Σάββατο
«Τα νεύρα μου, σ’ το είπα;» ήταν η πρώτη μου κουβέντα στον Στράτο, με το που πάρκαρε πρόχειρα μπροστά από την είσοδο της πολυκατοικίας μου και άνοιξα την πόρτα.
«Μόνο πέντε ή έξι φορές στο τηλέφωνο. Άντε, σταμάτα την γκρίνια, ό,τι έγινε έγινε. Μπες μέσα».
«Σε ευχαριστώ που ήρθες» είπα και έδεσα τη ζώνη μου. Αμέσως ξεκίνησε. «Από όλες τις ημέρες, έπρεπε σήμερα να χαλάσει το αυτοκίνητο, που έχω να πάω από τη Δάφνη στη Νέα Μάκρη για το μπάρμπεκιου και πίσω για τη συνέλευση των γονέων;»
«Δεν πειράζει, θα σε πάω εγώ, το είπαμε. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Το αμάξι τι έπαθε τελικά;»
«Ούτε που ξέρω. Άφησα τον Άγγελο στη μαμά, και στον γυρισμό ανέβασε θερμοκρασία. Έκανε και έναν περίεργο θόρυβο… Στο τσακ ήμουν να κάνω δεξιά και να καλέσω γερανό, αλλά με τα πολλά το έφερα μέχρι το σπίτι».
