Παρουσίαση Βιβλίου - Η Γη των Αμόλυντων

Οι καιροί είναι ζοφεροί και τρεις έφηβοι φίλοι νιώθουν παγιδευμένοι στην τελματωμένη ζωή του χωριού τους, που μαστίζεται από μια μυστήρια και θανατηφόρα αρρώστια. Οι ζωές τους θα αλλάξουν ριζικά, όμως, όταν μια μάγισσα επισκεφτεί το χωριό. Οι τρεις φίλοι, μαγεμένοι από τις ικανότητες της, αποφασίζουν να την ακολουθήσουν στον άγνωστο έξω κόσμο, μακριά από όσα ήξεραν, σε μια γη γεμάτη θαύματα. Μια γη όπου κυριαρχεί η μαγεία, η περιπέτεια και ο κίνδυνος, όμοιος με τον όποιον δεν έχουν ξαναδεί. Ελάτε μαζί τους στο ταξίδι τους αυτό. Καλώς ήρθατε στη Γη των Αμόλυντων!

 

 

 

 

Γη των Αμόλυντων βλέπω στον τίτλο και λέω ΟΧ, θα είναι για τον κόβιντ! Ζοφεροί καιροί, μολυσματικές ασθένειες… Κάτι και το PTSD από τις καραντίνες, δεν ήθελα και πολύ για να φρικάρω. Αλλά φυσικά (και ευτυχώς για την ψυχική μου ηρεμία) το βιβλίο δεν είχε καμία σχέση με τα παραπάνω. Αντίθετα, ήταν μια επική θα έλεγα περιπέτεια σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο από τον δικό μας. Παρότι δεν ήμουν φαν του high fantasy, μπορώ να πω ότι έχω αλλάξει εντελώς άποψη εξαιτίας 5 νέων ταλαντούχων συγγραφέων, ανάμεσά τους και ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης.

Μετά από όλα αυτά τα αχρείαστα, πάμε στο ζουμί.

Η ιστορία ξεκινά στο χωριό Χόρμορ, το οποίο μαστίζεται από μια περίεργη νόσο, που θερίζει τους κατοίκους. Ο θάνατος έχει αλλάξει ολοκληρωτικά τη ζωή στο μικρό χωριό, μέχρι που μια μάγισσα εμφανίζεται και τα αλλάζει όλα. Το αντίτιμο όμως υψηλό: δε θα φύγει μόνη της, αλλά με τρία νέα παιδιά. Και ενώ στην αρχή η Αλύσσα φαίνεται… περίεργη θα πω, και εγώ είμαι ήδη έτοιμη να τη μισήσω, εκείνη εξελίσσεται σε μέντορας και φίλη, που όχι μόνο δε μισώ, αλλά υπεραγαπώ. Γενικά τίποτα από ό,τι πίστευα για αυτό το βιβλίο δεν ισχύει (ανατροπές παντού). Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω γιατί σπόιλ (να ξέρετε πεθαίνω να πω και άλλα).

Αυτό που μου άρεσε πολύ στο συγκεκριμένο βιβλίο, πέρα από την κοσμοπλασία που θα αναφέρω παρακάτω, ήταν το πώς χειρίστηκε ο συγγραφέας το θέμα της μαγείας. Τι είναι, ποιος έχει μαγικές δυνάμεις, τι δυνάμεις, πώς τις αποκτά, πώς εξελίσσονται. Μπορώ να πω ότι αυτό το κομμάτι ήταν από τα πιο πρωτότυπα του βιβλίου.

Πάμε τώρα στην κοσμοπλασία. Παρότι πρόκειται για έναν κόσμο που έπρεπε να γνωρίσω από το μηδέν, δεν ένιωσα ότι ο συγγραφέας με πέταξε στα βαθιά και μου φώναξε να κολυμπήσω γελώντας σατανικά. Οι πληροφορίες ήταν όσες έπρεπε για να μπω στον κόσμο αλλά όχι να πελαγώσω. Οι περιγραφές ήταν ιδιαίτερα ευχάριστες και η εικόνα του κόσμου ξεκάθαρη στο μυαλό μου παρότι ζορίζομαι να ξεχωρίσω απλές έννοιες όπως βορράς και νότος.

Όσον αφορά τους χαρακτήρες, πιστεύω ότι υπήρξε εξέλιξη, και θα υπάρξει ακόμα περισσότερη σε μελλοντικά βιβλία. Αυτό είναι ίσως ένα στοιχείο που μου έλειψε, αφού το βιβλίο είχε να κάνει περισσότερο με την πλοκή και τον κόσμο και λιγότερο με τον συναισθηματικό κόσμο τους. Και μιας και είπα πλοκή. Γενικότερα, το συγκεκριμένο βιβλίο μου θύμισε λίγο άνιμε, λόγω της γρήγορης πλοκής, των αρκετών μαχών και εναλλαγών στο τοπίο κλπ, κάτι που θεωρώ θα εκτιμήσουν οι λάτρεις του είδους.

Συνολικά, βέβαια, η ανάγνωση της Γης των Αμόλυντων ήταν ξεκούραστη και ευχάριστη. Περιμένω με ανυπομονησία το δεύτερο βιβλίο.

 

Έλενα Παπαδοπούλου