Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20.1.21

Ο γδικιωμός του έρωτα (Επεισόδιο 1, σκηνές 1-9)

 1. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΣΤΑΜΑΤΙΝΑΣ/ΚΟΥΖΙΝΑ – ΜΕΡΑ

Η ΚΑΙΤΗ ΜΠΕΖΑΝΤΑΚΟΥ(25), η πρωταγωνίστρια, παίρνει πρωινό μαζί με τη θεία της, τη ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΜΠΕΖΑΝΤΑΚΟΥ(51)και την ξαδέλφη της και μοναχοκόρη της Σταματίνας, τη ΜΑΡΘΑ ΚΟΡΜΑ(24). Η Σταματίνα φοράει ρούχα που ταιριάζουν σε υπάλληλο γραφείου, ενώ τα κορίτσια καλοκαιρινές πυτζάμες. Η Σταματίνα και η Μάρθα πίνουν καφέ και η Καίτη γάλα, και τρώνε τοστ.

ΚΑΙΤΗ

Μμ! Από βδομάδα λέω να κατέβω Μάνη... Μιας και δεν έχω αναλάβει κανένα παιδί για θερινά Πανελληνίων και είμαι ελεύθερη!

Παρουσίαση Βιβλίου: Ο Δρόμος

Όταν διάβασα τον Δρόμο, ένιωσα παγωμένη, μόνη, φοβισμένη από το σκοτάδι γύρω μου, από την ερημιά. Ο Κόρμακ Μακάρθι έχει δημιουργήσει με προσοχή έναν κόσμο που σε ρουφάει μέσα του από την πρώτη σελίδα και σε φτύνει στην τελευταία. Δεν μπορείς να ξεφύγεις, όπως δεν μπορούν και οι πρωταγωνιστές. Δεν μπορείς να σταματήσεις, ή να κάνεις διάλειμμα˙ δεν υπάρχουν κεφάλαια. Νιώθεις εντελώς βυθισμένος σε ένα αδίστακτο σύμπαν. Δεν μπορείς να προσανατολιστείς, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω σε ένα συγκεκριμένο σημείο του βιβλίου. Με άλλα λόγια, είσαι σαν τους χαρακτήρες. Μπορείς μόνο να προχωρήσεις μπροστά, αβέβαιος για το τι θα βρεις εκεί τελικά.

Δε διαβάζεις απλώς για ένα μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν. Ζεις μέσα σε αυτό!

Φοίνιξ (Κεφάλαιο 16)

Ο Τζέιμς ξάπλωνε στον καναπέ του διαμερίσματος του Λούκας, έχοντας τα μάτια του κλειστά. Ο Φοίνικας είχε παραιτηθεί από τον έλεγχο τόσο του σώματος όσο και του μυαλού του και τώρα ήταν και πάλι ελεύθερος άνθρωπος. Είχε εκνευριστεί απείρως με τον Σαχίρ, ο οποίος είχε παραβιάσει την ιδιωτικότητα και τον προσωπικό του χώρο. Μέσα στο μυαλό του τού φώναζε για τη λανθασμένη του επιλογή και πως αυτός τον είχε εμπιστευτεί στα τυφλά, μόνο και μόνο για να πέσει θύμα εκμετάλλευσης.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 3, μέρος 2 - Άφιξη στο Όλομ)

H Σάρα ανέβηκε στο δωμάτιό της για να ειδοποιήσει την αδερφή της. Στη διαδρομή, έπιασε τον εαυτό της να χαμογελά, πράγμα που είχε πολύ καιρό να κάνει. Συνήθως οι σκέψεις της ήταν σκοτεινές και στενάχωρες. Βρισκόταν σε μία δύσκολη ηλικία, για την ακρίβεια αύριο γινόταν δεκαεπτά, και ειλικρινά ένιωθε τύψεις που θα γιόρταζε γενέθλια μακριά από την οικογένειά της, η οποία τώρα στο μυαλό της είχε πάρει ένα καινούργιο σχήμα. Είχε προστεθεί ο παππούς της. Δίχως εκείνον και με την απουσία του πατέρα της, το σπίτι τους έμοιαζε κενό και σιωπηλό. Η μητέρα της έκανε ό,τι μπορούσε για να επαναφέρει την ζωντάνια και αυτό η Σάρα της το αναγνώριζε, και ας την είχε πικράνει ουκ ολίγες φορές με τη συμπεριφορά της. Επιστρέφοντας στο τώρα, ένα χαζό χαμόγελο συνέχισε να στολίζει το πρόσωπό της και τη στιγμή που άνοιγε την πόρτα, αντίκρισε τη Ζόε έτοιμη και ντυμένη.

Η Άργυρος Χορδή (Κεφάλαιο 10)

Είχαμε συγκεντρωθεί σε μία μεγάλη αίθουσα, της οποίας την ύπαρξη δε γνώριζα ως εκείνην τη στιγμή. Πολλά από τα πρόσωπα που με περιτριγύριζαν ήταν οικεία, άλλους τους ήξερα από τις προπονήσεις και τα μαθήματα και άλλους από τους κοινόχρηστους χώρους. Ήταν νωρίς το απόγευμα, είχαν ακυρωθεί οι περισσότερες προπονήσεις, καθώς ο διευθυντής ανακοίνωσε το πρωί πως θα επιθυμούσε να μας μιλήσει για κάποια ζητήματα.

Ο χώρος ήταν μεγάλος, διαμορφωμένος με τρόπο που σου επέτρεπε να έχεις ορατότητα και από τις τελευταίες θέσεις, λόγω των υπερυψωμένων διαζωμάτων, ενώ θύμιζε αρχαίο ελληνικό θέατρο. Εγώ, ο Ρέτζι και η Άντρεα είχαμε καθίσει περίπου στη μέση και περιμέναμε με περιέργεια την έναρξη της ομιλίας.

18.1.21

Ματωμένες Ελπίδες (Πρόλογος)

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Κάπως έτσι θα έπρεπε να τελειώνει μια ιστορία, ένας μύθος, ένας θρύλος. Όλοι θέλουμε οι αγαπημένοι μας ήρωες να νικήσουν το κακό στο τέλος και να πάρουν την κοπέλα. Όλοι θέλουμε να πάνε όλα καλά στο τέλος.

Δεν ισχύει στην πραγματικότητα.

Ο Οίκος των Δράκων (Κεφάλαιο 15)

Κίρα

Η κλαγγή του ατσαλιού αντηχούσε στον ανοιχτό χώρο καθώς τα δυο κορίτσια διασταύρωναν τα ξίφη τους στον αέρα.

«Να μένεις πάντα πίσω από το σπαθί σου» της είπε η Ορόρα.

Είχαν βγει έξω από το κάστρο και εξασκούνταν στο μικρό κτήμα με τις μηλιές έξω από τα τείχη. Ήταν όμορφο μέρος και ήσυχο. Είχαν βγει κοντά στο μεσημέρι και τώρα το ηλιοβασίλεμα έβαφε τα σύννεφα με τις απαλές αποχρώσεις του μοβ, του ροζ και του πορτοκαλί. Δεν είχε συνειδητοποιήσει πως είχαν περάσει τόσες ώρες. Η εξάσκηση τη βοηθούσε να αποσπάσει το μυαλό της από τις σκέψεις για τον τσακωμό με τον Ντέβαν.

Storm (Κεφάλαιο 9, Μέρος 2)

«Έτοιμες οι σκηνές» είπε ο Σάιμον ανακουφισμένος, ενώ μια δόση υπερηφάνειας χρωμάτισε τη φωνή του.

«Είσαι σίγουρος για αυτό;» ρώτησε η Ντέμυ. «Γιατί και τις προηγούμενες δεκαπέντε φορές που οι σκηνές κατέρρευσαν είπες πως ήταν έτοιμες».

«Αυτή τη φορά, Ντι, είναι γερές σαν σίδερο» αποκρίθηκε ο Σάιμον.

Η Νεκροφιλημένη (Κεφάλαιο 40 - Η σφραγίδα)

Ένα απαλό, προσεκτικό χάδι κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης με έκανε να ανατριχιάσω και να μισανοίξω τα μάτια μου. Τα χέρια μου ήταν χωμένα κάτω από το παχύ μαξιλάρι και έτριψα το πρόσωπό μου πάνω του πριν γυρίσω στη μορφή που βρισκόταν ανασηκωμένη δίπλα μου.

Τα μάτια του Λαχάρ παρατηρούσαν την κάθε μου κίνηση και ένα στραβό χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό του. Στηριζόταν στο ένα του μπράτσο και τα λυτά μαλλιά του χύνονταν μπροστά στο στήθος του και στην πλάτη του. Το ελάχιστο φως που έμπαινε στο δωμάτιο από τις μισόκλειστες κουρτίνες του χάριζε μια άλλη πνοή. Ήταν σαν ψεύτικος. Χαμογέλασα.

15.1.21

Η Πργικίπισσα του Θανάτου (Κεφάλαιο 12)

Είχε περάσει όλο το βράδυ δίπλα της. Δεν είχε κουνηθεί από εκεί για κανέναν λόγο. Είχε επίσης περάσει όλο το πρωινό μαζί της και της μιλούσε για ό,τι είχε χάσει από το μάθημα. Τα μάτια της παρέμειναν ερμητικά κλειστά.

Δέκα λεπτά. Έλειψα μόνο για δέκα λεπτά, άντε ένα τέταρτο, για να κάνω ένα γρήγορο ντους και η μικρή, πεισματάρα, εκνευριστική…

Αύρα (Κεφάλαιο 8: Άλμα πίστης)

(Κρις)

Το αίμα μου έβραζε. Η εσωτερική μάχη μέσα μου είχε κοπάσει και το αποτέλεσμα ήταν ξεκάθαρο. Δεν υπήρχε χώρος αμφιβολίας για τις προθέσεις μου και, τελικώς, για την πίστη μου.

«Πρέπει να πάω να τη βρω. Πρέπει να τη βγάλω από εκεί μέσα».

Ο Πράις σήκωσε το βλέμμα του ξαφνιασμένος. Έμεινε να με κοιτάει καθώς είχα διασχίσει κάθε απόσταση μέσα στον ελάχιστο χώρο που προσέφερε το δωμάτιο.

Εξόριστοι (Κεφάλαιο 13)

Φάνης

Ο Φάνης σιγοτραγουδούσε με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του καθώς έμπαινε στο σπίτι. Άνοιξε την πόρτα και διαπίστωσε ότι επικρατούσε απόλυτη ησυχία και σκοτάδι. Πάγωσε, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο τον κατέλαβε ένα αόριστο αίσθημα φόβου.

13.1.21

Φοίνιξ (Κεφάλαιο 15)

Δευτέρα 28 Αυγούστου, 20:20

Ο Μαξ και ο Κρίστοφερ ήταν ντυμένοι με τον εξοπλισμό των Φαντασμάτων. Μαύρο δερμάτινο τζάκετ, μαύρο παντελόνι, μαύρες μπότες. Το μόνο που δε φορούσαν ακόμα ήταν οι μάσκες τους με τη νεκροκεφαλή. Και οι δύο ήταν σκυμμένοι πάνω από τη Μυρτώ, η οποία ετοίμαζε ένα πρόγραμμα στον φορητό της υπολογιστή.

«Μην είστε από πάνω μου σαν τον Χάρο, πού να σας πάρει και να σας σηκώσει!» ξέσπασε η κοπέλα και τους αγριοκοίταξε. Οι νεαροί χαμογέλασαν αθώα και δεν απάντησαν σε αυτό της το σχόλιο.

Ραγισμένο Στολίδι (Κεφάλαιο 3, μέρος 1 - Η Άφιξη στο Όλομ)

 "Καλώς μας ήρθες τέτοια ώρα, πώς σε προσμένουν τα παιδιά, μες στο σακί να φέρεις δώρα αυτήν την όμορφη βραδιά. Η κάθε ελπίδα μας να ανθίσει, με την καινούργια την αυγή, κάν’την αγάπη να καρπίσει, Άγιε Βασίλη μας, στη Γη".

 

Τα πάντα γύρω τους φάνταζαν καινούργια. Μία εμπειρία παράξενη, βλέποντας οικογένειες και ολοζώντανα ξωτικά να πηγαινοέρχονται, να ζουν και να γελάνε ανέμελα, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στον κόσμο που ζούσαν. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή, μύριζε όμορφα, καθώς το καυσαέριο έμοιαζε να έχει εγκλωβιστεί πίσω από εκείνη τη μικρή πόρτα που χώριζε στην ουσία δύο κόσμους, δύο διαστάσεις.

Η Άργυρος Χορδή (Κεφάλαιο 9)

 

Η άνεση του κρεβατιού μου ξεκούραζε τη μέση μου, ενώ στα χέρια μου ξεφύλλιζα το ημερολόγιό μου. Στάθηκα σε μία σελίδα, καθώς το μάτι μου έπιασε το όνομά του.

Σήμερα ήταν από τις ημέρες που, αν δεν «ταξίδευα», δε θα κατάφερνα να ηρεμήσω. Χρειαζόμουν να αδειάσω τις σκέψεις μου και να μείνω για λίγο μόνη μου. Εντελώς μόνη μου. Ο μοναδικός άνθρωπος που ήθελα να δω ήταν ο Μπερνάρντ. Εκείνος μόνο είχε αυτήν τη μαγική ικανότητα να κατευνάζει το μυαλό μου και να με κάνει να ξεφεύγω. Το άγχος της σχολής, οι καθημερινές υποχρεώσεις… Δεν ήθελα να τα σκέφτομαι όλα αυτά πια.

Παρουσίαση βιβλίου: Ζωντανός Θρύλος

Ο Ρίτσαρντ Νέβιλ ίσως είναι ο τελευταίος ζωντανός άνθρωπος στη Γη, εξαιτίας μιας φονικής επιδημίας που έχει μεταλλάξει όλους τους άλλους άντρες, γυναίκες και παιδιά σε αιμοδιψή πλάσματα της νύχτας που έχουν ως μοναδικό στόχο τους να τον σκοτώσουν. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο Νέβιλ αναζητά τροφή και εφόδια, ενώ ψάχνει απελπισμένα να βρει άλλους επιζώντες, που τυχόν υπάρχουν στην πόλη του. Όμως, οι μολυσμένοι που κρύβονται στο σκοτάδι, παραμονεύουν την κάθε του κίνηση περιμένοντάς τον να κάνει το μοιραίο λάθος...
Ένα από τα κλασικότερα μυθιστορήματα τρόμου, ο "Ζωντανός Θρύλος" θα σας αιχμαλωτίσει από την πρώτη σελίδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όπως έχω ξαναπεί, όταν πιάνω ένα βιβλίο για πρώτη φορά στα χέρια μου, περνάω μερικά λεπτά κοιτώντας τον τίτλο, βρίσκω λογοπαίγνια, χάνομαι στα σοκάκια των συνειρμών και των κρυμμένων, λεπτών αποχρώσεων της γλώσσας. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, ο τίτλος με κέρδισε από την αρχή! Είναι κάπως οξύμωρος, αν το καλοσκεφτείς. Θρύλος γίνεσαι αφού πεθάνεις, μα στον κόσμο του Νέβιλ, το να είσαι ζωντανός είναι από μόνο του τόσο απίθανο που είναι… θρυλικό. Θα καταλάβετε τι εννοώ (αφού διαβάσετε το βιβλίο -ελπίζω).

11.1.21

Αστρόπλοιο (Κεφάλαιο 1)

Πλανήτης δέλτα πρωτεύοντας

Ο πλανήτης Δέλτα Πρωτεύοντας ήταν μια αχανής έκταση. Ήταν δύσκολη, έως ακατόρθωτη, η διοίκηση μιας τέτοιας έκτασης εξ’ ολοκλήρου από ένα και μόνο άτομο. Για αυτό το λόγο, το πολιτικό σύστημα που κυριαρχούσε άκουγε στο όνομα υποστηρικτική βασιλεία.

 Τα δυο ημισφαίρια του πλανήτη είχαν διαιρεθεί σε δεκαπέντε επικράτειες, από τι οποίες κάθε μια διοικούταν από έναν κυβερνήτη που εκλεγόταν από τους κατοίκους. Κάθε κυβερνήτης ήταν υπεύθυνος για την ομαλή διευθέτηση των εξωτερικών και των εσωτερικών της ζητημάτων. Όλοι οι κυβερνήτες έδιναν λόγο στους υπουργούς που θέσπιζαν τον εσώτερο κυβερνητικό κύκλο ή στη βασίλισσα και στον βασιλιά, οι οποίοι τους έδιναν την άδεια για να πραγματοποιήσουν την όποια απόφασή τους.


Σχεδιο εξορμηση: στα αστέρια και ακόμα πιο μακριά.

Το σχέδιο «Εξόρμηση» ήταν η πρώτη από μια σειρά προγραμματισμένων επανδρωμένων αποστολών εξερεύνησης του εξώτερου διαστήματος. Ήταν το κύκνειο άσμα του βασιλιά Λέσους. Η επίσημη έναρξη του σχεδίου είχε λάβει χώρα σε μια ιστορική συνέντευξη τύπου που είχε δώσει πριν από κάμποσα χρόνια, στην αυλή του παλατιού. Με το άκουσμα εκείνων των λέξεων είχε κλείσει τη συνέντευξη:

«Στα αστέρια και ακόμα πιο μακριά!»

 Για αυτόν τον σκοπό είχε δρομολογηθεί η κατασκευή μιας σειράς ειδικών σκαφών εξοπλισμένα με ό,τι χρειάζεται ένα πλήρωμα για να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις ενός διαστρικού ταξιδιού. Η κατασκευή του βασικού σκελετού του πρώτου σκάφους είχε φτάσει σχεδόν στα στάδια της ολοκλήρωσής της. Έμενε μόνο η ανάπτυξη και μετέπειτα η εγκατάσταση του βασικού λειτουργικού εξοπλισμού.

 Οι μεγαλύτερες προκλήσεις των ομάδων κατασκευής αφορούσαν αφενός την ανάπτυξη μιας πηγής ισχύος αρκετά ικανής, ώστε να τροφοδοτήσει το εν λόγω σκάφος, το αστρόπλοιο, εν ελλείψει καλύτερης ορολογίας, που θα επιχειρούσε την εφόρμηση στον άγνωστο αυτό κόσμο. Η άλλη πρόκληση για την πραγματοποίηση του σκοπού ήταν η επίτευξη της παράκαμψης του αχανούς διαστρικού κενού που μεσολαβούσε ανάμεσα στον επιθυμητό προορισμό και το σημείο εκκίνησης˙ αυτό ήταν στα πρόθυρα της εφαρμογής.

Το αποτέλεσμα των ερευνών τους σε αυτό τον τομέα ήταν ο κινητήρας ενδοδιαστήματος. Αυτή η συσκευή μπορούσε θεωρητικά να διαστρεβλώσει την υφή του χώρου, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ενδοδιαστατική σήραγγα που θα επέτρεπε τη διεύλεση του σκάφους από το σημείο εκκίνησης και θα τελείωνε στο σημείο άφιξης παρακάμπτοντας έτσι την ενδιάμεση απόσταση, όσο αχανής και αν ήταν.

Συμφωνά με τα ερευνητικά πονήματα του δόκτορος Άργκους Λετέραν, μεγάλη φυσιογνωμία στον τομέα της φυσικής, ο χώρος διαιρείται σε τρία επίπεδα: το κανονικό διάστημα στο οποίο ζούμε όλοι, όπου η ταχύτητα των μορίων κινείται σε φυσιολογικά πλαίσια. Το δεύτερο επίπεδο, το υπερδιάστημα, το βασίλειο της ταχύτητας του φωτός. Κάπου ενδιάμεσα σε αυτά τα επίπεδα είναι το ενδοδιάστημα. Πάνω σε αυτές τις θεωρίες αναπτύχθηκε η ιδέα και η κατασκευή του κινητήρα.

Επιπρόσθετα, δύο ακόμα προωθητικά συστήματα εγκαταστάθηκαν: ένα σύστημα συμβατικής πυραυλοκίνητης προώθησης καθώς και ένας κινητήρας προώθησης ιόντων. Αυτά θα λειτουργούσαν επικουρικά. Το ένα θα έπαιρνε τη θέση του άλλου χάρη στο σύστημα προωθητικής μεταλλαγής, ένα πρόγραμμα προσωρινής δομικής και ανατομικής αναδιάρθρωσης των εσωτερικών τροφοδοτικών και λειτουργικών κυκλωμάτων, καθώς και των εσωτερικών χώρων, έτσι ώστε το προωθητικό σύστημα να δίνει τη σειρά του στο κινητήρα ιόντων και εναλλάξ. Ο κινητήρας ενδοδιαστήματος ήταν μια ξεχωριστή οντότητα, η οποία όμως στερούταν την κεντρική τροφοδοτική του πηγή ισχύος. Αυτός θα ενεργοποιούταν με το που θα αποκτούσε την «τροφή» του, μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και αραιά.

Δυστυχώς όμως, η μοίρα, κατά την προσφιλή της συνήθεια, έγραψε τα δικά της κεφάλαια και μέσα σε αυτά η παρουσία του βασιλιά Λέσους ήταν περιττή. Η ζωή του έμελλε να κοπεί εξαιτίας της ασθένειας.

Μετά τον τραγικό θάνατό του, το βάρος της πραγματοποίησης του σχεδίου «Εξόρμηση» πλάκωσε τους ώμους της συζύγου του, βασίλισσας Δελανείρας.


 

Κεφάλαιο ένα: ο επισκέπτης

Το απόγευμα της εκείνης της μέρας, η βασίλισσα Δελανείρα βρισκόταν καθοδόν προς το επιστημονικό ινστιτούτο στα πλαίσια της εβδομαδιαίας ενημέρωσής της σχετικά με την πορεία του σχεδίου «Εξόρμηση». Όλα τα μέλη της ομάδας εργασίας βρίσκονταν στην αίθουσα συμβουλίου και την περίμεναν υπομονετικά.

Η ποικιλία ήταν το κυρίαρχο στοιχείο. Υπήρχαν άντρες και γυναίκες, νέοι που θα βοηθούσαν καταλυτικά με τις νέες και επαναστατικές ιδέες τους, αλλά και άτομα κάποιας ηλικίας, ο καθένας με μεγάλη ευχέρεια και εμπειρία στο πεδίο του. Ένα σύνολο αρμονικά δεμένο, κάτω από το άγρυπνο μάτι του παλατιού.

Ο θάλαμος βούιζε από τις συζητήσεις που έδιναν και έπαιρναν ανάμεσα στα μέλη. Ξαφνικά όλες οι κουβέντες σταμάτησαν και επικράτησε σιωπή. Μόνο η ηχώ από τα άκαμπτα και κραταιά βήματά της ηχούσε προειδοποιητικά στα αυτιά τους. Στην αρχή ακούγονταν απομακρυσμένα, αλλά όσο περνούσαν τα λεπτά, ο ήχος γινόταν πιο καθαρός. Κάποια στιγμή, σταμάτησαν να ακούγονται και αυτά, επιτρέποντας έτσι στη σιωπή να κυριαρχήσει ξανά. Μόνο για λίγο όμως.

 Οι μεγάλες πόρτες της αίθουσας άνοιξαν διάπλατα αποκαλύπτοντας τη φιγούρα της μεγαλειότητάς της: αποφασιστική, καλοδιατηρημένη -τόσο στο πρόσωπο όσο και στο σώμα- γυναίκα ντυμένη με μια ολόσωμη φορεσιά χρυσού χρώματος. Στη μέση φορούσε μια μαύρη ζώνη. Δε φορούσε μανδύα, παρόλο που το ενδυματολογικό πρωτόκολλο το απαιτούσε, καθώς προσέδιδε μια ηγετική και μεγαλοπρεπή χροιά στο παρουσιαστικό της. Αυτό το ρόλο τον έπαιζαν κατά κάποιο τρόπο τα πυκνά κόκκινα μαλλιά της, τα οποία έφταναν μέχρι το τέλος της ωμοπλάτης της.

Αφού έριξε μια ανιχνευτική ματιά, η φωνή της, απαλλαγμένη από κάθε υποψία συναισθήματος, ακούστηκε, προφέροντας μια φράση. Ήταν μια απαίτηση. Ψυχρή μεν αλλά πάντα σε ήπιους και ευγενικούς τόνους.

«Λοιπόν, κύριοι, δώστε μου μια πλήρη αναφορά της προόδου σας».

Η αγέρωχη φιγούρα κάθισε στο κάθισμα. Μόνο τότε κάθισαν και οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι στις δικές τους καρέκλες. Ο μόνος που είχε παραμείνει όρθιος ήταν ο δρ. Γκάλιγκαν, ο κεντρικός διευθυντής και συντονιστής του σχεδίου.

«Πριν από αυτό, τιμώμενη μεγαλειότατη, θα επιθυμούσα να σας εκφράσω-»

«Θα σας ήμουν εξαιρετικά ευγνώμων, αν παραμερίζατε τις επισημότητες και τα γλυκόλογα κατά μέρος» διέκοψε απότομα εκείνη.

Ο δρ. Γκάλιγκαν σάστισε για λίγο. Γρήγορα όμως πήρε και πάλι τον λόγο.

«Μα- μάλιστα. Λοιπόν, αξιότιμη μεγαλειότατη, αξιότιμα μέλη» τραύλισε σαν μικρό παιδί. Πολύ σύντομα όμως επανάκτησε το προφορικό του ανάστημα.

«Βρίσκομαι, λοιπόν, στην ευχάριστη θέση για να σας ανακοινώσω ότι η κατασκευή του πρωτοτύπου σκάφους, από αρχιτεκτονικής τουλάχιστον άποψης, έχει φτάσει στο τέλος της. Μιλάμε για μια κατασκευή βάρους οκτακόσιων χιλιάδων τόνων και ύψους περίπου εφτακόσια μετρά. 85 λειτουργικά καταστρώματα, 120 χώροι για το προσωπικό, ένας τεχνητός κήπος έκτασης 50 μέτρων που θα προσφέρει φυσική τροφή, καθώς και βιομηχανικά τμήματα πάσης φύσεως» είπε και έβαλε μια άνω τελεία για να μπορέσει έτσι να πάρει μια αναπνοή.

«Η εξωτερική επιφάνεια του κύτους έχει ενισχυθεί με μια ειδική επένδυση τριταλίου. Αυτή η ενίσχυση θα προσφέρει στο στόλο μας μια προστασία σε περίπτωση που βρεθεί σε κάποια επικίνδυνη ζώνη, ένα πεδίο αστεροειδών λόγου χάρη».

«Ακούγεται εξαιρετικά ενδιαφέρον. Και τι γίνεται με το ζήτημα της προώθησης;»

«Βρισκόμαστε σε πολύ καλό δρόμο και σε αυτό το πεδίο. Ο βασικός λειτουργικός σχεδιασμός κρίνεται ικανοποιητικός. Τα τρία προωθητικά συστήματα δε φαίνεται να αλληλοεπιδρούν αρνητικά το ένα με το άλλο από λειτουργική ή αρχιτεκτονική άποψη, χάρη στο νέο σύστημα προωθητικής μεταλλαγής που μελετάμε. Έχει προκύψει όμως ένα σοβαρό ζήτημα με τη τροφοδοσία».

«Δηλαδή;»

«Η απαίτηση σε ισχύ σε ότι αφορά τον κινητήρα ενδοδιαστήματος είναι πολύ μεγάλη, μεγαλειότατή μου. Επιπλέον πρέπει να είναι και συνεχής, αν θέλουμε να έχουμε πλήρη κάλυψη. Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, ότι μιλάμε για διαστρέβλωση της υφής του χώρου. Ένα τέτοιο εγχείρημα είναι αρκετά απαιτητικό. Και ας μην αναφερθώ στην ενεργειακή ζήτηση που απαιτεί η αποεδάφιση και ο μετέπειτα διαχωρισμός από το βαρυτικό πεδίο του πλανήτη».

«ναι, έχω μια μικρή ιδέα» αναστέναξε απογοητευμένη.

«Είμαστε σε συζητήσεις. Έχουμε κάποιες ιδέες στο μυαλό μας» συμπλήρωσε ο δρ. Γκάλιγκαν σε μια προσπάθεια εμψύχωσης.

Η προσπάθεια φάνηκε να πιάνει τόπο, καθώς ένα συγκρατημένο χαμόγελο αντικατέστησε τον μορφασμό απογοήτευσης.

 Η υπόλοιπη συζήτηση συνεχίστηκε θίγοντας και τα υπόλοιπα θέματα. Αυτά τα θέματα αφορούσαν την τροφή, τα μέλη του πληρώματος, όπως επίσης και τη δημιουργία ενός προγράμματος εκπαίδευσης και δοκιμής όλων όσων θα δείξουν ενδιαφέρον, για να ενταχθούν με οποιαδήποτε ειδικότητα στο σχέδιο «Εξόρμηση». Σε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα θα δοκιμάζονταν οι αντοχές των μελών σε απαιτητικές συνθήκες, όπως η αποεδάφιση ενός σκάφους.

Η άφιξη

Η νύχτα που πήρε τη σκυτάλη από εκείνη την ημέρα ήταν ήσυχη αλλά και όμορφη. Ασυνήθιστος και τρομακτικός συνδυασμός.

 Πραγματικά όσοι είχαν αϋπνίες ήταν τυχεροί. Ο νυχτερινός ουρανός ήταν στολισμένος από τα χρυσοκέντητα αστέρια και τα δυο φεγγάρια Ετίλδη και Καρδαμίνη, που ήταν πάντα ορατά από το ανατολικό ημισφαίριο, μόνιμα κολλημένα σε εκείνο το τμήμα του ουρανού. Η βαρυτική έλξη του πλανήτη ήταν ένα τόσο δυνατό και ιδιαίτερο οικοδόμημα που πάντα κρατούσε τα τέσσερα φεγγάρια κολλημένα στην ίδια θέση, δύο στον ουρανό του ανατολικού και δύο εξορισμένα στο δυτικό κομμάτι, ακλόνητα στα πόστα τους, πάντα αναγκασμένα να ακολουθούν πιστά τον κολοσσό αφέντη τους στο αιώνιο του ταξίδι γύρω από τον μέγα Δέλτα, το μητρικό, λευκό αστέρι που χάριζε ζωή και σηματοδοτούσε την έναρξη της καθημερινότητάς των πολιτών με τις χλωμές πρωινές ακτίνες του.

Τίποτα δεν προμήνυε ότι εκείνη η νύχτα θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του Ντάσερ Χολσόι. Δεν υπήρχαν οιωνοί ή προμηνύματα. Αλλά έτσι πάντα δε γίνεται; Το απροσδόκητο είναι εκείνο που έχει αυτήν την αξιοθαύμαστη αλλά και τρομακτική συνάμα ικανότητα: να σου παίρνει τη ζωή μέσα από τα χεριά, να στην τσαλακώνει και μετά να σου την πετάει στο πρόσωπο.

 Ο Ντάσερ βρισκόταν στο εργαστήριο ανατομίας του ιατρικού τμήματος και μελετούσε μέχρι αργά. Δεν μπορούσε να διαβάσει στον κοιτώνα του, γιατί για κακή του τύχη το κατάλυμά του συνόρευε με τον κοιτώνα ενός πολύ εξωστρεφούς συμφοιτητή του, ο οποίος είχε την κακή συνήθεια να… μελετάει έχοντας την συσκευή αναπαραγωγής ήχων ψυχαγωγίας στη διαπασών. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τον κυρίευε η σφοδρή επιθυμία να του φορέσει τη συσκευή κολάρο, για να έχουν τα αυτιά του καλύτερη επαφή με τους ενοχλητικούς αυτούς ήχους. Για χάρη όμως του ήθους και της αυτοσυγκράτησης που κάθε επιστήμονας, ακόμα και στην εκπαιδευτική του περίοδο, όφειλε να επιδεικνύει, δεν το έπραξε.

 Η διάθεσή του ήταν σε άσχημη κατάσταση εκείνη τη νύχτα. Ακόμη και η αγαπημένη του ασχολία, η γλαφυρότατη διαδικασία του να παρασκευάζει νευρικό ιστό από πτώματα και να καταγράφει τα ευρήματα του, δε φάνταζε ικανή για να ανατρέψει τη ροπή της διάθεσης του.

 Εκείνη τη νύχτα, ο Ντάσερ μελετούσε την πορεία του άξονα του τερματικού νεύρου, που ξεκινούσε από τη ρινική κοιλότητα και εισερχόταν στο εγκεφαλικό φλοιό, ακριβώς κάτω από τον οπτικό χιασμό, λίγο πριν από τις υπόλοιπες δώδεκα κρανιακές συζυγίες.

 Για την παρασκευή του είχε ξεκινήσει διαδικασίες ολικής κρανιοτομής, δηλαδή αφαίρεση όλου του θόλου του σπλαχνικού τμήματος του κρανίου. Το νυστέρι έκοψε το δέρμα και ακολούθησε μια κυκλική πορεία κατά μήκος της κεφαλής, από το μέτωπο μέχρι την ινιακή μοίρα. Το πτώμα ήταν πολυκαιρισμένο, για αυτό και δεν πετάχτηκε αίμα, όσο η λεπίδα βυθιζόταν μέσα στον ιστό. Η κοπή, τοποθετημένη λίγα εκατοστά πάνω από τον άνω πόλο του πτερυγίου του έξω ους, είχε ολοκληρωθεί κάποια λεπτά αργότερα. Μετέπειτα, βύθισε τα δάκτυλά του μέσα στη τομή και με μια δόση προσπάθειας, αφαίρεσε το δέρμα και τον υποδόριο ιστό, αποκαλύπτοντας τον θόλο του κρανίου.

Το πριόνι διέκοψε τελείως τη συνοχή του οστού και με τον ίδιο τρόπο που αφαίρεσε το δέρμα, αφαίρεσε και τον θόλο του κρανίου. Μετά από αυτή την απομάκρυνση, βρισκόταν, σε όλη του τη μεγαλειότητα, ο εγκέφαλος, ντυμένος με όση σκληρά μήνιγγα είχε απομείνει στην επιφάνεια του φλοιού. Ένα μεγάλο μέρος της ήταν προσαρτημένο στην εσωτερική επιφάνεια του κρανίου.

 Η διαδικασία αφαίρεσης των απομειναριών της δύσκολης και πεισματάρικης μεμβράνης όμως διεκόπη και μάλιστα απρόοπτα. Αιτία ήταν ένα ξαφνικό ταρακούνημα.

Κοίταξε τριγύρω απορημένα και μετά αφού διαπίστωσε ότι ήταν όλα ήσυχα και ότι μάλλον επρόκειτο για κάτι παροδικό, συνέχισε την αφαίρεση των μηνιγγιών. Είχε δεν είχε περάσει ένα μισάωρο και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η αφαίρεση της αραχνοειδούς μήνιγγας, ένας δεύτερος κλυδωνισμός, πιο ισχυρός αυτή τη φορά, τον έκανε να χάσει για λίγα λεπτά την ισορροπία του.

Ευτυχώς δεν έπεσε στο πάτωμα ή ακόμη χειροτέρα, πάνω στο πτώμα. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία. Επρόκειτο για κάποιου είδους σεισμικής ακολουθίας. Άρχιζε να νευριάζει. Μουρμουρίζοντας ξεκίνησε τη διαδικασία από εκεί που την είχε αφήσει.

 Ξαφνικά μια εκτυφλωτική λάμψη φώτισε όλο τον νυχτερινό ουρανό. Η λάμψη τράβηξε την προσοχή του.

Δευτερόλεπτα μετά τη λάμψη, ένας ισχυρός διαπεραστικός θόρυβος, ένα εκκωφαντικό σφύριγμα που σιγά σιγά εξελισσόταν σε μια αγωνιώδη κραυγή, τον ανάγκασε να πετάξει το νυστέρι και να βουλώσει τα αυτιά του με όλη του τη δύναμη. Η ένταση ήταν τόσο υψηλή, που τα γυάλινα δοκιμαστικά σωληνάρια και τα τζάμια του δωματίου θρυμματίστηκαν.

 Ενστικτωδώς έπεσε στο πάτωμα και κουλουριάστηκε φέρνοντας τα γόνατα του όσο πιο κοντά μπορούσε στο πρόσωπό του. Στη συνέχεια, ένιωσε ένα έντονο σφυροκόπημα σε κάθε σπιθαμή της ύπαρξής του. Ο πόνος στα αυτιά του ήταν έντονος και διαξιφιστικός, ενώ η λάμψη δυνάμωνε σε ένταση με κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε.

Ένας πολύ ισχυρός συντριπτικός κρότος, από αυτούς που συνοδεύουν τις εκρήξεις, διαδέχτηκε την κραυγή και όλα μέσα στο δωμάτιο άρχιζαν να καταρρέουν. Αυτό ήταν το κρουστικό κύμα. Η βιβλιοθήκη σωριάστηκε με μιας, τόσο εύκολα όσο εύκολα σωριάζεται ένας πύργος από τραπουλόχαρτα όταν τον φυσούν. Κομμάτια ξύλου αλλά και βιβλία σκορπίστηκαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις την ίδια ώρα που αρκετά μεγάλα κομμάτια από την οροφή έπεφταν στο πάτωμα.

Παντού είχε απλωθεί ένα πυκνό σύννεφο σκόνης. Είχε πλημμυρίσει όλο το δωμάτιο και ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του εξωτερικού διαδρόμου. Η πόρτα, που μέχρι πρότινος χώριζε την αίθουσα του εργαστηρίου από την υπόλοιπη σχολή, είχε εκτιναχθεί τουλάχιστον ένα με δυο μέτρα από τη θύρα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

 Ο Ντάσερ είχε χάσει τις αισθήσεις του για κάποια λεπτά. Για αυτόν βέβαια φάνηκε αιωνιότητα. Ο φρικτός συνδυασμός του πόνου και του περιβάλλοντα καπνού τον ξύπνησε, επιχείρησε να σηκωθεί, αλλά τον εμπόδιζε ένα μεγάλο κομμάτι ξύλου.

 Με πολύ μεγάλο κόπο κατάφερε να σταθεί στα πόδια του, παραμερίζοντας ότι είχε πέσει πάνω του. Έριξε μια ματιά τριγύρω για να δει τι είχε συμβεί, αλλά το οπτικό του πεδίο ήταν αρκετά θαμπό και τον εμπόδιζε επιπρόσθετα το αίμα από το ξεσκισμένο του μέτωπο που έτρεχε αφειδώς.

 Δεν μπορούσε να διακρίνει και πολλά πράγματα, όλο το δωμάτιο είχε γεμίσει σκόνη και τα πάντα, εξοπλισμός και έπιπλα, είχαν μετατραπεί σε θρύψαλα και κομμάτια σκορπισμένα τριγύρω και μέσα στο ερείπιο του εργαστήριου. Πιάστηκε από μια προεξέχουσα άκρη της κατεστραμμένης βιβλιοθήκης, έβαλε τη χούφτα του στην εσωτερική τσέπη του ενδύματός του που ήταν στη μεριά του δεξιού του ισχίου και τη ψαχούλεψε σε μια προσπάθεια να βρει τη φορητή συσκευή επικοινωνίας του. Το μόνο που βρήκε ήταν ένα μάτσο από στραβό πλαστικό, βίδες και σπασμένα κυκλώματα. Σκοπός του ήταν να καλέσει τον Γκορ για να τον βοηθήσει, μιας και τα τραύματά του ήταν πολλαπλά και έχριζε βοήθειας, αν ήθελε να απομακρυνθεί από τα ερείπια.

Κουτσαίνοντας προχώρησε και έφτασε μέχρι εκείνο το σημείο που κάποτε βρισκόταν το παράθυρο που κοίταζε το κεντρικό πρόσθιο προαύλιο. Στη θέση του τώρα δέσποζε μια τεράστια τρύπα συνοδευόμενη από σωρούς από σοβάδες και ξύλα. Σήκωσε το κεφάλι και ατένισε τον ορίζοντα.

Εκείνη την ημέρα, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια κομβική καμπή, από αυτές που μπορούσαν να αλλάξουν τη ροή της ζωής και της ιστορίας με περίσσεια άνεση. Η αναπνοή του, ότι είχε απομείνει από αυτή, σταμάτησε και το επιφώνημα της έκπληξης αντήχησε από το ξεσκισμένο στόμα του.

 Σε μια τοποθεσία, κάπου πέντε χιλιόμετρα μακριά από την ακαδημία, εκεί που μέχρι πρότινος ήταν απλωμένη μια ονειρική κοιλάδα, στολισμένη από βελονόφυλλα δέντρα και μια υπέροχη κρυσταλλένια λίμνη, ιδανική για τα ερωτευμένα ζευγαράκια, είχε εγκατασταθεί μια κατάμαυρη, τεράστια πυραμίδα, ορατή πολύ καθαρά ακόμα και από αυτή την απόσταση.

Το θέαμα ήταν τόσο εκθαμβωτικό όσο και τρομακτικό. Η βάση της ήταν περικυκλωμένη από πύρινες γλώσσες, γέννημα θρέμμα της απότομης ανόδου της θερμοκρασίας λόγω της πρόσκρουσης και κατέκαιγαν λαίμαργα ότι είχε απομείνει από τη δασική περιοχή. Ήταν μια καταστροφή, ήταν λες και το έδαφος είχε ανοίξει και η κόλαση προσπαθούσε να κλέψει μια θέση από τον παράδεισο, μόνο και μόνο για να υπενθυμίσει στους κοινούς θνητούς την ύπαρξή της.

Παραδόξως, ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα σκασμένα χείλη του. Ένας νέος αντίπαλος είχε εισβάλλει στη ζωή του και τον προκαλούσε σε μια μονομαχία. Μια μονομαχία που επιθυμούσε να κερδίσει πάση θυσία.

 Μηνάς Τσαμπάνης