Οι Ξεχωριστοί: "Λάχεσις" (Κεφάλαιο 10 / μέρος Α)


Δυόμιση μήνες αργότερα..............

"Καλημέρα μωρό μου.Έχεις φάει πρωινό ή θα πάρουμε μαζί?"Ρώτησε η Γιάννα,περνώντας απο το σαλόνι για να πάει στην κουζίνα.
"Γιώργο!Σου μιλάω μωρό μου...θα έρθεις?"Τον ξαναρώτησε όταν δεν πήρε απάντηση.Εκείνος δεν απάντησε και πάλι και η Γιάννα κοντοστάθηκε απορημένη.Ο Γιώργος ήταν  καθισμένος στον καναπέ,με την πλάτη γυρισμένη πρός εκείνη και είχε απορροφηθεί τελείως σε ο,τι έκανε.
"Τι στο καλό?Τσόντα βλέπει...ή παίζει angry birds και είναι τόσο απορροφημένος?"Αναρωτήθηκε γελώντας,καθώς προχωρούσε--στις μύτες των ποδιών της--πρός εκείνον.Άν δεν μάθαινε αμέσως με τι είχε απορροφηθεί τόσο πολύ θα έσκαγε απο περιέργεια!

Είχαν περάσει δυόμιση μήνες σχεδόν,απο τα τραγικά γεγονότα που είχαν προκαλέσει τον τραυματισμό των δύο Ξεχωριστών κοριτσιών της.Ευτυχώς,όλα είχαν πάει καλά απο κεί και πέρα.Η Μαριάννα είχε ήδη ξεκινήσει να πηγαίνει προσεχτικά στις φυσιοθεραπείες της και η Μιρέλλα είχε ακολουθήσει την σύντροφό της στον διασημότερο πλαστικό χειρούργο του Χόλλυγουντ.Επί ένα μήνα--όσο διήρκεσε δηλαδή και η βασική νοσηλεία της Μιρέλλας στο Νοσοκομείο--μάλωναν η Ιόλη μέ τον Φρανσούα Ντιμαρσώ για το ποιός απο τους δύο θα αναλάμβανε τα έξοδα της αποκατάστασης του όμορφου προσώπου της.Τελικά η Γιάννα είχε προτείνει την Σολωμόντεια λύση του μοιράσματος των εξόδων στην μέση και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.Αυτά που δεν πήγαιναν καλά ήταν οι εμετοί και οι ζαλάδες που την ταλαιπώρησαν όλο τον τρίτο μήνα της κύησης.Ευτυχώς,και αυτές είχαν σιγά-σιγά υποχωρήσει.Η Γιάννα κοίταζε συχνά στον καθρέφτη--ανφάς και προφίλ--τους γραμμωμένους κοιλιακούς της να χάνονται λίγο-λίγο.Μέχρι που έδωσαν την θέση τους σε ένα μικρό λοφάκι,που είχε αρχίσει να ξεχωρίζει στο λεπτό σώμα της.
"Τι είναι αυτό μαρή?Γατάκια θα βγάλεις?"Την κορόιδευε συχνά η Ελβίρα δείχνοντας την κοιλιά της.Μέσα της βέβαια--όσο και αν έκανε πλάκα--η όμορφη μοντέλα ήταν πιο συγκινημένη και απο την κουμπάρα της που θα το γεννούσε.
Το μόνο--αν και όχι μεγάλο--πρόβλημα πιά ήταν η Στέλλα.Η νεαρή συνοδός είχε τηρήσει την συμφωνία της και είχε στείλει τα dvd που είχε βρεί στο χρηματοκιβώτιο του Ρόμπερτ.Αλλά για το μαύρο σημειωματάριο ζητούσε εκατόν πενήντα χιλιάδες ευρώ για να το παραδώσει στην Γιάννα.Τα χρήματα δεν ήταν πρόβλημα,αλλά με τον Τζίμη νεκρό και την συμμορία του διαλυμένη,το καρνέ αυτό δεν ήταν πιά τόσο σημαντικό για την Γιάννα.Θεωρούσε οτι είχαν ήδη αναμειχτεί αρκετά--εκείνη και οι γύρω της--και δεν ήθελε να συνεχίσει άλλο.Το μόνο που ήθελε τώρα,ήταν να ζήσει ήσυχα με τον Γιώργο και το παιδί τους.Αποφάσισε ωστόσο να παζαρέψει με την Στέλλα για το καρνέ και μετά να το δώσει στην Κλαίλια και ας έβγαζε εκείνη άκρη.Το ραντεβού είχε κλειστεί για την επομένη μέρα απο την συγκέντρωση στο Παρίσι.
Η Γιάννα πλησίασε σιγά-σιγά πίσω του και κρυφοκοίταξε με περιέργεια.Ο Γιώργος είχε ανοίξει πρωί-πρωί το λάπτοπ και κάτι διάβαζε.Ψηλά στην οθόνη--στο ειδικό πλαίσιο--η διέυθυνση έγραφε:http://moonlightaless.blogspot.gr/2013/09/4-18.html
"Τι στο καλό!...Ώπα ρε μεγάλε!...Απο πότε μπαίνεις και σε blog για συγγραφείς εσυ!"Αναρωτήθηκε χαμογελώντας ειρωνικά,καθώς ταυτόχρονα κουνούσε κοροιδευτικά το κεφάλι της.Εκείνος εν τω μεταξύ,δεν είχε δώσει καμιά ένδειξη οτι είχε αντιληφθεί την παρουσία της.Κάτι διάβαζε...και μάλιστα με μεγάλη προσοχή!Η Γιάννα ξανακοίταξε με μεγαλύτερη προσοχή το περιεχόμενο της σελίδας.
"Το κορίτσι με την μάσκα (Κεφάλαιο 4) [18+]"Έγραφε στην επικεφαλίδα.Και κάτω κάτω--μετά το κείμενο--φιγουράριζε μια περήφανη υπογραφή με έντονα γράμματα:"Angelina S."!
"Είναι καλή μωράκι μου?"Τον ρώτησε σπάζοντας απότομα την σιωπή.
"Μμμ...ποιά?"Την ρώτησε αφηρημένος χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του απο το διάβασμα.
"Η συγγραφέας χαρά μου.Αν γράφει καλά ρωτάω!"Τον ξαναρώτησε,αρχίζοντας να χάνει την υπομονή της.Ο Γιώργος σήκωσε επιτέλους τα μάτια του απο το ανάγνωσμα κοιτώντας την γελαστός.Αυτό που τον ρωτούσε ήταν τελείως άκυρο.
"Καλή...σύμφωνα με ποιόν?"Αφού κάθε αναγνώστης έχει άλλο σκεπτικό και άλλα βιώματα,διαβάζει το ίδιο κείμενο με διαφορετικό τρόπο.Οπότε ό,τι και να της απαντούσε εκείνος,θα έπρεπε να το διαβάσει μόνη της για να δεί αν είναι καλό.Εκτός αν η ερώτηση της αναφερόταν στην τεχνική έκφρασης της συγγραφέως.Σε αυτό...μπορούσε εύκολα να της απαντήσει.
"Πρίν λίγο ξεκίνησα...στο τέταρτο κεφάλαιο είμαι ακόμη.Αλλά ναι..είναι πολύ καλή!"Της απάντησε μετά απο σύντομη σκέψη.Ο ίδιος--ήθελε δεν ήθελε--εντόπισε στο κείμενο συγκεκριμμένα Ξεχωριστά χαρακτηριστικά της βασικής ηρωίδας.Και αυτά τα χαρακτηριστικά--όπως και το συγκεκριμμένο στόρυ-- σίγουρα θα κέντριζαν το ενδιαφέρον της όμορφης ερωμένης του.
"Η ηρωίδα της πάντως,θα μπορούσε να είναι και εν δυνάμει Ξεχωριστούλα!Διάβασέ το αν θες...να δείς!"Συνέχισε χαμογελώντας αδρά,συνοψίζοντας--επίτηδες--αυτό που ήξερε οτι θα την ενδιέφερε περισσότερο.Η Γιάννα σήκωσε το φρύδι της κοιτώντας τον απορημένη και δεν απάντησε αμέσως.
"Ξεχωριστούλα?Για να λέει έτσι αυτός και να το διαβάζει με τόση προσοχή,μάλλον αξίζει να το διαβάσω!Εκτός και αν με δουλεύει."Σκέφτηκε και χαμογέλασε.Όπως και να ήταν δεν θα έχανε και τίποτα να το διαβάσει.Ήξερε ούτως ή άλλως--όπως και ο Γιώργος που της το ανέφερε--οτι η περιέργεια της θα νικούσε.Ήδη είχε αρχίσει να σχηματίζεται ένα σχέδιο στο πονηρό μυαλουδάκι της.Αν ήταν τόσο καλό και αν είχε κάποια καλή ιδέα για σενάριο,ακόμα καλύτερα!
"Μμμ...σιγά...δεν μπορώ...έχω και δουλειές!"Του είπε με όσο περισσότερο απαξιωτικό ύφος μπόρεσε να συγκεντρώσει στην τεχνητά ξυνισμένη φατσούλα της.Ο Γιώργος την κοίταξε με έκδηλη απορία.Η Γιάννα του με σνόμπ υφάκι!Να και κάτι που δεν είχε ξαναδεί σε εκείνην.
"Το πρόγραμμα για σήμερα περιλαμβάνει καφέ και διάβασμα μυθιστορήματος!"Σκέφτηκε γελώντας και έφυγε πρός την κουζίνα,αφήνοντας τον Γιώργο να την κοιτάζει χωρίς να ξέρει τι να πιστέψει.Η ξανθιά μάγισσα κατάφερε να κρατήσει το ξινισμένο υφάκι μέχρι πού πέρασε απο μπροστά του και χάθηκε στον διάδρομο,σκάζοντας τελικά στα γέλια με την αντίδραση του.Δεν είχε πιά όρεξη για πρωινό.Ήταν περίεργη να δεί τι το σημαντικό είχε το μυθιστόρημα της νεαρής--προφανώς,απο τα λίγα που πρόλαβε να διαβάσει--συγγραφέως.Πήρε τον καφέ που της έδωσε η Κατερίνα και ανέβηκε γρήγορα στο δωμάτιο  της.Περνώντας απο το δωμάτιο της Μαριάννας είδε το λάπτοπ της που ήταν ακουμπισμένο δίπλα στο κομοδίνο.Το πήρε στο άλλο χέρι και πήγε στο δωμάτιο της.Ύστερα άνοιξε καλά τα παραθυρόφυλλα για να έχει φώς,κάθισε αναπαυτικά στο κρεβάτι και μπήκε στην σελίδα του blog με τα μυθιστορήματα.
"Έχουμε διάβασμα τώρα...ευτυχώς που τα κεφάλαια είναι μικρά!"Σκέφτηκε χαμογελαστή,καθώς άρχισε να διαβάζει το πρώτο κεφάλαιο:
"Το κορίτσι με τη μάσκα...Για πολλούς το όνομα μου ήταν αυτό.Τους περισσότερους δεν του ένοιαζε να μάθουν....."η Γιάννα έπαψε να χαμογελάει,παρασυρμένη στην αφήγηση--σε πρώτο πρόσωπο--της νεαρής συγγραφέως.
Τρία τέταρτα της ώρας αργότερα,η Γιάννα έκλεινε το λάπτοπ χαμογελώντας.Σηκώθηκε απο το κρεβάτι και ντύθηκε βιαστικά.Είχε δουλειές να κάνει και η ώρα περνούσε.Πήρε μιά κάρτα απο την τσάντα και το κινητό της και κατέβηκε βιαστική στον κήπο.Ο Γιώργος έλειπε αλλά δεν ήταν παράξενο.Τα πρωινά τον καλούσαν συχνά στην υπηρεσία για διάφορες υποθέσεις.
"Έλα Αντιγόνη μου...καλημέρα...τι κάνεις?Θα ήθελα μιά χάρη..."
----------------------------------------------------------------------------------------
Δυόμιση ώρες αργότερα η Κατερίνα έτρεχε να ανοίξει την εξώπορτα καθώς το κουδούνι χτυπούσε επίμονα.Η κυρία της είχε βγεί για λίγο έξω όπως της είπε για κάτι δουλειές.Ο Γιώργος είχε γυρίσει λίγο πρίν και ήταν στο δωμάτιο του και η Μαριάννα βρισκόταν--όπως πάντα,αυτή την ώρα--στο γυμναστήριο.Έτσι είχε μείνει εκείνη μόνη της να τρέχει να προλάβει όλες τις δουλειές,βρίζοντας.
"Καλησπέρα σας...τον κύριο Βενιέρη θα ήθελα,έχουμε ραντεβού."Της είπε χαμογελαστά μια πανέμορφη κοπέλα,όταν άνοιξε την εξώπορτα.Η άγνωστη φορούσε μιά μακρυά καμπαρντίνα--κουμπωμένη μέχρι επάνω--και αυτό έκανε εντύπωση στην Κατερίνα,που την κοίταζε προσεχτικά απο την κορφή ως τα νύχια.
"Περάστε...μια στιγμή να τον ειδοποιήσω!"Της είπε όταν εκείνη πέρασε απο μπροστά της μπαίνοντας στο σπίτι.Η άγνωστη την σταμάτησε χαμογελώντας της με νόημα.
"Δεν χρειάζεται...να είστε σίγουρη.Η κυρία Γιάννα μου είπε να σας πω--όταν μου ανοίξετε--να μην ανησυχείτε...ξέρει!"Της εξήγησε η άγνωστη,μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο την περιέργεια της νεαρής βοηθού.
"Καλώς...περάστε...τρίτη πόρτα δεξιά στον πρώτο όροφο."Της απάντησε η Κατερίνα διστακτικά,δίνοντας της οδηγίες.Ήταν σίγουρη οτι η κυρά της είχε δημιουργήσει κάποιο μυστηριώδες σενάριο--σαν και αυτά που έβλεπε συχνά στο σπίτι--και η όμορφη άγνωστη ήταν προφανώς μέρος του.
"Τι σκέφτηκε πάλι η τρελή?"Αναρωτήθηκε και έκλεισε την πόρτα,καθώς η άγνωστη ανέβαινε--γεμάτη χάρη--την εσωτερική σκάλα πρός τα υπνοδωμάτια.
Ο Γιώργος διάβαζε τις τελευταίες γραμμές απο το ένατο κεφάλαιο του μυθιστορήματος που είχε αρχίσει να διαβάζει απο το πρωί.Τον είχαν διακόψει ζητώντας τον επειγόντως στο τμήμα και το είχε παρατήσει σχεδόν στο τέλος.Μόλις πρίν λίγο είχε γυρίσει και είχε σπεύσει να συνεχίσει την ανάγνωση.
"Ω Θεέ μου!Ζαλίστηκα απο το διάβασμα φαίνεται.Αρχισα να βλέπω οπτασίες!"Σκέφτηκε,καθώς στην πόρτα είχε μόλις εμφανιστεί ένα ολοζώντανο αντίγραφο της ηρωίδας απο το μυθιστόρημα που διάβαζε.
Η μασκοφορεμένη άγνωστη μπήκε μέσα στο δωμάτιο και στάθηκε αγέρωχη μπροστά στο κρεβάτι.Έλυσε την ζώνη της καπαρντίνας και την άφησε να πέσει στο πάτωμα πίσω της.Ο Γιώργος διέκρινε ενα όμορφο ειρωνικό χαμόγελο πίσω απο την μάσκα που φορούσε η άγνωστη απέναντι του.Μέσα απο την καπαρντίνα φορούσε--όπως ήδη είχε υποθέσει ο Γιώργος απο την στιγμή που πρωτομπήκε στο δωμάτιο--έναν μάυρο κορσέ με κόκκινα φιογκάκια.Και απο κάτω,μια κοντή φουστίτσα που άφηνε--σε κάθε της κίνηση--να φανεί το τύπου μπραζίλ εσώρουχό της.
"Πως σε λένε εσένα καμάρι μου?"Την ρώτησε χαμογελώντας,καθώς εκείνη κατευθυνόταν αμίλητη στο συρτάρι,που το ζευγάρι των Ξεχωριστών έβαζε τα σύνεργα του σέξ.Το άνοιξε και πήρε απο μέσα ένα μαστίγιο και χειροπέδες.
"Μμμ...εσύ ξέρεις και τα κατατόπια βλέπω!"Σκέφτηκε καθώς την είδε να ανοίγει το ειδικό συρτάρι,χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσει.
"Μπορείτε να με φωνάζετε όπως θέλετε!"Του απάντησε τελικά η καστανομάλλα άγνωστη και με μια χαριτωμένη κίνηση ανέβηκε όρθια--απο πάνω του--στο κρεβάτι.Κλώτσησε απαλά με την μύτη της γόβας της τα πόδια του αναγκάζοντας τον να τα ανοίξει.
"Μμμ...ωραία...να σε πούμεεεε...Μάριαν!Τι λές?"Της ξαναρώτησε  με προσποιητή αφέλεια.Η άγνωστη δεν απάντησε και ο Γιώργος πρόσεξε οτι είχε σταματήσει να χαμογελάει πιά.Μόλις που πρόλαβε να σκεφτεί πως αυτό ήταν ανησυχητικό σημάδι.Η κοπελιά πέρασε τα όμορφα πόδια της δεξιά και αριστερά απο τα πλευρά του και λικνίζοντας αισθησιακά το λεπτό κορμί της κάθισε απαλά--αλλά με όλο της το βάρος--στους κοιλιακούς του.Ο Γιώργος αναγκάστηκε να σφίξει τους κολιακούς του--και να τους κρατάει σφιγμένους--όση ώρα εκείνη έδενε τα χέρια του στο σίδερο του κρεβατιού,ξαπλωμένη σχεδόν επάνω του.Μόλις τελείωσε,ανασηκώθηκε,πέρασε τα γόνατα της δεξιά και αριστερά απο το κεφάλι του και ξανακάθισε.Το μόνο που χώριζε τώρα το σεξ της απο τα χείλια του ήταν το ημιδιάφανο μικρό ύφασμα του εσώρουχου της.Ο Γιώργος έβγαλε την γλώσσα του μουσκεμένη με σάλιο και την ακούμπησε πάνω στο καθαρό ύφασμα,ποτίζοντας το.Το ύφασμα κόλλησε πάνω στα καυτά χειλάκια,κάνοντας το θέαμα ερεθιστικότερο.Ο Γιώργος την κοίταξε και πίεσε την γλώσσα του στην κλειτορίδα της αναστενάζοντας ερεθισμένος.Η άγνωστη του χαμογέλασε και πάλι ειρωνικά.
"Τς...τς..τς!"Έκανε με τα χείλια της τον χαρακτηριστικό ήχο του "Όχι ακόμη"!Και ανασηκώθηκε κατεβαίνοντας και πάλι στην κοιλιά του.
Έπειτα τον κοίταξε ειρωνικά,σκλήρυνε απότομα τα χαρακτηριστικά του προσώπου της,πήρε το ψαλίδι--που είχε αφήσει λίγο πρίν--απο το κομοδίνο και χαράκωσε βίαια την μπλούζα του σε πολλές μεριές.Ειδικά στις--δύσκολες να σκιστούν--ραφές του σχεδίου της.
"Ήσουν καλή στα οικοκυρικά στο Δημοτικό?"Την ρώτησε εκείνος γελώντας.Η άγνωστη σταμάτησε,χτύπησε πολύ δυνατά--με την παλάμη της--το δεξί του μάγουλο και έβαλε τα δάχτυλα του αριστερού της χεριού στον λαιμό του,πνίγοντας τον ελεγχόμενα αλλά βίαια.Μόλις βεβαιώθηκε πως του είχε φύγει κάθε διάθεση για γέλια,έπιασε την μπλούζα του και με μιά απότομη κίνηση την τράβηξε βίαια,κάνοντας την κουρέλι.Σηκώθηκε ξανά όρθια απο πάνω του,ακούμπησε το σχεδόν αιχμηρό τακούνι της γόβας της στην κοιλιά του και άρχισε να μετακινεί το βάρος της πρός εκείνο το πόδι ανεβάζοντας σιγά-σιγά την πίεση στους κοιλιακούς του.
"Δεν γράφει έτσι!"Βόγκηξε ο Γιώργος με δυσκολία,καθώς κατέβαλλε πιά μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσει τους μύες στην κοιλιά του σφιγμένους.Ήταν φανερό πιά πως η νεαρή άγνωστη γυναίκα είχε πάρει σοβαρά τον ρόλο της.
"Ά βρε Angelina!....Αμα σε πετύχω πουθενά θα σε ξεμαλλιάσω!"Σκέφτηκε,καθώς είδε την άγνωστη να τινάζει το χέρι της ξεδιπλώνοντας το μαστίγιο.
----------------------------------------------------------------------------------------
"Καλημέρα Στέλλα Ξεχωριστή!"Η Στέλλα ετοιμαζόταν να μπεί στο διαμέρισμα της--σε κάποιο ακριβό προάστιο της Χάγης--όταν άκουσε την γνώριμη φωνή πίσω της.
"Ρόμπερτ!"Κατάφερε μόνο να ψελλίσει τρομαγμένη,καθώς ο Ρόμπερτ την έσπρωξε βίαια μέσα στο διαμέρισμα της,κλείνοντας την πόρτα πίσω του.Η Στέλλα γύρισε και τον κοίταξε.Το αίμα είχε χαθεί απο το πρόσωπο της καθώς κοίταζε το γεμάτο μίσος βλέμμα του.Ο Ρόμπερτ έβγαλε απο την τσέπη του το τσαλακωμένο σημείωμα που του είχε αφήσει,όταν είχε ανοίξει το χρηματοκιβώτιο του.Το ξεδίπλωσε,πλησίασε κοντά της και της το έτριψε στο πρόσωπο.Ύστερα έβγαλε απο την τσέπη το πιστόλι του και την το κόλλησε κάτω απο το σαγόνι οπλίζοντας το.
"Μη...μη...να σου πω πρώτα...μη με σκοτώσεις!"Τον παρακάλεσε εκείνη τρέμοντας.
"Δεν υπάρχει κάτι να μου πείς.Θα σε σκοτώσω.Εκτός απο τα dvd της μικρής τσούλας,της έδωσες και ένα μαύρο καρνέ με σημειώσεις μου.Και γι αυτό το καρνέ με κυνηγάνε όλοι τώρα.Όλο αυτό τον καιρό σε έψαχνα.Αλήθεια νόμισες πως αλλάζοντας διαμέρισμα δεν θα σε έβρισκα?Θα σας σκοτώσω Στέλλα.Πρώτα εσένα και μετά την τσούλα την Ενριέττα που σε έστειλε να με καταστρέψεις!"Της είπε χαμηλόφωνα τραβώντας πίσω την σφύρα του όπλου.
"Μη το κάνεις...δεν το έδωσα πουθενά το καρνέ,μπορώ να στο δώσω.Αρκεί να μη με σκοτώσεις...σε παρακαλώ!"Τον ικέτευσε η Στέλλα δακρυσμένη τώρα πια.Ο Ρόμπερτ ξανακατέβασε απαλά την σφύρα και την άφησε να καθήσει στον καναπέ πίσω της.
"Που το έχεις..δώστο!"Της είπε άγρια συνεχίζοντας να την σημαδεύει.Η Στέλλα πήρε μια βαθειά ανάσα.Προσωρινά τουλάχιστον,είχε αναβάλλει τον θάνατο της.Ο Ρόμπερτ ήταν αποφασισμένος,το έβλεπε.Ευτυχώς που--τότε,στο σπίτι--είχε σκεφτεί και είχε κρατήσει το σημειωματάριο.Τα υπόλοιπα πράγματα που είχε κλέψει απο το σπίτι του Ρόμπερτ,είχαν ήδη μοιραστεί στα θύματα του.Στην αρχή σκέφτηκε να το καταστρέψει,αλλά όταν το διάβασε προσεκτικά κατάλαβε οτι αυτό το καρνέ ήταν πολύ σημαντικό.Ίσως για κάποιον να άξιζε πολλά λεφτά.Έτσι τελικά αποφάσισε να το κρατήσει σαν ένα είδος ασφάλειας ζωής και αργότερα να το πουλήσει σε όποιον έδινε τα περισσότερα.Τώρα--μετά το αρχικό σόκ--είχε αρχίσει να σκέφτεται καθαρότερα την θέση της.Αυτό το καρνέ ήταν ο δεσμός της με την ζωή.Αν του το έδινε θα την σκότωνε έτσι και αλλιώς.Είχε έρθει η ώρα να παίξει το D.D.D.S που την δίδασκαν χρόνια--για άλλους βέβαια λόγους--οι Ξεχωριστοί.
"Δεν μπορώ να στο δώσω.Είναι καλά ασφαλισμένο και αυτός που το έχει,έχει οδηγίες--αν μου συμβεί τίποτα--να το παραδώσει στην αστυνομία.Για την ώρα λοιπόν είσαι ασφαλής,όσο αφορά τουλάχιστον αυτά που γράφει εκεί μέσα."Του είπε,περιμένοντας κάποια αντίδραση.Ο Ρόμπερτ την κοίταζε αμίλητος περιμένοντας να συνεχίσει.
"Δεν θα με ρωτήσεις γιατί δεν το έδωσα,αλλά το κράτησα?Δεν θα με ρωτήσεις γιατί άφησα τα χιλιάδες ευρώ που βρήκα μαζί με τα dvd?Χωρίς αυτά τα χρήματα,θα είχες ήδη πεθάνει Ρόμπερτ,και το ξέρεις καλά αυτό!Λοιπόν ξεχωριστέ μου?"Τον ρώτησε γλυκαίνοντας αυτή την φορά την φωνή της.Ο Ρόμπερτ την κοίταξε περιμένοντας να δεί που το πάει.Εν τω μεταξύ σκεφτόταν τι να κάνει μαζί της.Έπρεπε να μεταχειριστεί διπλωματία αν ήθελε να της πάρει το καρνέ.Το να χρησημοποιήσει βία--για να μάθει που το έχει--θα ήταν άσκοπο.Η Στέλλα δεν ήταν χαζή.Ήξερε πως αν του το έδινε θα την σκότωνε.Άρα η Στέλλα δεν είχε τίποτα να χάσει,όσο και να την έδερνε.Αυτός ο γύρος ήταν δικός της λοιπόν.Το D.D.D.S είναι δεύτερη φύση για έναν γεννημένο Ξεχωριστό.Μπορούσε λοιπόν να παίξει και εκείνος πολύ καλά αυτό το ιδιότυπο Ξεχωριστό σκάκι.
"Με αγάπησες!"Της απάντησε γλυκαίνοντας και εκείνος την φωνή του ειρωνικά.Η Στέλλα κατάλαβε το ειρωνικό του ύφος και τον κοίταξε στεναχωρημένη.Η αλήθεια ήταν πως τον ήθελε πολύ.Δεν ήξερε αν λέγεται έρωτας ή ενθουσιασμός--για το σέξ που είχε μαζί του--πάντως δεν της ήταν αδιάφορος.Αλλά αν του έλεγε κάτι τέτοιο--αυτή την στιγμή--ο Ρόμπερτ θα πίστευε πως τον κοροιδεύει.
"Μην ειρωνεύεσαι.Εντάξει,δεν σε αγάπησα κιόλας,αλλά μου άρεσε αυτό που ζήσαμε,έστω και γι αυτό το λίγο διάστημα."Του είπε αποφασιστικά,κοιτώντας στα μάτια του για να προβλέψει την αντίδραση του.
"Γι αυτό με πρόδωσες κατ αυτόν τον τρόπο?Επειδή σου άρεσα ε?Δηλαδή αν δεν σου άρεσα τι θα μου έκανες δηλαδή?Η αλήθεια είναι μία!Σε πλήρωσε το Ολλανδικό τσουλάκι και έκανες την ερωτευμένη μαζί μου,μέχρι να πάρεις τα dvd της.Τώρα θέλεις απλά να γλυτώσεις το όμορφο κωλαράκι σου!"Της απάντησε ξανά,συγκρατώντας με δυσκολία την οργή του.
Η Στέλλα δαγκώθηκε.Ξαφνικά συνειδητοποίησε οτι ο Ρόμπερτ πίστευε ακόμη,οτι την είχε στείλει η Ενριέττα να τον παγιδέψει.Για την ώρα θα τον άφηνε να πιστεύει έτσι λοιπόν.Η Γιάννα ήταν καλή πελάτισσα και--κατα κάποιο τρόπο--φίλη.Και σαν πλούσια που ήταν,είχε την οικονομική δυνατότητα να την πληρώσει για το καρνέ αργότερα.Ούτως ή άλλως η Ενριέττα προστατευόταν καλά απο τους πράκτορες της πρεσβείας της.Δεν θα κινδύνευε όσο η Γιάννα.Και την Γιάννα την χρειαζόταν.Η Στέλλα σηκώθηκε απο τον καναπέ,πλησίασε τον Ρόμπερτ και κάθισε στα πόδια του χαμογελώντας.
"Σου είπα!Ήρθα μαζί σου για τον λόγο που λες.Αλλά όταν σε γνώρισα βλαστήμησα την ώρα και την στιγμή που δέχτηκα αυτή την αποστολή.Γι αυτό άλλωστε κράτησα το καρνέ σου και δεν το έδωσα στην αστυνομία.Γι αυτό σου άφησα και τα λεφτά για το σκάσεις.Γι αυτό τέλος,σου άφησα και το σημείωμα με την προειδοποίηση.Μιάς και ανοίξαμε τα χαρτιά μας--τώρα πια--και μιάς και είμαστε αναγκαστικά σύμμαχοι,τι μας εμποδίζει να γίνουμε και εραστές?Εκτός και αν δεν σου αρέσω πιά!"Του είπε χαμηλόφωνα και πλησίασε τα χείλη της στα δικά του.Ο Ρόμπερτ σηκώθηκε με μιά απότομη κίνηση απο την πολυθρόνα,ρίχνοντας την Στέλλα στο πάτωμα μπροστά του.Η ανόητη εκπαιδευμένη συνοδός τολμούσε να παίξει σε εκείνον--έναν γεννημένο Ξεχωριστό--το D.D.D.S?
"Είσαι τρελή έτσι?Πρώτον δεν σε εμπιστεύομαι μετά απο ο,τι έκανες και δεύτερον δεν μπορείς να μου προσφέρες τίποτα.Μόνο η Γιάννα Δεληπέτρου θα άξιζε σε μένα Στέλλα.Είναι όμορφη,πλούσια και είναι γεννημένη Ξεχωριστή.Μιά φορά κάναμε έρωτα,πρίν δέκα χρόνια στην συγκέντρωση των Ξεχωριστών και την σκέπτομαι ακόμη.Δεν ξανασυνάντησα γυναίκα που να κάνει έρωτα όπως κάνει εκείνη.Δεν είναι απλώς Ξεχωριστή τρίτου επιπέδου,είναι γενικά τρία επίπεδα πιο ψηλά απο οποιανδήποτε...και είναι Κυρία αγαπητή Στέλλα,δεν είναι τσουλάκι πολυτελείας όπως εσυ!"Της είπε συγκρατώντας τον θυμό του και ετοιμάστηκε να φύγει.Για την ώρα τουλάχιστον θα την άφηνε να ζήσει.Μέχρι να σκεφτεί ψυχραιμότερα τι θα κάνει.Η αστυνομία τουλάχιστον δεν τον κυνηγούσε.Χωρίς καρνέ και χωρίς κανείς να μπορεί να αποδείξει οτι ήταν και εκείνος παρών στην δολοφονία του Τζίμη στην Ελλάδα,η αστυνομία δεν είχε στοιχεία.Ο Μιχάλης που ήξερε,δεν θα μίλαγε για τίποτα στον κόσμο.Οι άγραφοι νόμοι των κακοποιών ήταν πιο σεβαστοί απο τους κανονικούς νόμους.Τώρα που η Ενριέττα είχε στα χέρια της τα dvd,θα καθόταν ήσυχα.Λογικά οι Ολλανδικές μυστικές υπηρεσίες,δεν το έψαχναν λοιπόν.Έμενε μόνο το πρόβλημα του Αλαίν με το καρνέ που του είχε πάρει η Στέλλα.Αλλά θα του εξηγούσε και μετά ας"καθάριζε"ο Αλαίν μαζί της.Εκείνος πάντως δεν είχε κανένα λόγο να κρύβεται πιά.Η Στέλλα έμεινε καθισμένη στο πάτωμα και τον κοίταζε με οργή.Μέσα της έβραζε απο θυμό για την γυναίκα που είχε βαρεθεί να ακούει τόσα χρόνια--απο όλους--το πόσο υπέροχη είναι.Και ξέσπασε!
"Η Γιάννα...η όμορφη...η μάγισσα...η Κίρκη...η γεννημένη Ξεχωριστή...η υπεράνω...η τέλεια!Θέλεις λοιπόν να μάθεις ποιός συνέλαβε το σχέδιο και πλήρωσε αδρά για την παγίδευση σου Ρόμπερτ?Η Γιάννα σου!Μου έδωσε πέντε χιλιάδες ευρώ για να σου πάρω τις ταινίες.Για να σε καταστρέψει.Μου το είπε όταν με πλήρωνε για να σε παγιδέψω.Ήθελε να σε διώξει απο τους Ξεχωριστούς και να ζήσει ήσυχη με τον Ξεχωριστό που αγαπάει στην Ελλάδα.Ξέρεις οτι στην επόμενη συγκέντρωση θα παραιτηθεί απο Τομεάρχης?Μόνο και μονο για να αφοσιωθεί σε εκείνον...ηλίθιε!Ξέρεις πως είναι έγκυος στο παιδί του?
Το μόνο εμπόδιο για να ζήσει ήσυχη και ευτυχισμένη ήσουν εσυ και τα σχέδια σου.Σε σιχαίνεται αν θελεις να μάθεις και δεν θα ησυχάσει αν δεν σε δεί στην φυλακή.Τι της είναι η Ενριέττα και πλήρωσε πέντε χιλιάδες ευρώ για να την ξελασπώσει?Εσένα ήθελε να καταστρέψει και τα κατάφερε!Αυτή είναι η Γιάννα σου Ρόμπερτ.Αυτήν δεν μπορείς να ξεχάσεις!Εγω είμαι τσουλάκι πολυτελείας ε?Με εμένα τουλάχιστον ξέρεις όμως πως δεν ήταν προσωπικό.Δεν είχα τίποτα μαζί σου,ήταν καθαρά μπίζνες.Πληρώθηκα για συγκεκριμμένο λόγο,τα υπόλοιπα που σου είπε ήταν αλήθεια όμως!Σε θέλω πραγματικά.
Και μιάς και μεγάλωσα παλέυοντας στην ζωή μου,είμαι πολύ καλύτερη απο την γαμημένη--"μην εγγίζετε,εύθραυστον"--τσούλα που μάγεψε και εσένα!"Του είπε δακρυσμένη απο θυμό με τη φωνή της γεμάτη μίσος.Ο Ρόμπερτ ξαναγύρισε στο κέντρο του σαλονιού και σήκωσε το όπλο του σημαδεύοντας την τρέμοντας απο οργή.Οι πληροφορίες που άκουσε μαζεμένες ήταν πάρα πολλές και προσπαθούσε ακόμη να τις συνειδητοποιήσει.
"Την ζηλεύεις και λες ψέμματα...έτσι δεν είναι?"Την ρώτησε σφίγγοντας τα δόντια του.Η Στέλλα ήταν τώρα πιά πολύ νευριασμένη για να φοβηθεί.Σηκώθηκε και τον πλησίασε,παραμερίζοντας το όπλο που βαστούσε.
"Ζηλεύω γιατί τα βρήκε όλα έτοιμα απο τον άντρα της και τώρα παριστάνει την κυρία!Ζηλεύω γιατί με αυτό το κυριλίκι κράτησε κοντά της τον Γιώργο.Και δεν έχεις ιδέα φτωχέ μου Ξεχωριστέ τι σημαίνει Γιώργος.Ρώτα εμένα που έχω κάνει έρωτα και με τους δυο,ρώτα και κάμποσες άλλες φίλες--που του έχει πασσάρει--και γνωρίζεις και εσυ.Η Κίρκη--μιάς και είναι και Έλληνες--κράτησε τον"Οδυσσέα"της κοντά της όσα χρόνια χρειάστηκε,για να τον μαγέψει και αυτόν και να την αγαπήσει στ αλήθεια.Δεν θα φύγει ποτέ και για καμία Ιθάκη,όπως θέλεις εσυ Ρόμπερτ.Αγαπιούνται!Εσυ σκέφτεσαι ακόμη μια καύλα σου πρίν απο δέκα χρόνια.Αυτοί αγαπιούνται στ αλήθεια!Ξέρεις τι σημαίνει αυτό?Οχι!Δεν ξέρεις...και δεν ξέρεις...γιατί είμαστε ίδιοι εμείς οι δύο ηλίθιε Ξεχωριστέ.Εσυ--παρ όλο τον τίτλο ευγενείας σου--δεν θα μπορέσεις ποτέ να"πουλήσεις"το δήθεν μεγαλείο που"πουλάει"εκείνη.Ένα μεγαλείο που αγόρασε με τα λεφτά του άντρα της.Ναι!Δεν θα φτάσω ποτέ στο επίπεδο της.Δεν είχα βλέπεις ποτέ τα χρήματα που χρειάζεται για να μείνω εξάμηνα ολόκληρα στο Θιβέτ,σπουδάζοντας ανατολικές φιλοσοφίες!ΝΑΙ!Ζηλεύω λοιπόν,έχεις δίκιο...αλλά δεν σου είπα ψέμματα.Όλα αυτά που είπα,μπορείς να τα μάθεις άλλωστε απο οποιονδήποτε Ξεχωριστό στην Ευρώπη.Το έχει ανακοινώσει σε όλους πως στην επόμενη συγκέντρωση θα παραιτηθεί.Πώς το λεγες αλήθεια?Α...ναι!Για έναν γαμημένο  βρωμόμπατσο",έτσι δεν το έλεγες?
Και τώρα--επειδή βαρέθηκα να σε βλέπω να με σημαδεύεις--για να τελειώνουμε.Κάνε ο,τι είναι να κάνεις.Πυροβόλησε με και ξέχνα το καρνέ για πάντα ή έλα μέσα στην κρεβατοκάμαρα να μου κάνεις έρωτα!Αλλιώς,άντε γαμήσου και φύγε γιατί βαρέθηκα και εσένα και την Ξεχωριστή πουτάνα σου!Ό,τι και να αποφασίσεις,εκεί θα είμαι...θα περιμένω!"Του είπε δείχνοντας του την κρεβατοκάμαρα της.Ύστερα τον κοίταξε υποτιμητικά και έφυγε πρός το δωμάτιο.
Ο Ρόμπερτ είχε μείνει παγωμένος,με το πιστόλι στο χέρι του.Οι αποκαλύψεις της Στέλλας τον είχαν καταβάλλει ψυχικά.Ταυτόχρονα ήταν τόσο θυμωμένος που δεν μπορούσε καν να αντιδράσει θυμωμένα.Απλά είχε μείνει ακίνητος,με το μυαλό του άδειο και κοίταζε το πιστόλι στο χέρι του.
"Η Γιάννα έγκυος απο τον μπάτσο!"Επαναλάμβανε συνεχώς στο θολωμένο του μυαλό.
----------------------------------------------------------------------------------------
"Αμάν σε αυτό το σπίτι πιά!...Μέχρι τώρα το:"Της επι χρήμασι γίνεται εδω μέσα"ήταν απλά μιά έκφραση.Εδώ και δυό ώρες το χουμε και στην κυριολεξία!"Γκρίνιαξε η Κατερίνα γελώντας πονηρά.Η Γιάννα είδε την έκφραση της και κρατήθηκε με το ζόρι να μην γελάσει.Η μικρή είχε δίκιο.Η"πεταλουδίτσα"όλο αυτό το διάστημα ούρλιαζε ηδονικά--με αυξομειούμενη ένταση--και όλο το σπίτι λειτουργούσε σαν τεράστιο ηχείο δυναμώνοντας τις φωνές της.Η Γιάννα γέλαγε κάθε φορά που οι"κορώνες"της νεαρής ανέβαιναν οκτάβες.
"Έτσι ακούγομαι και εγώ Κατερίνα μου?"Την ρώτησε δαγκώνοντας σκανταλιάρικα τα χείλη της,σε μια ένδειξη--ανύπαρκτης--ντροπής.
"Όχι Ξεχωριστούλα μου!"Ακούγεσαι,αλλά όχι και έτσι.Ούτε στο Πύργο του Λονδίνου δεν ούρλιαζαν έτσι,όταν βασάνιζαν τις μάγισσες στον Μεσαίωνα!"Της απάντησε η Κατερίνα γελώντας και εκείνη.
Επιτέλους,μισή ώρα αργότερα το σπίτι ησύχασε και ακούστηκε ο ήχος τακουνιών απο γόβες να κατεβαίνουν προσεκτικά την σκάλα πρός το κεντρικό σαλόνι.Οι δυο φίλες κοιτάχτηκαν και έσκασαν ταυτόχρονα στα γέλια.
"Τέλειωσε λες?"Ρώτησε η Κατερίνα την κυρία της.
"Ο Γιώργος?Μπαααα....δεν νομ..."πήγε να απαντήσει η Γιάννα αλλά η μικρή την διέκοψε.
"Βρε ποιός Γιώργος...σιγά μην τέλειωσε αυτός!Για την"επί χρήμασι"ρωτάω."Της ξαναείπε χαμολόφωνα.Η Γιάννα την κοίταξε με δυσφορία.
"Ελααα...μη την λές έτσι!"Την μάλωσε κάνοντας της νόημα να κάνει ησυχία.Υπολογίζοντας--απο τον ήχο των τακουνιών--οτι η άγνωστη πλησίαζε σιγά-σιγά στο σαλόνι,σηκώθηκε και βγήκε και εκείνη πρός συνάντηση της.
"Γειά σας...εσείς είστε η Γιάννα φυσικά.Χαίρομαι πολύ...Τζένη."Της συστήθηκε η όμορφη ψηλή καστανομάλλα που είδε μπροστά της.
"Ναι...η Γιάννα είμαι.Συγνώμη που δεν ήμουν εδω να σε υποδεχτώ εγώ."Της απάντησε η σχεδιάστρια χαμογελώντας πλατιά.
"Λοιπόν...300 ευρώ η ώρα...δυόμιση ώρες...750...συν 50 ευρώ για την"εξτρά"ώρα που χρειάστηκες για να διαβάσεις το μυθιστόρημα,ώστε να αποδώσεις τον ρόλο σου."Της είπε καθώς άνοιγε την τσάντα που κρατούσε απο την ώρα που βγήκε απο την κουζίνα.Η Τζένη τινάχτηκε απότομα σαν να την χτύπησε ρεύμα.Άπλωσε το χέρι της και την σταμάτησε καθώς η Γιάννα έβγαζε μέσα απο την τσάντα της 50 εύρα.
"Πρός Θεού καλέ!Δεν είμαι τόσο πορωμένη ώστε να σας χρεώσω και για το μυθιστόρημα!Χριστός και Παναγία δηλαδή.Αφήστε που ήταν και πολύ ωραία ιστορία.Την διάβασα ευχάριστα.Νομίζω πως ταιριάζω και σε κάμποσα με την ηρωίδα.Άρα με ενδιαφέρει προσωπικά πια!Α..ναι...έγραψα και σχόλιο στην συγγραφέα για την συνέχεια.Αν συνεχίσει βέβαια να γράφει με αυτό τον ρυθμό,θα μάθουμε αν η ηρωίδα της"αφέθηκε"στο κύριο Δημητρίου όταν η Ελλάδα βγεί απο την κρίση!"Της απάντησε γελώντας.
"Κατάλαβα,αν είναι έτσι δεν βλέπω να το τελειώνει...ποτέ!"Συμπλήρωσε η Γιάννα και γέλασαν ταυτόχρονα.Ήταν φανερό πως η Τζένη έλεγε την αλήθεια.Δεν το είχε απλώς διαβάσει για τον ρόλο της.Είχε ταυτιστεί κιόλας!
"Εκτός αυτού...δεν νοιώθω να τα δικαιούμαι αυτά τα λεφτά.Εδώ που τα λέμε...εγω τέλειωσα τέσσερις φορές και ο σύζυγος σας δεν τέλειωσε κάν!Ντρέπομαι λίγο."Συμπλήρωσε,εμφανώς αγχωμένη.
"Ο σύζυγος μου?...Ποιός συζ...α...ναι...δεν πειράζει.Είχαμε καμιά συμφωνία γι αυτό το θέμα και δεν την τήρησες?Η συμφωνία ήταν να παίξεις τον συγκεκριμμένο ρόλο.Η κατάληξη--πίστεψε με--ήταν αναμενόμενη.Δεν φταίς εσυ κουκλίτσα μου,μην ανησυχείς!"Της είπε για να την καθησυχάσει.Αν οι"επι χρήμασι"--όπως αποκαλούσε την Τζένη η Κατερίνα--περίμεναν να τελειώσει ο Γιώργος για να πληρωθούν,θα είχαν πεθάνει της πείνας.Η Γιάννα έδωσε τα 800 ευρώ στην Τζένη που την κοίταζε ακόμη διστάζοντας να τα δεχτεί.Οι πελάτες της ζήταγαν διάφορα πράγματα--περίεργα και μη--απο εκείνην.Το μόνο που παρέμενε ίδιο στο επάγγελμα της ήταν η κατάληξη.Ο εκάστοτε πελάτης τέλειωνε πάνω της,μέσα της,στο στόμα της--ανάλογα πόσο πλήρωνε--αλλά τέλειωνε!Η Τζένη ήταν πολύ καινούργια στο επάγγελμα και--όπως και η ηρωίδα του μυθιστορήματος που διάβασε--δεν ήταν πορωμένη,ψυχρή επαγγελματίας.Δεν είχε προστάτες και δεν ανήκε σε γραφείο ή οτιδήποτε παρεμφερές.Πελάτες και πελάτισσες--όπως η Γιάννα--την σύστηναν ο ένας στον άλλο.Και ναι...μπορούσε να πεί οτι είχε και μια--μικρή έστω--ευχέρεια επιλογής.Αυτό που έγινε εκεί μέσα την ξένιζε όμορφα.Την πλήρωναν--στην ουσία--για να τελειώνει εκείνη!
Ομολογουμένως...είχε συναντήσει το πιο πρωτότυπο"βίτσιο"σε άντρα-πελάτη,μέχρι εκείνη την στιγμή τουλάχιστον.Και μόλις είδε ζωντανή την τωρινή της πελάτισσα είχε ευχηθεί ενδόμυχα,να της είχαν ζητήσει τρίο σε αυτό το ραντεβού.
"Αμάν και αυτή η συγγραφέας...!Χάθηκε να γράψει μια σκηνή με την Μάριαν και ένα ζευγάρι?Εκεί να δείς απόδοση!"Σκέφτηκε αναστενάζοντας,καθώς αισθανόταν τα γαλάζια μάτια της Γιάννας να την διαπερνούν όπως την κοίταζε.Όχι,δεν μπορούσε να πάρει τόσα λεφτά έτσι απλά και να φύγει.Αισθανόταν οτι δεν τα είχε δουλέψει.
"Μήπως μπορώ να κάνω κάτι και για εσάς?"Την ρώτησε κοιτώντας την στα μάτια,με το βλέμμα της γεμάτο υποσχέσεις.Έτσι και αλλιώς--μετά απο τέσσερις οργασμούς--δεν είχε καμιά διάθεση να συνεχίσει το πρόγραμμα των ραντεβού που είχε για εκείνη την μέρα.
Οι πελάτες της ήταν ευχαριστημένοι απο εκείνην,γιατί--πραγματικά--τους έκανε να ξεχνούν οτι την είχαν πληρώσει για τον έρωτα που ζούσαν μαζί της.Αυτό ήταν το κυριότερο ταλέντο της.Και τώρα ήθελε να χρησιμοποιήσει αυτό το ταλέντο,σε μια συνηθισμένη--όπως πίστευε--νοικοκυρά.Την ηδονή που δεν είχε δώσει--αφού δεν είχε καταφέρει να τον κάνει να τελειώσει--στον σύζυγο της,θα την πάτσιζε με την όμορφη πελάτισσα.
Ο υπαινιγμός της ήταν πολύ σαφής για να κάνει η Γιάννα πως δεν κατάλαβε.Στην αρχή σκέφτηκε να απαντήσει αρνητικά.Είχε ήδη όσο σεξ ήθελε στην ζωή της.Η Τζένη δεν θα μπορούσε να της δώσει τίποτα που δεν της έδιναν ήδη ο Γιώργος και οι φίλες της.Εκτός αυτού είχε υποσχεθεί στον εαυτό της,οτι θα σταματούσε τις προσπάθειες να"σώσει"όποια γυναίκα συναντούσε.Θα έμπλεκε πάλι σε περιπέτειες.Όπως με την Μιρέλλα και τον Τζίμη,που είχε την γνωστή αιματηρή κατάληξη.Και αυτή τη φορά δεν ήταν μόνη της.Είχε να σκεφτεί και το μικρό ανθρωπάκι που μεγάλωνε μέσα της.
"Αυτά τα λεφτά θα τα πάρεις εσυ?'Ολα δικά σου είναι?"Την ρώτησε υπονοώντας την ύπαρξη ή όχι κάποιου προστάτη.Η Τζένη το κατάλαβε και χαμογέλασε.
"Ναι...φυσικά...όπως είδατε δεν με πήρατε σε γραφείο.Η φίλη σας με σύστησε εσάς."Της απάντησε χωρίς δισταγμό.Η Γιάννα πλησίασε κοντά της ακουμπώντας σχεδόν το κορμί της στο δικό της.Η Τζένη έγλυψε αργά τα χείλη της υγραίνοντας τα και ετοιμάστηκε.
"Παίρνεις ναρκωτικά οποιουδήποτε είδους?"Την ξαναρώτησε αυστηρά.Η Τζένη τινάχτηκε διαμαρτυρόμενη στο άκουσμα της ερώτησης.Η Γιάννα γέλασε και την ξαναπλησίασε ακουμπώντας σχεδόν επάνω της.
"Κοίτα με βαθειά στα μάτια...συνέχεια...και τίποτα άλλο!"Της είπε,κλείνοντας τα δικά της για αρκετά δευτερόλεπτα.Όταν τα ξανάνοιξε στήλωσε το βλέμμα της κατευθείαν στις κόρες των ματιών της Τζένης,απόλυτα συγκεντρωμένη.Πέρασε το δεξί της χέρι ανάμεσα στο άνοιγμα της καπαρντίνας και έφτασε εύκολα στο ήδη καυτό σέξ της Τζένης.Εκείνη είχε μείνει ακίνητη--όπως της ζήτησε--προσπαθώντας να ελέγξει ακόμη και την αναπνοή της,που ήταν το μόνο που ακουγόταν στην νεκρική σιγή που επικρατούσε.
Η Τζένη άνοιξε τα μάτια και το στόμα της διάπλατα--χωρίς να βγάζει ήχους--καθώς η παράξενη πελάτισσα έβαζε τα δύο μεσαία της δάχτυλα βαθειά μέσα στο σέξ της.Μόλις έβαλε τα δάχτυλα μέσα της,τα έστριψε πρός το G και τα κράτησε ακίνητα.Ύστερα σήκωσε το αριστερό της χέρι και ακούμπησε την παλάμη της στο δεξί μάγουλο της νεαρής,αμίλητη.Το μόνο που έδειχνε οτι οι δύο γυναίκες ήταν ζωντανές,ήταν η αναπνοή της Τζένης που είχε αρχίσει σιγά-σιγά να γίνεται ακανόνιστη.Αυτό την ανάγκασε να χαλάσει την συγκέντρωση της και να κουνηθεί,κάνοντας τα δάχτυλα της Γιάννας να τρίψουν ελαφρά την ευαίσθητη περιοχή στο εσωτερικό του σέξ της.Η Τζένη έβγαλε ένα πνιχτό επιφώνυμα λαχανιάζοντας ξαφνικά.
"Μείνε ακίνητη μωρό μου!"Της είπε ξανά η Γιάννα χαμηλόφωνα.Κράτησε ακίνητα τα δάχτυλα της και συγκεντρώθηκε και πάλι.Σε λίγο η αίσθηση της αφόρητης γλύκας που είχε αισθανθεί λίγο πρίν την πλυμμήρησε την Τζένη και πάλι.Αλλά αυτή τη φορά αισθάνθηκε καυτές τις άκρες των δαχτύλων της Γιάννας ακίνητες μέσα της.Και η αίσθηση απλωνόταν σιγά-σιγά σε όλο της το κορμί,κυριεύοντας το.Η Τζένη ένοιωσε οτι δεν μπορούσε  πιά να κρατήσει ρυθμό στην αναπνοή της και άρχισε να ξεφυσάει με διαρκώς αυξανόμενη ένταση.Άνοιξε το στόμα της σαν να ετοιμαζόταν να κλάψει και άφησε να βγεί απο μέσα της ένα μπάσο μακρόσυρτο μουγκρητό,κατευθείαν απο το διάφραγμα της.Ήδη οι πρώτοι σπασμοί της ηδονής είχαν αρχίσει να διαπερνούν ολόκληρο το κορμί της.Δεν ήταν το συνηθισμένο βίαιο ξέσπασμα της κορύφωσης του οργασμού.Ήταν μια κορύφωση μακράς διαρκείας που δεν μπορούσε να αντέξει.Τα πόδια της λύγιζαν και άρχισε σιγά-σιγά να καταρρέει πάνω στην Γιάννα που την συγκρατούσε.Η Τζένη προσπάθησε να φωνάξει,για να εκτονώσει την αβάσταχτη ηδονή που της έδιναν τα καυτά ακροδάχτυλα της Γιάννας μέσα της.Δε μπόρεσε και πανικοβλήθηκε.Ήθελε απεγνωσμένα αέρα που δεν άφηνε ο οργανισμός της να πάρει.Ο μόνιμος οργασμός που ένοιωθε,είχε σφίξει το διάφραγμα και τους κοιλιακούς της,αντιδρώντας φυσιολογικά σε αυτό που πίστευε οτι θα ήταν μια βραχεία βίαια εκτόνωση.Η Τζένη έβγαζε τώρα ήχους σαν να πνίγεται.Ο αέρας δεν της έφτανε.Ταυτόχρονα όμως βίωνε και την ομορφότερη αίσθηση που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί.Η όμορφη πελάτισσα όμως δεν είχε κανένα σκοπό να παίξει με την υγεία της νεαρής,φτάνοντας την αντοχή της στα όρια.
Απομάκρυνε τα δάχτυλα απο τα τοιχώματα του κόλπου της νεαρής δίνοντας της χρόνο να επαναφέρει τον ρυθμό στις βασικές της λειτουργίες.Η φωνή που είχε κοπεί ασυνείδητα επανήλθε απότομα,κάνοντας την Τζένη να ουρλιάξει σπαραχτικά σαν να την μαχαίρωναν.Τα δάχτυλα βγήκαν--με ήρεμες κινήσεις--τελείως απο το σέξ της και η Γιάννα την έπιασε απο τον αυχένα και την μέση,βοηθώντας την να καταρρεύσει ελεγχόμενα στον καναπέ πίσω της.Επιτέλους,ο αέρας είχε άρχισε να εισρέει και πάλι στα πνευμόνια της δίνοντας της το πολυπόθητο οξυγόνο του.Οι σπασμοί συνέχιζαν--με συνεχώς μειωμένη ένταση--να κάνουν το σώμα της να σκιρτάει περιοδικά.Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά σε ο,τι είχε νοιώσει πρίν λίγο.Όταν άνοιξε--τρεμάμενη ακόμη--τα μάτια της,είδε την Γιάννα να της χαμογελάει τρυφερά,χαιδεύοντας τα λαμπερά καστανά μαλλιά της.Η Τζένη έβγαλε μια άναρθρη μικρή κραυγή και χώθηκε όσο πιο βαθειά μπορούσε στην αγκαλιά της όμορφης σχεδιάστριας.
"Τι έγινε?Τι ήταν αυτό?Δεν έχω ξανανοιώσει τόσο όμορφα!"Της είπε χαμηλόφωνα.Προσπάθησε να σηκωθεί,αλλά ζαλίστηκε και ξανακάθησε στο καναπέ.Αισθάνθηκε μια γλυκειά κούραση να κυριεύει το κορμί της και ένα αίσθημα απόλυτης πληρότητας...ένοιωθε απλά...ευτυχισμένη,ψυχή τε και σώματι!
"Ας πούμε οτι κάτι δοκίμαζα ή ήταν ένα δωράκι επειδή σε συμπάθησα."Της απάντησε η Γιάννα κοιτώντας την τρυφερά,καθώς την βοηθούσε να σηκωθεί.Η νεαρή ξαναδοκίμασε να σηκωθεί και να περπατήσει,αλλά ξανακάθισε τρεκλίζοντας.
"Μη βιάζεσαι γλυκειά μου!Κάτσε πέντε λεπτά.Δεν βιαζόμαστε."Της είπε αγκαλιάζοντας την και πάλι.Εκείνη την κοίταξε και χαμογέλασε μηχανικά.Ήταν φανερό οτι το μυαλό της ακόμη ταξίδευε σε αυτό που είχε μόλις νοιώσει.
"Δεν γίνεται να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου!"Σκέφτηκε πεισμωμένη και σηκώθηκε αποφασιστικά,έστρωσε την καπαρντίνα στο σώμα της και ετοιμάστηκε να φύγει.Η Γιάννα την ακολούθησε μέχρι την εξώπορτα για να την αποχαιρετήσει.Η Τζένη γύρισε πρός το μέρος της,άνοιξε την τσάντα της και πήρε ένα στυλό απο μέσα.Έπειτα έπιασε το εξωτερικό της παλάμης του χεριού με το οποίο η όμορφη"πελάτισσα"την είχε κάνει τόσο ευτυχισμένη.
"Αυτός είναι ο προσωπικός μου αριθμός.Όποτε θελήσετε ξανά τις υπηρεσίες μου--αν βέβαια άρεσα και στον σύζυγο σας--πάρτε με σε αυτό.Δεν ξέρω τι κάνατε...ξέρω μόνο οτι αυτή την στιγμή αγαπάω και θέλω φιλήσω όλο τον κόσμο.Θα σας ρωτούσα πώς το κάνατε,αλλά είμαι σίγουρη οτι δεν θα μου πείτε."Της είπε καθώς έγραφε τους αριθμούς στο χέρι της.
"Αν υπήρχε κάτι απλό να σου πώ θα στο έλεγα.Δεν είναι κάτι υπερφυσικό.Είναι θέμα συγκέντρωσης.Πόσο γρήγορα μπορείς να συγκεντρωθείς δηλαδή.Έπειτα πρέπει απλά να μεταδώσεις μέσω των ματιών και των δαχτύλων,την απόλυτη θέλησή σου να κάνει ο οργανισμός του άλλου αυτό που θέλεις.Το κοντινότερο σε αυτό που έγινε--απο αυτά που έχεις ακούσει--είναι ο υπνωτισμός.Έχω κάνει πολλά ταξίδια ανατολικά...Κίνα,Θιβέτ για να γίνει αυτό που βλέπεις!Με βοήθησε πολύ και το χρώμα των ματιών μου επειδή οι άλλοι τα νοιώθουν διαπεραστικά.Έτσι γίνονται καλύτεροι δέκτες και..."η Τζένη την διέκοψε φανερά ταραγμένη.Η δύναμη να προκαλείς σε άλλον τα σωματικά και ψυχικά αποτελέσματα που ένοιωσε εκείνη πρίν λίγο ήταν επίφοβη.Σε λάθος χέρια και για λάθος λόγους θα μπορούσε να προκαλέσει κακό.
"Δεν είναι επικίνδυνο?Θέλω να πω...και συγνώμη κιόλας,χωρίς να εννοώ τίποτα για σένα προσωπικά...αλλά δεν είναι επικίνδυνο--γενικά--να έχει αυτή την δύναμη πάνω σε άλλους?"Την ρώτησε δαγκώνοντας τα χείλια της αγχωμένη.
"Πρώτα-πρώτα μη την λές δύναμη!Νοιώθω σαν Τζεντάι με φωτόσπαθο.Είναι ικανότητα που αναπτύσεται.Και ΝΑΙ είναι επικίνδυνη ικανότητα...γι αυτό και δεν το μαθαίνουμε εμείς σε κανέναν.Γι αυτό--και να ήθελα--δεν μπορώ να σου πω πως γίνεται.Εκτός αν σε καλύπτει η πρακτική πλευρά του θέματος,με τα δάκτυλα.Αλλά αυτό είναι εύκολο,βάζεις τα δάχτυλα στο G....
Κοίταξε να δείς.Αν η γνώση του οτι υπάρχει αυτή η"δύναμη"ωθήσει εσένα να ξεκινήσεις την εσωτερική--πρώτα--αναζήτηση που προυποθέτει για να το κάνεις,δεν φταίει και δεν μπορεί να το ελέγξει κανένας.ΑΛΛΑ!Αυτό λειτουργεί και σαν δικλείδα ασφαλείας.Για να αποκτήσεις την ικανότητα,πρέπει να ασχοληθείς ΠΟΛΥ με τον εσωτερικό σου κόσμο,πρέπει να αναβαθμιστείς πάρα πολύ!Και για να σου μιλήσω με έννοιες που θα έχεις ακούσει.Διαβάζεις μια μείξη απο Ανατολικές φιλοσοφίες--διάβασε τες όλες δηλαδή και πάρε αυτά που θέλεις απο καθεμία--κάνε γιόγκα και διαλογισμό.Ψάξε πρώτα τα δικά σου όρια και ύστερα δοκιμάζεις και σε άλλους.
Αν και όταν αποκτήσεις την ικανότητα--πίστεψε με--δεν θα έχεις κανένα λόγο να την χρησιμοποιείσεις για κακό.Αν ήταν έτσι,θα είχαν απαγορέψει τα μαθήματα υπνωτισμού στους Ψυχολόγους.Εκεί πως είσαι σίγουρη για το πως θα τα χρησιμοποιήσει?Δεν είσαι...αλλά πάς."Της απάντησε προσπαθώντας να της εξηγήσει--όσο πιο απλά μπορούσε--κατ'εξοχήν δυσνόητες έννοιες.
"Και τώρα η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων....γιατί μου το έκανες...και γιατί μου τα εξήγησες αυτά?"Την ρώτησε η Τζένη γλυκαίνοντας την φωνή της.
"Λόγω της δουλειάς σου.Μπορεί τώρα να μην έχεις πορωθεί ακόμη.Είσαι καινούργια.Αργότερα--αν συνεχίσεις--θα μαζεύεις μεν λεφτά,αλλά θα χάνεις πολύ περισσότερα πράγματα απο τον όμορφο εσωτερικό σου κόσμο.Και μόνο να προσπαθήσεις να κάνεις ή διαβάσεις κάτι απο αυτά που σου είπα,θα είναι το πνευματικό αντίβαρο σε αυτό που κάνεις στην κανονική σου ζωή.Κάθε Γιν χρειάζεται ένα Γιανγκ....εγω σου έδειξα πως μπορείς να νοιώσεις.Στην χειρότερη περίπτωση,θα θυμάσαι αυτό το μεσημέρι σαν σημείο επαναφοράς όταν απελπίζεσαι.Και αν τα βρείς σκούρα,εδω θα είμαι.Όταν τελειώσω με το πλασματάκι μέσα μου φυσικά!"Της είπε πιάνοντας το μικρό φούσκωμα στην κοιλιά της.
"Άχουουου...έγκυος είστε?Τι γλυκόοοο!Συγχαρητήρια...με το καλό σας εύχομαι!Καλό απόγευμα."Απάντησε η Τζένη και κατέβηκε τα σκαλιά πρός την εξώπορτα της έπαυλης.Μπήκε στο αυτοκίνητο της,χαιρέτησε την Γιάννα για άλλη μια φορά και χάθηκε στον κατάφυτο δρόμο πρός την λεοφώρο.
"Καλό απόγευμα γλυκειά μου!Να προσέχεις!"Ψιθύρισε η Γιάννα σαν να μπορούσε η Τζένη να την ακούσει.
"Τι τρέλα είναι αυτή που έχεις με τις"παραστρατημένες"μωρό μου?"Η φωνή του Γιώργου--που είχε βγεί στην πόρτα και την έψαχνε--την ανάγκασε να διακόψει τις σκέψεις της.
"Γειά σου αγαπούλα μου...τι έγινε?Πέρασες καλά με το μασκοκόριτσο?"Του απάντησε εκείνη περιπαιχτικά,καθώς πέρασε απο μπροστά του και μπήκε στο σαλόνι.Ο Γιώργος την ακολούθησε γελώντας ειρωνικά.
"Μμμ..ναι!...Αν εξαιρέσεις το γεγονός οτι στην αρχή έφαγα το ξύλο της αρκούδας...τέλεια!"Της είπε στο τέλος χαμογελαστός και κάθισε μαζί της στον καναπέ.
"Αγαπούλι?Την επόμενη εβδομάδα θα γίνει τελικά η φετινή συγκέντρωση των Ξεχωριστών.Δεν χρειάζεται να πάρουμε πολλά πράγματα μαζί μας.Τις βέρες των"γεννημένων"με ενδιαφέρει να μην ξεχάσουμε.Και την Τιάρα μου σαν Τομεάρχης. Θυμάσαι πέρυσι που την ξέχασα?Άκουσα πολλά"καντήλια"απο τους πρεσβύτερους.Έχουν μια εμμονή με τα"σημάδια"της κοινότητας που καταντάει γελοία.Αλλά τι να κάνουμε?Δεν μου λές...την βέρα σου την έχεις εδώ ή στο σπίτι σου?"Τον ρώτησε καθώς έβαζε μια ταινία στο home cinema.
Την βέρα του!Δεν θα ξεχνούσε ποτέ την όμορφη στιγμή--πρίν απο εφτά χρόνια--που η Γιάννα του είχε δώσει την βέρα"σημάδι"των Ξεχωριστών.Φορούσε μια πορφυρή τήβεννο με πόρπες και την ασημένια Τιάρα--της Τομεάρχη--στο κεφάλι της.Στάθηκε εμπρός του,πήρε μια ολόχρυση βέρα απο ένα κουτάκι και του την φόρεσε.Ήταν μια κοινή χρυσή βέρα.Μόνο που στο εσωτερικό της δεν έγραφε κάποια ημερομηνία γάμου όπως συνήθως.Οι βέρες των γεννημένων Ξεχωριστών,γράφουν με μικρά σκαλιστά γράμματα,ένα απλό μήνυμα:"Πάντα Ξεχωριστός-η"(ανάλογα με το φύλο του Ξεχωριστού που την φοράει).Γιατί βέρα και όχι κάτι άλλο?Μα για να μπορεί να την φοράει ο Ξεχωριστός οπουδήποτε,χωρίς να προκαλεί αδιάκριτα ερωτηματικά.
"Όχι μωρό μου...εδώ την έχω.Στο συρτάρι μαζί με την δική σου πρέπει να΄ναι."Της απάντησε εκείνος και την πήρε αγκαλιά για να παρακολουθήσουν την ταινία που άρχιζε.
"Ωραία..δεν ήθελα να έχω άγχος και με αυτό!Επίσης,περιμένουμε με courier τα φωσφορούχα διακριτικά της ιεραρχίας για την δεξίωση."Ξεκίνησε να του λέει,αλλά την διέκοψε.
"Καλά...καλά...έχουμε χρόνο ακόμη!Κάτσε τώρα στην αγκαλίτσα μου να δούμε την ταινία,μην αρχίσω πάλι να σε φιλάω και δεν δούμε τίποτα όπως πάντα."Της είπε και έκλεισε την αγκαλιά του σφιχτά,βάζοντας το κεφάλι της στο στήθος του.Του άρεσε πολύ αυτή η στάση.Την έπαιρνε στην  αγκαλιά του και ακούμπαγε το πρόσωπο του στα μαλλιά της αναπνέοντας το υπέροχο άρωμα που ανέδυαν.Η Γιάννα γύρισε το κεφάλι της και τον φίλησε τρυφερά.Ο μπάσος ήχος του subwoofer που τεστάριζε το surround του ήχου την έκανε να τρομάξει και να γυρίσει απότομα πρός την τηλεόραση.Αναστέναξε ευτυχισμένη και βολεύτηκε καλύτερα στην αγκαλιά του.Κάτι τέτοιες στιγμές σκεφτόταν πόσο σωστά είχε κάνει να ειδοποιήσει τους πρεσβύτερους στην κοινότητα πως στην επόμενη συγκέντρωση των Ξεχωριστών θα δήλωνε παραίτηση απο Τομεάρχης.Ο Γιώργος,το παιδί της και οι φίλες της θα ήταν πια η ζωή της ολόκληρη.

Σίμος Α.