Αγάπη από Πέτρα (Επίλογος)

Το πρωινο με βρηκε τυλιγμενη στο σεντονι του να κοιμαμαι του καλου καιρου.
Μεσα μου ενιωθα μια ευθυμια που εβγαινε μεχρι και στα ονειρα μου. Οταν αρχισα να καταλαβαινω οτι ξυπναω ξαφνικα με επιασε ενας φοβος. Δεν ηξερα αν θα ανοιξω τα ματια μου και ολα θα ηταν αληθινα. Ενιωσα ενα απαλο χαδι στην σπονδυλικη μου στηλη και δεν μπορεσα παρα να μην χαμογελασω.
"Ξυπνα μικρη μου. Ξερω οτι δεν κοιμασαι." ειπε ψιθυριστα και ενιωσα την ανασα του επανω στο μαγουλο μου. Κουνηθηκα λιγο και μουγκρισα αλλα δεν ανοιξα τα ματια. Εκεινος τυλιξε τα χερια του γυρω μου και με ακουμπουσε ολοκληρος. Το σωμα του εκαιγε επανω στο δικο μου και μπορουσα να καταλαβω οτι ξυπνησε...ορεξατος. Ανοιξα τα ματια και τον κοιταξα πονηρα.
"Καλημερα."
"Μην κανεις τετοιες φατσες ειδαλως δεν θα σηκωθουμε ποτε απο το κρεβατι." με απειλησε και τεντωθηκα γουργουριζοντας. Τοσο πολυ τον επερνα στα σοβαρα. Τριφτηκα επανω του καθως κουνιομουν και διχως να το περιμενει ανασηκωθηκα και κατεβασα τα ποδια μου απο το κρεβατι. Κρατησα το σεντονι σφιχτα επανω μου και γυρισα λιγακι για να δω την εκφραση του. Ωω, ειχε νευριασει παρα πολυ!
"Πού νομίζεις οτι πας;"
Χαχα, κρατιοταν με το ζορι! Ειχα λιγη ορεξη να τον πειραξω.
"Παω για μπανιο." ειπα πεταριζοντας τα ματια μου και σηκωθηκα ορθια. Ξεκινησα να περπαταω και δεν καταλαβα καν ποτε προλαβε να με αρπαξει και να με βαλει να καθισω επανω στον παγκο της κουζινας.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 39)

Οι μερες περνουσαν και μπορω να πω οτι ολα ειχαν μπει παλι σε μια ροη. Πηγαινα παλι στη σχολη και αναπληρωσα ολα τα μαθηματα που ειχα χασει. Στην εταιρια τα πραγματα ειχαν γινει λιγο δραματικα και απο στιγμη σε στιγμη θα περιμενα τον καινουριο μου ατζεντη. Η Αριαννα που ηξερε ολη την κατασταση μου ειχε πει πως αμα αποφασιζα να μεινω θα προσπαθουσε να με αναλαβει εκεινη. Φυσικα και ειχε στεναχωρηθει με τον Τζει αλλα δεν μπορουσε να κανει κατι. Το θεμα μου ηταν πως δεν ηξερα ακομα τι θα κανω. Δεν ειχα μιλησει ουτε στον Αλεξ και αυτο με φοβιζε. Σημερα θα εμενα μεχρι αργα για μαθημα στην εταιρια και θα ερχοταν να με παρει οταν τελειωνα. Ηθελε να παμε για φαγητο και μετα θα εμενα σπιτι του. Ισως ηταν μια καλη ευκαιρια να το κανω σημερα.
"Λοιπον παμε μια τελευταια ασκηση και ειμαστε ενταξει για σημερα." ειπε η Αριαννα και κουνησα καταφατικα το κεφαλι. Ξεκινησε να παιζει στο πιανο και ακολουθουσα οτι μου ελεγε. Η ωρα ειχε παει οκτω και εκεινος θα ηταν σε μιση ωρα εδω. Το μαθημα τελειωσε και αφου ειχα λιγη ωρα στη διαθεση μου ανεβηκα επανω στα γραφεια για να δω λιγο τον Τζει. Την ωρα που ομως που πηγα να μπω στο γραφειο του ηρθα αντιμετωπη με μια εκπληξη. Συνηθως χτυπουσα αλλα αυτη τη φορα το ειχα παραμελισει τελειως. Ο Τζει ειχε ακουμπησει επανω στο γραφειο και ο Ραιαν ηταν απο πανω του και ενω ειχε περασμενα τα χερια δεξια και αριστερα απο το σωμα του, ετοιμαζοταν να τον φιλησει. Φυσικα και θα το ειχε κανει αν δεν ειχα μπει εγω ετσι μεσα.
"Ουψ! Συγγνωμη!" ειπα και βγηκα εξω. Στηριχτηκα με την πλατη στον τοιχο και χαμογελασα. Επιτελους τα βρηκανε! Ο Ραια δεν αργησε να βγει εξω και μολις με ειδε χαμογελασε και εφυγε με γρηγορα βηματα.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 38)

Οταν μπηκα στο σπιτι του Τζει εκεινος ηρθε αμεσως κοντα μου και με πηρε μια σφιχτη αγκαλια. Ειχε ανησυχησει παρα πολυ και εγω ακομα βριζω τους αλλους που του το ειπαν. Ειχαμε μαζευτει ολοι μαζι και περιμεναμε μονο το ζευγος. Εννοω τον Ελιοτ και την Ρω.
"Φυσικα και θα μου το ελεγαν! Γιατι μωρη αγγουρο, δεν ηθελες να το μαθω?" παραπονεθηκε αμεσως και εκανα μια γκριματσα.
"Απλα δεν ηθελα να σε ανησυχησουν. Τοσο κακο ειναι?"
"Οχι, χαζη. Πες μου αν εισαι καλα τωρα. Αυτο με νοιαζει." ειπε σαν υπερπροστατευτηκος αδερφος και τον αγκαλιασα.
"Τωρα ειμαι καλυτερα. Τουλαχιστον ξερω οτι δεν θα με πειραξει." ειπα με ενα χαμογελο και ενιωσα δυο χερια να με αγκαλιαζουν απο πισω.
"Και δεν προκειται να σε πλησιασει ξανα." ειπε ο Αλεξ μεσα στα μαλλια μου και ειδα τον Τζει που μας κοιταζε με ενα υπουλο, εξεταστικο βλεμμα.
"Εσεις οι δυο, ειστε παλι μαζι?"
"Γιατι? Εγινε κατι πριγκιπεσσα?" τον ρωτησε ο Αλεξ και απο εκει που ηταν πολυ σοβαρος, ο Τζει, ξεσπασε σε γελια.
"Οχι, οχι κανενα! Μονο μη γκρεμισετε την πολη με τα καμωματα σας." γελασε και τον κοιταξα εκπληκτη. Καλα , σιγουρα δεν ημασταν και απο τα πιο νορμαλ ζευγαρια.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 37)

Νομιζα πως η καρδια μου σταματησε και το αιμα στραγγιξε ολο απο το προσωπο μου. Ειχα κοκαλωσει και κοιτουσα προς το μερος μου οπως εκανε και ο ιδιος μολις αντιληφθηκε την παρουσια μου. Ηταν χωμενος σε ενα στενο μακρια απο τον κοσμο. Ειχε αυτο το υποχθονιο χαμογελο κολλημενο στο προσωπο του και αμεσως αρχισα να τρεμω. Εικονες εισεβαλαν μεσα στο μυαλο μου απο εκεινο το βραδυ και ηταν τοσο επωδυνες που εκαναν τα ποδια μου να λυγιζουν. Ο Αλεξ διπλα μου αμεσως καταλαβε οτι κατι δεν πηγαινε καλα και μου μιλουσε αλλα δε τον ακουγα. Η φωνη του ακουγοταν απο καπου μακρια αλλα δεν ηταν αρκετα δυνατη ωστε να την ακουσω. Τιποτα δεν ακουγοταν. Ολα ηταν ενα συνεχη βουητο.
"Μωρο μου, τι συμβαινει?"
"Ειναι εδω." ψιθυρισα και ειδα το προσωπο του μπροστα μου και ηταν τρομαγμενος.
"Τι λες ματια μου? Δεν σε καταλαβαινω." ειπε και εβαλε τα χερια του στο προσωπο μου. Μαζεψα οση δυναμη μου ειχε απομεινει και κοιταξα μια τον Μαικ που απολαμβανε το θεαμα και μια τον Αλεξ που ανησυχουσε.
"Ειναι εδω." ειπα πιο δυνατα και υστερα εγιναν ολα τοσο γρηγορα. Την μια στιγμη στεκοταν μπροστα μου και την αλλη τον εβλεπα στο σημειο που στεκοταν πριν ο αλλος και να λογομαχουν. Σε δευτερολεπτα ειχαν πεσει κατω και πλακωνοντουσταν. Ο Αλεξ τη μια βρισκοταν απο πανω του και τον βαραγε με ολα του τα νευρα και την αλλη ειχε παρει προβαδισμα ο αλλος και τον χτυπουσε. Ξαφνικα σαν να μου εχωσε καποιος χαστουκι και ξυπνησα.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 36)

Μεχρι και αργα το βραδυ που εμεινε η Ρω μαζι μας συνεχισαμε να κανουμε σχεδια για το μωρο. Για την ζωη του, τα πραγματα του, τι θα καναμε αν ηταν αγορι και τι κοριτσι. Τα παντα. Καποια στιγμη ηρθε ο Ελιοτ να την παρει και οταν τον ειδε ελαμψε ολο της το προσωπο. Ετρεξε στην αγκαλια του και εκεινος την εσφιξε επανω του.

"Τι κανετε εσεις εδω? Καρολαιν πως εισαι?" με ρωτησε με καθαρο ενδιαφερον και κουνησα τους ωμους προς τα πανω.
"Το παλευω οσο μπορω. Τουλαχιστον ξερω οτι δεν ειμαι μονη μου." παραδεχτηκα και ειδα τον Τζει που χαμογελασε.
"Χαιρομαι που το ακουω αυτο. Λοιπον, εγω παιρνω την γυναικα μου και σας χαιρετουμε. Χρειαζομαστε και οι δυο ξεκουραση οπως και εσεις." ειπε και εκεινη σηκωθηκε στις μυτες και του εδωσε ενα ζουλιχτο φιλι στο μαγουλο. Ηταν και κοντη παναθεμα την!
Αφου εφυγαν τα παιδια και μειναμε οι δυο μας με τον Τζει προθυμοποιηθηκα να μαζεψω εγω το σπιτι και να παει εκεινος πρωτος για υπνο. Αυριο θα ξυπνουσε νωρις για να παει στην εταιρια και εγω φυσικα και δεν ειχα υπνο. Με καληνυχτισε και πηγε κατευθειαν και χωθηκε κατω απο τα σκεπασματα. Εγω απο την αλλη ημουν αγχωμενη για την συναντηση μου με τον Αλεξ και για το τι θα μου ελεγε. Μηπως ηταν νωρις να βρεθω μαζι του? Και ομως το ηθελα και εκεινος το ιδιο. . . Ωωω, ελα τωρα! Τι παει στραβα μαζι μου? Φιλουσε αλλη στο μαγαζι, εμενα με βιασε η Νεμεσις μου και τωρα ελεγε οτι με αγαπαει. Το τρελο μεσα σε ολα? Τον θελω ακομα και τον αγαπαω και εγω. Ποσος μαζοχισμος πια!

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 35)

Καρολαιν POV

Το κεφαλι μου ειναι ετοιμο να εκραγει. Ανοιξα τα ματια και παρατηρησα πως ημουν ξαπλωμενη στο κρεβατι του Τζει. Πως βρεθηκα εδω? Ηταν θεοσκοτεινα και δεν θυμαμαι τιποτα απολυτως για το τι εγινε. Γυρισα πλευρο και ξαφνικα βρηκα την Ρω να κοιματε διπλα μου. Ποτε ηρθε? Απλωσα το χερι μου και αρχισα να την ταρακουναω μαλακα για να ξυπνησει.
"Ρω, ξυπνα." μουρμουρισα βραχνα και εκεινη αμεσως σηκωθηκε εντρομη. Την κοιταξα ενω ενιωθα μπερδεμενη.
"Τι εγινε? Εισαι καλα?" με ρωτησε και επιασε τα χερια μου.
"Μια χαρα. Γιατι αυτη η εκφραση? Τι εγινε?" ρωτησα και στραβωσε το κεφαλι σα να μην καταλαβαινει.
"Δεν θυμασαι καθολου? Λιποθυμισες στα χερια του Αλεξ το μεσημερι."
"Του Αλεξ? Ηταν εδω ο - " πηγα να πω αλλα πριν τελειωσω την προταση μου, μου εσκασαν ολα μαζι στο κεφαλι. Ειχαν ερθει πρωτα τα παιδια και μετα εκεινος. Προσπαθουσε να με πλησιασει μα εγω τον φοβηθηκα. Δεν θυμαμαι τι εγινε πριν λιποθυμισω αλλα ειμαι σιγουρη πως δεν ειναι καλα τα πραγματα.
"Που ειναι τωρα?"
"Εφυγε μαζι με τον Ελιοτ. Ξερει τι εγινε με τον Μαικ. Ειπε οτι θα τον βρει και θα τον κανει να πληρωσει." ειπε επιφυλακτικα και τιναχτηκα ορθια. Αρχισα να πηγαινοερχομαι νευρικα μεσα στο δωματιο ενω σκεφτομουν ολα τα πιθανα σεναρια.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 34)

Αλεξ POV

Μολις λιποθυμησε στα χερια μου αρχισα να πανικοβαλομαι ακομα περισσοτερο. Την σηκωσα στην αγκαλια μου και την εβαλα στο κρεβατι. Ειναι πιο ελαφρια απο'τι ηταν η ιδεα μου ειναι? Την σκεπασα καλα και το βλεμμα μου επεσε στον λαιμο της. Ηταν γεματος μελανιες και εντονες πιπιλιες. Εσφιξα τα χερια σε γροθιες. Ολοι μου εκρυβαν κατι και το καταλαβα απο πριν. Ειχαν εκεινο το ενοχο βλεμμα. Η συμπεριφορα της, η αντιδραση και το προσωπο της εδειχναν κατι αλλο. Με το ζορι κρατιομουν για να μη τα κανω ολα λιμπα. Της εδωσα ενα απαλο φιλι στα χειλη και υστερα βγηκα εξω. Εκλεισα την πορτα πισω μου μαλακα και τους ειδα ολους να με κοιταζουν με πολλα νευρα. Οχι, αυτη τη φορα! Τωρα θα μου ελεγαν την αληθεια ειτε το ηθελαν ειτε οχι!
"Τι της εκανες? Γιατι δεν βγηκε εξω?" ρωτησε εντρομη η Ρω και την αγριοκοιταξα.
"Λιποθυμησε και την εβαλα να ξαπλωσει. Τωρα περιμενω να μου πειτε τι γινεται εδω περα και δεν σηκωνω αλλες δικαιολογιες."
"Δεν εχουμε κατι να σου πουμε. Δεν επρεπε να ερθεις εδω. Σε ειχα προειδοποιησει να μη την πλησιασεις και κοιτα τωρα τα αποτελεσματα!" φωναξε ο Τζει και τον αρπαξα απο τον γιακα. Αμεσως ο Ελιοτ τιναχτηκε και προσπαθησε να μας χωρισει.
"Και τοτε πως εξηγεις τις χαρακιες, τις πιπιλιες και αυτο το φαντασμα που καποτε ηταν η Καρολαιν, ε? Για δωσε μια εξηγηση πριγκιπεσα γιατι δεν το εχω σε τιποτα να θεωρησω εσενα υπευθυνο!" φωναξα και τον τιναξα μακρια.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 33)

Το κουδουνι χτυπουσε σαν τρελο και μονο και μονο απο αυτο καταλαβα οτι ειχαν φτασει τα παιδια. Εγω βρισκομουν μεσα στο δωματιο και στεκομουν μπροστα απο τον καθρεφτη εξεταζοντας τον εαυτο μου. Φορουσα ενα μαυρο παντελονι, ενα φαρδυ φουτερ και ειχα πιασμενα τα μαλλια μου σε εναν ανωμαλο κοτσο. Το προσωπο μου ηταν ατονο, κατω απο τα ματια μου ειχα μαυρους κυκλους και ειχα αδυνατησει αρκετα. Στον καθρεφτη εβλεπα μια αλλη. Δεν ημουν εγω αυτη.

Αφησα τα μαλλια μου κατω και περασα τα δαχτυλα μου αναμεσα τους για να τα φτιαξω. Καπως καλυτερα. Δεν ηθελα να κανω κατι αλλο και ετσι βγηκα στο σαλονι. Η Ρω μολις με ειδε στην αρχη παγωσε και μετα απο μερικα δευτερα που συνηλθε ετρεξε και επεσε στην αγκαλια μου. Την κρατησα σφιχτα με οση δυναμη μου ειχε απομεινει και καταλαβα οτι εκλαιγε. Με πονουσε ετσι οπως με κραταγε αλλα δεν ηθελα να της πω κατι.
"Ελα, ηρεμισε. Ειμαι ζωντανη."ειπα αναμεσα απο τις πρασινες μπουκλες της και τραβηχτηκε για να με κοιταξει.
"Δεν φαινεσαι ζωντανη. Ποιος σου το εκανε αυτο? Θυμασαι το προσωπο του?"
Ηταν ο πρωτος ανθρωπος που με ρωτουσε ευθεως μετα απο το συμβαν. Κοιταξα αλλου και υστερα πηγα και καθισα στον καναπε. Εκεινη με ακολουθησε και καθισε διπλα μου ενω ο Ελιοτ και ο Τζει μας κοιτουσαν. Νομιζω οτι ηρθε η ωρα να τους πω την αληθεια.
"Με βρηκε ο Μαικ. Το βραδυ που με ειχαν χτυπησει και με βρηκε ο Αλεξ ηταν εκεινος και ο Χιθ.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 32)

Εμεινα στο σπιτι του Τζει τουλαχιστον εδω και μια εβδομαδα. Μου ειχε σταθει σαν τον αδερφο που δεν ειχα ποτε. Καθε βραδυ με εβαζε για υπνο στο κρεβατι του και κοιμοταν διπλα μου σε περιπτωση που ξυπνησω κατα τη διαρκεια της νυχτας. Οπως και εκανα. Τιναζομουν πολλες φορες επειδη ειχα εφιαλτες και ουρλιαζα. Εκεινος ηταν παντα εκει να με περνει αγκαλια και να με παρηγορει μεχρι να ηρεμισω. Ειχαμε παρει και οι δυο αδεια απο την εταιρια για μερικες μερες και παρολο που δεν ηθελα να τον απομακρυνω απο την δουλεια του εκεινος επεμενε να μεινει μαζι μου. Μπορει να μη το παραδεχοταν αλλα ημουν σιγουρη οτι φοβοταν μην κανω κακο στον εαυτο μου. Αρκετα πρωινα με εβρισκε να καθομαι μπροστα απο την τζαμαρια και να κοιταζω τον ωκεανο αλλα δεν μου ελεγε τιποτα. Με καλημεριζε γλυκα και υστερα εφτιαχνε πρωινο και για τους δυο μας. Βεβαια κατελειγε να τρωει μονος του και δεν διαφωνουσε ιδιαιτερα μαζι μου. Ηξερε οτι δεν εχει νοημα. Επισης δεν με ρωτησε ουτε για το τι εγινε. Μου ειπε απλα οτι οταν ειμαι ετοιμη να του πω οτι ηξερα για να τον βαλουν τον αλλον μεσα. Φοβομουν ομως πολυ. Με ειχε προειδοποιησει οτι θα με εβρισκε και θα μου εκανε χειροτερα και δεν ηθελα ουτε να το σκεφτομαι.

Σημερα ηταν Κυριακη και ο καιρος ηταν χαλια για μια ακομα μερα. Ειχα ξυπνησει απο τις εξι το πρωι - οχι οτι ειχα κοιμηθει και πολυ το προηγουμενο βραδυ - και καθομουν στον καναπε αγναντευοντας την αυγη. Κρατουσα στα χερια μου μια κουπα με τσαι και σκεπαστει με μια κουβερτα. Δεν ξερω ουτε ποσες ωρες ειχαν περασει ουτε τι εκανα. Ειχα χασει πλεον την αισθηση του χρονου, των συναισθηματων και της ηρεμιας.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 31)

Καρολαιν POV
Οι αρθρωσεις μου πονανε πολυ και δεν μπορω να βγαλω μιλια. Νομιζα οτι το μαρτυριο μου δεν θα τελειωνε ποτε. Εκεινος συνεχιζε να με αγγιζει με τα βρωμικα χερια του και δεν σταματουσε. Καταφερε να με ακινητοποιησει και απο εκεινη την στιγμη δεν εχει σταματησει αυτο για το οποιο ειχε ερθει να με βρει μετα απο τοσα χρονια.
Εαν υπηρχε κατι καλο αυτο ηταν οτι ειχε ερθει μονος του και δεν ηταν με τον αλλον. Δεν θα αντεχα αν ηταν και οι δυο μαζι. Καθε φορα που σταματουσε για να κανει καποιο διαλειμμα με κοιτουσε με ενα κακιασμενο χαμογελο λεγοντας μου οτι χειροτερο για να με μειωσει. Ετσι ηταν ο Μαικ. Υστερα με επιανε δυνατα και ξεκινουσε παλι απο την αρχη. Αυτο γινοταν για ολο το βραδυ και μεχρι που μας βρηκε το πρωι. Οι κραυγες μου δεν μπορουσαν να ακουστουν μεχρι εξω γιατι μου ειχε δεσει το στομα και στο τελος απο την πολυ επιμονη βραχνιασα και σταματησα να προσπαθω. Ευχομουν η καρδια μου να σταματουσε εκεινη την στιγμη και να τελειωναν τα βασανα μου.
Ο ηλιος ηταν αρκετα ψηλα οταν ηταν η τελευταια φορα που με αγγιξε. Ελυσε τα χερια και το στομα μου και με αφησε να πεσω σαν νεκρη κουκλα επανω στο κρεβατι. Τυλιξα το γυμνο και πληγωμενο σωμα μου με τα χερια μου και κουλουριαστηκα. Τον ακουσα που κουμπωνε το παντελονι του και υστερα αρχισε να διαβαζει κατι.
". . .Σε παρακαλω αν το δεις παρε με ενα τηλεφωνο να μου πεις οτι εισαι καλα.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 30)

Αλεξ POV

Οταν ειδα αυτον τον γελοιο να την αγκαλιαζει τοσο εντονα και εκεινη απλα να το δεχεται θολωσε το μυαλο μου. Παρολο που ηξερα οτι εκεινη δεν προκειται να εκανε κατι εφοσον ηταν μαζι μου εκεινη την στιγμη μου ηταν τελειως αδιαφορο. Πλησιασα κοντα της και την τραβηξα με δυναμη μακρια. Ισως λιγο παραπανω απο οσο υπολογιζα. Ολα μετα εγιναν ανω κατω. Με βρηκε με την Λορεν στις τουαλετες και ο ηλιθιος αντι να κανω κατι για να την πλησιασω εμεινα εκει να την κοιταζω. Δεν της ειπα τιποτα και απλα εφυγε αφου μου εριξε ενα θυμωμενο βλεμμα. Τσακωθηκα με την Λορεν και την απειλησα πως αμα με ξαναπλησιαζε δεν ξερω και εγω τι θα εκανα και υστερα βγηκα εξω για να την βρω. Πηγα προς τα παιδια και φαινονταν ολοι αναστατωμενοι. Με πλησιασε ο Τζει και εδειχνε τοσο θυμωμενος που για μια στιγμη νομιζα οτι θα με χτυπουσε. Με πηγε καπου πιο απομερα για να μου μιλησει.
"Τι στο ΔΙΑΟΛΟ της εκανες?" ειπε αγρια και κοιταξα παλι γυρω μου.
"Που εχει παει? Πρεπει να της μιλησω."
"Εφυγε. Τι εγινε εκει περα? Γιατι σφαχτηκατε παλι?" με ρωτησε αυτη τη φορα λιγο πιο ηρεμα και αφου του εξηγησα τι εγινε ακριβως φαινοταν πιο θυμωμενος απο πριν αλλα και σκεπτικος ταυτοχρονα.
"Πως σου ηρθε και πιστεψες οτι θα εκανε κατι τετοιο η Καρολαιν? Και ποια ειναι αυτη η Λορεν?"
"Ειναι πολυ περιπλοκο για το ποια ειναι και τι θελει απο μενα αλλα δεν μπορω να σου πω τωρα. Πρεπει να βρω την Καρολαιν. Την πληγωσα παλι με την συμπεριφορα μου." ειπα και εγινα ακομα πιο νευρικος. Ενιωθα ασχημα. Που να ειχε παει?

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 29)

Δεν ηθελα να παω κατευθειαν στο σπιτι. Οπως ημουν μασκαρεμενη με τα φτερα στην πλατη μου εκανα μια μικρη παρακαμψη και πηγα στην τελειως αντιθετη πλευρα απο το σπιτι. Οδηγουσα τωρα σε εναν δρομο μεσα στα δεντρα και απο τα λιγα που θυμομουν καπου εδω κοντα ηταν το μερος ωπου ειχαμε γυρισει το βιντεοκλιπ. Ηταν θεοσκοτεινα φυσικα και δεν εβλεπα σχεδον τιποτα παρα μονο τον δρομο. Οδηγησα για λιγη ωρα ακομα και εν τελη εφτασα κοντα σε ενα μικρο ξεφωτο. Αφησα την μηχανη στην ακρη του δρομου και απο κει πηγα με τα ποδια. Οταν εφτασα στην μεση του ξεφωτου αφησα την τσαντα να πεσει διπλα μου και τα γονατα μου δεν με κρατησαν αλλο. Επεσα κατω στο υγρο γρασιδι και κοιταξα τον ουρανο. Ηταν θεοσκοτεινα και εμοιαζε οτι θα βρεξει. Το φεγγαρι ηταν ολογιομο και τα αστερια ετοιμα να κρυφτουν πισω απο τα συννεφα. Επιτελους τα δακρυα μου αρχισαν να ξεχειλιζουν απο τα ματια μου και μπορουσα να βγαλω οτι εκρυβα μεσα μου. Γιατι δεν μπορουσα για μια φορα να ειμαι ευτυχισμενη? Γιατι επρεπε ολα να πηγαινουν στραβα? Πηρα μια βαθια ανασα και εβγαλα μια δυνατη κραυγη που εσπασε ολη την νεκρικη σιγη που εκρυβε το δασος. Την κρατησα οσο ενιωθα οτι χρειαζοταν και οταν ξεμεινα απο αερα σταματησα και διπλωθηκα στα δυο. Κοιταξα το χερι με τις πληγες μου και θυμηθηκα οτι ειχε συμβει μεταξυ μας. Εκεινο το βραδυ που κρατησε και εκεινος την ιδια λεπιδα. Γαμωτο. Γιατι ειμαι τοσο ηλιθια και αφηνω τον εαυτο μου στους αλλους? Δεν επρεπε ποτε να τον εμπιστευτω. Δεν επρεπε ποτε να επιστευτω κανεναν! Το μονο που θελω ειναι να μεινω μονη μου και να βρω την ησυχια μου. Τελος! Δεν αντεχω αλλο!

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 28)

Εφτασα πρωτη και οπως ειχε πει εκεινος καλυτερα που δεν φτασαμε μαζι. Γινοταν ενας γενικος χαμος εξω απο το μαγαζι. Υπηρχε μια τεραστια ουρα απο ατομα που εφτανε τουλαχιστον δυο τετραγωνα πιο κατω και υπηρχαν αρκετοι δημοσιογραφοι. Παρκαρα την μηχανη μου λιγο πιο κατω απο το μαγαζι και πλησιασα την πορτα. Φυσικα και ο Μπο με αφησε να μπω πρωτη μεσα μιας και δεν πληρωνα εισητηριο και οταν ακουσα τα παραπονα πισω μου ενιωσα λιγο ασχημα. Η Ρω, ο Ελιοτ, ο Τζει και η Αριαννα με περιμεναν σε μια γωνια που ειχαν βαλει ειδικα για το συγκροτημα. Οι υπολοιποι δεν ειχαν ερθει ακομα. Μολις με ειδε η Ρω με τα φτερα αρχισε να τσιριζει σαν τρελη.
"Ειναι ΤΕΛΕΙΑ!" τονισε την τελευταια λεξη και τυλιξε τα χερια της γυρω μου. Μολις με αφησε παρατηρησα και την δικη της στολη και με αφησε εκπληκτη. Στα μαλλια της ηταν πλεγμενα πολλα φιδια και φορουσε διαφορα χρυσα κοσμηματα που θυμιζαν παλια. Ειναι ντυθει Μεδουσα και ειδικα με το βαψιμο που ειχε κανει και με τους χρωματιστους φακους που ειχε φορεσει στα ματια ηταν απλα τρομακτικη!
"Και εσυ το ιδιο! Ποτε την εφτιαξες?"
"Οσο εμενα με τον Ελιοτ. Με βοηθησε σε ολο το κοστουμι!" ειπε χαρουμενα και εκανε μια στροφη για να την δω. Ηταν πραγματι παρα πολυ καλο! Ο Τζει μας πλησιασε και κοιταχτηκαμε και χαμογελοντας.
"Αγγελε μου εισαι υπεροχη!" φωναξε και με αγκαλιασε σφιχτα. Ειχε ντυθει ο Θεος Ερωτας και ηταν τοσο χαριτωμενος με τα μικροσκοπικα λευκα φτερα και το τοξο. Η Αριαννα απο την αλλη ηταν ολη ντυμενη στα κοκκινα και ειχε κυριολεκτικα παντου καρδουλες!

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 27)

"Μικρη, κοφτο!" ειπε ο Αλεξ και μου γυρισε την πλατη για να σταματησω να τον πριζω. Πηγα μπροστα του και σηκωθηκα στις μυτες τον ποδιων μου για να με κοιταζει στο προσωπο. Πηρα την πιο κουταβισια εκφραση που μπορουσα να κανω και τον ειδα να αναστεναζει.
"Ελα! Ενα μικρο στοιχηματακι ειναι μονο!" ειπα και σηκωσε τα χερια του ψηλα αγανακτισμενος.
"Πειτε της κατι!" παραπονεθηκε και προσπαθησε να φυγει. Πηρα φορα και πηδηξα πανω στην πλατη του ενω τυλιξα τα ποδια μου γυρω του. Εκεινος κρατησε τα χερια μου και κοιταξε τα παιδια.
"Καμια βοηθεια?" ειπε και ολοι κοιταξα διθεν αλλου.
"Ω, καλα ενταξει! Και ποιο θα ειναι το ανταλλαγμα?" γελασα δυνατα και υστερα κατεβηκα δινοντας του ενα φιλι στο μαγουλο.
Σημερα ειχαμε Χαλλοουιν. Το βραδυ θα γινοταν η πρωτη προβολη του βιντεο στο The Call και ειχαμε μαζευτει ολοι στο σπιτι του Αλεξ για να καθισουμε. Ηταν μαζι μας η Ρω και ο Ελιοτ και ειχαμε συμφωνησει πως ολοι θα ημασταν μασκαρεμενοι. Την προηγουμενη μερα ειχαμε τελειωσει τα γυρισματα με μεγαλη επιτυχια και στην τελευταια σκηνη ο Αλεξ μου εδωσε ενα παθιασμενο φιλι μπροστα στις καμερες που υστερα του κρατουσα μουτρα. Μου ελεγε συνεχεια πως δε θα το δειξουν και εγω του ειπα οτι θα το εκμεταλλευτουν. Ετσι ξεκινησε η κοντρα μεχρι που ο Μαρσελ μας εβαλε την σπιουνια του στοιχηματος. Φυσικα και ημουν μεσα για κατι τετοιο σε σχεση με τον στριμμενο.
"Διαλεξε εσυ το δικο σου και εγω θα σου πω το βραδυ αφου βγει το βιντεο." ειπα πονηρα και με αγριοκοιταξε.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 26)

Το πατωμα ηταν γεματο αιματα και ειχαν αρχισει πλεον να περνουν αυτο το σκουρο καφετι χρωμα. Επρεπε να σηκωθω να μαζεψω πριν ξυπνησει εκεινος. Στηριχτηκα στα χερια μου και αφου σηκωθηκα εψαξα για ενα παλιο πανι. Στο μεταξυ απο τα κοψιματα το αιμα συνεχισε να τρεχει λιγακι αλλα το περισσοτερο ειχε ξεραθει. Θα ασχοληθω με αυτο αργοτερα αφου καθαρισω κατω. Εβραξα το πανακι που βρηκα και εσκυψα για να τριψω το πλακακι. Για κακη μου τυχη ακουσα βηματα και πριν προλαβω να κρυψω το χαλι που ειχα κανει ανοιξε η πορτα και μπηκε εκεινος μεσα. Στην αρχη φαινοταν ακομα νυσταγμενος αλλα μολις αντικρισε το αιμα τεντωσε τα ματια απο την εκπληξη.
«Τι κανεις εκει?» ειπε και επεσε διπλα μου. Τυλιξε τα χερια του γυρω μου και με εσφιξε σε μια δυνατη αγκαλια. Δεν μπορουσα να τον αγγιξω.
«Αφησε με.» ειπα βραχνα και με κρατησε απο τους ωμους ετσι ωστε να με κοιταζει στα ματια.
«Γιατι το κανεις αυτο?» ειπε πανικοβλητος και απλα απομακρυνα το βλεμμα μου.
«Παρατα με!» φωναξα και προσπαθησα να τιναξω τα χερια του μακρια. Φυσικα και δεν με αφησε.
«Μη μου λες να σε παρατησω. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΑΜΩΤΟ?» φωναξε και εκεινος και με ταρακουνησε ελαχιστα. Δακρυα πλυμμηρισαν παλι τα ματια μου και εσκυψα το κεφαλι.
«Απλα θελω να πεθανω.» ψιθυρισα και ξεσπασα σε λυγμους. Τυλιξε τα χερια του γυρω μου για μια ακομη φορα και εσφιξε επανω του.
«Μη το λες αυτο. Σε παρακαλω μιλησε μου. Πες μου τι συμβαινει. Δεν μπορω να σε βλεπω ετσι.» ειπε μεσα στα μαλλια μου και δεν του απαντησα.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 25)

Κοπανιομουν περα δωθε προσπαθοντας να ξεφυγω αλλα μου ηταν πολυ δυσκολο. Ο αντρας που με ειχε πιασει ειχε βοηθο και με ειχαν ακινητοποιησει στο πατωμα. Ο ενας με ειχε καβαλησει κανονικοτατα και ο αλλος μου κρατουσε τα χερια πανω απο το κεφαλι.
"ΒΟΗΘΕΙΑ!" φωναξα δυνατα και ο ενας με χαστουκισε.
"ΣΚΑΣΕ! Το ξερεις οτι δεν προκειται να σε ακουσει κανεις εδω περα." ειπε και το κακο ειναι οτι ειχε δικιο. Εντομεταξυ η φωνη του μου φανηκε πολυ γνωστη και αμεσως μολις καταλαβα ποιος ηταν παγωσα. Σταματησα να κουνιεμαι και το μονο που εκανα ηταν να κοιταζω τρομαγμενη την σκια απο πανω μου.
"Μαικ?" ειπα σχεδον ψιθυριστα και τον ακουσα να γελαει.
"Βρε, βρε ποιος θυμηθηκε. Μαλλον η συγκεκριμενη σταση σου εχει μεινει για τα καλα μικρη μου Καρολαιν. Αλλα μην εισαι αγενης. Δεν ειμαι ο μονος που ξερεις." ειπε σαρδονια και κοιταξα τον αλλον. Τα ελαχιστα φωτα του δρομου φωτιζαν το προσωπο του και μπορουσα να καταλαβω οτι ηταν ο Χιθ. Σκατα. Και τωρα τι κανουν? Η καρδια μου πηγαινε σαν τρελη και ενιωθα τον πανικο να με καταβαλλει.
"Τι θες παλι απο μενα? Δεν σου φτανουν ολα αυτα που μου εχεις κανει?"
Μου εχωσε ενα δυνατο χαστουκι και πλησιασε το προσωπο του σε αποσταση αναπνοης απο το δικο μου.
"Γιατι εσυ μωρη πουτανα που με εχωσες στο αναμορφωτηριο τοσα χρονια ηταν καλα? Εξαιτιας σου εχασα τα χρονια μου και οτι καλυτερο ειχα!" φωναξε.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 24)

Μου αρεσει που ειπα οτι θα καθισω για λιγο και τελικα κατελειξα να ειμαι εκει πανω απο τεσσερις ωρες. Ειναι πολυ κακη επιρροη αυτη η μπαντα! Ολο το βραδυ πιναμε, γελουσαμε και φυσικα πειραζαμε ο ενας τον αλλον. Τα παιδια τα ειχα συμπαθησει παρα πολυ οπως και εκεινοι το ιδιο εδειχναν. Κανανε πολυ καλη παρεα και περα απο τα πειραγματα του Βινς δεν εκαναν τιποτα που θα με εκανε να νιωσω αβολα. Καλα ισως εφταιγε και λιγο το σημα κτητικοτητας που τους ειχε περασει ο Αλεξ αλλα και παλι δεν ξεπερνουσαν τα ορια.
"Μου φαινεται Αλεξ πως περασε η μπογια σου. Θα σε διωξουμε και θα παρουμε την Καρ να ειναι μπροστα. Εχει και φωνη και κορμαρα πραγμα που σημαινει πως θα γινουμε διασημοι! Εισαι εκτος, φιλε!" αστειευτηκε ο Ρικι και ειχα φτασει σε σημειο να κραταω την κοιλια μου απο τα γελια. Εκεινος με σκουντηξε απαλα για να σταματησω αλλα δεν επιασε. Ισα ισα που γελασα παραπανω. Ομολογουμενος ειχα πιει και λιγο παραπανω εφοσον δεν οδηγουσα και απ' οτι καταλαβα αυτο τον πειραξε. Μολις ειχα τελειωσει το πεμπτο ποτηρι με την βοτκα και οταν ζητησα αλλο ενα με αγριοκοιταξε. Σηκωσα το ενα φρυδι και τον κοιταξα και εγω.
"Τι?"
"Σταματα να πινεις." ειπε καπως προστακτικα και συνεχισα να τον κοιταζω περιεργα. Υστερα απλα εκανα σα να μην τον ακουσα και συνεχισα το ποτο μου. Κοιταξα την ωρα στο κινητο μου και ειχε παει ηδη δυο μετα τα μεσανυκτα. Παει και το αυριανο μαθημα. Ηπια αλλη μια γερη γουλια και καθως πηγα να σηκωθω για να παω τουαλετα ζαλιστηκα και καθισα παλι στην καρεκλα.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 23)

Ο καιρος σημερα μπορω να πω πως ηταν πιο κρυος απο ποτε! Ευτυχως που ηρθε ο Ελιοτ το πρωι και μας πηγε στην σχολη γιατι πραγματικα πανω στην μηχανη δεν θα αντεχα. Ενιωθα ηδη παρα πολυ κουρασμενη. Ετσι οπως το πηγαινε τα Χριστουγεννα θα βλεπαμε χιονι. Στο Αντερλιν το να βλεπεις χιονι ηταν πιο σπανιο και απο το να βρεις ανοιχτο ντελιβερι μετα τη μια το βραδυ! Πραγματικα σπανιο! Οκ, το ξερω οτι γινομαι υπερβολικη αλλα εχει να χιονισει κανονικα απο τοτε που ημουν πεντε χρονων και δεν ηξερα καν πως ηταν!
"Που θα κανετε τα γυρισματα μετα?" γυρισε να με ρωτησει η Ρω.
"Δεν εχω ιδεα. Θα μιλησω με τον Τζει αργοτερα για να μου πει το που θα παω. Ελπιζω να μην ειναι σε εξωτερικο χωρο." της απαντησα και με κοιταξε σκεπτικη. Κατι ειχε αυτη απο την ωρα που ξυπνησε και δεν ξερω ακομα τι.
"Αν θελετε ας με παρει η Ρω τηλεφωνο να ερθω να σας παρω εγω με το αμαξι. Μονο μια φωτογραφιση εχω για σημερα και μετα θα ειμαι ελευθερος."
"Ωπα! Τι φωτογραφιση?" πεταχτηκα και με κοιταξαν και οι δυο με ενα μπερδεμενο υφος.
"Εμ, απο την δουλεια μου!?"
"Α, ναι. Σωστα." ειπα και κοιταξα αλλου. Ημουν τελειως αφηρημενη! Ο Ελιοτ δουλευε ως φωτογραφος σε ενα περιοδικο και συχνα τυχαινε και δεν ειχε παρα πολυ δουλεια. Συνεχεια μιλουσε για τα προτζεκτ που ηθελε να κανει μονος του αλλα ποτε δεν ξεκινησε κατι. Ηθελε να παρει και την Ρω μαζι του στο εξωτερικο οταν τελειωναμε με την σχολη αλλα εκεινη ακομα το σκεφτοταν. Ηταν μια αρκετα μεγαλη αποφαση.

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 22)

Μολις μπηκαμε στο δωματιο μου και εκλεισε την πορτα ολος ο θυμος του ειχε φυγει. Δεν φαινοταν καθολου θυμωμενος αλλα υπηρχε κατι διαφορετικο εκει. Θλιψη ή μετανοια.
"Γιατι ηρθες?" τον ρωτησα ψυχρα και με πλησιασε. Ετεινε το cd προς το μερος μου και κοιταξε αλλου.
"Ηρθα για να σου φερω το τραγουδι. Μιας και βγηκε νωριτερα ολοι πιστευαμε οτι θα θες να το ακουσεις."
Το πηρα στα χερια μου και τον κοιταξα στραβα. Κοντευε να σκασει!
"Το ξερεις οτι με τον εγωισμο κανενας δεν βρηκε το δικιο του, ετσι?" του πεταξα καθως εβαζα το cd στον υπολογιστη και περιμενα να ανοιξει. Τον ακουσα που αφησε ενα γρυλισμα και υστερα ηρθε και καθισε διπλα μου. Το τραγουδι ξεκινησε να παιζει και ετσι οπως ημασταν διπλα διπλα ξαφνικα με αρπαξε και με φιλησε. Δεν μπορουσα να τον σταματησω. Δεν ηθελα ακομα και αν επρεπε. Το σωμα μου δεν με υπακουγε, αντιθετα τον ακολουθουσε. Με κρατουσε σφιχτα επανω του και ηταν απλα ακαταμαχητος. Οταν επιτελους σταματησαμε για να παρουμε μια ανασα κολλησε το μετωπο του με το δικο μου και με κοιτουσε.
"Συγγνωμη. Για μια ακομη φορα φερθηκα σαν βλακας." παραδεχτηκε και ρουθουνισα. Τελικα δεν ηταν και τοσο δυσκολο.
"Το ξερεις οτι ολο αυτο δεν τραβαει, ε?" ειπα λυπημενα και απομακρυνθηκα απο κοντα του. Καθισα στην ακρη του κρεβατιου και κοιταξα το κενο.
"Πληγωνουμε ο ενας τον αλλον και εγω απλα δεν μπορω να ειμαι μαζι σου. Δεν μπορω να σκεφτομαι το καθε λεπτο οτι θα γινει κατι και θα γινουμε μπιλιες παλι. Εαν εσυ το αντεχεις εγω δεν το μπορω."

Αγάπη από Πέτρα (Κεφάλαιο 21)

Οταν επιτελους βγηκα απο αυτο το δωματιο το πρωτο πραγμα που εκανα ηταν να σωριαστω στον καναπε και να πιο ενα μπουκαλι με νερο. Ηθελα παααρα πολυ νερο! Ειχα δωσει ολη μου την ενεργεια στο να βγει καλο και να μην τους απογοητευσω και τωρα ημουν κομματια. Ο Αλεξ ηρθε και καθισε διπλα μου και ηταν πολυ ευδιαθετος. Τον κοιταξα στραβα και συνεχισε να χαμογελαει.
"Τι?" ρωτησα και του ξεφυγε ενα χαχανητο.
"Ησουν παρα πολυ καλη. Δεν ηξερα οτι τα φιλια μου ειχαν τετοιες ικανοτητες."
Τον κοιταξα με το ενα φρυδι ανασηκωμενο και του εσκασα μπουνια στο μπρατσο. Σαν απαντηση επιασε το χερι μου και μου εδωσε μια οχι-τοσο-δυνατη τσιμπια στα πλευρα. Φυσικα καταληξαμε να πλακωνομαστε αλλα δεν μπορουσα παρα να γελασω με ολο αυτο. Τα παιδια δεν αργησαν να μπουνε μεσα και ετσι σταματησαμε τα παιχνιδια. Ανοιξα το κινητο μου και ειδα πως ειχε περασει η ωρα και ειχα ηδη ενα μηνυμα απο την Ρω και προς μεγαλη μου εκπληξη απο τον Μαριο. Ανοιξα πρωτα της Ρω και μου ελεγε πως θα πηγαινε σπιτι και οτι εχει αλλαξει τελειως και πρεπει να μου δειξει τι αγορασε απ' εξω. Μου ευχοταν και καλη τυχη και οτι μ' αγαπαει πολυ. Χαμογελασα και μετα ανοιξα το μηνυμα του Μαριου. Ηταν πραγματι πολυ περιεργο.
- Πρεπει να σε δω.
Ηταν το μονο που ελεγε και συνοφρυώθηκα. Τι να εγινε? Κοιταξα για λιγο τους αλλους που μιλουσαν και το βλεμμα μου επεσε στον Αλεξ που καθοταν διπλα απο τον Ραιαν μαζι με ενα ζευγαρι ακουστικα και δουλευαν πανω στο κομματι. Σηκωθηκα ορθια και πλησιασα τον Τζει.