώος,λίγο τεμπελάκος όταν έβρισκε ευκαιρία,αλλά ήταν καλό παιδί και καλός συνάδελφος στα δύσκολα.Οταν είχε πρωτοαναλάβει το Ηθών η Λίζα,πίστευε οτι ο Κώστας δεν έκανε για εκεί.Μετά όμως σκέφτηκε οτι με την αθώα φατσούλα του θα ήταν πολύ χρήσιμος,για να εισχωρεί σε κυκλώματα ή να υποκρίνεται τον πελάτη-δόλωμα στα "πεσίματα"και τον κράτησε κοντά της.Και ο Κώστας δεν την είχε διεψεύσει ποτέ μέχρι τώρα.Οταν απέδειξε οτι μπορούσε να του έχει και εμπιστοσύνη,έγινε το δεξί της χέρι.Μόνιμα--οσο και απέλπιδα--ερωτευμένος με την άμεσα προισταμένη του στο τμήμα,γνώριζε οτι η"αναδυομένη"του--στα τριαντατρία της--έβλεπε τον εικοσιδυάχρονο πιτσιρικά σαν πολύ καλό της φίλο και συνάδελφο.Το "μικρός"βέβαια είναι σχετικό μιας και ο Κώστας την πέρναγε ενάμιση κεφάλι σε ύψος.Σε συνδυασμό με το οτι εκείνη φαινόταν πιο μικρή απ ότι ήταν στην πραγματικότητα,πολλοί τους θεωρούσαν ζευγάρι στη ζωή.Και εκείνοι το είχαν χρησιμοποιήσει αυτό επανειλλημένα στην δουλειά τους,οταν το σενάριο ήθελε σαν δόλωμα ζευγάρι.Ο Κώστας λοιπόν,είχε υποκριθεί τόσες φορές το αγόρι της Κλαίλιας,που ενδόμυχα το είχε πιστέψει.Τουλάχιστον δέκα φορές είχαν αναγκαστεί να φιληθούν στο στόμα,για να τους πιστέψουν και να μην χαλάσει η κάλυψη κάποιας αποστολής.Ο Κώστας δεν ήθελε και πολύ.Την επόμενη μέρα,κάθε φορά,πήγαινε στο γραφείο με λουλούδια για το"κορίτσι"του,για να τα πάρει κάθε φορά πίσω και να αρχίσει να τα μοιράζει με χαμόγελο στις υπόλοιπες κοπέλες του τμήματος.Η ειρωνία ήταν οτι με αυτή την κίνηση είχε επιτυχίες στις θυληκές συναδέλφους του.Έτσι σιγά-σιγά,το πήρε απόφαση οτι την Κλαίλια θα έπρεπε να την βλέπει σαν καλή του φίλη.Τώρα πια η Κλαίλια ήταν η Λία του και εκείνος ήταν ο"αρκούδος"της.
Είχαν περάσει περίπου είκοσι λεπτά.Η Λίζα είχε απορροφηθεί πλήρως στην ανάγνωση της υπόθεσης που είχε αναλάβει το τμήμα της απο το πρωί.Οι διαταγή ήταν να αποσαφηνιστεί λεπτομερώς τυχόν εμπλοκή δύο ατόμων σε κυκλώμα απαγωγών,μαστρωπείας,ανδρικής και γυναικείας πορνείας,εμπορία γυναικών,ίσως και ανήλικων.
Μέχρι εκεί τίποτα δεν είχε εντυπωσιάσει την Λίζα.Τρία χρόνια στο Ηθών τα είχε συναντήσει πολλές φορές ολα αυτά.Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετικό,οι ύποπτοι δεν ήταν σεσημασμένος υπόκοσμος.Η κύρια ύποπτη ήταν μια γνωστή σχεδιάστρια ρούχων,πρώην σύζηγος επιχειρηματία,με διασυνδέσεις σε στελέχη και των δυο πολιτικών παρατάξεων που κυβερνάνε εναλλάξ την χώρα.Ήταν γνωστή για το φιλανθρωπικό της έργο και δεν έκανε καμμιά προσπάθεια να προβληθεί στα μήντια.Ο δεύτερος ύποπτος ήταν ακόμη πιο δύσκολη περίπτωση.Συνάδελφος,αρχιφύλακας λόγω χρόνου παραμονής στην υπηρεσία,χωρίς καμμιά ποινή στο φάκελλό του.Πώς ταιριάζουν αυτοί οι δύο μαζί?Τι σχέση είχαν?
Η Ιντερπόλ,η Γαλλική ασφάλεια και τα υπουργεία εξωτερικών Γαλλίας και Ελλάδας πίεζαν ασφυκτικά για απαντήσεις.Η κύρια κατηγορία ήταν η αρπαγή-απαγωγή της μοναχοκόρης ενός Γάλλου βιομηχάνου.Η Ζυλιέτ Ντιμαρσώ δεν ήταν μια οποιαδήποτε ανήλικη κοπέλα.Ο πατέρας της είχε την δύναμη να ταρακουνήσει όλη την Γαλλική κυβέρνηση προκειμένου να την βρεί.Και θα το έκανε αν δεν του έδιναν απαντήσεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Τώρα,όλα αυτά έπρεπε να ελεγθούν απο το τμήμα της.Και το κυριότερο--όπως της τόνισε ο ίδιος ο Αρχηγός της Αστυνομίας--δεν έπρεπε να μάθουν για κανέναν λόγο τίποτα οι δημοσιογράφοι."Διακριτικότητα"ήταν η λέξη που κυριάρχησε σε ολη τη συνάντηση.
Τις σκέψεις της διέκοψε ενα διακριτικό χτύπημα και το άνοιγμα της πόρτας.
"Καλημέρα και πάλι,τι έγινε...γιατί έστειλες τον αρκούδο να με ψάχνει?"Τη ρώτησε η Κλαίλια γελαστά.Η Λίζα χαμογέλασε στο άκουσμα του ονόματος που είχαν δώσει οι δυό τους στον Κώστα.Η Κλαίλια Ρανιέρη ήταν η επόμενη στην ιεραρχία στο τμήμα.Ενα δυναμικό τριαντατριάχρονο πλάσμα γύρω στο 1,73 με πολύ μακρυά καστανόξανθα σγουρά--σαν λεπτά μακρυά ελατήρια--μαλλιά που έφταναν μέχρι την μέση της και λεπτό γυμνασμένο σώμα.
"Που σε βρήκε?Δεν πιστεύω να ήσουν κάτω στο κυλικείο και να αναστέναξες τα ντόνατς ε?Θα σε κλειδώσω εδω μέσα και θα σε ταίζω απο την χαραμάδα με κουτάλι,όπως σου υποσχέθηκα αν σε ξαναδώ με γλυκό!"Της είπε μαλώνοντας την.Η Κλαίλια χαμογέλασε.Όντως είχε βάλει την Λίζα να της γκρινιάζει κάθε φορά που πίστευε οτι έφευγε απο το μέτρο.Για πολλά χρόνια,τα περιττά κιλά ήταν στοχείο της ζωής της.Και της έκαναν πολύ κακό,σωματικά και ψυχολογικά.Ήταν τριαντατρία,αλλά οι ερωτικές της περιπέτειες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.Σημαντικό κομμάτι ευθύνης για αυτήν την συντηριτική ερωτική πορεία,είχαν αυτά τα περιττά κιλά στην εφηβεία της.Το μόνο που της έδωσαν,ήταν στιγμές γαστριμαργικής ηδονής,τις οποίες πλήρωσε με απογοητεύσεις,απόρριψη και ερωτικά αδιέξοδατην στην εφηβεία της.Εκείνη τα είχε καλά με τον εαυτό της,ήταν όμορφη,γλυκειά και ευχάριστη στις παρέες και πίστευε οτι σημασία έχει να είσαι όμορφη εσωτερικά,και εκείνη ήταν πάρα πολύ όμορφη.Ήξερε οτι έχει παραπάνω κιλά,το έβλεπε στον καθρέφτη και ήθελε να τα χάσει,για να φορέσει όμορφα ρούχα όταν μεγαλώσει περισσότερο.Αλλά πίστευε οτι είχε καιρό,θα το έκανε αργότερα.
Όταν άρχισε να ενδιαφέρεται ερωτικά για το αντίθετο φύλο,διεπίστωσε με οδυνηρό τρόπο οτι η θεωρία του"όμορφου εσωτερικού κόσμου"ήταν μόνο θεωρία,αν η εσωτερική ομορφιά δεν συνοδεύεται και απο αντίστοιχο κορμί.Στον κόσμο των έφηβων αγοριών,η εσωτερική ομορφιά είναι έννοια άγνωστη.Αδύνατες συμαθήτριές της,αληθινά βούρλα στο μυαλό,παρίσταναν τις θεές και οι"πιστοί"τις λάτρευαν.Εκείνες τους έφτυναν,τους πρόσβαλαν και εκείνοι συνέχιζαν να τις ζητάνε γα χορό.Και το αποφάσισε!Εκείνη τη νύχτα,στη μέση ενός πάρτυ.Θα αδυνάτιζε,θα γινόταν κούκλα,αλλά για εκείνην και μόνο.Οι άντρες δεν άξιζαν καμμιά θυσία.Είχαν χάσει σαν φύλο την εκτίμησή της.Με βοήθεια απο το σπίτι,σωστή διατροφή και κάμποσο ιδρώτα τα κατάφερε.Κοίταζε επιτέλους τον καθρέφτη και χαμογελούσε.Το πρώτο πράγμα που αγόρασε ήταν κορμάκια,σόρτς και στενές φόρμες ώστε να τονιζεται η όμορφη αλλαγή στο σώμα της.Τα αγόρια άρχισαν να γυρνάνε το κεφάλι οταν περνούσε.Σφυρίγματα θαυμασμού και επιδοκμασίας τόνωσαν την αυτοπεποίθησή της και το επόμενο βήμα ήταν να γραφτεί σε σχολή χορού.Έμαθε να στέκεται,έμαθε να περπατάει και το σημαντικότερο για εκείνην,επιτέλους χόρευε...χόρευε οσο ήθελε,χόρευε ασταμάτητα.Μπορούσε επιτέλους να διοχετεύσει το πάθος και την ενέργειά της σε κάτι τόσο όμορφο.Και οσο χόρευε,τόσο το σώμα της ανταποκρινόταν,το αισθανόταν να σφίγγει και να αποβάλλει οσο λίπος δεν χρειαζόταν.Τωρα πια το όμορφο,ευαίσθητο παπάκι είχε γίνει--στ αλήθεια--όμορφος,καστανόξανθος κύκνος.Τα παραμύθια καμιά φορά μπορούν να γίνουν αλήθεια και η Κλαίλια ήταν η ζωντανή απόδειξη.Τώρα θα μπορούσε και εκείνη να παίξει αν ήθελε με τους άντρες,όπως οι συμμαθήτριες της.Να τους κάνει να πληρώσουν για τις προσβολές του παρελθόντος.Και τότε ανακάλυψε την μεγαλύτερη αλήθεια για τον εαυτό της.Μέσα της δεν άλλαξε--όπως φοβόταν--παρέμεινε η ίδια.Καμμιά έπαρση,καμμιά ματαιοδοξία.Το παραμύθι δεν είχε γραφτεί για εκείνη τελικά.Γιατί εκείνη δεν ήταν ποτέ παπάκι.Πάντα κύκνος ήταν.Και το αποφάσισε.Δεν θα έπαιρνε εκδίκηση,δεν θα έπεφτε τόσο χαμηλά για κανέναν.Απλώς η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη της στους άντρες δεν ήταν πια δεδομένες.Οι άντρες που θα ήθελαν να είναι δίπλα της,θα έπρεπε να κερδίσουν και τα δύο.
Παράπονο δεν είχε απο τις μετέπειτα σχέσεις της.Λίγο η τύχη,περισσότερο οι σωστές επιλογές ίσως,πάντως τα αγόρια που σχετίστηκε ήταν αυτό που οι περισσότεροι αναφέρουν σαν "καλά παιδιά".
Ερωτικά είχε νοιώσει μαζί τους την ηδονή,αλλά--χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει--πάντα αισθανόταν οτι υπάρχει κάτι παραπάνω σε αυτό τον τομέα.Δεν έβρισκε λογικό να είναι το σεξ αυτή η--όμορφη μεν αλλά επαναλαμβανόμενη συνεχώς αίσθηση--της διεισδύσης απλά του αρσενικού μέσα στο θυληκό.Απο μικρή φανταζόταν το σέξ σαν τα ηφαίστεια που εκρύγνηνται με θόρυβο και λάμψη,εκτοξεύοντας βουνά ολόκληρα.Οχι σαν εκείνα τα ηφαίστεια που βγάζουν συχνά,αλλα μικρές ποσότητες λάβας,χωρίς καμμιά ένταση.Κάτι που σιγά-σιγά,γίνεται μια όμορφη ρουτίνα.Μιας και αυτό όμως επαναλαμβανόταν με όλες τις σχέσεις της,είχε συμβιβαστεί στην ιδέα οτι οι βίαιες εκρήξεις ανεξέλεγκτης ηδονής θα έμεναν για πάντα στις υγρές βραδυνές φαντασιώσεις της.
"Ελα...Μη με πειράζεις και προπαντώς μη μου θυμίζεις γλυκά!"Της απάντησε παραπονιάρικα και κάθισε αναπαυτικά στον δερμάτινο καναπέ,που γέμιζε τον χώρο απέναντι απο το γραφείο της Λίζας.
"Δεν με βλέπεις πως είμαι?Κομμάτιαεχω γίνει.Στο γυμναστήριο στο υπόγειο με βρήκε να χτυπιέμαι σαν χταπόδι.Καλά...τι έγινε και έκανε σαν τρελός ο αρκούδος?Ούτε ντούς δεν με άφησε να κάνω ο κανίβαλλος!Τρέχα γρήγορα σε θέλει η μέγαιρα...!"Η Κλαίλια δαγκώθηκε.Το"μέγαιρα"έπρεπε να το είχε παραλείψει.Ήταν το όνομα που της είχε δώσει ο Κώστας,φυσικά εν αγνοία της.Η Λίζα προσποιήθηκε πως δεν το άκουσε,είχε μεγαλύτερα προβλήματα να αντιμετωπίσει.Το πως την φώναζε πίσω απο την πλάτη της ο νεαρός αρχιφύλακας ήταν το λιγότερο.Άλλωστε ήταν κοινό μυστικό οτι οι υφιστάμενοι πάντα σκάρωναν παρατσούκλια για τους ανωτέρους.Κοίταξε σοβαρά την νεαρή υφισταμένη της,πήρε μια βαθεία ανάσα και της έδειξε το μαύρο ντοσιέ που ήταν ανοιγμένο μπροστά της επάνω στο γραφείο.
"Εδω κούκλα μου βρίσκεται το μέλλον και των δύο μας.Λοιπόν η ιστορία μέχρι τώρα έχει ως εξής.Το πρωί με κάλεσε ο Αρχηγός στο γραφείο.Εκεί ήταν επίσης μαζεμένοι οι διοικητές απο άλλα τμήματα.Ήταν το Εσωτερικών Υποθέσεων,το Εκβιαστών,το Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας και εγώ φυσικά."Ξεκίνησε να της λέει η Λίζα.
"Τρία διαφορετικά τμήματα...το Εσωτερικών υποθέσεων...τι έγινε?Τόσο σημαντικό είναι"?Την ρώτησε η Κλαίλια και σηκώθηκε απο τον καναπέ.Κοίταξε με περιέργεια το ντοσιέ που είχε στα χέρια της τώρα πια η προισταμένη της.Στο εξώφυλλο έγραφε με κόκκινα γράμματα τον αριθμό υπόθεσης και απο κάτω δύο ονόματα,ένα αντρικό και ένα γυναικείο.Το αντρικό δεν της θύμιζε κάτι,"Γιώργος Βενιέρης".Η Κλαίλια αυτόματα έβαλε την μνήμη της να ψάξει αν και που είχε ξανακούσει τέτοιο όνομα αλλά δεν μπόρεσε να βγάλει άκρη.Οχι,ο άντρας δεν της θύμιζε τίποτα.Η γυναίκα όμως,αυτό το όνομα...ήταν γνωστή,οχι όμως υπηρεσιακά γνωστή.Ανήκε στην κατηγορία των ατόμων που οι φυλλάδες έχουν βαφτίσει"κοσμικές".Ήταν μοντέλο....σχεδιάστρια..κάτι τέτοιο.Η Κλαίλια ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τον κενό και επικίνδυνο κόσμο της Σώου μπίζ.Τρία χρόνια στο Ηθών ήταν αρκετά για να"απομυθοποιήσει"πλήρως οτιδήποτε έχει σχέση με την τεχνητή ετερόφωτη λάμψη των λεγόμενων"κοσμικών".Απο το γραφείο της--αυτά τα τρία χρόνια--είχαν παρελάσει μερικές αυτοαποκαλούμενες μοντέλες.Είχαν συλληφθεί να χρηματίζονται για να προσφέρουν ερωτικές υπηρεσίες,σε όποιον μπορούσε να πληρώσει βέβαια το ακριβό κασέ τους.Ενα κασέ το οποίο είχε ως μοναδικό κρητήριο,τις περισσότερες εμφανίσεις της κάθε μίας στην τηλεόραση και στα σκανδαλοθηρικά περιοδικά.Όταν συλλαμβάνονταν,οι περισσότερες ενδιαφερόντουσαν μόνο για το τι θα κάνουν ώστε να μην το μάθουν οι δημοσιογράφοι οτι συνελλήφθησαν για πορνεία.Οι περισσότερες...γιατί μερικές ήταν τόσο πορωμένες με τη δημοσιότητα--ακόμη και αυτού του είδους--που θεωρούσαν τη σύλληψή τους..."ουδέν κακόν αμοιγές καλού!"
"Γιάννα Δεληπέτρου...σχεδιάστρια δεν είναι αυτή?Τι έκανε...Μαστρωπεία?Εβγαλε κάποιο μοντέλο της στο κλαρί?"Ρώτησε  η Κλαίλια.Όπως ήταν φυσικό,θεώρησε οτι για να ενδιαφέρεται το τμήμα της,έχει σχέση με πορνεία,μαστρωπεία ή κάτι παρεμφερές.
"Ακόμη δε ξέρουμε τίποτα.Αυτό ακριβώς μας ζητάνε να ανακαλύψουμε...Σύμφωνα με αυτά που ακούστηκαν στην συνάντηση,τα δυό αυτά άτομα...Ισως να επιδίδονται σε απαγωγή και μαστρωπεία...Ίσως να είναι μέλη διεθνούς συμμορίας με έδρα το Παρίσι και αντικείμενο την σωματεμπορία.Και τέλος,Ίσως να εμπλέκονται σε απαγωγές κοριτσιών απο την Ευρώπη με σκοπό να τις προωθήσουν στην Μέση ανατολή μέσω Ελλάδος.Και ίσως να είναι άμμεσα εμπλεκόμενοι με την απαγωγή ανήλικου κοριτσιού.Κάποιας Ζυλιέτ Ντιμαρσώ.Ο μπαμπάς much money και έχει κινήσει γη και ουρανό όπως καταλαβαίνεις!
Τονίζω το ίσως,γιατί όλα αυτά βασίζονται σε μια ανώνυμη πληροφορία στην Γαλλική Γενική Ασφάλεια.Το ΜΟΝΟ στοιχείο--για την ώρα τουλάχιστον--που συνέδεε τους δύο ύποπτους με όλα αυτά είναι μια ανώνυμη πληροφορία.Η Λίζα εξιστορούσε ό,τι αφορούσε της υπόθεση,αργά και δυνατά.Η Κλαίλια το γνώριζε αυτό το ύφος.Η προισταμένη της το είχε μόνο όταν κάποια υπόθεση ήταν πολυ σοβαρή.Και η συγκεκριμμένη ήταν.Αυτά που άκουγε δεν ήταν σε καμμιά περίπτωση αποδείξεις αξιόποινης πράξης.Αν οι Γάλλοι είχαν αποδείξεις άλλωστε θα είχαν εκδώσει ήδη διεθνές ένταλμα σύλληψης για τους δύο υπόπτους.
Το χειρότερο όμως ήταν--όπως άκουσε με έκπληξη--οτι ο ύποπτος άντρας ήταν Αστυνομικός,με 23 χρόνια υπηρεσίας!
"Ένας συνάδελφος"?Αναρωτήθηκε αναστατωμένη η Κλαίλια.Ήταν ανάγκη--εκτός απο όλα τα άλλα--ο ύποπτος να είναι και συνάδελφος?
"Καλά ολα αυτά,αλλά γιατί δεν το ανέλαβε το Εσωτερικών Υποθέσεων?Το Ηθών έχει την λιγότερη ανάμειξη στην υπόθεση.Γιατί το έδωσαν σε εμάς?"Την ρώτησε η Κλαίλια όταν τελείωσε την αφήγησή της.Η έμπειρη αστυνόμος ήταν η τελευταία που θα αρνιόταν υπόθεση ή θα βαριόταν να δουλέψει.Ήρεμη,μεθοδική και δυναμική όπως ήταν αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση για τους συναδέλφους της και οι έπαινοι που είχε λάβει αυτά τα χρόνια το αποδείκνυαν.Αλλά στη συγκεκριμμένη υπόθεση,κάτι την ενοχλούσε,κάτι δεν ταίριαζε.Γιατί τα άλλα τμήματα δεν την ανελάμβαναν...κάτι δεν της είχε πεί η Λίζα.
"Εχεμύθεια κούκλα μου...Αυτό ζητάνε,γι αυτό το έδωσαν σε εμάς.Διακριτικότητα.Η Δεληπέτρου δεν είναι οποιαδήποτε.Ο σύζηγός της ήταν οταν ζούσε σύμβουλος σε μέλη της κυβέρνησης.Η ίδια ράβει μερικές απο τις κυρίες Υπουργών,σε Ελλάδα και Ευρώπη και η εύθυμη κατα τα φαινόμενα χήρα,έχει τεράστιο φιλανθρωπικό έργο.Δεν αποκαλείς απαγωγέα και μαστρωπό μια τέτοια γυναίκα."
"Καλά βρε Λίζα...μια γυναίκα με τόσα χρήματα γιατί να απαγάγει κορίτσια και να τα εκδώσει,πουλήσει κλπ κλπ?"Την ρώτησε με έκδηλη απορία.Δεν της ταίριαζε το προφίλ των υπόπτων.Η γυναίκα ήταν ήδη πλούσια.Δεν είχε καμιά ανάγκη να μπλέξει σε κυκλώματα τέτοιου είδους.Και μια γυναίκα με το βιογραφικό που της ανέλυσε η Λίζα,δεν μοιάζει να είναι ηλίθια.Να απαγάγει κόρη ενός πλούσιου με δύναμη που ξέρει οτι θα έχει τη δύναμη να κάνει τα πάντα για να τους βρεί?Γιατί?Για λύτρα?Μα η ύποπτος είχε.
Ο συνάδελφος πάλι?Τα είχε με μια όμορφη και πλούσια χήρα και είχε ανάγκη να εμπορεύεται κορίτσια?Κάτι--ή μάλλον πολλά--δεν ταίριαζαν στην ιστορία.Η εμπειρία της της έλεγε οτι η υπόθεση ήταν μια ηλίθια φούσκα.Αλλά όπως και να ναι,ήταν υποχρεωμένοι να το ψάξουν.Και φούσκα να ήταν η υπόθεση ως πρός τους υπόπτους η απαγωγή της μικρής και των υπολοίπων κοριτσιών ήταν αληθινή.Αν εμπλέκεται μέσα Έλληνας έπρεπε να τον βρούν.
"Αυτό ακριβώς θέλουν όλοι απο εμάς να ανακαλύψουμε.Αν εμπλέκονται Έλληνες στις απαγωγές.Φυσικά θα θέλαμε η λογική να ισχύει.Να είναι αθώοι,ειδικά ο συνάδελφος."Κατέληξε η Λίζα,κάμπτοντας τις όποιες αντιρρήσεις της Κλαίλιας.Η Κλαίλια σηκώθηκε απο την θέση της σκεφτική.
"Καλώς Λίζα...θα δώσω την υπόθεση στην Βαρλάμη.Είναι πολύ όμορφη και πολύ ικανή.Θα τα καταφέρει εύκολα."Της είπε μετά απο σκέψη.Η Λίζα σήκωσε το βλέμμα της και την κοίταξε υποτιμητικά.
"Μάλλον δεν άκουσες τι είπα.Η υπόθεση"καίει"!Η υπάστυνόμος είναι ικανή--όπως είπες--αλλά εγω θέλω εσένα.Δεν έφτασες υποδιευθύντρια στο Ηθών με μέσον.Το ξέρω καλά.Είσαι η ικανότερη...σύντομα θα πάρεις την θέση μου.Μόνο σε εσένα μπορώ να εμπιστευτώ τέτοια νάρκη!"Της απάντησε η Λίζα κοιτώντας την παρακλητικά.
"Ωραία!Δώσε την νάρκη σε εμένα να σκάσει στη μούρη μου!"Σκέφτηκε η Κλαίλια,αλλά δεν μίλησε.Απο το ύφος της Λίζας καταλάβαινε οτι οι όποιες αντιρρήσεις της δεν θα εισακούγονταν.
"Εντάξει...θα το κάνω!Τι να κάνω?"Της είπε αναστενάζοντας.
"Και τώρα απο που ξεκινάνε?"Αναρωτήθηκε η νεαρή Αστυνόμος.Η Δεληπέτρου δεν πλησιάζεται έτσι έυκολα,θα ήταν δύσκολο να εισχωρήσουν στην ζωή της.Ο Βενιέρης τότε.Οι δυό γυναίκες έπρεπε να καταστρώσουν ένα έξυπνο σχέδιο προσέγγισης του.Ευτυχώς η Λίζα είχε κάνει ήδη μια μικρή έρευνα με το τηλέφωνο.Μέσα σε μισή ώρα απο την στιγμή που είχε βγεί απο την σύσκεψη ένα περιπολικό του τμήματος Μενιδίου είχε σταλεί ήδη στην γειτονιά του αρχιφύλακα,μαζεύοντας πληροφορίες που τον αφορούσαν.Και απο αυτές προέκυπτε--μέσα στα άλλα--οτι ο συνάδελφος ασχολιόταν και με τον χορό και ήταν γραμμένος σε σχολή λάτιν χορών στην περιοχή όπου ζούσε.Η Λίζα κοίταξε την Κλαίλια πονηρά και οι δυό γυναίκες ξέσπασαν σε γέλια.Τέτοια ανέλπιστη τύχη?Ο ύποπτος χόρευε λάτιν!
"Εχεις έτοιμα τα γοβάκια σου Σταχτοπούτα μου?"Ρώτησε την υφισταμένη της η Λίζα γελώντας.Το σχέδιο ήταν ήδη έτοιμο.Θα γνωρίσει η Κλαίλια τον Βενιέρη,θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του και να μάθει οσα περισσότερα μπορούσε για το ποιος και τι ήταν ο μυστηριώδης συνάδελφος και η πλούσια χήρα.
"Τουλάχιστον θα ευχαριστηθώ χορό!"Αναφώνησε με χαρά η νεαρή αστυνόμος. Σε όλη αυτή την υπόθεση,υπήρχε τουλάχιστον και κάτι ευχάριστο.Η Κλαίλια απο εκεί θα άρχιζε την επιχείρηση"γνωριμία"και τα έξοδα θα τα πλήρωνε η υπηρεσία.
Άνοιξε το ντοσιέ και αντέγραψε την διεύθυνση της σχολής χορού.Πριν το κλείσει έριξε μια φευγαλέα ματιά στην φωτογραφία του υπόπτου.Ήταν η φωτογραφία της υπηρεσιακής του ταυτότητας και είχε βγεί πριν απο εικοσιτρία χρόνια.Ο Γιώργος της φάνηκε εμφανήσιμος και χαμογέλασε.Τα χρόνια παραμονής της στην υπηρεσία της είχαν δώσει την ικανότητα να διαβάζει πρόσωπα,απο την πρώτη στιγμή που τα έβλεπε.Το πρόσωπο που έβλεπε ήταν συμπαθητικό,την προδιέθετε θετικά.Θα της φαινόταν πολύ παράξενο αν ο συνάδελφος είχε κάνει κάτι απο αυτά για τα οποία το θεωρούσαν ύποπτο.Άνοιξε την πόρτα,χαιρέτησε την Λίζα και βγήκε στον διάδρομο.Κόσμος πηγαινοερχόταν γύρω της,αλλά εκείνη ήταν απορροφημένη στην ανάγνωση του ντοσιέ που είχε μόλις πάρει στα χέρια της.Προχώρησε στο διάδρομο μπήκε στο γραφείο της αφηρημένη,χωρίς να προσέξει τον Κώστα που ήταν ήδη εκεί και τη περίμενε.
"Γειά σου Λία....Καλημέρα...Λία?"Στιγμές αργότερα η Κλαίλια σήκωσε το βλέμμα της απο το ντοσιέ και τον κοίταξε απορημένη.
"Ποιά είναι η Λία....άλλο όνομα μου έβγαλες πάλι?Ρεζίλι με έχεις κάνει πιά...κάθε εβδομάδα με βαφτίζεις αλλιώς"
"Τέλειωσε το"αναδυομένη"?Άντε μπράβο γιατί είχα βαρεθεί να μου κάνουν για πλάκα τεμενάδες στους διαδρόμους οι συνάδελφοι.Δεν φτάνει που το αλλάζεις συνέχεια,το λες και σε όλους!Ασε τις βλακείες τώρα και πάμε,ξεκινάμε υπόθεση...έλα μαζί μου!"Του είπε αποφασιστκά,πήρε το μαύρο δερμάτινο μπουφάν της απο τον καλόγερο και όρμησε στον διάδρομο προς τα αποδυτήρια.Δέκα λεπτά αργότερα συναντούσε τον νεαρό αρχιφύλακα,στο υπόγειο πάρκινγκ του μεγάρου.Καβάλησε την μηχανή και ετοιμάστηκε να φορέσει το κράνος της.
"Έχεις το αυτοκίνητό σου ή να σε πετάξω σπίτι με τη μηχανή?Λοιπόν,τα είπαμε.Πηγαίνεις σπίτι,αλλάζεις ρούχα,ετοιμάζεσαι και στις εννιά συναντιόμαστε στο Μενίδι,απο εκεί,γνωρίζω που είναι η σχολή...Θα το βρείς το Μενίδι υποθέτω!"Του είπε σαρκαστικά καθώς προσπαθούσε να χωρέσει τις ατέλειωτες φυσικές μπούκλες των μαλλιών της στο κράνος.Ο Κώστας δεν απάντησε αμέσως.Η θέα της Κλαίλιας με το μαύρο εφαρμοστό πέτσινο κολάν πάνω στην ψηλή εντούρο του έκοβε την ανάσα.Η Κλαίλια τον είδε και χαμογέλασε καθώς το κράνος αντιστεκόταν ακόμη.Αυτά τα όμορφα"ελατηριάκια"--που είχε για μαλλιά--ήταν και το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπισε οταν αποφάσισε να αντικαταστήσει το μικρό ταπεινό αυτοκίνητο που οδηγούσε μέχρι τότε.Και το αντικατέστησε με το χιλίων κυβικών και εκατό σχεδόν ίππων τέρας που οι Γιαπωνέζοι της Σουζούκι ονόμαζαν  κομψά"V-strom".Άλλες γυναίκες,θα είχαν πρόβλημα με το βάρος της μηχανής,άλλες με το ύψος της απο το έδαφος.Και άλλες με τη θηριώδη δύναμη του δικύλνδρου εξατάχυτου κινητήρα.Όχι όμως εκείνη.Για εκείνη η συγκεκριμμένη μηχανή αντιπροσώπευε την δύναμη,την ελευθερία και τα ταξίδια.Και η Κλαίλια είχε και τα τρία αυτά συστατικά μέσα της.Έδωσε Ομηρικές μάχες με τους δικούς της και αναγκάστηκε να χωρίσει με την τελευταία της σχέση εξ αιτίας αυτού.Εκείνος της είχε δώσει τελεσίγραφο,χλευάζοντας την απόφασή της να αγοράσει μηχανή,ως μη ώριμη σκέψη.Μεγάλο λάθος.
"Πήγαινε σε παρακαλώ να βρείς μια ώριμη όπως την θέλεις και όπως θεωρείς εσυ την ωριμότητα,φτιάξτην όπως θέλεις και βάλτην στο σαλόνι σου μαζί με τα σκρίνια.Εγώ έχω ανωριμότητα εκ πεποιθήσεως μου είπαν οι γιατροί!Ως εκ τούτου κρίνεται ανίατη ως ασθένεια!"Του απάντησε ειρωνικά και απλά έφυγε.
Δεν την ένοιαξε και πολύ.Απο μικρή μποορύσε να συζητήσει οτιδήποτε για οποιοδήποτε θέμα με οποιονδήποτε.Άκουγε την γνώμη των άλλων γύρω της.Ύστερα αποφάσιζε ανάλογα με το τι θεωρούσε τελικά σωστό,λογικό ή και τα δύο μιας και αυτά τα δύο δεν συμπίπτουν πάντα.Δεν δεχόταν με τίποτα όμως τελεσίγραφα,ειδικά για θέματα που αφορούσαν τη ζωή της και τα όνειρά της.Πίστευε οτι όποιος της έδινε τελεσίγραφο--για οποιοδήποτε θέμα--απλά ήθελε να της επιβάλλει την γνώμη του,άρα δεν την σεβόταν σαν ίση δίπλα του.
"Είμαι τρελός για εσένα,αλλά οχι και τόσο ώστε να ανέβω στη σκοτώστρα μαζί σου μωρό μου!"Της απάντησε απαξιωτικά ο Κώστας και γέλασε.Έτσι ήταν οι δυό τους.
"Βρε άντε να χαθείς!...Αρσενικό σωβινιστικό γουρούνι!"Του απάντησε εκείνη γελώντας δυνατά,αλλά ο Κώστας δεν θα μπορούσε να ακούσει τίποτα.Η Κλαίλια είχε ξεκινήσει τον θηριώδη κινητήρα στην μηχανή της και μαρσάροντας άφησε απότομα τον συμπλέκτη,αναγκάζοντας τον πίσω τροχό να διαγράψει σπινιάροντας πλήρη κύκλο στο τσιμεντένιο πάτωμα του υπόγειου γκαράζ του μεγάρου.
"Θα με κράξουν πάλι!"Σκέφτηκε και χαμογέλασε.Απο την ημέρα που την είχε αγοράσει,την είχαν καλέσει πέντε φορές στο εσωτερικών Λειτουργειών του Αστυνομικού Μεγάρου για να της κάνουν συστάσεις για τον τρόπο που μπαίνει και βγαίνει απο τις εισόδους και εξόδους του τριόροφου υπόγειου πάρκινγκ.Ο ζεστός βραδυνός αέρας τη υποδέχτηκε απότομα στην έξοδο κόβοντάς της την ανάσα.
"Κουράγιο ομορφιά μου,σε λίγο θα είμαστε στα βουνά μας!"Μονολόγησε χαιδεύοντας το ντεπόζιτο της "V-strom".Το φανάρι άναψε πράσινο και η Κλαίλια έστριψε δεξιά προς τα Τουρκοβούνια,μακρυά απο το εκνευριστικό μποτιλιάρισμα της κίνησης στη λεωφόρο.Πέντε λεπτά αργότερα,στον στενό δρόμο που αγκαλιάζει τους λόφους προς το Γαλάτσι η κίνηση είχε αυξηθεί.Η αιτία ήταν οι--νεαροί κυρίως--οδηγοί αυτοκινήτων που έκοβαν ταχύτητα,περνώντας απο το σημείο που μια όμορφη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα,ήταν καθισμένη επάνω στη σέλα--μιας σταματημένης στην άκρη του κράσπεδου--μαύρης και ασημί μηχανής.Η Κλαίλια θάυμαζε το θέαμα της πολύβουης πρωτεύουσας που απλωνόταν απο τα βουνά της Πάρνηθας στα Βόρεια,έως τον Σαρωνικό και τα νησιά του στο βάθος αριστερά.Την μονοτονία του συνεχούς τσιμέντου έσπαγαν μόνο οι δύο βασικοί της λόφοι.Του Φιλοπάππου και της Ακρόπολης.Κατά κάποιο περίεργο τρόπο,το θέαμα δεν της φαινόταν άσχημο.Η απίστευτη βουή της συνεχούς κίνησης δεν έφτανε ψηλά στον λόφο,εκεί ολα φαινόντουσαν ήρεμα.Κατέβηκε απο τη σέλα και προχώρησε αργά προς το προστατευτικό κάγκελο στην άκρη του απότομου γκρεμού.Έφτασε στην άκρη και κοίταξε κάτω στο χάος.Ενα απαλό δροσερό βοριαδάκι ανέμιζε τις όμορφες καστανόξανθες μπούκλες της και χάιδευε το λαιμό και το στήθος της.Στο μυαλό της γύριζε επίμονα η έκληση της Λίζας.
"Διακριτικά...Πρός Θεού διακριτικά.Οι ανώτεροι δεν πρόκειται να μας καλύψουν στην"στραβή",θα μας φάνε!"
Διακριτκά...είναι εύκολο να το λέει η Λίζα.Δεν θα έλεγε εκείνη για άλλη μια φορά ψέμματα,δεν θα εξαπατούσε εκείνη ανθρώπους που ίσως τελικά να αποδεικνύονταν αθώοι.Το οτι αυτά τα ψέμματα ήταν για την προάσπιση του γενικού καλού,λίγο την παρηγορούσε.Για την ακρίβεια,την παρηγορούσε μόνο όταν οι ύποπτοι ήταν τελικά στ αλήθεια ένοχοι.Στούς αθώους ερχόταν πάντα η δύσκολη ώρα που έπρεπε να τους εξηγήσει οτι η φιλία της ήταν μια αποστολή της δουλειάς της.Και αυτό κάθε φορά την σκότωνε.
"Τουλάχιστον δεν είμαι δικηγόρος,να πρέπει να υπερασπιστώ ενόχους και ας το γνωρίζω οτι έκαναν την παρανομία που τους κατηγορούν!"Μονολόγησε.Δεν έτρεφε καμιά συμπάθεια για τους δικηγόρους.Η υπεράσπιση που δικαιούται ακόμη και ο ένοχος,όπως εννοεί η δικαιοσύνη,δεν έχει καμιά σχέση με το:"Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα"που επιστράτευαν η τωρινοί δικηγόροι,αδιαφορώντας πλήρως για το αποδεδειγμένο θύμα της κάθε υπόθεσης.Η Κλαίλια κοίταξε το ρολόι της.Έπρεπε να φύγει απο το"καταφύγιο"της.Σε μια ώρα είχαν δώσει ραντεβού με τον Κώστα να πάνε στη σχολή για εγγραφή.Και απο την επομένη κιόλας,ή αποστολή άρχιζε.Αυτό που την"χάλαγε"περισσότερο,ήταν το γεγονός οτι ο ένας απο τους υπόπτους,αυτός που θα γνώριζε,ήταν συνάδελφος.
----------------------------------------------------------------------------------------
Η Συλβάνα είχε κλείσει τα μάτια της και απολάμβανε το ζεστό φώς του προβολέα που χτύπαγε επάνω της.Λίγα λεπτά νωρίτερα ο Γιώργος την είχε οδηγήσει στο βεστιάριο του υπόγειου ατελιέ.Επάνω στον φωτεινό καθρέφτη,ήταν κολλημένο ενα χαρτί με οδηγίες για εκείνη.Δεν χρειαζόταν να κάνει και πολλά.Ήταν ήδη ολόγυμνη.Οι οδηγίες έλεγαν να φορέσει την λευκή ρωμαική τήβεννο που βρήκε να κρέμεται δίπλα στον καθρέφτη.Η Συλβάνα έκανε ο,τι έλεγαν οι οδηγίες.Στερέωσε την επίχρυση πόρπη στον αριστερό της ώμο και την ζώνη με την πόρπη λοξά στην μέση της και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.
Το ένδυμα δεν ήταν ακριβώς ρωμαική τήβεννος.Ήταν μια όμορφη και μοντέρνα,στύλ μπλουζοφόρεμα εκδοχή της.Το βαμβακερό ελαφρώς γυαλιστερό ύφασμα ξεκινούσε απο τον αριστερό της ώμο,κάλυπτε το στήθος της στις πτυχώσεις του και κατέληγε λοξά δεξιά στην μέση της.Εκεί σταματούσε και η οποιαδήποτε ομοιότητα με το κλασσικό σχέδιο.Απο εκεί ξεκινούσε η μίνι"φούστα" του φορέματος.Ενωμένη στο δεξί μέρος με την τήβεννο με κρυφές,εσωτερικές ραφές κατέληγε σε ανισομεγέθη"δόντια"που ξεκινούσαν μακρύτερα στον δεξί της μηρό και"έσβηναν"ανεβαίνοντας,ψηλά στον αριστερό.Στην"αιχμηρή"άκρη κάθε δοντιού κρεμόταν ένα μαργαριτάρι.Η αριστερή της πλευρά,απο τον ώμο έως λίγο πιο κάτω απο την αρχή της λεκάνης,ήταν τελείως ακάλυπτη.Στην αυθεντική εκδοχή και στις παραλλαγές που προορίζονταν για δημόσια χρήση δύο λεπτές λωρίδες σιλικόνης ένωναν το ύφασμα της πλάτης με αυτό του αριστερού θώρακα και τα μαργαριτάρια δεν υπήρχαν.Ο Γιώργος που το είχε φανταστεί και η Γιάννα που το είχε δημιουργήσει ήθελαν να είναι ανάλαφρο και"παιχνιδιάρικο",όχι να αποκαλύπτει τα πάντα στο παραμικρό αεράκι!
Η Συλβάνα κοιτάχτηκε για πολλοστή φορά στον καθρέφτη.Κάτι δεν της άρεσε,κάτι δεν ταίριαζε.Τα μαλλιά της δεν ταίριαζαν στην εποχή του ενδύματος που φόρεσε.Κοίταξε γύρω της.Κανένα πρόβλημα.Επάνω στο γραφείο είχε ο,τι θα μπορούσε να χρειαστεί.Έσκυψε το κεφάλι της οσο πιο χαμηλά μπορούσε ώστε να ξετυλιχτούν οι μάυρες μπούκλες των μαλλιών της.Πέρασε ανάμεσά τους το χέρι της και τα άφησε να πέσουν ολα μαζί πρός τη δεξιά πλευρά του κεφαλιού της.Μερικά τσιμπιδάκια στα σωστά σημεία και ήταν έτοιμη.Αυτή τη φορά ήταν ευχαριστημένη απο το είδωλό της.Έμοιαζε με αρχαιοελληνική θεά έτσι όπως ήταν και της άρεσε πολύ.Ήταν επίσης σίγουρη οτι οι δύο ξεχωριστοί εραστές της αυτό είχαν στο νού τους,όταν έγραφαν τις οδηγίες.Στην συνέχεια φόρεσε τις λευκές γόβες με τα οκτάποντα τακούνια και προσπάθησε να ισορροπήσει,καθώς τα τακούνια τύπου στιλέτο δεν είναι και απο τα πιο βολικά σ΄αυτό το θέμα και θέλουν περίοδο προσαρμογής.Στο τέλος τους,οι οδηγίες την έστελναν να περιμένει στην μέση του ατελιέ.Εκεί υπήρχε ένας μεγάλος κυκλικός χώρος,που μπορούσε να απομονωθεί κατά βούληση απο το υπόλοιπο ατελιέ με χοντρό πλέξιγκλάς.Η Συλβάνα υπάκουσε γεμάτη περιέργεια για το τι θα επακολουθούσε.Όλη αυτή η ατμόσφαιρα μυστηρίου ειχε ήδη αρχίσει να την ερεθίζει και ανυπομονούσε για την συνέχεια.Το φώς συνέχιζε να την χτυπάει στο πρόσωπο εμποδίζοντάς την να δεί καθαρά.Ξαφνικά η ένταση του φωτός μετριάστηκε,καθώς μια λεπτή φιγούρα μπήκε μπροστά στον προβολέα και κινούνταν πρός το μέρος της.Η Συλβάνα δεν μπόρεσε να σταματήσει ένα επιφώνημα θαυμασμού που ανέβηκε στο στόμα της.
Η Γιάννα βγήκε μέσα απο το φώς που χτύπαγε πίσω της και έφτασε μπροστά στην έκπληκτη αοιδό.Η Συλβάνα την κοίταξε πιο προσεκτικά τώρα.Φορούσε μια ολόσωμη μαύρη φόρμα απο βινύλιο,τόσο εφαρμοστή που περιέγραφε κάθε λεπτομέρεια του όμορφου ολόγυμνου--εσωτερικά--κορμιού της.Οι οκτάποντες μπότες που φορούσε,την έκαναν να δείχνει ακόμη πιο ψηλή και επιβλητική.Τα γαλάζια της μάτια έμοιαζαν πιο φωτεινά καθώς τα ενίσχυε η αντίθεση της μαύρης φόρμας.Και το ξανθό μαλλί της ήταν πιασμένο στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού της.
"Τουλάχιστον στο μαλλί είχαμε την ίδια ιδέα,ε γλυκειά μου?"Την ρώτησε,αλλά αντί για απάντηση,η Γιάννα της έδωσε ένα σιγανό χαστούκι στο δεξί της μάγουλο και της έκανε νόημα με το δάχτυλο της να σωπάσει.Κατόπιν πήρε ενα-ενα τα χέρια της και τα έδεσε απο τους καρπούς,στις αλυσίδες που στο μεταξύ είχαν κατέβει γύρω της.Με μια απότομη κίνηση την τράβηξε να κολλήσει επάνω της,την κοίταξε λάγνα και κατέβηκε σιγά-σιγά πρός τα πόδια της τρίβοντας το κορμί της στο δικό της.Η Συλβάνα δαγκώθηκε καθώς η Γιάννα γονάτισε μπροστά της και της έδεσε τα πόδια σε ελαφριά διάσταση.Νόμιζε οτι η ξανθιά αμαζόνα θα μείνει εκεί να συνεχίσει και είχε ετοιμαστεί για την γνώριμη όμορφη αίσθηση του αγγίγματος της γλώσσας στην κλειτορίδα της.Αιφνιδιάστηκε όταν η σκέψη της αποδείχτηκε λανθασμένη.Η Γιάννα μόλις τέλειωσε τις προετοιμασίες έφυγε πρός τον προβολέα,αμίλητη όπως ήρθε.Πέρασε πίσω απο τον προβολέα,ανέβηκε τέσσερα σκαλιά και μπήκε στο μεγάλο κέντρο ελέγχου των εφέ του ατελιέ.Κοίταξε μέσα απο το τζάμι την όμορφη φίλη της και χαμογέλασε,αναλογιζόμενη τι είχε ετοιμάσει για εκείνη.Μπροστά της είχε δύο μεγάλες κονσόλες που ήλεγχαν φώτα και ήχο με την βοήθεια του προγράμματος που"έτρεχε"κάθε φορά ο hi-tec υπολογιστής.Η Γιάννα είχε ρυθμίσει όλες τις παραμέτρους δημιουργίας σεναρίου"electrical storm"με διάρκεια μία ώρα.Ο δείκτης του ποντικιού είχε σταματήσει πάνω στην επιλογή"Start"και αναβόσβηνε υπομονετικά.
"'Οχι ακόμη μωρό μου!"Μονολόγησε καθώς εκείνη τη στιγμή μπήκαν στο δωμάτιο ο Γιώργος με την Μαριάννα.
"Όλα έτοιμα αγάπη?Ξεκινάμε?"Την ρώτησε ο Γιώργος παίρνοντας την αγκαλιά,έτσι όπως καθόταν μπροστά στις κονσόλες.Η Γιάννα δεν απάντησε αμέσως,σηκώθηκε και παραχώρησε τη θέση της στην Μαριάννα.
"Ναι χαρά μου,όλα έτοιμα είναι.Μαριάννα μου?Ξέρεις τι να κάνεις.Το βασικό πρόγραμμα είναι έτοιμο.Εσυ θα χειρίζεσαι βοηθητικά εφέ και ήχο ανάλογα με την τροπή που θα εξελιχθεί το σενάριο.Απο μουσική θα ξεκινήσεις με Katherine Jenkins,πρώτα το"Bring me to life",μετά το"Le Cose che Sei per Me",το"Who wants to live forever"και μετά βάλε secret garden και ο,τι θέλεις απο την playlist μπροστά σου.Έφτιαξα playlist γιατί τέτοια"τρούμπα"που είσαι εσυ μωρό μου,ήσουν ικανή να με βάλεις να κάνω έρωτα ακούγοντας Τσιτσάνη!"Κατέληξε γελαστά κοιτώντας την νεαρή βοηθό της ειρωνικά.
"Σίγουρα να βάλω Katherine?Το δεύτερο τραγούδι ας πούμε απο αυτά που μου είπες,το έχει τραγουδήσει και η Συλβάνα.Να το βάλουμε απο ανταγωνίστρια?Δε θα την πειράξει?"Την ρώτησε εύλογα η Μαριάννα.
"Πρώτον,την φωνή της την ακούει συνέχεια.Δεύτερον με την Katherine δεν είναι εχθροί,καθεμία κάνει την δουλειά της!"Της απάντησε εκείνη και η συζήτηση τελείωσε εκεί.
Η Συλβάνα στεκόταν ολομόναχη στην μέση του ατελιέ,περιμένοντας ανυπόμονα την συνέχεια που δεν θα αργούσε.Γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε τον εαυτό της στον μεγάλο ολόσωμο καθρέφτη αριστερά της.Το θέαμα ήταν ένα μείγμα πρόστυχης αθωότητας και ερωτισμού.Ένας υποφωτισμένος γύρω χώρος και στη μέση εκείνη.Το όμορφο γυμνό κορμί της έπαιζε κρυφτούλι στις πτυχές του σχεδόν διάφανου υφάσματος.Με την στάση που είχαν τα δεμένα στις αλυσίδες χέρια της,στην παραμικρή κίνηση της,ένοιωθε το μερσεριζέ ύφασμα να τρίβεται ανάλαφρα στις ερεθισμένες--απο την στιγμή που το φόρεσε--θηλές της.Όταν προσπαθούσε να κουνήσει τα πόδια της τα αληθινά μαργαριτάρια κυλούσαν αέρινα πάνω στους μηρούς της κάνοντάς την να ανατριχιάζει.Έτσι όπως στεκόταν μέσα στην απόλυτη σιωπή μπορούσε να εστιάσει και στο πιο ανάλαφρο ερέθισμα των αισθήσεών της.Χωρίς οπτικά και ηχητικά ερεθίσματα να τον αποσπούν,ο εγκέφαλος της επικεντρώθηκε στην αφή,μεγενθύνοντας και το παραμικρό ερέθισμα.Αν φορούσε το ίδιο φόρεμα ανάμεσα σε κόσμο,οπουδήποτε αλλού,δεν θα μπορούσε να προσέξει αυτά τα γλυκά ανεπαίσθητα ερεθίσματα.Η Συλβάνα είχε αρχίσει να αισθάνεται ερωτικά,χωρίς καν να χρειαστεί να την αγγίξει κανείς.Περνούσε ενα γλυκό μαρτύριο καθώς μπορούσε αν ήθελε,να μείνει τελείως ακίνητη και να μειώσει ή ακόμη και μηδενίσει τις επιπτώσεις του υφάσματος στο κορμί της.Αλλά ήθελε?Προφανώς οχι.Προχώρησε πρός τα εμπρός--όσο επέτρεπαν στα πόδια της οι αλυσίδες--και έγειρε την πλάτη της πίσω,στηριζόμενη στα χέρια της.Τα δύο κεντρικά"δόντια"του φορέματος--βοηθούμενα και απο το ανεπαίσθητο βάρος των μαργαριταριών--απλώνονταν τώρα ανάμεσα στα πόδια της,κατά μήκος του φρεσκοκρισμένου της σέξ.Η Συλβάνα κούνησε ελαφρά την λεκάνη της και η βαρύτητα ανέλαβε τα υπόλοιπα.
Το λαμπερό φώς του προβολέα έσβησε απότομα,επαναφέροντας την στην πραγματικότητα.Σήκωσε το βλέμμα της και κοίταξε ψηλά την οροφή,στην οποία είχαν αρχίσει να ανάβουν σε τέστ,χιλιάδες μικρά led κατανεμημένα σε πάνελ.Η Μαριάννα πάτησε το"start"και η οροφή  έλαμψε,αποικονίζοντας μιά έναστρη νύχτα με πανσέληνο.Ταυτόχρονα άρχισε να λειτουργεί--στην χαμηλότερη σκάλα--ο ανεμιστήρας που βρισκόταν απέναντι απο την Συλβάνα,στέλνοντας ενα απαλό αεράκι πάνω της.Η νεαρή παρακολουθούσε εντυπωσιασμένη.Η πανσέληνος είχε ήδη αρχίσει να χάνεται,καθώς μαύρα απειλητικά σύννεφα άρχισαν να πυκνώνουν απο πάνω της.Μιά αστραπή απο το δυνατό Strobo Light και δύο δευτερόλεπτα αργότερα ο εκκωφαντικός ήχος του κεραυνού πέρασε μέσα απο τα εικοσιτέσσερα ηχεία του 22.2 surround system,κάνοντάς την να τρομάξει,προσπαθώντας υποσυνείδητα να προφυλαχτεί.Η Γιάννα γύρισε και κοίταξε πρός το δωμάτιο ελέγχου γελαστή.Ο σκοπός δεν ήταν απλά να παίξει η Συλβάνα τον ρόλο,όπως συνήθως.Ο σκοπός ήταν να ξεχασει εντελώς την πραγματικότητα για όση ώρα διαρκέσει η εμπειρία.Και η hi-tec βοήθεια απο τα--αξίας εκατοντάδων χιλιάδων--μηχανήματα έδειχνε να τα καταφέρνει!Ξεκούμπωσε το φερμουάρ της μαύρης φόρμας και την έβγαλε.Το μόνο ύφασμα που έμεινε επάνω της τώρα πια,ήταν το κάτω--τύπου μπραζίλ--εσώρουχο.Άλλωστε οι εφαρμοστές φόρμες βινυλίου δεν ενδείκνυνται,στις συνθήκες που θα επικρατούσαν σε λίγο στο"κλουβί".
"How can you see into my eyes...like open doors .........."Η Συλβάνα έκλεισε τα μάτια της,προσπαθώντας να ξεπεράσει την ανατριχίλα που της προκάλεσε η κρυστάλλινη φωνή της Katherine Jenkins ξεκινώντας το"bring me to life".Για λίγο"έπιασε"τον εαυτό της να αναρωτιέται γιατί δεν το έχει τραγουδήσει και εκείνη.Έπρεπε να θυμηθεί να το πεί στον μάνατζερ της.Η Μαριάννα παρακολουθούσε και εκείνη εκστασιασμένη.Όσες φορές και να είχε χρησημοποιήσει αυτά τα μηχανήματα,οι δυνατότητες τους πάντα την εντυπωσίαζαν.Το τραγούδι έφτανε στο πρώτο ρεφραίν και η Μαριάννα πάτησε την ένδειξη"spray rain"και ρύθμισε την θερμοκρασία του εσωτερικού"κλουβιού"που βρισκόταν η Συλβάνα στους 30 βαθμούς Κελσίου.Ο σκοπός ήταν να βιώσει την εμπειρία της ζωής της,όχι να κρυώσει.Ταυτόχρονα η Γιάννα σφράγισε την βαριά διάφανη πόρτα.Τώρα ο χώρος που περικλειόταν απο το πλέξιγκλας είχε απομονωθεί πλήρως απο το υπόλοιπο ατελιέ.
"Wake me up inside
Wake me up inside
call my name and save me from the dark
bid my blood to run
before I come undone
save me from the nothing I've become!"Η Συλβάνα δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που γινόταν.Μαύρα σύννεφα στον"ουρανό",αστραπές,βροντές και τώρα βροχή!Οι ψιχάλες απο τα δεκάδες κρυφά μπέκ άρχισαν να πέφτουν επάνω της με αυξανόμενη ένταση,σαν πραγματική βροχή.Και τότε τον είδε!
Ο Γιώργος βγήκε απο το μισοσκόταδο και προχώρησε πρός την Συλβάνα.Δεν έδινε καμία σημασία στις σταγόνες που έπεφταν πάνω στο σώμα του.Στάθηκε δύο τρία μέτρα μακρυά της και την κοίταξε με θαυμασμό.Το φόρεμα,οι αλυσίδες,η ατμόσφαιρα του σεναρίου και τα εφέ,είχαν επιτελέσει τον σκοπό τους.Το βρεγμένο ύφασμα είχε κολλήσει επάνω στο νεανικό σώμα της μικρής,αποκαλύπτοντας όλη του την ομορφιά.Το ελαφρώς γερμένο στο πλάι κεφάλι της,τα μισόκλειστα μάτια και χείλη της,έδειχναν ξεκάθαρα στον έμπειρο ξεχωριστό,την τρικυμία που είχε ξεσπάσει μέσα της.Η Γιώργος έφτασε κοντά της,άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το μάγουλο της τρυφερά.Ύστερα έσκυψε και την φίλησε απαλά στα χείλη.
"Κάνε μου έρωτα...δεν αντέχω άλλο!"Του είπε παρακλητικά.
"Κάνε υπομονή γλυκειά μου καρδιά...σε λίγο."Της απάντησε ψιθυριστά.Η Συλβάνα χαμογέλασε και ετοιμάστηκε να τον ξαναφιλήσει.Η Γιάννα τους παρακολουθούσε όλη αυτή την ώρα αμίλητη στο μισοσκόταδο.
"Μα τι κάνει?Βάλαμε αλυσίδες και καταιγίδες και αυτός της φέρεται σαν δεκαεφτάχρονα σε σχολική εκδρομή?"Αναρωτιόταν,μη πιστεύοντας στα μάτια της.Σε οποιαδήποτε άλλη ανάλογη περίπτωση τώρα πια θα είχαν πέσει τουλάχιστον χαστουκάκια!Οι Ξεχωριστοί δεν πιστεύουν στην επίτευξη ηδονής μέσω του πόνου σε καμιά περίπτωση.Απο αυτό όμως μέχρι το να μην μπορεί να την αγγίξει--λες και θα σπάσει--πάει πολύ!
"Μόνο"fragile"δεν έχει γράψει επάνω της γαμώτο!"Μονολόγησε και αποφάσισε να εμπλακεί πιο νωρίς στο σενάριο.Γρήγορα έφτασε πίσω απο την Συλβάνα χωρίς κανείς απο τους δυό τους να καταλάβει οτι πλησίαζε,καθώς είχαν απορροφηθεί στο γεμάτο πάθος φιλί τους.Η Γιάννα άνοιξε τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού,τα έμπλεξε στην βάση των βρεγμένων μαλλιών της--ώστε να μην την πονέσει--και τράβηξε απότομα το κεφάλι της μικρής πίσω.Το φιλί των δυο ερατσών διεκόπηκε βίαια καθώς η Συλβάνα έβγαλε μια ηδονική κραυγή και έγειρε το κεφάλι της πίσω ανασαίνοντας βαριά.
"Τι συμβαίνει?...Τι κάνεις?"Τον ρώτησε στα Ελληνικά για να μην καταλάβει η Συλβάνα τι λένε.
"Δεν ξέρω...Είναι άγγελος,δεν μου βγαίνει κάτι άλλο εκτός απο τρυφερότητα μαζί της!"Της απάντησε εκείνος ειλικρινά.Το ύφος της Γιάννας μαλάκωσε.Πέρασε το αριστερό της χέρι ανάμεσα στα πόδια της Συλβάνας και έδωσε με την παλάμη της ενα μέτριας έντασης χαστούκι στο απο ώρα ερεθισμένο σέξ της φίλης της.Το δεξί της χέρι την κρατούσε απαλά απο τον λαιμό και η Συλβάνα έβγαλε ένα παραπονιάρικο βογκητό και ακούμπησε το κεφάλι της στον δεξί ώμο της Γιάννας.
"Εντάξει μωρό μου...συγνώμη για το ύφος μου.Έλα να αλλάξουμε θέσεις.Άσε σε μένα την μέγαιρα τα δύσκολα!"του είπε γελαστά και άφησε την Συλβάνα να επιστρέψει στην αρχική της θέση.
Ο Γιώργος άρχισε να φιλάει και να γλύφει έναν-έναν τους σπόνδυλους που ξεπετάγονταν κατά μήκος πλάτης,την ίδια στιγμή που η Γιάννα είχε κατέβει με την γλώσσα της απο τα χείλη της,στο σαγόνι και τις αρτηρίες του λαιμού.Οι"ζώνες σώματος"που είχε δικαιοδοσία ο καθένας τους ήταν προκαθορισμένες απο χρόνια.Όταν η Γιάννα έγλυφε με πάθος τα στήθη και τις θηλές,ο Γιώργος ανέβαινε με την γλώσσα του το υγρό απο την βροχή που εξακολουθούσε να πέφτει  αυλάκι της σπονδυλικής της στήλης.Η Συλβάνα τώρα πια δεν ήξερε πως να αντιδράσει.Έγερνε απότομα το σώμα της εμπρός ή πίσω ανάλογως του ποιός απο τους δύο την άγγιζε σε πιό ευαίσθητο σημείο.Οι υψηλής συχνότητας κραυγές ηδονής που έβγαζε στην αρχή του σεναρίου είχαν αντικατασταθεί απο ένα μόνιμο σχεδόν μπάσο βογκητό που διακοπτόταν συχνά απο ξεσπάσματα λαχανιάσματος όταν η Γιάννα ή ο Γιώργος αποφάσιζε να δαγκώσει απαλά κάποιο ευαίσθητο σημείο της.
Τώρα οι δύο εραστές της είχαν φτάσει χαμηλά,ανάμεσα στα πόδια της.Η Γιάννα είχε ακολουθήσει το μπροστινό μονοπάτι και είχε καταλήξει στο σέξ της.Άνοιξε το στόμα της όσο μπορούσε και άρχισε να γλύφει με την γλώσσα και τα χείλη της κατά μήκος το υγρό γυναικείο σέξ που τώρα το αισθανόταν να τρέμει απο ερωτική προσμονή.Ο Γιώργος κατέβηκε απο την πλάτη της στους γλουτούς της αφήνοντας με την γλώσσα του ενα υγρό μονοπάτι και έμεινε εκεί--γονατιστός--να παίζει με τα πιο ευαίσθητα σημεία του γυναικείου κορμιού και την γλώσσα της"Ξεχωριστής"ερωμένης του ταυτόχρονα.Το νερό της"βροχής"κυλούσε σε μικρά ρυάκια κατά μήκος του κορμιού της Συλβάνα και στράγγιζε απο τα μισάνοιχτα πόδια της πάνω στα πρόσωπα τους.Το θέμα ήταν απίστευτα πρόστυχο.Το ζευγάρι των εραστών έπαιζε με το νερό που έσταζε και μεταξύ τους και όλο το παιχνίδι μεταφέρονταν στο σώμα της,κάνοντας την ηδονή  της να πολλαπλασιάζεται.Η Συλβάνα είχε αρχίσει να σπαρταράει πάνω στις αλυσίδες της και η Γιάννα αποφάσισε να λυτρώσει την όμορφη φίλη της απο το γλυκό"μαρτύριο".Έκανε νόημα στο Γιώργο και εκείνος σηκώθηκε όρθιος πίσω απο τη Συλβάνα,πέρασε το όρθωμένο σεξ του ανάμεσα στους μηρούς της,και αφέθηκε στα χάδια της Γιάννας,που τώρα φιλούσε και έγλυφε ταυτόχρονα και τους δύο.Η Γιάννα έβγαλε απο το εσώρουχο της ένα προφυλακτικό,το έβαλε στο στόμα της και το πέρασε στο αντρικό σεξ χωρίς να το ακουμπήσει με τα χέρια της.Ύστερα άνοιξε με τα δάχτυλα της το καυτό σεξ της φίλης της και έκανε νόημα στον Γιώργο που μπήκε μέσα της,με μια βίαιη κίνηση που έκανε την Συλβάνα να ουρλιάξει ηδονικά.Γύρισε το κεφάλι της και τον κοίταξε ανασαίνοντας βαθειά.Ο Γιώργος συνέχιζε να της κάνει έρωτα με αμείωτο ρυθμό,χτυπώντας βίαια την κοιλιά του στους γλουτούς της.
"Έτσι αγάπη μου...μη με λυπάσαι...γάμα με...γάμα με δυνατά!"Τον παρακάλεσε ξέπνοα.Ο Γιώργος τράβηξε δυνατά τα μαλλιά της και τα κράτησε ανάμεσα στα δάχτυλα του,αναγκάζοντας την να γυρίσει το κεφάλι της μπροστά αναστενάζοντας βαθειά.Αν συνέχιζαν να τον κοιτάνε αυτά τα υπέροχα πράσινα μάτια της,όλη η"βία"θα πήγαινε περίπατο και το ήξερε.Η Συλβάνα έβγαλε ενα παραπονιάρικο βογκητό και κρέμασε το κεφάλι της μπροστά.Ο Γιώργος είχε βγεί απο μέσα της απότομα και είχε απομακρυνθεί πρός το μισοσκόταδο.Η Γιάννα την κοίταξε και χωρίς να σταματήσει συνέχισε να γλύφει την κλειτορίδα της αντικαθιστώντας το αντρικό όργανο με τρία δάχτυλα του δεξιού της χεριού.Η Συλβάνα είχε αρχίσει να μπαίνει και πάλι σε τελική ευθεία οργασμού οταν...
Ξαφνικά όλα σταμάτησαν και η Γιάννα σηκώθηκε όρθια μπροστά στην έκπληκτη φίλη της.Προσπάθησε να κοιτάξει πίσω της αλλά η Γιάννα δεν την άφησε.Κράτησε με το αριστερό της χέρι το κεφάλι της φίλης της και την πήρε στην αγκαλιά της.Ένα ανεπαίσθητο σφύριγμα ακούστηκε και η Συλβάνα έχασε την επαφή με την πραγματικότητα,καθώς δεκατέσσερις λεπτές δερμάτινες λωρίδες χτύπησαν--χωρίς πολλή δύναμη--διαδοχικά το εσωτερικό των μηρών και το ήδη τρεμάμενο απο ερεθισμό σέξ της.Άνοιξε το στόμα της να φωνάξει αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να βγάλει μιά βραχνή κραυγή ανεξέλεγκτης ηδονής.Το δεύτερο σφύριγμα ήταν λίγο δυνατότερο και χτύπησε και τις δύο ερωμένες ταυτόχρονα καθώς ήταν αγκαλιασμένες.Το νερό είχε ποτίσει τώρα τις δερμάτινες λωρίδες κάνοντας τες να κολλάνε στο γυμνό υγρό σώμα,πολλαπλασιάζοντας την υπέροχη αίσθηση,καθώς ο Γιώργος συνέχιζε να το χρησιμοποιεί.Δεν υπήρχε πόνος,δεν υπήρχαν σημάδια της χρήσης του μαστιγίου.Το θέμα δεν είναι να πονέσει για να νοιώσει ηδονή.Όλο το θέμα με το δέσιμο,τις αλυσίδες και το μαστίγιο είναι να"πειστεί"ο εγκέφαλος οτι συμμετέχει σε σενάριο και να απελευθερώσει τα χημικά συστατικά που χρειάζεται για την ευχαρίστηση.Αυτά δεν γίνονται χωρίς εκπαίδευση και των δύο συμμετεχόντων.Και του"θύτη"και του"θύματος".
Τώρα που η έκπληξη είχε περάσει η Γιάννα της άφησε απο την αγκαλιά της και πέρασε πίσω της,ώστε να αφήσει τον Γιώργο να συνεχίσει και την Συλβάνα να μπορεί να τον βλέπει καθώς της το κάνει.
Η Μαριάννα ψηλά στην αίθουσα ελέγχου παρακολουθούσε το θέαμα συνεπαρμένη.Ήξερε πολύ καλά τι θα συνέβαινε,το είχε ζήσει και αυτή πολλές φορές.Όλα τα σενάρια που έδειχναν σε καλεσμένες,τα είχαν"παίξει"πρώτα οι τέσσερις του σπιτιού,ώστε να είναι σίγουροι για τα αποτελέσματα,πρίν τα εφαρμόσουν αλλού.Ήξερε λοιπόν πολύ καλά την συνέχεια.Πάτησε τον διακόπτη και τέσσερα μηχανήματα καπνού άρχισαν να γεμίζουν το πάτωμα του ατελιέ με άσπρο σαν σύννεφο καπνό,κάνοντας την σκηνή ονειρική.Η Γιάννα έκρινε πως ήταν η ώρα και με αργές κινήσεις προχώρησε μπροστά απο τη Συλβάνα,γονάτισε μπροστά στον Γιώργο και πήρε το σέξ του στο στόμα της.Η Συλβάνα δεν άντεχε άλλο.Ολόκληρο το"είναι"της ζητούσε τώρα πια απεγνωσμένα ολοκλήρωση.Το σκηνικό,τα εφέ και ο,τι άλλο βίωσε μέχρι εκείνη την στιγμή έκαναν το κορμί της να τρέμει απο προσμονή.Και τώρα έβλεπε την Γιάννα να του κάνει στοματικό μπροστά της!
Οι δύο"ξεχωριστοί"αποφάσισαν πως είχε έρθει η ώρα να δώσουν στην φίλη τους ο,τι ακριβώς ευχόταν,όταν πέρασε το κατώφλι της έπαυλης.Η Γιάννα σηκώθηκε και πήρε ξανά την θέση της,μπροστά και ανάμεσα στα πόδια της φίλης της.Ο Γιώργος πέρασε καινούργιο προφυλακτικό στο σέξ του και ξαναπήρε την θέση του πίσω απο την Συλβάνα,που έκλεισε τα μάτια της περιμένοντας ανακουφισμένη το μεγάλο φινάλε στο γλυκό της"μαρτύριο".Και δεν διαψεύτηκε.Ο Γιώργος έβαλε απαλά το ορθωμένο του σέξ στην στενή δίοδο των γλουτών της,και έμεινε ακίνητος.Η Συλβάνα νόμιζε οτι το σώμα της θα εκραγεί απο τον ερεθισμό.Προσπαθούσε χωρίς επιτυχία να κουνήσει τους γλουτούς της κατά μήκος του αντρικού σέξ.Ο Γιώργος πέρασε το χέρι του κρατώντας την κοιλιά της κολλημένη δυνατά επάνω του,περιορίζοντας τις κινήσεις της,για να μην τραυματιστεί.Η Συλβάνα άρχισε στην αρχή να παρακαλάει τον Γιώργο να κινηθεί μέσα της.Αφού είδε οτι αυτό δεν είχε αποτέλεσμα άρχισε να βρίζει,φωνάζοντας του πρόστυχα στην μητρική της γλώσσα.Ούτε αυτό όμως είχε το αποτέλεσμα που ήθελε και σύντομα εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια.Η Γιάννα κοίταξε χαμογελαστή τον Γιώργο,που είχε παραμείνει στην θέση του.
"Άστην σε εμένα μωρό μου...κοίτα για πότε θα σκάσει!"Του είπε και έβαλε με προσοχή τα τρία μεσαία δάχτυλα του δεξιού της χεριού στο ερεθισμένο σέξ της μικρής,σε σχήμα"Midas tuch".Ύστερα κοίταξε την φίλη της που είχε σταματήσει να φωνάζει πια.Η Συλβάνα ήδη ταξίδευε σε άλλη διάσταση.
"Ήρθε η ώρα να τελειώσεις αγάπη μου!"Της είπε στα Αγγλικά,κούνησε τα δάχτυλά της χτυπώντας βίαια αλλά με προσοχή το σημείο G και τα κράτησε εκεί ακίνητα.Η Συλβάνα άνοιξε τα μάτια της διάπλατα.Το στόμα της έμεινε μισάνοιχτο και τα χείλη της έτρεμαν.Αντί για κραυγή βγήκε απο το στόμα της ενα παραπονιάρικο μακρόσυρτο μείγμα,απο ακατάληπτες--σε οποιαδήποτε γλώσσα--λέξεις.Η Γιάννα άρχισε  να κινεί τα δάχτυλα της βίαια αλλά προσεκτικά,χτυπώντας κάθε φορά που τελείωνε η κίνηση το ευαίσθητο σημείο.Ταυτόχρονα έγλυφε με κυκλικές κινήσεις της γλώσσας της την κλειτορίδα της μικρής.Η Συλβάνα ένοιωσε οτι το σώμα της ζητούσε επειγόντως τουαλέτα,αλλά δεν είπε τίποτα.Με εμπειρία δύο χρόνων στο"Ξεχωριστό"σέξ,είχε μάθει πια οτι αυτό που ένοιωθε δεν ήταν ανάγκη για ούρηση.Ήταν προάγγελος του squirting,ενός απο τα πιο βίαια και εντυπωσιακά ξεσπάσματα του γυναικείου ερωτισμού.Ο συνδυασμός των δαχτύλων της Γιάννας μπροστά με το αντρικό σέξ που παρέμενε ακίνητο βαθειά ανάμεσα στους γλουτούς της ήταν ανυπόφορα ηδονικός.Ο συσσωρευμένος απο ώρα ερωτισμός της βρήκε επιτέλους διέξοδο.Έγειρε το κεφάλι της και κοίταξε το όμορφο πρόσωπο της ώριμης δασκάλας της.Τα μεγάλα γαλάζια μάτια της Γιάννας την κοίταζαν με πάθος,προσμένοντας το ηδονικό ξέσπασμα.Η Συλβάνα αισθάνθηκε έναν παφλασμό να σκάει μέσα της και μετά.....
Η Γιάννα δέχτηκε το βίαιο κύμα στο πρόσωπο της και έμεινε ακίνητη περιμένοντας να τελειώσει το ερωτικό ξέσπασμα.Την ίδια στιγμή η Συλβάνα βίωνε την απόλυτη εμπειρία ουρλιάζοντας σε όλες τις οκτάβες που μπορούσε να φτάσει η φωνή της καθώς μετά το squirting ακολούθησε ένας ακόμη πιο βίαιος διπλός οργασμός.Ο Γιώργος προσπαθούσε να συγκρατήσει το νεανικό της σώμα που χτυπιόταν επάνω του,καθώς τίναζε τα δεμένα στις αλυσίδες άκρα της.Τα τινάγματα κουνούσαν τα δάχτυλα και το αντρικό σέξ μέσα της παρατείνοντας την ευχαρίστηση σε επίπεδα που η νεαρή τραγουδίστρια δεν είχε ξαναφτάσει ποτέ στη ζωή της.Σιγά-σιγά τα τινάγματα έχασαν την βιαιότητα τους,μέχρι που σταμάτησαν εντελώς,επιτρέποντας στην Συλβάνα να ηρεμήσει.Ο Γιώργος την κράτησε και πάλι στην αγκαλιά του,το κεφάλι της ξεκουραζόταν τώρα στον δεξί του ώμο,τελείως χαλαρό.Εκείνη έκλεισε τα μάτια της και προσπαθούσε να ρυθμίσει την ακανόνιστη αναπνοή της,την οποία διέκοπταν που και που μικρά αναφιλιτά.Οι ψιχάλες έπεφταν τώρα στο ήρεμο πρόσωπο της δροσίζοντας την.
Η Γιάννα σήκωσε το βλέμμα της και κοίταξε την νεαρή της φίλη.Κάτι δεν έμοιαζε να πηγαίνει καλά.Η Συλβάνα ήταν πολύ χαλαρή,φαινόταν σαν να μην επικοινωνεί με το περιβάλλον.Ανήσυχη έκανε νόημα στον Γιώργο να συνεχίσει να την κρατάει και σηκώθηκε όρθια μπροστά της.
"Τι συμβαίνει αγάπη μου?Πονάς πουθενά?Τι έχεις?"Την ρώτησε χαιδεύοντας τα μαλλιά της.Ταυτόχρονα έκανε νόημα στην Μαριάννα να σταματήσει τα εφέ.Η Μαριάννα υπάκουσε αμέσως και αφού έκλεισε τα μηχανήματα κατέβηκε και εκείνη ανήσυχη στο"κλουβί".Η Συλβάνα δεν απάντησε αμέσως.Προσπαθούσε ακόμη να βρεί τον φυσιολογικό  ρυθμό στην αναπνοή της.Άνοιξε τα μάτια της και είδε την Γιάννα όρθια μπροστά της και τον Γιώργο να λύνει τα χέρια και τα πόδια της και δεν καταλάβαινε γιατί!
"Οχι...Τι κάνεις?Γιατί σταματήσατε?Ήταν μαγικό!Θέλω κι άλλο!"Διαμαρτυρήθηκε όταν μπόρεσε να μιλήσει.
"Γλυκειά μου καρδιά,δεν φαινόσουν καλά,ανησύχησα!"Της απάντησε η Γιάννα και γέλασε ανακουφισμένη.
"Απλά λίγο κουρασμένη αισθάνομαι και πονάνε λίγο οι κοιλιακοί μου...αλλά...δεν είχε τίποτα σημασία.Δεν έχω ξανανοιώσει έτσι!"Η Γιάννα κούνησε το κεφάλι της πειράζοντάς την.Το πνεύμα πρόθυμο αλλά η σάρκα ασθενής.Το συνεχές τρεμούλιασμα και η συνεχώς αυξανόμενη ένταση των ερεθισμάτων,δεν άφηναν τους μύες του σώματος της να ξεκουραστούν.Έτσι έχαναν πολύ γρήγορα την ενέργεια που χρειαζόντουσαν.Το οτι το σέξ χρειάζεται και φυσική κατάσταση το ήξεραν οι δύο εραστές απο χρόνια.Γι αυτό άλλωστε ο χορός και η γυμναστική ήταν γι αυτούς καθημερινή σχεδόν ασχολία.
"Θές γυμναστική!Το ξέρεις βέβαια."Την μάλωσε η Γιάννα αγκαλιάζοντας την μόλις ελευθερώθηκε.
"Το ξέρω γλυκειά μου,το ξέρω και στο υπόσχομαι.Θα.....συνεχίσουμε?Θέλω κι άλλο...Θέλω να το ξανανοιώσω,ήταν τόσο υπέροχο!"Γκρίνιαξε,καθώς έβγαζε το βρεγμένο της φουστάνι,για να φορέσει το μπουρνούζι που της είχε φέρει στο μεταξύ η Μαριάννα.
"Φυσικά ομορφιά μου.Έχουμε ολη τη νύχτα δική μας,για να κάνουμε έρωτα."Της απάντησε ο Γιώργος και την σήκωσε στην αγκαλιά του,με κατεύθυνση το ασανσέρ που οδηγεί στην κεντρική κρεβατοκάμαρα της έπαυλης.
"Ουάου...Σαν πρώτη νύχτα γάμου ε?"Αναφώνησε η Συλβάνα χαρούμενη.
"Τέτοια μη λές και σε δαγκώσω Ιταλάκι του κερατά!"Της είπε στα Ελληνικά η Μαριάννα μεταξύ σοβαρού και αστείου και οι τρείς Ελληνες ξέσπασαν σε γέλια,αφήνοντας με την απορία την έκπληκτη Συλβάνα που ρωτούσε συνέχεια να μάθει τι είπε.
Η Γιάννα έριξε μια τελευταία ματιά στο ατελιέ πρίν κλείσει το φώς και φύγει και εκείνη πρός την κρεβατοκάμαρα.
"Τα αξίζεις τα εκατομμύρια που στοίχισες!"Φώναξε χαρούμενη, μπήκε στο ασανσέρ και έκλεισε την πόρτα πίσω της.-


Σίμος Α.